Gezondheid
alle pijlers
Diabetes-topic
woensdag 14 maart 2007 om 15:30
Hoi,
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
dinsdag 22 mei 2007 om 23:09
Om de tijd te doden en hopelijk jullie een glimlach op het gezicht te brengen (manlief is met overbuurman boten ophalen ergens bij Sneek en is het komende uur nog niet thuis, gelukkig hoef ik morgen pas om 16.00 uur te beginnen 
) even een stukje leedvermaak van mij.....
Ris, die schimmelinfectie daar kan ik over meepraten! Een half jaar voordat bij mij diabetes ontdekt werd kreeg ik ineens hele erge jeuk, daar beneden
. Ik was niet sexueel actief op dat moment, dus ik snapte er niks van. Ik een vriendin gebeld, eentje die lijdt aan chronische schimmelinfecties, en die bevestigde mijn vermoeden. Ik vervolgens naar de avondarts, daar vaginale zetpillen van gekregen, ik er eentje ingebracht diezelfde avond, dus de volgende ochtend kon ik gelukkig mee met het bedrijfsuitje: zeilen op het Snekermeer. Zeilen, op zo'n skutsje-achtige praam met een gigamast en gigazeil. Zonder toilet. De mannen deden hun behoefte gewoon vanaf de voorpunt onder het mom 'ben ik geen prachtig boegbeeld a la Manneken Pis', maar ja, wij vrouwen moesten het doen met een korte stop ergens langs een kanaal, met alleen hoog gras als beschutting. Aan de rand van een veld waar schaapjes graasden. Waar de omheining van stuk was......:o
Ik had natuurlijk zo'n maandverband in mijn broek met een vieze klodder vaginale zetpil erin, inmiddels zwaar gesmolten dus vloeibaar en 'geurend', dus ik zocht uiteraard het allerverste plekje op, daar waar niemand mijn sneeuwwitte bipsen zou kunnen zien. Gauw plas gedaan en in de vijfde versnelling terug richting boot, al struikelend door diverse grote gaten waar ik mijn enkels en voeten aan beschadigde en tot mijn knieën in de blubber stond af en toe.
Achternagezeten door ontelbare schapen die mij wel een lekker ding vonden..... :o
Ondertussen de risee van de gehele ploeg collega's op de boot......god wat heb ik me geschaamd! :? ;( :D
) even een stukje leedvermaak van mij.....Ris, die schimmelinfectie daar kan ik over meepraten! Een half jaar voordat bij mij diabetes ontdekt werd kreeg ik ineens hele erge jeuk, daar beneden
. Ik was niet sexueel actief op dat moment, dus ik snapte er niks van. Ik een vriendin gebeld, eentje die lijdt aan chronische schimmelinfecties, en die bevestigde mijn vermoeden. Ik vervolgens naar de avondarts, daar vaginale zetpillen van gekregen, ik er eentje ingebracht diezelfde avond, dus de volgende ochtend kon ik gelukkig mee met het bedrijfsuitje: zeilen op het Snekermeer. Zeilen, op zo'n skutsje-achtige praam met een gigamast en gigazeil. Zonder toilet. De mannen deden hun behoefte gewoon vanaf de voorpunt onder het mom 'ben ik geen prachtig boegbeeld a la Manneken Pis', maar ja, wij vrouwen moesten het doen met een korte stop ergens langs een kanaal, met alleen hoog gras als beschutting. Aan de rand van een veld waar schaapjes graasden. Waar de omheining van stuk was......:oIk had natuurlijk zo'n maandverband in mijn broek met een vieze klodder vaginale zetpil erin, inmiddels zwaar gesmolten dus vloeibaar en 'geurend', dus ik zocht uiteraard het allerverste plekje op, daar waar niemand mijn sneeuwwitte bipsen zou kunnen zien. Gauw plas gedaan en in de vijfde versnelling terug richting boot, al struikelend door diverse grote gaten waar ik mijn enkels en voeten aan beschadigde en tot mijn knieën in de blubber stond af en toe.
Achternagezeten door ontelbare schapen die mij wel een lekker ding vonden..... :o
Ondertussen de risee van de gehele ploeg collega's op de boot......god wat heb ik me geschaamd! :? ;( :D
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 22 mei 2007 om 23:12
Evan, nee ik heb de pomp nog niet. Ik heb de firma net vanmiddag gebeld om te vragen of de aanvraag binnen was gekomen, en dat was zo. Ze moeten nu nog even wachten op de goedkeuring van Univé, en dan wordt hij opgestuurd. Een paarse.....mooi he? 
Kan zo'n 2 à 3 weken gaan duren, daarna komt er een instructeur langs, dan kan ik hem gaan proefdragen, en dan moet ik naar de dvk, die gaat mij instellen, en dan............eindelijk dan, circa 5 weken hiervandaan op zijn vroegst, ga ik beginnen!
Ik kan nog steeds niet wachten....
Kan zo'n 2 à 3 weken gaan duren, daarna komt er een instructeur langs, dan kan ik hem gaan proefdragen, en dan moet ik naar de dvk, die gaat mij instellen, en dan............eindelijk dan, circa 5 weken hiervandaan op zijn vroegst, ga ik beginnen!
Ik kan nog steeds niet wachten....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 24 mei 2007 om 12:41
@Setter, ik heb ook erg om je verhaal gelachen. "t Zou mij trouwens ook kunnen overkomen zo iets!
Ik zit ook weer even in een "diabetes-dip". Maandagavond heb ik me (dat was echt máááánden) geleden enorm laten gaan tijdens een hypo en heb ik een reep chocola én een zak M&M's naar binnen gewerkt, met als gevolg: hoge suikers (wéér die naald je lijf in om het te laten zakken), hele nacht wakker gelegen van de maagpijn van die vette zooi en een enorm schuldgevoel dat ik dat opgegeten had terwijl ik juist zo veel moeite heb gedaan om zoveel af te vallen. Balen dus!!
Zit dus even niet zo lekker in het velletje. Maar dat komt wel weer, nog meer leuke verhalen Setter, kan wel een lachbuitje gebruiken!!
Ik zit ook weer even in een "diabetes-dip". Maandagavond heb ik me (dat was echt máááánden) geleden enorm laten gaan tijdens een hypo en heb ik een reep chocola én een zak M&M's naar binnen gewerkt, met als gevolg: hoge suikers (wéér die naald je lijf in om het te laten zakken), hele nacht wakker gelegen van de maagpijn van die vette zooi en een enorm schuldgevoel dat ik dat opgegeten had terwijl ik juist zo veel moeite heb gedaan om zoveel af te vallen. Balen dus!!
Zit dus even niet zo lekker in het velletje. Maar dat komt wel weer, nog meer leuke verhalen Setter, kan wel een lachbuitje gebruiken!!
donderdag 24 mei 2007 om 16:09
Hallo allemaal,
Ik lees regelmatig met interesse op jullie topic mee. Niet omdat ik zelf diabetes heb, maar mijn vriend heeft het wel. Nu heb ik een vraagje aan jullie. Mijn vriend gebruikt een pomp en is nogal tenger. Elke drie dagen een nieuw infuus aanleggen is dus vrij pijnlijk. Maar hij heeft ook nog eens last van spuitplekken, harde plekjes onder zijn huid. Omdat ie vrijwel geen vet heeft, zijn er maar weinig plaatsen (zij) waar ie kan spuiten. Nu moet ie een goede littekencrème gaan gebruiken om die plekjes tegen te gaan. Ik weet dat er een crème is van biodermal en hij gebruikt er nu een die verschrikkelijk stinkt, maar ik zoek dus tips. Hoop dat jullie me kunnen helpen!
Dank je wel alvast!
Groetjes,
Sterre
Ik lees regelmatig met interesse op jullie topic mee. Niet omdat ik zelf diabetes heb, maar mijn vriend heeft het wel. Nu heb ik een vraagje aan jullie. Mijn vriend gebruikt een pomp en is nogal tenger. Elke drie dagen een nieuw infuus aanleggen is dus vrij pijnlijk. Maar hij heeft ook nog eens last van spuitplekken, harde plekjes onder zijn huid. Omdat ie vrijwel geen vet heeft, zijn er maar weinig plaatsen (zij) waar ie kan spuiten. Nu moet ie een goede littekencrème gaan gebruiken om die plekjes tegen te gaan. Ik weet dat er een crème is van biodermal en hij gebruikt er nu een die verschrikkelijk stinkt, maar ik zoek dus tips. Hoop dat jullie me kunnen helpen!
Dank je wel alvast!
Groetjes,
Sterre
donderdag 24 mei 2007 om 16:17
He Teddeke, erg hé die vreetbuien bij een hypo! Gebeurt mij ook zeer regelmatig!
Hoi Sterre. Ik had eens een proefmonstertje van de diabetesverpleegkundige gehad; Bepanthen-zalf. Ik kreeg het voor de rode plekjes van de infuuspleisters. Ik heb het nog zelden gebruikt, maar de apotheek en de Dvk zeiden beiden dat het echt goeie zalf is.. Je kunt het tubetje gewoon bij de apotheek kopen, voor 4 euro zoveel.
Misschien heb je wat aan m'n tip.
Hoi Sterre. Ik had eens een proefmonstertje van de diabetesverpleegkundige gehad; Bepanthen-zalf. Ik kreeg het voor de rode plekjes van de infuuspleisters. Ik heb het nog zelden gebruikt, maar de apotheek en de Dvk zeiden beiden dat het echt goeie zalf is.. Je kunt het tubetje gewoon bij de apotheek kopen, voor 4 euro zoveel.
Misschien heb je wat aan m'n tip.
vrijdag 25 mei 2007 om 17:07
Fijn dat jullie om mijn verhaal gelachen hebben , ik kan helaas geen andere anecdotes meer ophalen, sowwy.....
Ik heb vandaag even een dipdag. Gister gewerkt van 2 tot 6, paar boterhammen gegeten in een 10-minuten pauze om kwart voor 5, na zessen gauw boodschappen gedaan en pas om half 8 thuis. Vervolgens maar een pizza in de oven gedaan, die opgegeten rond kwart over 8, gevolg: vannacht maagpijn en wakker liggen, vandaag de hele dag slaperig en suf, hoge suikers....bah. Eén keer te laat eten en meteen een heel etmaal van slag!
@Teddeke: wat jij beschrijft over je vreetbui na een hypo en vervolgens 'wéér die naald in je lijf om het te laten zakken', is voor mij heel herkenbaar. Eén van de redenen ook om een pomp te willen. De hypo op zich is niet zo herkenbaar, ik zit vaak te hoog i.p.v. te laag, maar die nááld! Vier keer per dag, ik vind het bepaald geen kattenpis. Ik merk aan de reactie van niet-diabeten dat ze het heel knap vinden dat ik dat 'zomaar even doe', en dan denk ik 'zomaar??? Je moest eens weten wat een moeite ik ermee gehad heb en soms nog heb!'. Vooral die akelige Lantus, wat is dat toch een rottroep, het lijkt wel of het iedere dag een beetje meer gaat bijten onderhuids. Iedere dag tussen 5 en half 6 weer die stress.... misschien vandaag.....maar nee, iedere dag opnieuw die pijn.
Speaking of Lantus, het is na vijven, dus ik ga maar even weer 'een gaatje prikken'.....
, ik kan helaas geen andere anecdotes meer ophalen, sowwy.....Ik heb vandaag even een dipdag. Gister gewerkt van 2 tot 6, paar boterhammen gegeten in een 10-minuten pauze om kwart voor 5, na zessen gauw boodschappen gedaan en pas om half 8 thuis. Vervolgens maar een pizza in de oven gedaan, die opgegeten rond kwart over 8, gevolg: vannacht maagpijn en wakker liggen, vandaag de hele dag slaperig en suf, hoge suikers....bah. Eén keer te laat eten en meteen een heel etmaal van slag!
@Teddeke: wat jij beschrijft over je vreetbui na een hypo en vervolgens 'wéér die naald in je lijf om het te laten zakken', is voor mij heel herkenbaar. Eén van de redenen ook om een pomp te willen. De hypo op zich is niet zo herkenbaar, ik zit vaak te hoog i.p.v. te laag, maar die nááld! Vier keer per dag, ik vind het bepaald geen kattenpis. Ik merk aan de reactie van niet-diabeten dat ze het heel knap vinden dat ik dat 'zomaar even doe', en dan denk ik 'zomaar??? Je moest eens weten wat een moeite ik ermee gehad heb en soms nog heb!'. Vooral die akelige Lantus, wat is dat toch een rottroep, het lijkt wel of het iedere dag een beetje meer gaat bijten onderhuids. Iedere dag tussen 5 en half 6 weer die stress.... misschien vandaag.....maar nee, iedere dag opnieuw die pijn.
Speaking of Lantus, het is na vijven, dus ik ga maar even weer 'een gaatje prikken'.....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 30 mei 2007 om 09:43
quote:
De hypo op zich is niet zo herkenbaar, ik zit vaak te hoog i.p.v. te laag, maar die nááld! Vier keer per dag, ik vind het bepaald geen kattenpis. Ik merk aan de reactie van niet-diabeten dat ze het heel knap vinden dat ik dat 'zomaar even doe', en dan denk ik 'zomaar??? Je moest eens weten wat een moeite ik ermee gehad heb en soms nog heb!'. Vooral die akelige Lantus, wat is dat toch een rottroep, het lijkt wel of het iedere dag een beetje meer gaat bijten onderhuids. Iedere dag tussen 5 en half 6 weer die stress.... misschien vandaag.....maar nee, iedere dag opnieuw die pijn.
Speaking of Lantus, het is na vijven, dus ik ga maar even weer 'een gaatje prikken'..... En dat klinkt dan weer heel herkenbaar voor mij!! En ik heb helaas alleen maar mensen om mij heen die het heel normaal lijken te vinden dat ik minstens 4x per dag die naald in mijn lijf moet steken. En als ik er dan ooit zelf eens over "klaag" (wat ik snel afgeleerd heb hoor!!!) krijg ik altijd te horen dat er zo veel ergere dingen zijn. Alsof ik dat niet weet. Maar ik heb dit!!! En dit gaat ook nooit meer over, en mijn leven is ook nooit meer zorgenloos!! Ik heb al verschillende mensen voorgesteld dat ze maar eens "droog" mee moeten doen een dag ofzo, ik heb nog wel een pen liggen, die ze dan (zonder ampul natuurlijk maar mét naald) kunnen lenen!
Zo dat doet een mens goed, dat ik dat eens even lekker hier neer kan zetten
De hypo op zich is niet zo herkenbaar, ik zit vaak te hoog i.p.v. te laag, maar die nááld! Vier keer per dag, ik vind het bepaald geen kattenpis. Ik merk aan de reactie van niet-diabeten dat ze het heel knap vinden dat ik dat 'zomaar even doe', en dan denk ik 'zomaar??? Je moest eens weten wat een moeite ik ermee gehad heb en soms nog heb!'. Vooral die akelige Lantus, wat is dat toch een rottroep, het lijkt wel of het iedere dag een beetje meer gaat bijten onderhuids. Iedere dag tussen 5 en half 6 weer die stress.... misschien vandaag.....maar nee, iedere dag opnieuw die pijn.
Speaking of Lantus, het is na vijven, dus ik ga maar even weer 'een gaatje prikken'.....
En dat klinkt dan weer heel herkenbaar voor mij!! En ik heb helaas alleen maar mensen om mij heen die het heel normaal lijken te vinden dat ik minstens 4x per dag die naald in mijn lijf moet steken. En als ik er dan ooit zelf eens over "klaag" (wat ik snel afgeleerd heb hoor!!!) krijg ik altijd te horen dat er zo veel ergere dingen zijn. Alsof ik dat niet weet. Maar ik heb dit!!! En dit gaat ook nooit meer over, en mijn leven is ook nooit meer zorgenloos!! Ik heb al verschillende mensen voorgesteld dat ze maar eens "droog" mee moeten doen een dag ofzo, ik heb nog wel een pen liggen, die ze dan (zonder ampul natuurlijk maar mét naald) kunnen lenen! Zo dat doet een mens goed, dat ik dat eens even lekker hier neer kan zetten
woensdag 30 mei 2007 om 16:12
quote:
quote: setter reageerde
En dat klinkt dan weer heel herkenbaar voor mij!! En ik heb helaas alleen maar mensen om mij heen die het heel normaal lijken te vinden dat ik minstens 4x per dag die naald in mijn lijf moet steken. En als ik er dan ooit zelf eens over "klaag" (wat ik snel afgeleerd heb hoor!!!) krijg ik altijd te horen dat er zo veel ergere dingen zijn. Alsof ik dat niet weet. Maar ik heb dit!!! En dit gaat ook nooit meer over, en mijn leven is ook nooit meer zorgenloos!! Ik heb al verschillende mensen voorgesteld dat ze maar eens "droog" mee moeten doen een dag ofzo, ik heb nog wel een pen liggen, die ze dan (zonder ampul natuurlijk maar mét naald) kunnen lenen!
Zo dat doet een mens goed, dat ik dat eens even lekker hier neer kan zetten
Tjakka! Hier nog zo een! Ik heb mijn man datzelfde wel eens voorgesteld, om het überhaupt eens één keer te doen, zo'n naald in je lijf steken, maar nee hoor, oehbah veel te eng...
Was toen ik net moest gaan spuiten en ik huilbuien had omdat ik het allemaal maar eng en heel onterecht vond, dat spuiten en ziekzijn enzo en hij mij domweg niet snapte. Inmiddels is dat allemaal uitgepraat en snapt hij mij heel goed, hij is tenslotte degene die bij iedere maaltijd samen éééven moet wachten tot ik gespoten heb.....
En dan nog iets: dat je zelf, als diabeet, zegt dat er ergere dingen zijn, ja dat doe ik inderdaad vaak genoeg om het voor mezelf te relativeren. Maar als een ander -gezond- persoon dat tegen een diabeet/zieke zegt is ronduit denigrerend! Je zegt tegen een reumapatiënt toch ook niet dat er ergere dingen zijn dan pijn? Mijn ervaring is dat er een hoop mensen zijn die heel kortzichtig zijn en vinden dat jij als diabeet niet zo moet zeuren....je hebt immers die naald en die lost toch al je problemen op? Grrrr
quote: setter reageerde
En dat klinkt dan weer heel herkenbaar voor mij!! En ik heb helaas alleen maar mensen om mij heen die het heel normaal lijken te vinden dat ik minstens 4x per dag die naald in mijn lijf moet steken. En als ik er dan ooit zelf eens over "klaag" (wat ik snel afgeleerd heb hoor!!!) krijg ik altijd te horen dat er zo veel ergere dingen zijn. Alsof ik dat niet weet. Maar ik heb dit!!! En dit gaat ook nooit meer over, en mijn leven is ook nooit meer zorgenloos!! Ik heb al verschillende mensen voorgesteld dat ze maar eens "droog" mee moeten doen een dag ofzo, ik heb nog wel een pen liggen, die ze dan (zonder ampul natuurlijk maar mét naald) kunnen lenen!
Zo dat doet een mens goed, dat ik dat eens even lekker hier neer kan zetten
Tjakka! Hier nog zo een! Ik heb mijn man datzelfde wel eens voorgesteld, om het überhaupt eens één keer te doen, zo'n naald in je lijf steken, maar nee hoor, oehbah veel te eng...
Was toen ik net moest gaan spuiten en ik huilbuien had omdat ik het allemaal maar eng en heel onterecht vond, dat spuiten en ziekzijn enzo en hij mij domweg niet snapte. Inmiddels is dat allemaal uitgepraat en snapt hij mij heel goed, hij is tenslotte degene die bij iedere maaltijd samen éééven moet wachten tot ik gespoten heb.....
En dan nog iets: dat je zelf, als diabeet, zegt dat er ergere dingen zijn, ja dat doe ik inderdaad vaak genoeg om het voor mezelf te relativeren. Maar als een ander -gezond- persoon dat tegen een diabeet/zieke zegt is ronduit denigrerend! Je zegt tegen een reumapatiënt toch ook niet dat er ergere dingen zijn dan pijn? Mijn ervaring is dat er een hoop mensen zijn die heel kortzichtig zijn en vinden dat jij als diabeet niet zo moet zeuren....je hebt immers die naald en die lost toch al je problemen op? Grrrr
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 30 mei 2007 om 16:16
Heb ik nog een vraag aan alle vrouwelijke medediabeten: schommelen jullie suikers ook zo verschrikkelijk als jullie ongesteld moeten worden of zijn? Ik had vannacht zomaar een hypo, ik moet morgen ongesteld worden en had afgelopen nacht enorme honger en koude voeten. En ik kon niet slapen. Heb ik vaker last van als ik tegen mijn ongesteldheid aanzit. Als ik het dan eenmaal ben kan ik over het algemeen alles eten wat ik wil zonder me raar te voelen en doen mijn ogen het retegoed, ik lijk wel een roofvogel dan, zelfs zonder bril!
Ik zie dan ook alle heerlijkheden waar chocolade op, onder, in, om, door of aan zit van een kilometer afstand.
Ik zie dan ook alle heerlijkheden waar chocolade op, onder, in, om, door of aan zit van een kilometer afstand.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 31 mei 2007 om 09:53
Hoi Setter,
Ik heb zelf geen ervaring met schommelende bloedsuikers rondom mijn menstruatie, ik heb ook nog niet ervaren dat mijn suikers schommelen met bv. warm weer (terwijl dat ook vaak voor schijnt te komen). De enige keer dat ik er tot nu toe last van heb gehad was tijdens een griepje, maar dat schijnt dan ook weer heel normaal te zijn!
Hoeveel nachtjes slapen nog tot de pomp??
Ik heb zelf geen ervaring met schommelende bloedsuikers rondom mijn menstruatie, ik heb ook nog niet ervaren dat mijn suikers schommelen met bv. warm weer (terwijl dat ook vaak voor schijnt te komen). De enige keer dat ik er tot nu toe last van heb gehad was tijdens een griepje, maar dat schijnt dan ook weer heel normaal te zijn!
Hoeveel nachtjes slapen nog tot de pomp??
donderdag 31 mei 2007 om 20:24
Ik ben blij voor je dat je suikers zo stabiel zijn Teddeke! Geniet er maar van! Ik moest vannacht ineens heel verschrikkelijk hard rennen richting wc met mijn überduffe hoofd (half 3 vannacht :?) omdat mijn darmen mij riepen
Daarna ben ik als een blok weer in slaap gevallen, werd pas om 9 uur wakker (lekker vrij vanochtend) en klaboem: ongesteld. Ineens geen last meer van hypo's en darmreutels, geen last meer van op ieder ongewenst moment opwellende tranen om niets (zelfs bij het zien van een klein kind of een pupje moet ik dan al bijna huilen ), helemaal fit en actief enzo, lekker gewerkt vanmiddag, suikers lekker op peil....raar ding hoor, zo'n vrouwenlichaam
Afgelopen paar dagen had ik lamme benen, hoofdpijn, rugpijn en buikpijn, stroop in mijn aderen, ik werd om het minste geringste geërgerd en boos, echt PMS dus, maar dat is pas zo erg sinds ik insuline spuit. Toen ik nog tabletten slikte had ik nooit last van PMS, dus dat vind ik toch wel een nadeel van het spuiten.
Hoeveel nachtjes nog slapen? Wist ik het maar! Vorige week dinsdag gebeld, maar ik heb nog steeds geen pakje gehad.....zucht.....duurt best lang! Ik hoop iedere dag dat er een pakje van Medtronic ligt, maar nee.....gelukkig gaat de tijd best snel voor mijn gevoel. Ik hoop dat ik de pomp voor het weekend nog heb, maar dat zal waarschijnlijk wel niet. Ik laat het weten als ik hem heb!
Daarna ben ik als een blok weer in slaap gevallen, werd pas om 9 uur wakker
(lekker vrij vanochtend) en klaboem: ongesteld. Ineens geen last meer van hypo's en darmreutels, geen last meer van op ieder ongewenst moment opwellende tranen om niets (zelfs bij het zien van een klein kind of een pupje moet ik dan al bijna huilen ), helemaal fit en actief enzo, lekker gewerkt vanmiddag, suikers lekker op peil....raar ding hoor, zo'n vrouwenlichaam Afgelopen paar dagen had ik lamme benen, hoofdpijn, rugpijn en buikpijn, stroop in mijn aderen, ik werd om het minste geringste geërgerd en boos, echt PMS dus, maar dat is pas zo erg sinds ik insuline spuit. Toen ik nog tabletten slikte had ik nooit last van PMS, dus dat vind ik toch wel een nadeel van het spuiten.
Hoeveel nachtjes nog slapen? Wist ik het maar! Vorige week dinsdag gebeld, maar ik heb nog steeds geen pakje gehad.....zucht.....duurt best lang! Ik hoop iedere dag dat er een pakje van Medtronic ligt, maar nee.....gelukkig gaat de tijd best snel voor mijn gevoel. Ik hoop dat ik de pomp voor het weekend nog heb, maar dat zal waarschijnlijk wel niet. Ik laat het weten als ik hem heb!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 1 juni 2007 om 10:06
Hallo allemaal,
Mag ik nog eens meepraten met jullie? Ik herken namelijk zoveel van wat jullie schrijven en die herkenning heb ik wel even nodig. Ik zal me even fatsoenlijk voorstellen, ben dus Sterre, 31 jaar, heb sinds 7 maanden een superleuke vriend MET diabetes type 1 (al 5 jaar) en een pomp. Ik neem het allemaal wel heel serieus en probeer hem zo goed mogelijk te begrijpen en te helpen. Maar ik vind het als partner ook maar flink moeilijk hoor. Ik realiseer me steeds meer dat dit nooit meer over gaat. Ik maak me vaak zorgen, omdat hij niet zo goed is ingesteld. Zeker de laatste weken heeft hij erg vaak hypo's, zeker een paar per dag en hij heeft ook nog een lichamelijk zware baan.
Aan het eind van de dag is hij ronduit gevloerd en heel vaak (zeker tijdens een hypo) chagrijnig. En die buien reageert hij vaak op mij af. Hij is hartstikke leuk en lief, maar lijkt alles na een hypo gewoon weer vergeten te zijn. Maar ik ben niet vergeten dat hij onredelijk is in een discussie of dat ie lullige dingen heeft gezegd. Als ik hem erop wijs. begrijpt ie dat wel, maar hij is het gewoon kwijt als hij zich weer goed voelt, of hij maakt er een grap over. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik ermee om moet gaan. Ik ben ook erg nuchter en maak graag grappen, maar ik heb het gevoel dat ik veel meer rekening moet houden met hem dan hij met mij. En dat snap ik natuurlijk ook wel, want hij heeft ook niet gekozen voor diabetes, maar ik pas er ook voor om een soort van persoonlijke uitlaatklep te zijn die bij elke hypo de pineut is of alleen op de bank zit omdat hij ligt te pitten.
Kortom, ik vraag me af hoe jullie partners ermee om gaan, vooral met stemmingswisselingen tijdens een hypo of hyper. Hebben jullie tips? Nogmaals, ik wil graag helpen en begrijp dat het een serieuze zaak is, maar ik wil wel een beetje evenwicht in de relatie.
Hoop dat jullie me kunnen helpen! Dank je wel alvast.
Sterre
Mag ik nog eens meepraten met jullie? Ik herken namelijk zoveel van wat jullie schrijven en die herkenning heb ik wel even nodig. Ik zal me even fatsoenlijk voorstellen, ben dus Sterre, 31 jaar, heb sinds 7 maanden een superleuke vriend MET diabetes type 1 (al 5 jaar) en een pomp. Ik neem het allemaal wel heel serieus en probeer hem zo goed mogelijk te begrijpen en te helpen. Maar ik vind het als partner ook maar flink moeilijk hoor. Ik realiseer me steeds meer dat dit nooit meer over gaat. Ik maak me vaak zorgen, omdat hij niet zo goed is ingesteld. Zeker de laatste weken heeft hij erg vaak hypo's, zeker een paar per dag en hij heeft ook nog een lichamelijk zware baan.
Aan het eind van de dag is hij ronduit gevloerd en heel vaak (zeker tijdens een hypo) chagrijnig. En die buien reageert hij vaak op mij af. Hij is hartstikke leuk en lief, maar lijkt alles na een hypo gewoon weer vergeten te zijn. Maar ik ben niet vergeten dat hij onredelijk is in een discussie of dat ie lullige dingen heeft gezegd. Als ik hem erop wijs. begrijpt ie dat wel, maar hij is het gewoon kwijt als hij zich weer goed voelt, of hij maakt er een grap over. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik ermee om moet gaan. Ik ben ook erg nuchter en maak graag grappen, maar ik heb het gevoel dat ik veel meer rekening moet houden met hem dan hij met mij. En dat snap ik natuurlijk ook wel, want hij heeft ook niet gekozen voor diabetes, maar ik pas er ook voor om een soort van persoonlijke uitlaatklep te zijn die bij elke hypo de pineut is of alleen op de bank zit omdat hij ligt te pitten.
Kortom, ik vraag me af hoe jullie partners ermee om gaan, vooral met stemmingswisselingen tijdens een hypo of hyper. Hebben jullie tips? Nogmaals, ik wil graag helpen en begrijp dat het een serieuze zaak is, maar ik wil wel een beetje evenwicht in de relatie.
Hoop dat jullie me kunnen helpen! Dank je wel alvast.
Sterre
vrijdag 1 juni 2007 om 10:41
Setter, ik heb daar ook heel erg last van, van schommelingen tijdens de cyclus. Ik heb het idee dat ik schommel en vocht vasthoudt en algeheel "rot" voelen tijdens de eisprong. Zo'n twee weken voordat ik ongesteld moet worden.
Sterre, tja partners die ook last van schommelingen hebben. Helaas is het zo. Tenminste mijn partner heeft er ook last van. Hij laat me altijd maar gaan omdat ik hem dat vraag. Alleen als het te gek wordt vindt ie dat ik weer eens mijn internist e/o diabetesverpleegkundige moet raadplegen. Hij is erg bezorgt om mij maar wil me ook niet betuttelen. Daarbij komt dat hij vindt dat ik te eigenwijs ben en met te veel dingen blijf doorlopen omdat ik zeg dat het bij diabetes hoort en er niet veel aan te doen is. Hij zegt dan "laat de arts dat dan beoordelen" enfin onze relatie lijdt er niet onder hoor maar ik kan me best voorstellen dat mijn partner het er soms moeilijk mee heeft.
Sterre, tja partners die ook last van schommelingen hebben. Helaas is het zo. Tenminste mijn partner heeft er ook last van. Hij laat me altijd maar gaan omdat ik hem dat vraag. Alleen als het te gek wordt vindt ie dat ik weer eens mijn internist e/o diabetesverpleegkundige moet raadplegen. Hij is erg bezorgt om mij maar wil me ook niet betuttelen. Daarbij komt dat hij vindt dat ik te eigenwijs ben en met te veel dingen blijf doorlopen omdat ik zeg dat het bij diabetes hoort en er niet veel aan te doen is. Hij zegt dan "laat de arts dat dan beoordelen" enfin onze relatie lijdt er niet onder hoor maar ik kan me best voorstellen dat mijn partner het er soms moeilijk mee heeft.
vrijdag 1 juni 2007 om 20:22
Hai Sterre, leuk dat je meeschrijft en meeleest, welkom! Ik zal je, hopelijk, een klein beetje inzicht verschaffen in 'de hypoënde diabeet'
Als ik een hypo heb, en dat is nog niet heel erg vaak gebeurd, dan kraam ik de raarste dingen uit.....volgens mijn man dan, ik weet werkelijk niet meer wat ik gezegd heb en hoe ik daarbij gekeken heb. Echt een totale blackout eigenlijk. Wij volgen daarin eigenlijk een soort van vast patroon, dat gaat als volgt:
- hij doet iets volslagen futiels,
- ik blaas dat dan op tot buitensporige proporties
- hij kijkt mij eens goed aan, knikt en hmmt wat,
- schenkt vervolgens een groot glas ranja in,
- zet mij dat voor met de mededeling 'even opdrinken nu',
- ik doe dat dan braaf
- vraag hem daarna of ik rare dingen zei ofzo
- hij vertelt mij wat ik gezegd heb,
- ik kijk hem aan of hij Arabisch spreekt en zeg 'Neeeeee, echt niet!?!',
- hij 'Jaaaaa, echt wel',
- ik 'ohoh, sorry, echt???' omdat ik er echt echt echt niks noppes nada meer van weet,
- hij schudt zijn hoofdt, noemt mij muts/doos/oliebol of oelewapper
en vervolgens praten wij rustig verder over koetjes en kalfjes.
Hij trekt het zich niet aan, weet waar het van komt, neemt mijn opmerkingen volslagen onserieus, zet mij iets zoets voor en zoekt dus geen ruzie want dat is volslagen nutteloos en tijdverspilling, en als mijn suikers weer enigzins op peil zijn gaan we weer verder waar we gebleven waren vóór de hypo. In mijn hoofd is dan een stukje tijd kwijt, ik heb echt geen idee wat er gebeurd is, stukje diabetes-dementie lijkt het wel.
Ik vind het gedrag van jouw vriend, tenminste zoals jij dat dan beschrijft, erg herkenbaar, ik doe net zo. Probeer te doen wat mijn man ook doet, bij het minste geringste spoortje onverklaarbare onredelijkheid gewoon iets zoets aan je vriend geven met een lichtelijk gebiedend 'nu dit even opeten', paar minuten wachten en hij is weer aanspreekbaar. Het is de ziekte die dan praat, niet hij, onthou dat goed.
Heb ik het zo goed uitgelegd? Vraag gerust hier, ik geef graag antwoord, okee?
Als ik een hypo heb, en dat is nog niet heel erg vaak gebeurd, dan kraam ik de raarste dingen uit.....volgens mijn man dan, ik weet werkelijk niet meer wat ik gezegd heb en hoe ik daarbij gekeken heb. Echt een totale blackout eigenlijk. Wij volgen daarin eigenlijk een soort van vast patroon, dat gaat als volgt:
- hij doet iets volslagen futiels,
- ik blaas dat dan op tot buitensporige proporties
- hij kijkt mij eens goed aan, knikt en hmmt wat,
- schenkt vervolgens een groot glas ranja in,
- zet mij dat voor met de mededeling 'even opdrinken nu',
- ik doe dat dan braaf
- vraag hem daarna of ik rare dingen zei ofzo
- hij vertelt mij wat ik gezegd heb,
- ik kijk hem aan of hij Arabisch spreekt en zeg 'Neeeeee, echt niet!?!',
- hij 'Jaaaaa, echt wel',
- ik 'ohoh, sorry, echt???' omdat ik er echt echt echt niks noppes nada meer van weet,
- hij schudt zijn hoofdt, noemt mij muts/doos/oliebol of oelewapper
en vervolgens praten wij rustig verder over koetjes en kalfjes.
Hij trekt het zich niet aan, weet waar het van komt, neemt mijn opmerkingen volslagen onserieus, zet mij iets zoets voor en zoekt dus geen ruzie want dat is volslagen nutteloos en tijdverspilling, en als mijn suikers weer enigzins op peil zijn gaan we weer verder waar we gebleven waren vóór de hypo. In mijn hoofd is dan een stukje tijd kwijt, ik heb echt geen idee wat er gebeurd is, stukje diabetes-dementie lijkt het wel.
Ik vind het gedrag van jouw vriend, tenminste zoals jij dat dan beschrijft, erg herkenbaar, ik doe net zo. Probeer te doen wat mijn man ook doet, bij het minste geringste spoortje onverklaarbare onredelijkheid gewoon iets zoets aan je vriend geven met een lichtelijk gebiedend 'nu dit even opeten', paar minuten wachten en hij is weer aanspreekbaar. Het is de ziekte die dan praat, niet hij, onthou dat goed.
Heb ik het zo goed uitgelegd? Vraag gerust hier, ik geef graag antwoord, okee?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 1 juni 2007 om 20:30
Nu ik teruglees vind ik de term 'lichtelijk gebiedend' een beetje raar en betuttelend overkomen. Ik gebruik die term puur om aan te geven hoe eigenwijs ik ben als ik een hypo heb. Ik vind namelijk op dat moment dat ik nergens last van heb (wat ook klopt want mijn man heeft de last, ik ben tijdelijk seniel immers ) en "ik hoef op dat moment natuurlijk ook helemaal geen glaasje ranja". Tuttuttut juffrouw Mier , zo doe ik dan dus.
Mijn man moet dan dus wel lichtelijk gebiedend doen, anders kieper ik dat glas ranja zo voor zijn neus de gootsteen in, gepaard gaand met een triomfantelijke grijns. Waar ik dan vervolgens niets meer van weet.....
Ja, Setter heeft best een kleine gebruiksaanwijzing soms.....
) en "ik hoef op dat moment natuurlijk ook helemaal geen glaasje ranja". Tuttuttut juffrouw Mier , zo doe ik dan dus. Mijn man moet dan dus wel lichtelijk gebiedend doen, anders kieper ik dat glas ranja zo voor zijn neus de gootsteen in, gepaard gaand met een triomfantelijke grijns. Waar ik dan vervolgens niets meer van weet.....
Ja, Setter heeft best een kleine gebruiksaanwijzing soms.....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 2 juni 2007 om 07:45
Dank je wel allebei voor jullie reacties, fijn. Ik begin er steeds meer in te komen, maar we zijn pas een half jaar samen. In het begin wist ik sowieso niet zo precies hoe en wat. Maar goed, mijn vriend is veel te leuk om hem voor een ziekte aan de kant te zetten, ben juist dol op hem. Maar we worden steeds meer onszelf, dus hij doet minder/geen moeite meer om iets te verbergen en ik ga steeds meer signalen oppikken. Tegelijk heb ik niet altijd door dat zijn gedrag door een hypo komt.
Je verhaal is wel heeeeeel erg herkenbaar. Behalve dan dat ik het nog niet altijd meteen in de gaten heb en dus wel de discussie aan ga. Gisteren heb ik een goed gesprek met vriendje gehad en hem verteld dat ik soms echt niet weet wat ik ermee aan moet. Het is voor ons allebei de eerste keer: relatie plus diabetes, dus even wennen. Hij kraamt meestal geen echte onzin uit, maar wordt cynisch en maakt flauwe, soms zelfs echt gemene grappen, goed chagrijnig ook. Van de week had ik het wel door en zei: we gaan nu eerst naar huis, wat eten en drinken en stoppen met dit gesprek. Even stil, toen begon ie toch weer. Ik (tja) reageerde weer en vervolgens werd ik genegeerd. Daar baalde ik flink van. Toen ik dat gisteren vertelde, kon ie zich daar ook helemaal niks van herinneren. Dat heeft ie wel vaker, dat ie delen van een gesprek gewoon vergeten is. Nu snap ik dat dat er ook bij hoort.
Ik zei ook dat het lijkt of ie de laatste tijd meer hypo's heeft en dat ze langer duren. Komen we er gisteravond achter dat een pakje drinken dat hij altijd neemt, met 30% minder suiker wordt gemaakt nu. Hahahahaha, en wij maar denken... Nooit gezien, gewoon drie pakken van gekocht, zoals elke keer.
Nog een vraagje: heb jij op het moment zelf ook niet door wat je zegt of ben je het later gewoon weer vergeten? Ben jij na afloop ook zo moe? Mijn vriend schommelt heel erg, op een dag heeft ie werkelijk alle waardes die je kan hebben. Laatst zat ie op hoger dan 33 (meter gaf foutmelding). Een paar uur later zit ie op 1,9. Van die schommelingen wordt ie heel erg moe.
Groetjes,
Sterre
Je verhaal is wel heeeeeel erg herkenbaar. Behalve dan dat ik het nog niet altijd meteen in de gaten heb en dus wel de discussie aan ga. Gisteren heb ik een goed gesprek met vriendje gehad en hem verteld dat ik soms echt niet weet wat ik ermee aan moet. Het is voor ons allebei de eerste keer: relatie plus diabetes, dus even wennen. Hij kraamt meestal geen echte onzin uit, maar wordt cynisch en maakt flauwe, soms zelfs echt gemene grappen, goed chagrijnig ook. Van de week had ik het wel door en zei: we gaan nu eerst naar huis, wat eten en drinken en stoppen met dit gesprek. Even stil, toen begon ie toch weer. Ik (tja) reageerde weer en vervolgens werd ik genegeerd. Daar baalde ik flink van. Toen ik dat gisteren vertelde, kon ie zich daar ook helemaal niks van herinneren. Dat heeft ie wel vaker, dat ie delen van een gesprek gewoon vergeten is. Nu snap ik dat dat er ook bij hoort.
Ik zei ook dat het lijkt of ie de laatste tijd meer hypo's heeft en dat ze langer duren. Komen we er gisteravond achter dat een pakje drinken dat hij altijd neemt, met 30% minder suiker wordt gemaakt nu. Hahahahaha, en wij maar denken... Nooit gezien, gewoon drie pakken van gekocht, zoals elke keer.
Nog een vraagje: heb jij op het moment zelf ook niet door wat je zegt of ben je het later gewoon weer vergeten? Ben jij na afloop ook zo moe? Mijn vriend schommelt heel erg, op een dag heeft ie werkelijk alle waardes die je kan hebben. Laatst zat ie op hoger dan 33 (meter gaf foutmelding). Een paar uur later zit ie op 1,9. Van die schommelingen wordt ie heel erg moe.
Groetjes,
Sterre
zaterdag 2 juni 2007 om 11:40
Setter ik moest er lachen om je hypo-verhaal , zo herkenbaar!
Sterre (en de anderen ook), er is een boek aan die je kunt bestellen op de website van het diabetesfonds: Suikerwerken. Misschien kennen jullie het al, maar dat is zo'n leuk en grappig boek over diabetes. Het is ook speciaal gericht op partners. Mijn vriend vond het ook erg leuk om te lezen. Het is niet echt een lees-boek, er staan ook veel foto's in, brieven, plaatjes ed. Echt een aanrader!
Sterre (en de anderen ook), er is een boek aan die je kunt bestellen op de website van het diabetesfonds: Suikerwerken. Misschien kennen jullie het al, maar dat is zo'n leuk en grappig boek over diabetes. Het is ook speciaal gericht op partners. Mijn vriend vond het ook erg leuk om te lezen. Het is niet echt een lees-boek, er staan ook veel foto's in, brieven, plaatjes ed. Echt een aanrader!
zaterdag 2 juni 2007 om 17:51
quote:
Nog een vraagje: heb jij op het moment zelf ook niet door wat je zegt of ben je het later gewoon weer vergeten? Ben jij na afloop ook zo moe? Mijn vriend schommelt heel erg, op een dag heeft ie werkelijk alle waardes die je kan hebben. Laatst zat ie op hoger dan 33 (meter gaf foutmelding). Een paar uur later zit ie op 1,9. Van die schommelingen wordt ie heel erg moe.
Groetjes,
Sterre
Nee joh, ik heb totaal niet door wat ik allemaal uitkraam, dat komt pas minimaal 1 dag later terug in mijn herinnering (àls het al terugkomt). Ik heb het er dan nog wel met mijn man over hoor, dat ik het me weer herinner en dat het me spijt. Maar hij wil meestal niet van spijt horen omdat ik er ook niks aan kan doen.
Het is geen kwestie van 'vergeten', want de term 'vergeten' impliceert dat je ervan geweten moet hebben, en dat is niet het geval als je hypoot, je bent je niet bewust van het feit dat je scheldt of moppert. En dat cynisme herken ik heel goed, daar heb ik sowieso chronisch last van , maar dat kan tijdens een hypo verergeren, volgens mijn man (die daar dan meestal hartelijk om kan lachen, hij vindt mijn cynisme grappig ).
Ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen, maar op zo'n moment kan iemand iets in het plat Russisch tegen je zeggen en nóg ga je daar tegenin. Volslagen onredelijk dus.
Moe ben ik daarna trouwens niet, ik raak aan de dunne, binnen een uur moet ik dan hollen.
Het is anders wanneer ik 's nachts een joekel van een hypo heb, zo erg dat ik er van wakker word en drijfnat van het zweet ben (zelfs al is het hartje winter), dan heb ik de volgende dag watten in mijn hoofd en ben ik doodmoe en ongeconcentreerd. Wat ik dan doe is om 19.00 uur naar bed gaan en slapen slapen slaaaaaapen.
Wel lastig voor je vriend dat zijn suikers zo ontzettend schommelen, ik heb daar alleen maar last van tijdens mijn menstruatie, de andere weken zijn ze vrij stabiel. Hoe oud is je vriend, als ik vragen mag?
Wonderbaarlijk trouwens, wat je vertelt over die pakjes drinken, dat hij van die mindere suikers al last heeft. Drinkt hij altijd suikerhoudende drankjes, of ook wel lightdranken?
Nog een vraagje: heb jij op het moment zelf ook niet door wat je zegt of ben je het later gewoon weer vergeten? Ben jij na afloop ook zo moe? Mijn vriend schommelt heel erg, op een dag heeft ie werkelijk alle waardes die je kan hebben. Laatst zat ie op hoger dan 33 (meter gaf foutmelding). Een paar uur later zit ie op 1,9. Van die schommelingen wordt ie heel erg moe.
Groetjes,
Sterre
Nee joh, ik heb totaal niet door wat ik allemaal uitkraam, dat komt pas minimaal 1 dag later terug in mijn herinnering (àls het al terugkomt). Ik heb het er dan nog wel met mijn man over hoor, dat ik het me weer herinner en dat het me spijt. Maar hij wil meestal niet van spijt horen omdat ik er ook niks aan kan doen.
Het is geen kwestie van 'vergeten', want de term 'vergeten' impliceert dat je ervan geweten moet hebben, en dat is niet het geval als je hypoot, je bent je niet bewust van het feit dat je scheldt of moppert. En dat cynisme herken ik heel goed, daar heb ik sowieso chronisch last van , maar dat kan tijdens een hypo verergeren, volgens mijn man (die daar dan meestal hartelijk om kan lachen, hij vindt mijn cynisme grappig ).
Ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen, maar op zo'n moment kan iemand iets in het plat Russisch tegen je zeggen en nóg ga je daar tegenin. Volslagen onredelijk dus.
Moe ben ik daarna trouwens niet, ik raak aan de dunne, binnen een uur moet ik dan hollen.
Het is anders wanneer ik 's nachts een joekel van een hypo heb, zo erg dat ik er van wakker word en drijfnat van het zweet ben (zelfs al is het hartje winter), dan heb ik de volgende dag watten in mijn hoofd en ben ik doodmoe en ongeconcentreerd. Wat ik dan doe is om 19.00 uur naar bed gaan en slapen slapen slaaaaaapen.
Wel lastig voor je vriend dat zijn suikers zo ontzettend schommelen, ik heb daar alleen maar last van tijdens mijn menstruatie, de andere weken zijn ze vrij stabiel. Hoe oud is je vriend, als ik vragen mag?
Wonderbaarlijk trouwens, wat je vertelt over die pakjes drinken, dat hij van die mindere suikers al last heeft. Drinkt hij altijd suikerhoudende drankjes, of ook wel lightdranken?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 2 juni 2007 om 17:56
quote:Van de week had ik het wel door en zei: we gaan nu eerst naar huis, wat eten en drinken en stoppen met dit gesprek.Dit stukje viel me ook op. Heeft jouw vriend niks suikerhoudends bij zich? Juist in dit soort gevallen is het zo makkelijk om wat Evergreen- of Sultanakoekjes bij je te hebben, of druivensuikersnoepjes. Ik heb altijd snoepjes bij me, waar ik ook ga of sta, en naar mijn werk neem ik koekjes mee. Je weet maar nooit, hypo's zijn gevaarlijk tenslotte. Als een hypo te lang duurt kun je in een coma raken! :o
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 2 juni 2007 om 22:04
He!
Sterre heel herkenbaar je verhaal over de hypo's van je vriend! Ik word of heel hyper en loop te stuiteren door de hut óf juist strontsjaggie en heeeeeel eigenwijs.
Mijn man zegt dan altijd wijselijk: "moet jij niet even gaan meten?" Hij gaat zeker niet de discussie aan en laat me maar tieren (of stuiteren). Meestal heeft hij gelijk en zit ik te laag.
Je gaat vanzelf meer signalen herkennen zodat je minder vaak in de "val" loopt. Als je vriend een pomp heeft, moet hij eigenlijk wel altijd wat bij zich hebben (ik heb dat tenminste wel altijd). Altijd een pakje sap en evergreen ofzo of een appel. Is makkelijk mee te nemen ook.
Mijn collega op school herkent mijn hypo's ook; die zegt ook altijd: Ris... volgens mij moet je even gaan kijken of het nog wel goed met je gaat...
En zij ziet mij toch echt niet zo vaak (we doen duo één groep).
"De Suikerwerken" is een heel leuk boek! Zowiezo veel herkenning, veel lachen, beetje cynisch en sarcastisch. Ook handig voor "de omgeving"!
Nou ben ik weer weg; moet vroeg naar bed!
Sterre heel herkenbaar je verhaal over de hypo's van je vriend! Ik word of heel hyper en loop te stuiteren door de hut óf juist strontsjaggie en heeeeeel eigenwijs.
Mijn man zegt dan altijd wijselijk: "moet jij niet even gaan meten?" Hij gaat zeker niet de discussie aan en laat me maar tieren (of stuiteren). Meestal heeft hij gelijk en zit ik te laag.
Je gaat vanzelf meer signalen herkennen zodat je minder vaak in de "val" loopt. Als je vriend een pomp heeft, moet hij eigenlijk wel altijd wat bij zich hebben (ik heb dat tenminste wel altijd). Altijd een pakje sap en evergreen ofzo of een appel. Is makkelijk mee te nemen ook.
Mijn collega op school herkent mijn hypo's ook; die zegt ook altijd: Ris... volgens mij moet je even gaan kijken of het nog wel goed met je gaat...
En zij ziet mij toch echt niet zo vaak (we doen duo één groep).
"De Suikerwerken" is een heel leuk boek! Zowiezo veel herkenning, veel lachen, beetje cynisch en sarcastisch. Ook handig voor "de omgeving"!
Nou ben ik weer weg; moet vroeg naar bed!
dinsdag 5 juni 2007 om 16:24
Ik word ook altijd erg lastig van een hypo, helaas herkent mijn omgeving dit (nog) niet en de meesten gaan dan ook altijd nog enorm met me in discussie op zo'n moment, wat dan natuurlijk de sfeer niet bevordert:?
Ik probeer dan vaak wel aan te geven dat ik een hypo heb (dat voel ik dan zelf ook wel) en dat het daar mee te maken heeft, maar het lijkt wel of "men" denkt dat ik de hypo als smoesje gebruik om vervelend te kunnen doen, terwijl dat absoluut niet zo is. Jeetje, al weer zo'n gevalletje van: je moet het zelf hebben (meegemaakt) om te voelen hoe het is!
Ik probeer dan vaak wel aan te geven dat ik een hypo heb (dat voel ik dan zelf ook wel) en dat het daar mee te maken heeft, maar het lijkt wel of "men" denkt dat ik de hypo als smoesje gebruik om vervelend te kunnen doen, terwijl dat absoluut niet zo is. Jeetje, al weer zo'n gevalletje van: je moet het zelf hebben (meegemaakt) om te voelen hoe het is!
dinsdag 5 juni 2007 om 16:59
Nee joh, ik heb totaal niet door wat ik allemaal uitkraam, dat komt pas minimaal 1 dag later terug in mijn herinnering (àls het al terugkomt). Ik heb het er dan nog wel met mijn man over hoor, dat ik het me weer herinner en dat het me spijt. Maar hij wil meestal niet van spijt horen omdat ik er ook niks aan kan doen.
Het is geen kwestie van 'vergeten', want de term 'vergeten' impliceert dat je ervan geweten moet hebben, en dat is niet het geval als je hypoot, je bent je niet bewust van het feit dat je scheldt of moppert. En dat cynisme herken ik heel goed, daar heb ik sowieso chronisch last van , maar dat kan tijdens een hypo verergeren, volgens mijn man (die daar dan meestal hartelijk om kan lachen, hij vindt mijn cynisme grappig ).
Ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen, maar op zo'n moment kan iemand iets in het plat Russisch tegen je zeggen en nóg ga je daar tegenin. Volslagen onredelijk dus.
Moe ben ik daarna trouwens niet, ik raak aan de dunne, binnen een uur moet ik dan hollen.
Het is anders wanneer ik 's nachts een joekel van een hypo heb, zo erg dat ik er van wakker word en drijfnat van het zweet ben (zelfs al is het hartje winter), dan heb ik de volgende dag watten in mijn hoofd en ben ik doodmoe en ongeconcentreerd. Wat ik dan doe is om 19.00 uur naar bed gaan en slapen slapen slaaaaaapen.
Wel lastig voor je vriend dat zijn suikers zo ontzettend schommelen, ik heb daar alleen maar last van tijdens mijn menstruatie, de andere weken zijn ze vrij stabiel. Hoe oud is je vriend, als ik vragen mag?
Wonderbaarlijk trouwens, wat je vertelt over die pakjes drinken, dat hij van die mindere suikers al last heeft. Drinkt hij altijd suikerhoudende drankjes, of ook wel lightdranken? Mijn vriend vindt het ook wel heel rot. Hij had het ook helemaal niet verwacht tot ik er dus mee aankwam. Hij heeft ook lang alleen gewoond, dus nooit direct iemand naast zich gehad. Wist wel dat ie soms opeens chagrijnig werd, maar niet dat ie ook echt onaardig kon worden. Toevallig sprak ik vandaag iemand die een dochter met diabetes heeft en zij herkende ook alles. Dat was ook erg fijn. Ik wil ook niet van spijt horen, maar vind het wel prettig dat ie nu weet dat ik soms best wat te verduren heb. Maar dat valt in het niet met de rol die diabetes in zijn eigen leven speelt. Respect voor alle diabeten, pffff, rotziekte hoor.
Hij is trouwens ook 31, heeft het nu ruim 5 jaar.
En ik ben een beetje onduidelijk geweest over dat drinken, denk ik, nu ik zo teruglees. Hij heeft altijd en overal pakjes drinken, liga's en dat soort dingen (mijn auto ligt ook al vol). Maar hij heeft een paar keer zo'n pakje genomen tijdens een hypo, terwijl we dus niet doorhadden dat er bijna geen suiker meer in zat. Die hielp dus niks. Lekker snugger, maar ja, hij drinkt die dingen al lang dus nooit op gelet dat het opeens veranderd was. Verder drinkt ie altijd koffie, thee, melk en lightdranken.
Maar hij schommelt dus heel erg, komt ook door zijn baan waarvoor ie de hele dag in beweging is. Een kantoorbaan zou eigenlijk beter zijn voor hem. Dus is ie nu aan het rondkijken. Hebben jullie er veel last van op je werk? En weten jullie collega's het? Mijn vriend vindt het best vervelend, laat in het openbaar in principe nooit iets merken. Gaat altijd naar de wc om even bij te spuiten of te checken ofzo. Mensen in zijn directe omgeving weten het wel trouwens.
Groetjes, Sterre
Het is geen kwestie van 'vergeten', want de term 'vergeten' impliceert dat je ervan geweten moet hebben, en dat is niet het geval als je hypoot, je bent je niet bewust van het feit dat je scheldt of moppert. En dat cynisme herken ik heel goed, daar heb ik sowieso chronisch last van , maar dat kan tijdens een hypo verergeren, volgens mijn man (die daar dan meestal hartelijk om kan lachen, hij vindt mijn cynisme grappig ).
Ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen, maar op zo'n moment kan iemand iets in het plat Russisch tegen je zeggen en nóg ga je daar tegenin. Volslagen onredelijk dus.
Moe ben ik daarna trouwens niet, ik raak aan de dunne, binnen een uur moet ik dan hollen.
Het is anders wanneer ik 's nachts een joekel van een hypo heb, zo erg dat ik er van wakker word en drijfnat van het zweet ben (zelfs al is het hartje winter), dan heb ik de volgende dag watten in mijn hoofd en ben ik doodmoe en ongeconcentreerd. Wat ik dan doe is om 19.00 uur naar bed gaan en slapen slapen slaaaaaapen.
Wel lastig voor je vriend dat zijn suikers zo ontzettend schommelen, ik heb daar alleen maar last van tijdens mijn menstruatie, de andere weken zijn ze vrij stabiel. Hoe oud is je vriend, als ik vragen mag?
Wonderbaarlijk trouwens, wat je vertelt over die pakjes drinken, dat hij van die mindere suikers al last heeft. Drinkt hij altijd suikerhoudende drankjes, of ook wel lightdranken? Mijn vriend vindt het ook wel heel rot. Hij had het ook helemaal niet verwacht tot ik er dus mee aankwam. Hij heeft ook lang alleen gewoond, dus nooit direct iemand naast zich gehad. Wist wel dat ie soms opeens chagrijnig werd, maar niet dat ie ook echt onaardig kon worden. Toevallig sprak ik vandaag iemand die een dochter met diabetes heeft en zij herkende ook alles. Dat was ook erg fijn. Ik wil ook niet van spijt horen, maar vind het wel prettig dat ie nu weet dat ik soms best wat te verduren heb. Maar dat valt in het niet met de rol die diabetes in zijn eigen leven speelt. Respect voor alle diabeten, pffff, rotziekte hoor.
Hij is trouwens ook 31, heeft het nu ruim 5 jaar.
En ik ben een beetje onduidelijk geweest over dat drinken, denk ik, nu ik zo teruglees. Hij heeft altijd en overal pakjes drinken, liga's en dat soort dingen (mijn auto ligt ook al vol). Maar hij heeft een paar keer zo'n pakje genomen tijdens een hypo, terwijl we dus niet doorhadden dat er bijna geen suiker meer in zat. Die hielp dus niks. Lekker snugger, maar ja, hij drinkt die dingen al lang dus nooit op gelet dat het opeens veranderd was. Verder drinkt ie altijd koffie, thee, melk en lightdranken.
Maar hij schommelt dus heel erg, komt ook door zijn baan waarvoor ie de hele dag in beweging is. Een kantoorbaan zou eigenlijk beter zijn voor hem. Dus is ie nu aan het rondkijken. Hebben jullie er veel last van op je werk? En weten jullie collega's het? Mijn vriend vindt het best vervelend, laat in het openbaar in principe nooit iets merken. Gaat altijd naar de wc om even bij te spuiten of te checken ofzo. Mensen in zijn directe omgeving weten het wel trouwens.
Groetjes, Sterre
