Onderburen, geluid

Okee.. Het begint me op te breken, en ik ben benieuwd wat jullie van de volgende kwestie vinden. Ik verwijder het straks waarschijnlijk ivm herkenbaarheid, dus liever niet quoten .



Vriend en ik (beiden begin/midden 20) gingen januari in een leuke bovenwoning uit de jaren 70 wonen. Vroegen de vorige bewoonster of ze veel last van de kinderen had beneden, zij zei "af en toe eens een huiltje van de baby van 4 maand". Prima.

Wij ontmoetten de onderburen, en het was dus een gezin met 3 hele jonge kinderen. Een hele leuke vrouw van midden 30, frisse meid. We vroegen over en weer of we last van elkaar hadden. Zij hoorde ons niet, en ik hoorde hun kinderen af en toe rond een uur of 7, dan gingen ze douchen en naar bed en kinderen doen dan wel eens moeilijk. Wij gaan daar niet over klagen, dan moeten we maar niet in een appartement gaan zitten. Ze zei ook dat als we last van hen hadden, we het gewoon moesten komen zeggen.

Ook in de zomer zitten de kindjes in het badje in de tuin, en gillen het uit van plezier. En zoals iedereen wel weet: peuters kunnen driftig zijn uit onvermogen om te praten. Ook geen probleem.

Nu gebeurt het steeds vaker dat de kindjes beneden huilen, midden in de nacht. Echt hartverscheurend om mama huilen, een uur lang. Dan horen we haar lopen als het te lang duurt naar het kind, en dan is het over. Prima. Ook nog mee te leven. Je moet geven en nemen, wij zullen ook niet altijd even stil zijn.

Alleen, nu is het de laatste maanden zo dat de kinderen kei- en keihard door het huis rennen. Dat gestamp klinkt alsof de kinderen in míjn huis aan het rondrennen zijn, en ze slaan met speelgoed op de verwarming. Dus ik ben bij de buurvrouw langs geweest en ik vroeg ontzettend rustig of "als het kon ze wilden opletten op het stampen/rennen, en als het niet kon, was dat geen probleem" Ik wilde het toch even kwijt, misschien zijn er makkelijke oplossingen.. Op een gegeven moment gaat het geluid in je lijf zitten, verschrikkelijk hoe overgevoelig voor geluid je wordt. Ik snap nu de frustratie bij mensen met flink geluidsoverlast.

Zij hebben laminaat, dus het is puur contactgeluid. Ik weet ook niet of er een (verplichte) ondervloer in zit. Buurvrouw (buurman stond er eerst ook bij en liep later weg) reageerde ontzettend gepikeerd en aangevallen op mij, en zei dat ze ons ook "af en toe" hoorden. Ze hoorde ons huilen (??) en lieten ook wel eens wat vallen.

Wat blijkt nou: de kinderen hebben een speelkamer precies onder onze slaapkamer, en rennen van de speelkamer naar de andere kamers.

Nou ja, prima. Buuf is niet in staat om een normaal gesprek aan te gaan zonder moddergooien. Ik ben afgedropen, laat maar. Het is het niet waard, ik wil geen ruzie met mensen die onder mij wonen. Je weet nooit waar je elkaar voor nodig hebt. Vriend en ik waren 't erover eens dat we het aan zouden zien. Het werd echter niet minder.



Nu stond de moeder (!!) van de buurvrouw aan de deur vrijdag, 3 weken nadat ik aan de deur ben geweest. Mijn vriend en ik lagen nog in bed (uur of 10, vriend had avonddienst gehad), en hij deed open. Ze zei ja elke keer als de kinderen lawaai maken stampen jullie op de muren. Wat écht niet zo is. Ja, we worden er nog steeds wel helemaal gestoord van dat geren van die kinderen, maar stampen op de muren? Echt niet. Ze heeft vervolgens een half uur aan de deur gestaan een verhaal staan afsteken dat kinderen hun energie kwijt moeten en moeten kunnen spelen. Mijn vriend zei dat dat klopte, maar dat er een verschil zit tussen spelen en rondjes in je huis rennen. Buurvrouws moeder vertelde dat haar zoon, die woonde in een flat, ook overlast had van muziek om 2 uur 's nachts, en dat haar zoon aanbelde maar dat er niets gebeurde, maar dat hij dan maar met oordopjes op ging slapen. Zo werkt dat als je huurt, vertelde ze. Ze vroeg ook of wij niet wilden verhuizen. En o ja, ze klaagde ook over de deurmat waar onze kat op ligt te wachten als hij buiten is, en dat daar haren op zitten. Moet je hun tuin niet zien, geen plantje zit erin, helemaal vol met wilgroei van onkruid tot aan je knieën. Daar begin ik toch ook niet over?

Ik zat echt met mijn oren te klapperen. Wij hebben die vrouw nog nooit gezien/gesproken. Ik weet niet wie zij is en waarom zij bij ons aan de deur komt. Bovendien... 2 volwassenen van 30+ met 3 kinderen sturen hun moeder af op een jong stel? Ik snap er echt niets van.



Ook haalden ze allemaal aan dat het gehorige huizen zijn. Nou echt niet. Soms loop ik wel eens buiten overdag, en dan hoor ik met wat een geluid het eraan toe gaat in dat huis. Wat een geschreeuw van die kinderen, en dan hoor ik boven in mijn huis geen greintje. Helemaal niets. Gehorig gaat dus écht niet op.



Dit maakt me eigenlijk vreselijk verdrietig. Wij pikken zoveel van hen, en we vragen één keer of ze erop willen letten of die kinderen niet willen rennen, en ik zei dat op een vreselijk softe manier omdat ik júist dit wilde voorkomen, en nu sturen zij hun moeder maar op ons af. Dit heeft het eigenlijk alleen maar erger gemaakt wat betreft onze 'burenband', en ik ben nu bijna 'bang' voor mijn onderburen, om ze tegen te komen. Terwijl normaal wij wel eens een praatje maakten (lekker weer hè? dat soort dingen). Echt ontzettend zonde.



Ik vroeg me af of er mensen zijn die er ervaring mee hebben, en hoe ik hiermee om moet gaan. En misschien heeft er iemand tips. Het Vivaforum is altijd zo heerlijk nuchter met dit soort dingen, en ik sta er vol emotie in.