Relaties
alle pijlers
Ongelukkig
dinsdag 24 juli 2012 om 16:00
ik heb voor deze to even een nieuw account aangemaakt. Ik ben anders bang dat ik herkenbaar ben. Dat wil ik liever niet!
Mijn vriend en ik hebben een heftige periode achter de rug. We hadden een erg leuke relatie. Ieder zn eigen huisje. Ieder een eigen leven, met daarnaast samen leuke dingen. Natuurlijk wel gezamelijke dingen zoals verjaardagen of uitjes met de familie of iets dergelijks.
Na 9 maanden relatie ben ik ongepland zwanger geraakt. Veel hier over gepraat en samen tot het besluit gekomen dat we dit wilde. Allebei begin 30, baan, kinderwens (2 jaar later was beter geweest). Dus dit kado dat ons in de schoot is geworpen wilde we niet laten gaan.
Zwangerschap verliep goed, ik was superblij met mn buik (en met de inhoud natuurlijk) De vele tijd die ik alleen kon doorbrengen ervaarde ik als heerlijk. Ik ben altijd iemand geweest die erg graag alleen wilde zijn. Ik hou van mensen, maar alleen zijn vind ik ook erg fijn.
Toen 7 maanden zwanger was, is mijn vriend bij me ingetrokken. Dit ging goed. Tja, af en toe wat strubbeling, maar he, ik had last van hormonen!
Toen kwam mn vriend zonder werk te zitten.... Daar ging mn zwangerschapsverlof, hoe ik het me voorgesteld had... Ons kind werd geboren. Heerlijke kraamtijd! Heerlijk kind. Mn vriend kreeg 2 maanden daarna een nieuwe baan. Weer omschakelen.. was dus wennen om alleen met kruimel te zijn, maar lukte goed. 2 maanden later, mn vriend zijn contract werd niet verlengd door omstandigheden. Weer omschakelen en wennen.
Om het verhaal iets korter te maken, we zijn nu 9 maanden verder en mn vriend heeft nog steeds geen baan...
Ik begin ongelukkig te worden door deze situatie. Mn vriend heeft zo nu en dan een dip, ik probeer hem er uit te praten of kom met tips. Maar andersom krijg ik geen energie terug. Zijn buien worden alleen maar erger. De negatieve energie die om hem heen hangt maakt dat ik er soms niet meer tegen kan. Ik weet gewoon niet meer hoe ik hier mee om moet gaan.
En door onze ruzies vinden we elkaar op vele momenten niet leuk meer... En dit heeft dan weer invloed op ons sexleven. En dáárdoor vraag ik mezelf soms wel eens af, wat ik nog aantrekkelijk aan hem vind. Al vind ik dat weer zo hard klinken nu ik het zo type... PFFFFFFF ik weet het gewoon niet meer. Ben ik nu ongelukkig door het werkeloos zijn van hem. Gaat het daardoor niet goed tussen ons? Want het is niet alleen dat, door de negatieve spiraal, lijkt ons leven alleen uit irritaties te bestaan.
Ervaringen? Herkenbaar? Tips? Echt alles is welkom.
Mijn vriend en ik hebben een heftige periode achter de rug. We hadden een erg leuke relatie. Ieder zn eigen huisje. Ieder een eigen leven, met daarnaast samen leuke dingen. Natuurlijk wel gezamelijke dingen zoals verjaardagen of uitjes met de familie of iets dergelijks.
Na 9 maanden relatie ben ik ongepland zwanger geraakt. Veel hier over gepraat en samen tot het besluit gekomen dat we dit wilde. Allebei begin 30, baan, kinderwens (2 jaar later was beter geweest). Dus dit kado dat ons in de schoot is geworpen wilde we niet laten gaan.
Zwangerschap verliep goed, ik was superblij met mn buik (en met de inhoud natuurlijk) De vele tijd die ik alleen kon doorbrengen ervaarde ik als heerlijk. Ik ben altijd iemand geweest die erg graag alleen wilde zijn. Ik hou van mensen, maar alleen zijn vind ik ook erg fijn.
Toen 7 maanden zwanger was, is mijn vriend bij me ingetrokken. Dit ging goed. Tja, af en toe wat strubbeling, maar he, ik had last van hormonen!
Toen kwam mn vriend zonder werk te zitten.... Daar ging mn zwangerschapsverlof, hoe ik het me voorgesteld had... Ons kind werd geboren. Heerlijke kraamtijd! Heerlijk kind. Mn vriend kreeg 2 maanden daarna een nieuwe baan. Weer omschakelen.. was dus wennen om alleen met kruimel te zijn, maar lukte goed. 2 maanden later, mn vriend zijn contract werd niet verlengd door omstandigheden. Weer omschakelen en wennen.
Om het verhaal iets korter te maken, we zijn nu 9 maanden verder en mn vriend heeft nog steeds geen baan...
Ik begin ongelukkig te worden door deze situatie. Mn vriend heeft zo nu en dan een dip, ik probeer hem er uit te praten of kom met tips. Maar andersom krijg ik geen energie terug. Zijn buien worden alleen maar erger. De negatieve energie die om hem heen hangt maakt dat ik er soms niet meer tegen kan. Ik weet gewoon niet meer hoe ik hier mee om moet gaan.
En door onze ruzies vinden we elkaar op vele momenten niet leuk meer... En dit heeft dan weer invloed op ons sexleven. En dáárdoor vraag ik mezelf soms wel eens af, wat ik nog aantrekkelijk aan hem vind. Al vind ik dat weer zo hard klinken nu ik het zo type... PFFFFFFF ik weet het gewoon niet meer. Ben ik nu ongelukkig door het werkeloos zijn van hem. Gaat het daardoor niet goed tussen ons? Want het is niet alleen dat, door de negatieve spiraal, lijkt ons leven alleen uit irritaties te bestaan.
Ervaringen? Herkenbaar? Tips? Echt alles is welkom.
dinsdag 24 juli 2012 om 16:14
Geen ervaring, maar het lijkt mij dat het probleem is dat je vriend werkeloos is en daardoor niet goed in z'n vel zit, wat zich uit in irritaties, lusteloosheid etc. Daarnaast is het natuurlijk ook even wennen, zo'n kleintje erbij. Juist dan (met zo'n grote verantwoordelijkheid) geen baan te hebben lijkt me ook moeilijk als 'man van het gezin'. Ik hoop dat hij weer snel een baan vindt en sowieso veel sterkte *hug*
dinsdag 24 juli 2012 om 16:38
dinsdag 24 juli 2012 om 16:49
Het zijn nogal wat veranderingen. Eerst naar volle tevredenheid een latrelatie, dan onverwacht een kind en samenwonen. Dan vriend die werkeloos raakt. En als je altijd heel graag op jezelf was, is dit niet mis. Even 2 mensen dagelijks en constant om je heen.
Ik ben ook iemand die heel graag veel alleen is, dus kan mij hier alles bij voorstellen. Een latrelatie lijkt me niet ideaal als je een kind hebt en ik neem aan dat je dat niet meer wilt?
Ik denk dat een relatie 'frisser' blijft juist als er ruimte is voor je eigen ding te doen. Doe je dingen voor jezelf? Heb je ruimte om jezelf terug te trekken? Mis je dit het ergst, je eigen ruimte? Wat is haalbaar, en denk dan in mogelijkheden, niet in wat niet kan. Maak afspraken met je vriend hierover.
Het kan heel goed zijn dat als jij weer (adem)ruimte krijgt het met de relatie ook weer beter gaat.
Ik ben ook iemand die heel graag veel alleen is, dus kan mij hier alles bij voorstellen. Een latrelatie lijkt me niet ideaal als je een kind hebt en ik neem aan dat je dat niet meer wilt?
Ik denk dat een relatie 'frisser' blijft juist als er ruimte is voor je eigen ding te doen. Doe je dingen voor jezelf? Heb je ruimte om jezelf terug te trekken? Mis je dit het ergst, je eigen ruimte? Wat is haalbaar, en denk dan in mogelijkheden, niet in wat niet kan. Maak afspraken met je vriend hierover.
Het kan heel goed zijn dat als jij weer (adem)ruimte krijgt het met de relatie ook weer beter gaat.
dinsdag 24 juli 2012 om 16:51
Ik heb ook een tijdje zonder baan gezeten en ik werd er ook echt niet vrolijk van. Dat dat zijn invloed heeft op jouw humeur kan ik me goed voorstellen en dat je dat niet leuk vindt ook. Jullie hebben er echter voor gekozen om samen een kind op te voeden en bijelkaar te gaan wonen. Het lijkt me daarom dat je er toch maar het beste van moet proberen te maken. Hem inderdaad proberen op te beuren, motiveren etc. Bedenk dat het voor hem nog vele malen erger is dan voor jou.
dinsdag 24 juli 2012 om 17:06
quote:alfa-man schreef op 24 juli 2012 @ 16:51:
Ik heb ook een tijdje zonder baan gezeten en ik werd er ook echt niet vrolijk van. Dat dat zijn invloed heeft op jouw humeur kan ik me goed voorstellen en dat je dat niet leuk vindt ook. Jullie hebben er echter voor gekozen om samen een kind op te voeden en bijelkaar te gaan wonen. Het lijkt me daarom dat je er toch maar het beste van moet proberen te maken. Hem inderdaad proberen op te beuren, motiveren etc. Bedenk dat het voor hem nog vele malen erger is dan voor jou.Dat hij geen baan heeft, wel, maar ze moet zeker niet voorbij gaan aan het feit dat ze zichzelf heel ongelukkig gaat voelen. Het is niet alleen die baan, het is alles bij elkaar.
Ik heb ook een tijdje zonder baan gezeten en ik werd er ook echt niet vrolijk van. Dat dat zijn invloed heeft op jouw humeur kan ik me goed voorstellen en dat je dat niet leuk vindt ook. Jullie hebben er echter voor gekozen om samen een kind op te voeden en bijelkaar te gaan wonen. Het lijkt me daarom dat je er toch maar het beste van moet proberen te maken. Hem inderdaad proberen op te beuren, motiveren etc. Bedenk dat het voor hem nog vele malen erger is dan voor jou.Dat hij geen baan heeft, wel, maar ze moet zeker niet voorbij gaan aan het feit dat ze zichzelf heel ongelukkig gaat voelen. Het is niet alleen die baan, het is alles bij elkaar.
dinsdag 24 juli 2012 om 18:58
toen ik in een opleidingsdip zat, heeft mijn toenmalige vriend mij daar wel vrij goed uit mijn negatieve gedoe kunnen trekken. Ik weetniet goed of je hier iets aan hebt maar hij zei me vervolgens:
- ik luister graag naar je en ik steun je graag ook hierin,
- maar ik kan ook niets anders doen dan naar je luisteren en ik kan ook niet naar die mensen toestappen om het te bespreken en de situatie beter te maken,
- ik weet eigenlijk niet goed wat je precies van me verwacht in deze situatie.
Ik begreep toen plots dat ik teveel op hem 'leunde' en het liefdevol teruggeworpen worden op mezelf (wel afstand rond die kwestie maar niet rond liefde en positieve houding tegenover mij) werkte erg goed. Heb toen mijn mouwen kunnen opstropen en voor mijn rechten kunnen ijveren. Ik ben er zeker van dat hij er zelf een beetje moedeloos van begon te worden, maar het feit dat hij dit kon loskoppelen en niet terugprojecteren heeft ons wel uit de cirkel gehaald. Ik geloof dat de truc erin zat dat ik zelf op dat moment het hoopje slechte gevoelens was en als hij daarmee ging meedoen, onze relatie zeker ten onder was gegaan.
Dus misschien laten voelen dat je helemaal aan zijn kant staat en hem wel graag ziet maar een beetje afstand nemen van heel het moedeloze werkeloosheids-gedoe, à la ik kan wel luisteren maar wat verwacht je nou van me, dat ik eeuwig blijf luisteren dat kan ik doen maar ik kan er niet voor zorgen dat je je beter gaat voelen.
- ik luister graag naar je en ik steun je graag ook hierin,
- maar ik kan ook niets anders doen dan naar je luisteren en ik kan ook niet naar die mensen toestappen om het te bespreken en de situatie beter te maken,
- ik weet eigenlijk niet goed wat je precies van me verwacht in deze situatie.
Ik begreep toen plots dat ik teveel op hem 'leunde' en het liefdevol teruggeworpen worden op mezelf (wel afstand rond die kwestie maar niet rond liefde en positieve houding tegenover mij) werkte erg goed. Heb toen mijn mouwen kunnen opstropen en voor mijn rechten kunnen ijveren. Ik ben er zeker van dat hij er zelf een beetje moedeloos van begon te worden, maar het feit dat hij dit kon loskoppelen en niet terugprojecteren heeft ons wel uit de cirkel gehaald. Ik geloof dat de truc erin zat dat ik zelf op dat moment het hoopje slechte gevoelens was en als hij daarmee ging meedoen, onze relatie zeker ten onder was gegaan.
Dus misschien laten voelen dat je helemaal aan zijn kant staat en hem wel graag ziet maar een beetje afstand nemen van heel het moedeloze werkeloosheids-gedoe, à la ik kan wel luisteren maar wat verwacht je nou van me, dat ik eeuwig blijf luisteren dat kan ik doen maar ik kan er niet voor zorgen dat je je beter gaat voelen.
dinsdag 24 juli 2012 om 19:36
Bedankt voor alle reacties!
@Bertje:ik kan wel tijd voor mezelf plannen of mezelf terug trekken. Ik kan daar ook heel duidelijk in zijn. Hij gaat nu wel wat vaker weg. bijv een zaterdag op stap met vrienden. Of s avonds in het weekend uit met vrienden zodat ik een avondje alleen kan zijn. Ook is hij gemiddeld 1 keer per week weg voor een sollicitatiegesprek of naar een recruiter.
@zonnigschildpadje: thanks!
@sebatticalmeds:ik geloof zelf niet dat het met verwachtingen te maken heeft. We zijn niet ontspannen samen. Er zijn irritatie's. En ik vind het moeilijk om met zijn depressieve gedrag om te gaan. Ik geloof ook niet dat ik daarin kan veranderen. Ik wil hem helpen. Maar iemand met zoveel negatieve energie, is zwaar op de hand. Ik kan hem toch moeilijk negeren?
@monsterpinguing: dat gevoel heb ik soms ook, dat ik meer afstand moet nemen. En met name als hij zo'n bui heeft. Even negeren en proberen er op uit te gaan. Of hem er op uit sturen. Want met een kleine van 1 jaar, moet je soms gewoon bij huis blijven. Bedankt voor de tip en jouw ervaring.
@loveholliday; Nee, een latrelatie is niet hoe we het zouden willen nee. Maar moet eerlijk zeggen dat in de dipmomenten het me wel een goed idee lijkt. Ik kan dan echt terug verlangen naar de tijd dat mn huisje nog voor mezelf was. Ik denk soms stiekem aan ons nieuwe huis. Dat ik daar alleen zou wonen met mn kind... Maar aan de andere kant hebben/hadden we het ook zo leuk samen. En samen een gezin zijn is ook super! Maar nu we in dit negatieve zitten, dan weet ik soms niet waarom we nog samen zijn. Dan voel ik absoluut geen verliefdheid.
Ik werk zelf 3 dagen. Dan zijn we los van elkaar. Maar dat vind ik niet alleen zijn.
We hebben wel afgesproken dat als ik het even niet meer trek, het op elkaars lip zitten, dat ik het aan geef. Hij bedenkt dan vaak iets om te gaan doen. Dat is heel fijn.
@alfa-man: ik weet dat het voor hem erger is. Maar voor ons als gezin is het ook heel erg . En wat ook erg is, is dat ik hem probeer te helpen, uit zijn dip. Veel energie er in stop. Maar andersom is het voor mij ook erg. Daar helpt hij me weinig bij voor mn gevoel.
@sunnysideup2: bedankt voor je ervaring. Dat soort gesprekken hebben we eigenlijk al best veel gehad...
Momenteel zit hij er echt helemaal door heen. Dus na een ruzie vanmiddag, heb ik gezegd dat hij eens moet kijken naar zichzelf. Hoe hij reageerd op dingen. Zijn negatieve energie. Hij weet dat hij zo doet. Vind het niet leuk voor mij en zegt sorry.
Maar dit kan toch zo niet langer door gaan. Kruimeltje voelt deze negatieve sfeer ook...
@Bertje:ik kan wel tijd voor mezelf plannen of mezelf terug trekken. Ik kan daar ook heel duidelijk in zijn. Hij gaat nu wel wat vaker weg. bijv een zaterdag op stap met vrienden. Of s avonds in het weekend uit met vrienden zodat ik een avondje alleen kan zijn. Ook is hij gemiddeld 1 keer per week weg voor een sollicitatiegesprek of naar een recruiter.
@zonnigschildpadje: thanks!
@sebatticalmeds:ik geloof zelf niet dat het met verwachtingen te maken heeft. We zijn niet ontspannen samen. Er zijn irritatie's. En ik vind het moeilijk om met zijn depressieve gedrag om te gaan. Ik geloof ook niet dat ik daarin kan veranderen. Ik wil hem helpen. Maar iemand met zoveel negatieve energie, is zwaar op de hand. Ik kan hem toch moeilijk negeren?
@monsterpinguing: dat gevoel heb ik soms ook, dat ik meer afstand moet nemen. En met name als hij zo'n bui heeft. Even negeren en proberen er op uit te gaan. Of hem er op uit sturen. Want met een kleine van 1 jaar, moet je soms gewoon bij huis blijven. Bedankt voor de tip en jouw ervaring.
@loveholliday; Nee, een latrelatie is niet hoe we het zouden willen nee. Maar moet eerlijk zeggen dat in de dipmomenten het me wel een goed idee lijkt. Ik kan dan echt terug verlangen naar de tijd dat mn huisje nog voor mezelf was. Ik denk soms stiekem aan ons nieuwe huis. Dat ik daar alleen zou wonen met mn kind... Maar aan de andere kant hebben/hadden we het ook zo leuk samen. En samen een gezin zijn is ook super! Maar nu we in dit negatieve zitten, dan weet ik soms niet waarom we nog samen zijn. Dan voel ik absoluut geen verliefdheid.
Ik werk zelf 3 dagen. Dan zijn we los van elkaar. Maar dat vind ik niet alleen zijn.
We hebben wel afgesproken dat als ik het even niet meer trek, het op elkaars lip zitten, dat ik het aan geef. Hij bedenkt dan vaak iets om te gaan doen. Dat is heel fijn.
@alfa-man: ik weet dat het voor hem erger is. Maar voor ons als gezin is het ook heel erg . En wat ook erg is, is dat ik hem probeer te helpen, uit zijn dip. Veel energie er in stop. Maar andersom is het voor mij ook erg. Daar helpt hij me weinig bij voor mn gevoel.
@sunnysideup2: bedankt voor je ervaring. Dat soort gesprekken hebben we eigenlijk al best veel gehad...
Momenteel zit hij er echt helemaal door heen. Dus na een ruzie vanmiddag, heb ik gezegd dat hij eens moet kijken naar zichzelf. Hoe hij reageerd op dingen. Zijn negatieve energie. Hij weet dat hij zo doet. Vind het niet leuk voor mij en zegt sorry.
Maar dit kan toch zo niet langer door gaan. Kruimeltje voelt deze negatieve sfeer ook...
dinsdag 24 juli 2012 om 19:53
Ik heb net ook zo'n jaar achter de rug met bevalling en werkeloze man en het is geen goede combi! Je bent nog aan het onzwangeren en heb dan een man rondlopen die gefrustreerd is en zich in zijn "man zijn" voelt aangetast. Dan ontstaan er irritaties en veel stress. Mijn man en ik zeiden laatst nog tegen elkaar: jeetje dat we nog bij elkaar zijn! Dus houd vol! Uiteindelijk kom je eruit en ben je samen sterker. Accepteer maar dat het nu even minder is... Laat maar waaien!
dinsdag 24 juli 2012 om 19:54
quote:melkyway schreef op 24 juli 2012 @ 19:36:
Momenteel zit hij er echt helemaal door heen. Dus na een ruzie vanmiddag, heb ik gezegd dat hij eens moet kijken naar zichzelf. Hoe hij reageerd op dingen. Zijn negatieve energie. Hij weet dat hij zo doet. Vind het niet leuk voor mij en zegt sorry.
Maar dit kan toch zo niet langer door gaan. Kruimeltje voelt deze negatieve sfeer ook...
Op tijd aangeven. Het lijkt alsof jullie het toch nog op een ruzie aan laten komen. Zorg ervoor dat je, voordat dat gebeurd, al afstand neemt van elkaar. Lekker even de stad in, of wandelen, of gewoon even boodschappen doen. Je moet toch een soort werkwijze hierin vinden, want werkloos zijn kan lang duren.
Misschien is het ook een idee dat hij of jij af en toe een weekendje erop uit gaat, naar ouders o.i.d.
Momenteel zit hij er echt helemaal door heen. Dus na een ruzie vanmiddag, heb ik gezegd dat hij eens moet kijken naar zichzelf. Hoe hij reageerd op dingen. Zijn negatieve energie. Hij weet dat hij zo doet. Vind het niet leuk voor mij en zegt sorry.
Maar dit kan toch zo niet langer door gaan. Kruimeltje voelt deze negatieve sfeer ook...
Op tijd aangeven. Het lijkt alsof jullie het toch nog op een ruzie aan laten komen. Zorg ervoor dat je, voordat dat gebeurd, al afstand neemt van elkaar. Lekker even de stad in, of wandelen, of gewoon even boodschappen doen. Je moet toch een soort werkwijze hierin vinden, want werkloos zijn kan lang duren.
Misschien is het ook een idee dat hij of jij af en toe een weekendje erop uit gaat, naar ouders o.i.d.
dinsdag 24 juli 2012 om 20:18
Ik heb momenten gehad dat ik dacht: tjee, het gaat best goed. En dat onder deze omstandigheden!
Ik denk dat het ook te maken heeft met verschillende sollicitatiegesprekken die hij heeft gehad. Dat hij positieve feedback kreeg en dan net niet aangenomen werd. Dat deze 2 ervaringen er in hebben gehakt. De eindstreep in zicht hebben en het dan net aan je neus voorbij zien gaan.
Misschien is dat zo, dat we geen afstand nemen, ondanks dat we voelen dat dit er irritaties zijn, of ruzie aan komt.
Maar vanmiddag bijv. zaten we in de auto. Onderweg naar het strand. we wilden van het mooie weer genieten. Dan wordt iets kleins grote ruzie. Ik denk dan, was ik maar nooit met hem weg gegaan! Ik moet er misschien vaker met kruimeltje alleen op uit.
Maar op dat soort momenten probeer ik hem te helpen: ik heb een vrije dag en ga genieten van het weer en van kruimeltje. Als ik hem niet mee vraag, zit hij de hele dag binnen achter de computer. Dus vraag ik hem mee...
En ja, een weekendje weg zou lekker zijn. Maar dan het liefst dat hij weg gaat. Maar dat wil hij niet. En waar zou hij een weekendje heen kunnen/willen. Ik weet zeker dat hij niet bij vrienden of familie wil.
We hebben wel kruimeltje een nachte logeren gedaan. Dat soort momenten doen ons goed merk ik. Dan is het weer zoals vroeger.
Ik denk dat het ook te maken heeft met verschillende sollicitatiegesprekken die hij heeft gehad. Dat hij positieve feedback kreeg en dan net niet aangenomen werd. Dat deze 2 ervaringen er in hebben gehakt. De eindstreep in zicht hebben en het dan net aan je neus voorbij zien gaan.
Misschien is dat zo, dat we geen afstand nemen, ondanks dat we voelen dat dit er irritaties zijn, of ruzie aan komt.
Maar vanmiddag bijv. zaten we in de auto. Onderweg naar het strand. we wilden van het mooie weer genieten. Dan wordt iets kleins grote ruzie. Ik denk dan, was ik maar nooit met hem weg gegaan! Ik moet er misschien vaker met kruimeltje alleen op uit.
Maar op dat soort momenten probeer ik hem te helpen: ik heb een vrije dag en ga genieten van het weer en van kruimeltje. Als ik hem niet mee vraag, zit hij de hele dag binnen achter de computer. Dus vraag ik hem mee...
En ja, een weekendje weg zou lekker zijn. Maar dan het liefst dat hij weg gaat. Maar dat wil hij niet. En waar zou hij een weekendje heen kunnen/willen. Ik weet zeker dat hij niet bij vrienden of familie wil.
We hebben wel kruimeltje een nachte logeren gedaan. Dat soort momenten doen ons goed merk ik. Dan is het weer zoals vroeger.
dinsdag 24 juli 2012 om 22:46
quote:melkyway schreef op 24 juli 2012 @ 20:18:
Maar vanmiddag bijv. zaten we in de auto. Onderweg naar het strand. we wilden van het mooie weer genieten. Dan wordt iets kleins grote ruzie.
Daar ben je toch zelf bij? Wat dacht je van, "weet je, lieverd, we parkeren het even, want we kunnen het toch niet oplossen".
quote:Maar op dat soort momenten probeer ik hem te helpenDit is zijn dal. Jij kunt hem daar niet bij helpen. Hij moet inzien, dat het mogelijk is om èn werkeloos te zijn èn te genieten van het leven. Jij probeert hem dat in te laten zien, maar daarmee ontneem je hem het leermoment.
Ik ben zelf in mijn jonge jaren ook door een depressie-achtig dingetje gegaan, en vond het heel prettig dat mijn vriendin zich geen zak van mijn buien aan trok.
quote:Maar dan het liefst dat hij weg gaat. Maar dat wil hij niet
Tja, ik zou mijn geluk niet van een ander af laten hangen. Als je die voorwaarde laat bestaan, dan komt er niks van. Jij kan toch ook lekker weg gaan, met of zonder kind?
Ga eens lekker naar de sauna met een vriendin, ofzo. Doe wat jou gelukkig maakt.
Maar vanmiddag bijv. zaten we in de auto. Onderweg naar het strand. we wilden van het mooie weer genieten. Dan wordt iets kleins grote ruzie.
Daar ben je toch zelf bij? Wat dacht je van, "weet je, lieverd, we parkeren het even, want we kunnen het toch niet oplossen".
quote:Maar op dat soort momenten probeer ik hem te helpenDit is zijn dal. Jij kunt hem daar niet bij helpen. Hij moet inzien, dat het mogelijk is om èn werkeloos te zijn èn te genieten van het leven. Jij probeert hem dat in te laten zien, maar daarmee ontneem je hem het leermoment.
Ik ben zelf in mijn jonge jaren ook door een depressie-achtig dingetje gegaan, en vond het heel prettig dat mijn vriendin zich geen zak van mijn buien aan trok.
quote:Maar dan het liefst dat hij weg gaat. Maar dat wil hij niet
Tja, ik zou mijn geluk niet van een ander af laten hangen. Als je die voorwaarde laat bestaan, dan komt er niks van. Jij kan toch ook lekker weg gaan, met of zonder kind?
Ga eens lekker naar de sauna met een vriendin, ofzo. Doe wat jou gelukkig maakt.
woensdag 25 juli 2012 om 19:27
Bedankt monsterpinguin! Dit zijn tips waar ik iets mee kan.
Ik hoop wel dat het voor hem net zo werkt als bij jou.
Voor mij een groot werk- en of leerpunt om zijn irritaties of botte gedrag wat meer te negeren. Ik hoop dat het gaat helpen.
Want vandaag, kom net thuis van mn werk, ik ben nog niet binnen en hij begint...
En idd, ik moet mezelf niet mee laten sleuren in zijn passieve en depressieve gedrag. Ik moet blijven genieten van het leven. Ik ga meteen een leuk uitje bedenken voor mij en een vriendin!
Ik hoop wel dat het voor hem net zo werkt als bij jou.
Voor mij een groot werk- en of leerpunt om zijn irritaties of botte gedrag wat meer te negeren. Ik hoop dat het gaat helpen.
Want vandaag, kom net thuis van mn werk, ik ben nog niet binnen en hij begint...
En idd, ik moet mezelf niet mee laten sleuren in zijn passieve en depressieve gedrag. Ik moet blijven genieten van het leven. Ik ga meteen een leuk uitje bedenken voor mij en een vriendin!
woensdag 25 juli 2012 om 19:45