Relaties
alle pijlers
mid-life
zaterdag 7 juli 2012 om 09:53
Even een berichtje, om het gewoonweg van me af te schrijven:
Na een roerig huwelijk van 12j (met een zoon van 12) en een jaar relatietherapie, kwam ineens het woord er bij mn vrouw uit. Ik wil scheiden... Niet dat ik het idee had dat alles koek en ei was, maar deze had ik niet aan zien komen. Ze wilde haar eigen leven leiden, zonder gezin, zonder man.... Er speelde een "onbeantwoorde" liefde mee, de leeftijd van 40. Daarna kwamen er allemaal verhalen dat ze al jaren tekort was gedaan etc... (volgens mij een soort boosheid om het voor zichzelf te rechtvaardigen). Inmiddels is ze wel iets bijgedraaid en heeft ze haar verantwoordelijkheid als moeder weer wat opgepakt. Ze ziet onze relatie zegt ze nog als een soort vriendschap, alhoewel ze zelf absoluut niet in staat is oude patronen los te laten. Ze kan en kon altijd heel slecht naar haar eigen aandeel in alles kijken, had ook altijd de behoefte om mij aan te spreken op dingen. Alsof het in elk geval niet aan haar lag en dit is nu nog steeds zo.
Ik blijf het lastig vinden om een modus te vinden, waarin ik van het pleasen (mezelf opofferen) af kom, zonder onaardig te zijn.
Misschien herkennen jullie iets en hebben jullie tips? Of wil je nog iets meer weten om er wat zinnigs over te kunnen zeggen.
Na een roerig huwelijk van 12j (met een zoon van 12) en een jaar relatietherapie, kwam ineens het woord er bij mn vrouw uit. Ik wil scheiden... Niet dat ik het idee had dat alles koek en ei was, maar deze had ik niet aan zien komen. Ze wilde haar eigen leven leiden, zonder gezin, zonder man.... Er speelde een "onbeantwoorde" liefde mee, de leeftijd van 40. Daarna kwamen er allemaal verhalen dat ze al jaren tekort was gedaan etc... (volgens mij een soort boosheid om het voor zichzelf te rechtvaardigen). Inmiddels is ze wel iets bijgedraaid en heeft ze haar verantwoordelijkheid als moeder weer wat opgepakt. Ze ziet onze relatie zegt ze nog als een soort vriendschap, alhoewel ze zelf absoluut niet in staat is oude patronen los te laten. Ze kan en kon altijd heel slecht naar haar eigen aandeel in alles kijken, had ook altijd de behoefte om mij aan te spreken op dingen. Alsof het in elk geval niet aan haar lag en dit is nu nog steeds zo.
Ik blijf het lastig vinden om een modus te vinden, waarin ik van het pleasen (mezelf opofferen) af kom, zonder onaardig te zijn.
Misschien herkennen jullie iets en hebben jullie tips? Of wil je nog iets meer weten om er wat zinnigs over te kunnen zeggen.
zaterdag 7 juli 2012 om 09:55
zaterdag 7 juli 2012 om 10:09
quote:pimkie77 schreef op 07 juli 2012 @ 09:53:
Ik blijf het lastig vinden om een modus te vinden, waarin ik van het pleasen (mezelf opofferen) af kom, zonder onaardig te zijn. .
Hoe belangrijk is het voor jou om altijd "the good guy" te zijn? Hoever ga je om altijd aardig gevonden te willen worden? Slik je dingen waarvan je eigenlijk denkt: hee, dat is niet okee? Geef je je vrouw automatisch gelijk als je denkt dat het misschien op ruzie gaat uitdraaien?
Ik denk dat het tijd is om iets meer voor jezelf op te komen.
Ik blijf het lastig vinden om een modus te vinden, waarin ik van het pleasen (mezelf opofferen) af kom, zonder onaardig te zijn. .
Hoe belangrijk is het voor jou om altijd "the good guy" te zijn? Hoever ga je om altijd aardig gevonden te willen worden? Slik je dingen waarvan je eigenlijk denkt: hee, dat is niet okee? Geef je je vrouw automatisch gelijk als je denkt dat het misschien op ruzie gaat uitdraaien?
Ik denk dat het tijd is om iets meer voor jezelf op te komen.
zaterdag 7 juli 2012 om 10:10
Ja de scheiding is al rond. Ik ben eigenlijk meer op zoek naar een manier om goed los te komen. We blijven met elkaar verbonden door onze zoon.
Onze relatie bestond altijd uit een machtsstrijd en die neiging hebben we nu nog steeds. Ik kan het nog steeds slecht hebben als ze mij terecht wijst op iets. Ook omdat ik het vaak oneerlijk of niet nodig vindt.
Op dit moment stort ze zich volkomen in werk, laat mijn zoon een beetje links liggen, laat niets van zich horen en neemt geen contact op. Alle intiatieven, over afspraken maken voor overdracht van ons kind etc komen vanuit mij. Misschien wil ik wel teveel en moet ik me hierbij neerleggen... Het wekt alleen wel ergenissen op, als ik dan even niet afstandelijk doe aan de telefoon en even geïntereseerd vraag hoe het gaat, ik om mn oren krijg dat ik inderdaad wel wat aardiger mag doen en dat dit (de vraag stellen hoe het gaat) wel wat vaker mag...... (woest word ik ervan)
Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan
Onze relatie bestond altijd uit een machtsstrijd en die neiging hebben we nu nog steeds. Ik kan het nog steeds slecht hebben als ze mij terecht wijst op iets. Ook omdat ik het vaak oneerlijk of niet nodig vindt.
Op dit moment stort ze zich volkomen in werk, laat mijn zoon een beetje links liggen, laat niets van zich horen en neemt geen contact op. Alle intiatieven, over afspraken maken voor overdracht van ons kind etc komen vanuit mij. Misschien wil ik wel teveel en moet ik me hierbij neerleggen... Het wekt alleen wel ergenissen op, als ik dan even niet afstandelijk doe aan de telefoon en even geïntereseerd vraag hoe het gaat, ik om mn oren krijg dat ik inderdaad wel wat aardiger mag doen en dat dit (de vraag stellen hoe het gaat) wel wat vaker mag...... (woest word ik ervan)
Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan
zaterdag 7 juli 2012 om 10:16
Je eigen leven oppakken en alleen contact opnemen voor praktische zaken. Verder wilde zij scheiden, dus als ze dan zeurt over dat je aardiger mag doen, daar niet op reageren en gewoon het praktische afspreken. Alles wat emotioneel is, lekker laten. Zij wilde vrij zijn, los van jou. Dan moet je haar ook loslaten, niet meer willen weten wat ze doet of wat ze voelt of wat ze vindt.
zaterdag 7 juli 2012 om 10:17
quote:pimkie77 schreef op 07 juli 2012 @ 10:10:
Ja de scheiding is al rond. Ik ben eigenlijk meer op zoek naar een manier om goed los te komen. We blijven met elkaar verbonden door onze zoon.
Onze relatie bestond altijd uit een machtsstrijd en die neiging hebben we nu nog steeds. Ik kan het nog steeds slecht hebben als ze mij terecht wijst op iets. Ook omdat ik het vaak oneerlijk of niet nodig vindt.
Op dit moment stort ze zich volkomen in werk, laat mijn zoon een beetje links liggen, laat niets van zich horen en neemt geen contact op. Alle intiatieven, over afspraken maken voor overdracht van ons kind etc komen vanuit mij. Misschien wil ik wel teveel en moet ik me hierbij neerleggen... Het wekt alleen wel ergenissen op, als ik dan even niet afstandelijk doe aan de telefoon en even geïntereseerd vraag hoe het gaat, ik om mn oren krijg dat ik inderdaad wel wat aardiger mag doen en dat dit (de vraag stellen hoe het gaat) wel wat vaker mag...... (woest word ik ervan)
Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan
Oei... ik begin je te vatten.
Ja, gedeeltelijk herkenbaar.
Heel lastig om mee om te gaan, dat ligt niet aan jou of je persoonlijkheid; dat is gewoon menselijk.
Ik denk dat tijd, tot op zekere hoogte, uitkomst zal bieden; al weet ik dat er maar wat hoeft te gebeuren en je weer terug bij af kunt zijn.
Jij bent niet verntwoordelijk voor haar omgang met jullie zoon, dat is zijzelf.
Ik snap dat je zoon daar verdriet van heeft en het anders wil zien, maar jij bent niet de aangewezen persoon om daar wat aan te doen.
Hoogstens kun je erover spreken wanneer zij zich openstelt tot een gesprek.
Jij kan hoogstens je steun geven aan je zoon én proberen afstand te nemen van haar.
Liefst tegelijk.
Sterkte.
Ja de scheiding is al rond. Ik ben eigenlijk meer op zoek naar een manier om goed los te komen. We blijven met elkaar verbonden door onze zoon.
Onze relatie bestond altijd uit een machtsstrijd en die neiging hebben we nu nog steeds. Ik kan het nog steeds slecht hebben als ze mij terecht wijst op iets. Ook omdat ik het vaak oneerlijk of niet nodig vindt.
Op dit moment stort ze zich volkomen in werk, laat mijn zoon een beetje links liggen, laat niets van zich horen en neemt geen contact op. Alle intiatieven, over afspraken maken voor overdracht van ons kind etc komen vanuit mij. Misschien wil ik wel teveel en moet ik me hierbij neerleggen... Het wekt alleen wel ergenissen op, als ik dan even niet afstandelijk doe aan de telefoon en even geïntereseerd vraag hoe het gaat, ik om mn oren krijg dat ik inderdaad wel wat aardiger mag doen en dat dit (de vraag stellen hoe het gaat) wel wat vaker mag...... (woest word ik ervan)
Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan
Oei... ik begin je te vatten.
Ja, gedeeltelijk herkenbaar.
Heel lastig om mee om te gaan, dat ligt niet aan jou of je persoonlijkheid; dat is gewoon menselijk.
Ik denk dat tijd, tot op zekere hoogte, uitkomst zal bieden; al weet ik dat er maar wat hoeft te gebeuren en je weer terug bij af kunt zijn.
Jij bent niet verntwoordelijk voor haar omgang met jullie zoon, dat is zijzelf.
Ik snap dat je zoon daar verdriet van heeft en het anders wil zien, maar jij bent niet de aangewezen persoon om daar wat aan te doen.
Hoogstens kun je erover spreken wanneer zij zich openstelt tot een gesprek.
Jij kan hoogstens je steun geven aan je zoon én proberen afstand te nemen van haar.
Liefst tegelijk.
Sterkte.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 7 juli 2012 om 11:05
Ik begrijp wat jullie zeggen, lastig... Het afstand nemen, allerlei onbeantwoorde vragen etc. Ben bang dat ik die antwoorden ook niet meer ga vinden. Maar moet zeggen dat dit soort dingen je zelfvertrouwen een knauw geven. Zeker als je ex iemand is die alles altijd bij een ander neerlegt. Dan blijf je twijfelen over jezelf. Het blijft een apart iets scheiden, dat je ineens na 15j een abrupt einde aan alles maakt.
zaterdag 7 juli 2012 om 11:10
Is ook heel raar, ben ook sinds kort aan de kant gezet. Je hebt een hele tijd een leven samen gedeeld en ineens moet je alleen verder. Je kent iemand door en door, maar nu ineens is het een vreemde. Moet je afstand houden, kun je niks meer delen over gevoelens. Dat voelt tegennatuurlijk, en dat is moeilijk. Degene die ermee stopt is er klaar mee en heeft dan geen zin meer in gedoe, is juist blij ervan af te zijn. Maar ik vind dat als je van iemand houdt/gehouden hebt, je op zijn minst vragen kunt beantwoorden. Helaas heeft niet iedereen daar zin in. Je moet het accepteren, het een plek geven..sterkte!
En niet twijfelen, want in een relatie zit je samen. Het is een wisselwerking en je bent twee individuen. Dat betekent dat eentje mag beslissen om alleen verder te gaan.
En niet twijfelen, want in een relatie zit je samen. Het is een wisselwerking en je bent twee individuen. Dat betekent dat eentje mag beslissen om alleen verder te gaan.
zaterdag 7 juli 2012 om 12:09
Mijn ervaring is om als je los wilt komen van elkaar, het goed is om helemaal geen contact meer te hebben, In jouw geval is dat niet mogelijk, want jullie hebben een kind. Maar dat neemt niet weg dat jij volledig je eigen leven zult gaan moeten leven, ongeacht wat zij ervan vindt. Zij speelt geen rol meer in jouw leven en heeft daar dus ook niets over te zeggen. Ik neem aan dat de omgangsregeling/ het co-ouderschap is vastgelegd door de rechter. Hou je daaraan, maar zo zakelijk mogelijk en bespreek alleen de noodzakelijke dingen. Hou je verder verre van haar en probeer je eigen leven op tebouwen met je eigen mensen om je heen (vrienden/ familie). Gewoon koel en zakelijk blijven, waarom zou je nog met haar in discussie gaan en zoeken naar wiens aandeel wat is? Jullie huwelijk bestaat niet meer!
zaterdag 7 juli 2012 om 12:12
quote:Julus schreef op 07 juli 2012 @ 10:16:
Dan moet je haar ook loslaten, niet meer willen weten wat ze doet of wat ze voelt of wat ze vindt.Dit dus. Het zou jou werkelijk worst moeten zijn of zij nou vindt dat je aardig doet of niet. Heeft zij niets meer mee te maken. Niet meer vragen hoe het met haar gaat. Zij wilde scheiden, alleen zijn, prima, nu moet ze dus niet gaan zeiken over aardig zijn enzo. Slaat werkelijk nergens op. Niet meer op ingaan, ze manipuleert. Neem letterlijk afstand.
Dan moet je haar ook loslaten, niet meer willen weten wat ze doet of wat ze voelt of wat ze vindt.Dit dus. Het zou jou werkelijk worst moeten zijn of zij nou vindt dat je aardig doet of niet. Heeft zij niets meer mee te maken. Niet meer vragen hoe het met haar gaat. Zij wilde scheiden, alleen zijn, prima, nu moet ze dus niet gaan zeiken over aardig zijn enzo. Slaat werkelijk nergens op. Niet meer op ingaan, ze manipuleert. Neem letterlijk afstand.
zaterdag 7 juli 2012 om 12:16
Bevredigende antwoorden zul je niet krijgen. In haar beleving is het waarschijnlijk anders gegaan dan in de jouwe. En zeker nu niet, nu je nog middenin de fase van verwerken zit. Misschien dat jullie over een aantal jaren elkaar ooit nog eens spreken en dat zij tot allerlei inzichten is gekomen, maar dat zal nu zeker niet zo zijn. Dit heeft tijd nodig en afstand.
zaterdag 7 juli 2012 om 14:56
Ja klopt, mijn zoon woont 80% bij mij. En als hij bij haar is hebben ze vaak ruzie. en hoor ik dingen als: ik wil niet naar mama, of ja zo wil ik hem niet meenemen, laat hem maar hier. (als ie opstandig doet, wat logisch is als puber wiens ouders gaan scheiden)
Echt geen pretje om tussen te zitteb.
Afstemming gaat vaak moeizaam, ik probeer vaak te mailen om het rustig tr houden.
Echt geen pretje om tussen te zitteb.
Afstemming gaat vaak moeizaam, ik probeer vaak te mailen om het rustig tr houden.
zaterdag 7 juli 2012 om 16:07