Mijn rode draad...
vrijdag 6 juli 2012 om 19:56
Ik Twijfel hoelang ik deze post laat staan vanwege herkenbaarheid, toch moest ik het even van mijn afschrijven..
Mijn "rode draad" ik kan er een boek over schrijven, een verhaal van 9 jaar die eerlijk gezegd niet altijd al te netjes was
Op de 1 of andere manier blijven we bij elkaar terug komen voor wat vluchtige contacten zeg maar. Contacten die altijd op hetzelfde punt eindigden wanneer het een serieus tintje zou worden.
Nu is er een soort van tweesplitsing gekomen. De situatie lijkt zich te veranderen zo ook gevoelens, het verleden is vergeten en ver weg en bijna lijken we te accepteren dat we voor elkaar zouden moeten gaan.
Dit is de man die mij door en door kent, accepteert/respecteert mij zoals ik ben, mij op een voetstuk zet, mij opwind door me alleen maar aan te hoeven te kijken, mij laat lachen, ik ken hem door en door, weet al zijn slechte en goede kanten,alles wat we doen is vertrouwd en zelfs dan nog geweldig, heb respect voor de relatie met zijn dochter.....
Het enige ding tussen ons in zou zijn, het leeftijdsverschil. Deze is 15 jaar. Dit was meestal zijn dingetje omdat hij mij iemand gunde van mijn eigen leeftijd. Nu staan we tegen over elkaar en beseffen we "we komen nooit meer van elkaar af, we zullen elkaar altijd op blijven zoeken" dit is uitgesproken en voorzichtig zien we elkaar en ik denk de hele dag aan hem..
Zo dat is eruit... pfffffffffff... iemand een mening?
Mijn "rode draad" ik kan er een boek over schrijven, een verhaal van 9 jaar die eerlijk gezegd niet altijd al te netjes was
Op de 1 of andere manier blijven we bij elkaar terug komen voor wat vluchtige contacten zeg maar. Contacten die altijd op hetzelfde punt eindigden wanneer het een serieus tintje zou worden.
Nu is er een soort van tweesplitsing gekomen. De situatie lijkt zich te veranderen zo ook gevoelens, het verleden is vergeten en ver weg en bijna lijken we te accepteren dat we voor elkaar zouden moeten gaan.
Dit is de man die mij door en door kent, accepteert/respecteert mij zoals ik ben, mij op een voetstuk zet, mij opwind door me alleen maar aan te hoeven te kijken, mij laat lachen, ik ken hem door en door, weet al zijn slechte en goede kanten,alles wat we doen is vertrouwd en zelfs dan nog geweldig, heb respect voor de relatie met zijn dochter.....
Het enige ding tussen ons in zou zijn, het leeftijdsverschil. Deze is 15 jaar. Dit was meestal zijn dingetje omdat hij mij iemand gunde van mijn eigen leeftijd. Nu staan we tegen over elkaar en beseffen we "we komen nooit meer van elkaar af, we zullen elkaar altijd op blijven zoeken" dit is uitgesproken en voorzichtig zien we elkaar en ik denk de hele dag aan hem..
Zo dat is eruit... pfffffffffff... iemand een mening?
zaterdag 7 juli 2012 om 01:49
Groenoog, dat is een ding die (nog) niet aan de orde is. Ik heb geen (grote) kinderwens zoals andere deze wel hebben, en die ik ook ken. Ik geniet van de kleintjes om me heen maar heb zelf nog geen hormonen die de lucht in schieten.
We zijn nog niks officieel, maar zoals we over dingen voorzichtig praten lijkt het erop te komen dat we een soort van doorstart maken. Ik blijf voorzichtig omdat ik het ook niet wil verpesten. Ondanks wat we hebben uitgesproken. Alles in mijn lichaam schreeuwt om hem maar durf het nog niet volledig te uiten.
We zijn nog niks officieel, maar zoals we over dingen voorzichtig praten lijkt het erop te komen dat we een soort van doorstart maken. Ik blijf voorzichtig omdat ik het ook niet wil verpesten. Ondanks wat we hebben uitgesproken. Alles in mijn lichaam schreeuwt om hem maar durf het nog niet volledig te uiten.
zaterdag 7 juli 2012 om 12:27
Mijn vader is hertrouwd met een dame die net een paar jaar ouder is dan mijn oudste zus en het verschil tussen mijn vader en zijn echtgenote is 19 jaar. Hun huwelijk houdt nu al langer dan 10 jaar stand en mijn vader is gelukkiger dan in zijn huwelijk met zijn even oude ex (mijn moeder)
kwil ma zeggen dat leeftijd er niet toe doet
kwil ma zeggen dat leeftijd er niet toe doet
It is what it is and that's what it is!