Relaties
alle pijlers
Mijn hart is gebroken
dinsdag 3 juli 2012 om 12:56
Lieve medeforummers,
Ik ben ruim 12 jaar samen met mijn man en we zijn 4 jaar getrouwd. We hebben een dochter van bijna 3 jaar. De laatste jaren en we een vermoeiende relatie. Het is hier absoluut niet meer gezellig en we maken veel ruzie. Wat soms van kwaad tot erger is. Na veel praten is er nog steeds niets veranderd. Mijn man denkt dat het probleem bij hem grotendeels ligt. Er is geconstateerd dat hij autistisch en ADHD heeft. Hij denkt dat hij niets kan toevoeging aan onze relatie en dat ik door onze relatie nadelig verander. We hebben veel geprobeerd om de relatie weer normaal ( voorzover normaal kan ). Maar helaas na jaren is het nog steeds niet goed. Onze levens zijn compleet verschillend en we zijn geen gezin. We proberen elkaar alleen maar te pijn te doen en te kwesten. Mijn man is regelmatig voor zijn werk naar het buitenland en ik merk dat ik het steeds fijner vindt als hij er niet is. Gisteren had ik hem weer gezien na bijna een maand maar nog steeds geen vonken of blijdschap. Nadat onze dochter op bed lag hebben we gesproken over onze huwelijk. We willem allebei zo niet verder. Maar we willen ook niet dat onze dochter opgroeit met ruzies verdriet of gescheiden ouders. We hebben nu afgesproken dat we gaan proberen om we met zijn alle in 1 huis te leven maar dan als vrienden. We willen dus gaan kijken of we zo wel samen kunnen leven. Nu dat we dit zo hebben besproken voel ik me intens verdrietig. Mijn hart doet pijn en ik word misselijk als ik er aandenk. Ik voel alsof ik faal in het leven, vrouw zijn moederschap. Ik voel me echt verschrikkelijk. Ik weet echt niet hoe het verder moet.. Heb het aan niemand nog verteld, ik schaam me zo. Wat moet ik nu?
Ik ben ruim 12 jaar samen met mijn man en we zijn 4 jaar getrouwd. We hebben een dochter van bijna 3 jaar. De laatste jaren en we een vermoeiende relatie. Het is hier absoluut niet meer gezellig en we maken veel ruzie. Wat soms van kwaad tot erger is. Na veel praten is er nog steeds niets veranderd. Mijn man denkt dat het probleem bij hem grotendeels ligt. Er is geconstateerd dat hij autistisch en ADHD heeft. Hij denkt dat hij niets kan toevoeging aan onze relatie en dat ik door onze relatie nadelig verander. We hebben veel geprobeerd om de relatie weer normaal ( voorzover normaal kan ). Maar helaas na jaren is het nog steeds niet goed. Onze levens zijn compleet verschillend en we zijn geen gezin. We proberen elkaar alleen maar te pijn te doen en te kwesten. Mijn man is regelmatig voor zijn werk naar het buitenland en ik merk dat ik het steeds fijner vindt als hij er niet is. Gisteren had ik hem weer gezien na bijna een maand maar nog steeds geen vonken of blijdschap. Nadat onze dochter op bed lag hebben we gesproken over onze huwelijk. We willem allebei zo niet verder. Maar we willen ook niet dat onze dochter opgroeit met ruzies verdriet of gescheiden ouders. We hebben nu afgesproken dat we gaan proberen om we met zijn alle in 1 huis te leven maar dan als vrienden. We willen dus gaan kijken of we zo wel samen kunnen leven. Nu dat we dit zo hebben besproken voel ik me intens verdrietig. Mijn hart doet pijn en ik word misselijk als ik er aandenk. Ik voel alsof ik faal in het leven, vrouw zijn moederschap. Ik voel me echt verschrikkelijk. Ik weet echt niet hoe het verder moet.. Heb het aan niemand nog verteld, ik schaam me zo. Wat moet ik nu?
dinsdag 3 juli 2012 om 13:02
hmm, hoe zou dat voor het kind zijn? opgroeien met 2 ouders zonder liefde, in een totaal platonische vriendschap.
Ik snap de overweging, maar vraag me af of dit echt beter is voor het kind... Ik denk wel voor tijdelijk maar voor altijd...
En wat als dit succesvol verloopt, maar éen van jullie wel een nieuwe liefde ontmoeten? blijf je dan nog 'trouw' aan elkaar?
Ik snap de overweging, maar vraag me af of dit echt beter is voor het kind... Ik denk wel voor tijdelijk maar voor altijd...
En wat als dit succesvol verloopt, maar éen van jullie wel een nieuwe liefde ontmoeten? blijf je dan nog 'trouw' aan elkaar?
dinsdag 3 juli 2012 om 13:04
dinsdag 3 juli 2012 om 13:05
quote:Weekend schreef op 03 juli 2012 @ 12:58:
Niet schamen! Je hebt juist lef getoond door er over te praten! En tot een mooie oplossing gekomen ( namelijk niet gelijk scheiden maar samen voor het kindje zorgen)Dank je. We willen het graag zo proberen. Ik hoop dat het gaat werken. Anders zit er niets anders op dan onze wegen te scheiden.
Niet schamen! Je hebt juist lef getoond door er over te praten! En tot een mooie oplossing gekomen ( namelijk niet gelijk scheiden maar samen voor het kindje zorgen)Dank je. We willen het graag zo proberen. Ik hoop dat het gaat werken. Anders zit er niets anders op dan onze wegen te scheiden.
dinsdag 3 juli 2012 om 13:08
Niet schamen, je probeert eruit te komen. Maar of dit nou gaat werken. Kijk, fijn als een kind met twee ouders in huis biljft wonen. Maar die merkt echt wel dat er iets anders is en krijgt m.i. dan toch een bizar beeld van hoe een relatie werkt. En wat iemand hier ook al oppert: wat als één van jullie iemand anders ontmoet? Dan alsnog uit huis? Dan zal je kind zich pas belazerd voelen, ben ik bang.
dinsdag 3 juli 2012 om 13:10
quote:desert70 schreef op 03 juli 2012 @ 13:02:
hmm, hoe zou dat voor het kind zijn? opgroeien met 2 ouders zonder liefde, in een totaal platonische vriendschap.
Ik snap de overweging, maar vraag me af of dit echt beter is voor het kind... Ik denk wel voor tijdelijk maar voor altijd...
En wat als dit succesvol verloopt, maar éen van jullie wel een nieuwe liefde ontmoeten? blijf je dan nog 'trouw' aan elkaar?Ik weet het echt niet. Ik vind het zo moeilijk.
hmm, hoe zou dat voor het kind zijn? opgroeien met 2 ouders zonder liefde, in een totaal platonische vriendschap.
Ik snap de overweging, maar vraag me af of dit echt beter is voor het kind... Ik denk wel voor tijdelijk maar voor altijd...
En wat als dit succesvol verloopt, maar éen van jullie wel een nieuwe liefde ontmoeten? blijf je dan nog 'trouw' aan elkaar?Ik weet het echt niet. Ik vind het zo moeilijk.
dinsdag 3 juli 2012 om 13:18
quote:brokenhearted78 schreef op 03 juli 2012 @ 13:09:
Dat lijkt me heel moeilijk, samen in een huis, als vrienden? Hoe zie je dat voor je?Ik weet echt nog niet hoe dat zal gaan lopen. We willen dit gaan proberen. We als 1 gezin maar dan geen sex zeg maar. Ik heb echt geen idee hoe dat zal gaan werken. Ik word al misselijk bij het idee dat hij dan iemand anders heeft maar ben ik ben ook gelukkig Niet gelukkig met hem meer op die manier. Pffff wat moeilijk dit.
Dat lijkt me heel moeilijk, samen in een huis, als vrienden? Hoe zie je dat voor je?Ik weet echt nog niet hoe dat zal gaan lopen. We willen dit gaan proberen. We als 1 gezin maar dan geen sex zeg maar. Ik heb echt geen idee hoe dat zal gaan werken. Ik word al misselijk bij het idee dat hij dan iemand anders heeft maar ben ik ben ook gelukkig Niet gelukkig met hem meer op die manier. Pffff wat moeilijk dit.
dinsdag 3 juli 2012 om 13:30
quote:claudia1981 schreef op 03 juli 2012 @ 13:18:
[...]
Ik weet echt nog niet hoe dat zal gaan lopen. We willen dit gaan proberen. We als 1 gezin maar dan geen sex zeg maar. Ik heb echt geen idee hoe dat zal gaan werken. Ik word al misselijk bij het idee dat hij dan iemand anders heeft maar ben ik ben ook gelukkig Niet gelukkig met hem meer op die manier. Pffff wat moeilijk dit.En als hij iemand anders heeft komt die er ook bijwonen?
[...]
Ik weet echt nog niet hoe dat zal gaan lopen. We willen dit gaan proberen. We als 1 gezin maar dan geen sex zeg maar. Ik heb echt geen idee hoe dat zal gaan werken. Ik word al misselijk bij het idee dat hij dan iemand anders heeft maar ben ik ben ook gelukkig Niet gelukkig met hem meer op die manier. Pffff wat moeilijk dit.En als hij iemand anders heeft komt die er ook bijwonen?
dinsdag 3 juli 2012 om 13:48
Maar waarom gunnen jullie elkaar geen nieuwe start, ooit een nieuwe liefde, zodat jullie kindje over een paar jaar misschien weer een moeder heeft met een stralende lach, die durft los te laten en dingen aan te gaan ook al zijn ze soms verdrietig en doen ze anderen pijn?
Jullie zijn toch lang bezig met " modderen" en hoe was het met de goede momenten, tegenover de zware en kwetsende ? Is het nog in evenwicht ?
Je kan het leven niet zonder krassen gaan. Ook je dochter zal pijn hebben, of dat nou is door haar ouders ongelukkig te zien worstelen binnen een platonische relatie of door een scheiding.
Hoe voelt dat als je ouders voor JOU dat doorstaan, geen nieuwe liefde meer, geen echt man of vrouw voelen? Zou een zwaar lot zijn als kind.
Als de ouders zelfs bijelkaar willen blijven omdat ze ondanks alle problemen veel van elkaar houden, is het kind niet het bindmiddel.
Tuurlijk denk je beter na over een relatie verbreken met kinderen. Dat is ook heel belangrijk. Maar kinderen opvoeden vanuit een ongelukkige basis in jezelf , dat moet zwaar vallen en wat vertel je dan onbewust aan je kind?
Je eigen weg niet te durven gaan, hoe moeilijk en eenzaam soms..
Compromissen te maken ? Realiteit uit de weg te gaan ? Beetje dat gevoel krijg ik erbij en als het een compromis is niet per definitie verkeerd, zeker hoeft een relatie niet alle fases denderend te zijn want je kan niet alles hebben, ten alle tijden het plaatje in je hoofd krijgen.
maar laat mij proeven dat je de weg naar geluk in elk geval het proberen waard vind en wilt nastreven. In je woorden proef ik dat niet.
Wel voor je kind, maar niet voor jezelf. En dat vind ik juist zo het erge. Ik lees wel verdriet dat jullie niet kunnen geven wat jullie zo graag gewild hadden. Maar daar hoef je je helemaal niet voor te schamen. En ook niet voor je relatie problemen of je pogingen naar goede oplossingen te zoeken. Je zit vol goede bedoelingen maar goede bedoelingen pakken niet altijd goed uit. Ik zou of met hulp van therapeut erbij zoeken wat jullie relatie voor vorm zou kunnen krijgen om weer op te bloeien, als je echt door wilt.... Of mezelf eerlijk in de spiegel aankijken en durven voelen :wat ik echt wens voor mezelf , voor mn kind, mn partner.
Als je dat kan voelen en weer weet, ben je een stuk dichterbij dan te denken in goed en fout voor een kind om scheiding mee te maken.
Een kind leert helaas ook moeilijke dingen als kind, het is niet alleen Disney en mooi, terwijl je dat zo graag zou willen maar dat kan je gewoonweg niet geven. Maar een moeder die zichzelf is en er voor haar kinderen is in " goede en in slechte tijden " dat is ook al heel mooi ( vind ik )
Jullie zijn toch lang bezig met " modderen" en hoe was het met de goede momenten, tegenover de zware en kwetsende ? Is het nog in evenwicht ?
Je kan het leven niet zonder krassen gaan. Ook je dochter zal pijn hebben, of dat nou is door haar ouders ongelukkig te zien worstelen binnen een platonische relatie of door een scheiding.
Hoe voelt dat als je ouders voor JOU dat doorstaan, geen nieuwe liefde meer, geen echt man of vrouw voelen? Zou een zwaar lot zijn als kind.
Als de ouders zelfs bijelkaar willen blijven omdat ze ondanks alle problemen veel van elkaar houden, is het kind niet het bindmiddel.
Tuurlijk denk je beter na over een relatie verbreken met kinderen. Dat is ook heel belangrijk. Maar kinderen opvoeden vanuit een ongelukkige basis in jezelf , dat moet zwaar vallen en wat vertel je dan onbewust aan je kind?
Je eigen weg niet te durven gaan, hoe moeilijk en eenzaam soms..
Compromissen te maken ? Realiteit uit de weg te gaan ? Beetje dat gevoel krijg ik erbij en als het een compromis is niet per definitie verkeerd, zeker hoeft een relatie niet alle fases denderend te zijn want je kan niet alles hebben, ten alle tijden het plaatje in je hoofd krijgen.
maar laat mij proeven dat je de weg naar geluk in elk geval het proberen waard vind en wilt nastreven. In je woorden proef ik dat niet.
Wel voor je kind, maar niet voor jezelf. En dat vind ik juist zo het erge. Ik lees wel verdriet dat jullie niet kunnen geven wat jullie zo graag gewild hadden. Maar daar hoef je je helemaal niet voor te schamen. En ook niet voor je relatie problemen of je pogingen naar goede oplossingen te zoeken. Je zit vol goede bedoelingen maar goede bedoelingen pakken niet altijd goed uit. Ik zou of met hulp van therapeut erbij zoeken wat jullie relatie voor vorm zou kunnen krijgen om weer op te bloeien, als je echt door wilt.... Of mezelf eerlijk in de spiegel aankijken en durven voelen :wat ik echt wens voor mezelf , voor mn kind, mn partner.
Als je dat kan voelen en weer weet, ben je een stuk dichterbij dan te denken in goed en fout voor een kind om scheiding mee te maken.
Een kind leert helaas ook moeilijke dingen als kind, het is niet alleen Disney en mooi, terwijl je dat zo graag zou willen maar dat kan je gewoonweg niet geven. Maar een moeder die zichzelf is en er voor haar kinderen is in " goede en in slechte tijden " dat is ook al heel mooi ( vind ik )
dinsdag 3 juli 2012 om 16:05
quote:helene31 schreef op 03 juli 2012 @ 13:30:
[...]
Hoezo zonder liefde? Dat lees ik nergens. Als ze niet van elkaar zouden houden, was zo'n oplossing niet mogelijk.
Ik ken ze, de ouders die bij elkaar blijven voor de kids.Hierin krijg je nooit als kind een juist voorbeeld van hoe een echte liefdevolle gelijkwaardige relatie is. er is altijd een stuk afstand, een stuk platonisch, een stuk kilheid. Hoe goed de ouders ook met elkaar op kunnen schieten.
Het lijkt mij bijna een utopie, dat je als beste vrienden liefdevol en harmonieus samen je kind opvoed in hetzelfde huis, en wat als kind het huis uitgaat? Is een scheiding dan minder erg voor zo''n kind? Een kind zal je de ander nooit zien omhelzen, een liefdevolle blik, een kus, een flirt, een plaagje...
[...]
Hoezo zonder liefde? Dat lees ik nergens. Als ze niet van elkaar zouden houden, was zo'n oplossing niet mogelijk.
Ik ken ze, de ouders die bij elkaar blijven voor de kids.Hierin krijg je nooit als kind een juist voorbeeld van hoe een echte liefdevolle gelijkwaardige relatie is. er is altijd een stuk afstand, een stuk platonisch, een stuk kilheid. Hoe goed de ouders ook met elkaar op kunnen schieten.
Het lijkt mij bijna een utopie, dat je als beste vrienden liefdevol en harmonieus samen je kind opvoed in hetzelfde huis, en wat als kind het huis uitgaat? Is een scheiding dan minder erg voor zo''n kind? Een kind zal je de ander nooit zien omhelzen, een liefdevolle blik, een kus, een flirt, een plaagje...
dinsdag 3 juli 2012 om 16:06
dinsdag 3 juli 2012 om 16:21
Meid, wat een ellende en ik kan me voorstellen dat je er fysiek misselijk van bent. Geef het een kans en als het niet werkt kijken jullie verder. Jullie proberen het en alle respect daarvoor.
Ik snap best dat je een gevoel van schaamte omdat je het gevoel hebt dat je ondanks alle inzet je het niet heb kunnen doen slagen er zijn meer mensen die dat zo ervaren maar het gevoel is niet nodig, je kan jezelf recht in de spiegel aan kijken want je hebt alles gedaan wat menselijk mogelijk.
Autisten kunnen zich geen beeld vormen van emoties van anderen, weten jullie zeker dat dat het is?
Ik snap best dat je een gevoel van schaamte omdat je het gevoel hebt dat je ondanks alle inzet je het niet heb kunnen doen slagen er zijn meer mensen die dat zo ervaren maar het gevoel is niet nodig, je kan jezelf recht in de spiegel aan kijken want je hebt alles gedaan wat menselijk mogelijk.
Autisten kunnen zich geen beeld vormen van emoties van anderen, weten jullie zeker dat dat het is?
woensdag 4 juli 2012 om 07:45
@ viooltje. Je hebt helemaal gelijk wat je zegt. Als iemand in het verleden zoiets tegen mij zei vertelde ik hetzelfde als wat jij jpnu zegt, alleen het lijkt niet anders te zijn alsof dat natuurlijk niet zo. Ik weet ook niet of het misschien naast het niet willen kwesten van onze dochter misschien ook de schaamte en het bang zijn voor het onbekende is dat we willen kiezen voor deze optie. Ik weet wel dat het me erg onzeker maakt en dat er allerlei verhalen door mijn hoofd spoken. Mijn man is wel om therapie alleen loopt dat zo stroef. Ik heb ook met hem besproken of relatietherapie geen optie zou zijn maar hij gelooft daar niet in dus dat gaat zeker niet werken.. Ik ben niet echt een persoon die snel een relatie aan zou gaan met een ander. Man ik ben 30 en ben al vanaf mijn 18e met hem, heb geeneens een idee hoe ik in contact kom met een andere man, wil ik dat wel. Mijn moeder had vroeger de 1 na de andere man, welke ook altijd in huis kwamen wonen. Dat was altijd erg pijnlijk voor mij. Misschien dat dat ook wel meespeelt met de keuze maken of we nu wel of niet verder moeten gaan.
woensdag 4 juli 2012 om 07:48
quote:desert70 schreef op 03 juli 2012 @ 16:06:
Trouwens TO, doet niks af aan het feit dat ik het hartstikke knap vind hoe je er nu instaat.
Maar waarom blijf je daadwerkelijk bij elkaar?
Is dat echt voor jullie kind?
Of is het ook het angst voor het onbekende....het gebrek aan urgentie.. De angst voor het definitieve?Dank je voor je reactie. Ik heb net aan viooltje ook hierop gereageerd. Ik weet niet of het daar ook aan ligt. Ik denk het wel. En deels de schaamte naar buiten toe.
Trouwens TO, doet niks af aan het feit dat ik het hartstikke knap vind hoe je er nu instaat.
Maar waarom blijf je daadwerkelijk bij elkaar?
Is dat echt voor jullie kind?
Of is het ook het angst voor het onbekende....het gebrek aan urgentie.. De angst voor het definitieve?Dank je voor je reactie. Ik heb net aan viooltje ook hierop gereageerd. Ik weet niet of het daar ook aan ligt. Ik denk het wel. En deels de schaamte naar buiten toe.
woensdag 4 juli 2012 om 07:50
quote:waterplant schreef op 03 juli 2012 @ 16:21:
Meid, wat een ellende en ik kan me voorstellen dat je er fysiek misselijk van bent. Geef het een kans en als het niet werkt kijken jullie verder. Jullie proberen het en alle respect daarvoor.
Ik snap best dat je een gevoel van schaamte omdat je het gevoel hebt dat je ondanks alle inzet je het niet heb kunnen doen slagen er zijn meer mensen die dat zo ervaren maar het gevoel is niet nodig, je kan jezelf recht in de spiegel aan kijken want je hebt alles gedaan wat menselijk mogelijk.
Autisten kunnen zich geen beeld vormen van emoties van anderen, weten jullie zeker dat dat het is?Dank je. Mijn man zegt bijvoorbeeld dat hij wel weet dat bepaalde mij kwesten maar dat het om 1 of andere reden het hem niets doet, hij vindt het wel vervelend maar dan houdt het ook op.
Meid, wat een ellende en ik kan me voorstellen dat je er fysiek misselijk van bent. Geef het een kans en als het niet werkt kijken jullie verder. Jullie proberen het en alle respect daarvoor.
Ik snap best dat je een gevoel van schaamte omdat je het gevoel hebt dat je ondanks alle inzet je het niet heb kunnen doen slagen er zijn meer mensen die dat zo ervaren maar het gevoel is niet nodig, je kan jezelf recht in de spiegel aan kijken want je hebt alles gedaan wat menselijk mogelijk.
Autisten kunnen zich geen beeld vormen van emoties van anderen, weten jullie zeker dat dat het is?Dank je. Mijn man zegt bijvoorbeeld dat hij wel weet dat bepaalde mij kwesten maar dat het om 1 of andere reden het hem niets doet, hij vindt het wel vervelend maar dan houdt het ook op.
woensdag 4 juli 2012 om 10:04
Zou jij het ook gezelliger vinden want Autisten nemen alles letterlijk en hebben geen empathie dus hij zal altijd dingen tegen je zeggen die je kwetsen om dat jij wel gevoelens hebt. Voordeel is, hoe pijnlijk ook, dat het een ziekte is die niet over gaat en dat als jij bij hem weggaat hij dat ook niet zal voelen. Het klinkt bot en zo bedoel ik het niet maar ik zou wel voor je eigen geluk kiezen.
woensdag 4 juli 2012 om 10:28
quote:waterplant schreef op 04 juli 2012 @ 10:04:
Zou jij het ook gezelliger vinden want Autisten nemen alles letterlijk en hebben geen empathie dus hij zal altijd dingen tegen je zeggen die je kwetsen om dat jij wel gevoelens hebt. Voordeel is, hoe pijnlijk ook, dat het een ziekte is die niet over gaat en dat als jij bij hem weggaat hij dat ook niet zal voelen. Het klinkt bot en zo bedoel ik het niet maar ik zou wel voor je eigen geluk kiezen.Nee voor mij is het niet gezelliger. Hij is idd soms heel kortaf en hard. Hij zegt dan dat ik toch weet hoe hij is. Maar ja het doet toch erg pijn. Ik weet echt niet wat ik met doen. Ik ben zo verward.
Zou jij het ook gezelliger vinden want Autisten nemen alles letterlijk en hebben geen empathie dus hij zal altijd dingen tegen je zeggen die je kwetsen om dat jij wel gevoelens hebt. Voordeel is, hoe pijnlijk ook, dat het een ziekte is die niet over gaat en dat als jij bij hem weggaat hij dat ook niet zal voelen. Het klinkt bot en zo bedoel ik het niet maar ik zou wel voor je eigen geluk kiezen.Nee voor mij is het niet gezelliger. Hij is idd soms heel kortaf en hard. Hij zegt dan dat ik toch weet hoe hij is. Maar ja het doet toch erg pijn. Ik weet echt niet wat ik met doen. Ik ben zo verward.
woensdag 4 juli 2012 om 10:30
Claudia, ik heb deze ervaring al achter de rug en wil je graag een hart onder de riem steken.
Ik woonde 8 jaar samen met de vader van zijn zoon, die (niet-gediagnosticeerd, maar wel overduidelijk) een Asperger is. Heeft dit zelf gezegd, omdat zijn vader een autist was en onze zoon ook (gediagnosticeerd).
Ik kon er niet meer mee leven, liep op mijn tandvlees en ben toen zelf weggegaan. Máár, vanaf de dag dat we niet meer bij elkaar woonden werden we vrienden. Nu, 7 jaar later en terwijl ik een nieuwe partner had, is hij mijn beste vriend en v.v.
We delen alles, spreken elkaar dagelijks. We konden niet samenleven als partners, maar de vriendschap is voor het leven.
Hij is een constante factor in mijn leven, iemand op wie ik kan bouwen. Voor onze zoon is het geweldig, die heeft nooit een centje pijn gehad van de break. We wonen ook vlakbij elkaar in de buurt en hebben elkaars huissleutel.
Het uit elkaar gaan was een hele goeie zet, en heeft ons heel veel goeds gebracht. En ons zelfs nader tot elkaar gebracht. Ook begrijpen we elkaar nu veel beter dan toen, er is amper ooit discussie. Bespreken ook privézaken met elkaar, wat ons bezighoudt. Het geeft rust om te weten dat we altijd in elkaars leven zijn/blijven.
Ik woonde 8 jaar samen met de vader van zijn zoon, die (niet-gediagnosticeerd, maar wel overduidelijk) een Asperger is. Heeft dit zelf gezegd, omdat zijn vader een autist was en onze zoon ook (gediagnosticeerd).
Ik kon er niet meer mee leven, liep op mijn tandvlees en ben toen zelf weggegaan. Máár, vanaf de dag dat we niet meer bij elkaar woonden werden we vrienden. Nu, 7 jaar later en terwijl ik een nieuwe partner had, is hij mijn beste vriend en v.v.
We delen alles, spreken elkaar dagelijks. We konden niet samenleven als partners, maar de vriendschap is voor het leven.
Hij is een constante factor in mijn leven, iemand op wie ik kan bouwen. Voor onze zoon is het geweldig, die heeft nooit een centje pijn gehad van de break. We wonen ook vlakbij elkaar in de buurt en hebben elkaars huissleutel.
Het uit elkaar gaan was een hele goeie zet, en heeft ons heel veel goeds gebracht. En ons zelfs nader tot elkaar gebracht. Ook begrijpen we elkaar nu veel beter dan toen, er is amper ooit discussie. Bespreken ook privézaken met elkaar, wat ons bezighoudt. Het geeft rust om te weten dat we altijd in elkaars leven zijn/blijven.