Psyche
alle pijlers
Ik kan niet meer ...
maandag 6 augustus 2012 om 19:05
Dag lieve meiden/mannen
Ik heb jullie raad even nodig, want ik weet het zelf niet meer ...
De laatste tien jaar heb ik continu in stress geleefd: enorm stresserende relatie, werksituatie was ellendig, hoge druk van mijn familie, ...). Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn hersenen zich geblokkeerd hebben (kan het niet anders verwoorden). Ik kan amper nog nadenken (ookal heb ik goed geslapen), het lijkt wel alsof de stress mijn denkvermogen beschadigd hebben.
Ik ben hoogsensitief (weet ik nog maar pas via mijn psycholoog) en dat is waarschijnlijk ook de oorzaak geweest.
Mijn psycholoog en huisarts zijn op de hoogte van mijn 'toestand', maar lijken het niet echt te begrijpen. Ik heb dit jaar drie inzinkingen gehad, gepaard met hyperventilatie, heb uren verkrampt op de grond gelegen, soms buiten bewustzijn. Ben hierna naar het ziekenhuis gereden (was al uren later toen ik terug ietwat bij positieven was) maar daar schreven ze me enkel betablokkers voor, een spierontspanner. Ik durfde deze niet in te nemen...
Ik weet niet meer wat ik moet doen... Mijn hoofd is een lege doos, ik leef in een roes, kan amper denken en als ik praat, is het meestal totale warboel.
Herkent iemand dit? Heeft iemand raad...
Alles is welkom...
Ik heb jullie raad even nodig, want ik weet het zelf niet meer ...
De laatste tien jaar heb ik continu in stress geleefd: enorm stresserende relatie, werksituatie was ellendig, hoge druk van mijn familie, ...). Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn hersenen zich geblokkeerd hebben (kan het niet anders verwoorden). Ik kan amper nog nadenken (ookal heb ik goed geslapen), het lijkt wel alsof de stress mijn denkvermogen beschadigd hebben.
Ik ben hoogsensitief (weet ik nog maar pas via mijn psycholoog) en dat is waarschijnlijk ook de oorzaak geweest.
Mijn psycholoog en huisarts zijn op de hoogte van mijn 'toestand', maar lijken het niet echt te begrijpen. Ik heb dit jaar drie inzinkingen gehad, gepaard met hyperventilatie, heb uren verkrampt op de grond gelegen, soms buiten bewustzijn. Ben hierna naar het ziekenhuis gereden (was al uren later toen ik terug ietwat bij positieven was) maar daar schreven ze me enkel betablokkers voor, een spierontspanner. Ik durfde deze niet in te nemen...
Ik weet niet meer wat ik moet doen... Mijn hoofd is een lege doos, ik leef in een roes, kan amper denken en als ik praat, is het meestal totale warboel.
Herkent iemand dit? Heeft iemand raad...
Alles is welkom...
maandag 6 augustus 2012 om 19:56
Lanadal, wat een kutsituatie.
Hoe lang voel je je al zo?
Wat was de druppel, voor je gevoel?
Ooit met 'soft'drugs geëxperimenteerd?
Lijkt mij toch verstandig voor herstel dat je passende medicatie en therapie tot je neemt.
Of sluit je aan bij een wandelgroep.
Sluit je niet af van de buitenwereld.
En blijf niet hangen in je verdriet, lost niets op.
Hoe lang voel je je al zo?
Wat was de druppel, voor je gevoel?
Ooit met 'soft'drugs geëxperimenteerd?
Lijkt mij toch verstandig voor herstel dat je passende medicatie en therapie tot je neemt.
Of sluit je aan bij een wandelgroep.
Sluit je niet af van de buitenwereld.
En blijf niet hangen in je verdriet, lost niets op.
maandag 6 augustus 2012 om 19:58
maandag 6 augustus 2012 om 20:37
quote:lanadel schreef op 06 augustus 2012 @ 19:05:
Dag lieve meiden/mannen
Ik heb jullie raad even nodig, want ik weet het zelf niet meer ...
De laatste tien jaar heb ik continu in stress geleefd: enorm stresserende relatie, werksituatie was ellendig, hoge druk van mijn familie, ...). Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn hersenen zich geblokkeerd hebben (kan het niet anders verwoorden). Ik kan amper nog nadenken (ookal heb ik goed geslapen), het lijkt wel alsof de stress mijn denkvermogen beschadigd hebben.
Ik ben hoogsensitief (weet ik nog maar pas via mijn psycholoog) en dat is waarschijnlijk ook de oorzaak geweest.
Mijn psycholoog en huisarts zijn op de hoogte van mijn 'toestand', maar lijken het niet echt te begrijpen. Ik heb dit jaar drie inzinkingen gehad, gepaard met hyperventilatie, heb uren verkrampt op de grond gelegen, soms buiten bewustzijn. Ben hierna naar het ziekenhuis gereden (was al uren later toen ik terug ietwat bij positieven was) maar daar schreven ze me enkel betablokkers voor, een spierontspanner. Ik durfde deze niet in te nemen...
Ik weet niet meer wat ik moet doen... Mijn hoofd is een lege doos, ik leef in een roes, kan amper denken en als ik praat, is het meestal totale warboel.
Herkent iemand dit? Heeft iemand raad...
Alles is welkom...
Relativeren.
1* Je woont in een land waar schoon water uit jouw kraan stroomt.
2* Je woont in een land waar geen oorlog heerst
3* Je woont in een land waar onderwijs goed geregeld is
4* Je woont in een land waar vrouwen niet als 2de rangs burgers behandeld worden.
5* Je woont in een land waar je keuze hebt uit meer dan 80 soorten kaas en een meervoud daarvan vlees.
De rest mag je zelf aanvullen.
Dag lieve meiden/mannen
Ik heb jullie raad even nodig, want ik weet het zelf niet meer ...
De laatste tien jaar heb ik continu in stress geleefd: enorm stresserende relatie, werksituatie was ellendig, hoge druk van mijn familie, ...). Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn hersenen zich geblokkeerd hebben (kan het niet anders verwoorden). Ik kan amper nog nadenken (ookal heb ik goed geslapen), het lijkt wel alsof de stress mijn denkvermogen beschadigd hebben.
Ik ben hoogsensitief (weet ik nog maar pas via mijn psycholoog) en dat is waarschijnlijk ook de oorzaak geweest.
Mijn psycholoog en huisarts zijn op de hoogte van mijn 'toestand', maar lijken het niet echt te begrijpen. Ik heb dit jaar drie inzinkingen gehad, gepaard met hyperventilatie, heb uren verkrampt op de grond gelegen, soms buiten bewustzijn. Ben hierna naar het ziekenhuis gereden (was al uren later toen ik terug ietwat bij positieven was) maar daar schreven ze me enkel betablokkers voor, een spierontspanner. Ik durfde deze niet in te nemen...
Ik weet niet meer wat ik moet doen... Mijn hoofd is een lege doos, ik leef in een roes, kan amper denken en als ik praat, is het meestal totale warboel.
Herkent iemand dit? Heeft iemand raad...
Alles is welkom...
Relativeren.
1* Je woont in een land waar schoon water uit jouw kraan stroomt.
2* Je woont in een land waar geen oorlog heerst
3* Je woont in een land waar onderwijs goed geregeld is
4* Je woont in een land waar vrouwen niet als 2de rangs burgers behandeld worden.
5* Je woont in een land waar je keuze hebt uit meer dan 80 soorten kaas en een meervoud daarvan vlees.
De rest mag je zelf aanvullen.
maandag 6 augustus 2012 om 20:54
Je lichaam reageert vanwege de stress. Misschien kan je individuele therapie icm mindfulness proberen? Mindfulness werkt heel goed bij stress en je hoofd weer op orde krijgen. Je bent gewoon helemaal uit balans doordat je constant teveel stress hebt ervaren.
Ik vind het wel goed dat je die medicijnen niet hebt genomen. Die bestrijden alleen de lichamelijke gevolgen van jouw geestelijk status.
Ik vind het wel goed dat je die medicijnen niet hebt genomen. Die bestrijden alleen de lichamelijke gevolgen van jouw geestelijk status.
maandag 6 augustus 2012 om 22:08
Bedankt voor jullie lieve reacties. Het doet me deugd te horen dat er nog onder jullie zijn met ongeveer dezelfde klachten én die zich nu weer goed voelen (wat mij erg veel plezier doet)!! Ik heb een uur geleden naar mijn psycholoog gebeld en zij heeft me doorverwezen naar een collega van haar (werken in hetzefde centrum). Het is nu een man, maar misschien lukt het met hem beter.
Ik probeer om 22u te gaan slapen en om 8u op te staan. Ik doe het huishouden (duurt allemaal wel erg lang, maar het voornaamste is dat ik het doe). Ik kijk een documentaire, daarna doe ik boodschappen of wandel naar het centrum. Ik doe dit veelal in een roes en kan me 's avonds vaak niet meer herinneren waar ik juist geweest ben en wat ik gedaan heb. Dit is erg angstaanjagend. Maar goed, vrijdag zie ik mijn nieuwe psycholoog en kijk er al naar uit om hem mijn bekommernissen te vertellen. Ik kijk zo uit naar de oude ik...
Ik probeer om 22u te gaan slapen en om 8u op te staan. Ik doe het huishouden (duurt allemaal wel erg lang, maar het voornaamste is dat ik het doe). Ik kijk een documentaire, daarna doe ik boodschappen of wandel naar het centrum. Ik doe dit veelal in een roes en kan me 's avonds vaak niet meer herinneren waar ik juist geweest ben en wat ik gedaan heb. Dit is erg angstaanjagend. Maar goed, vrijdag zie ik mijn nieuwe psycholoog en kijk er al naar uit om hem mijn bekommernissen te vertellen. Ik kijk zo uit naar de oude ik...
maandag 6 augustus 2012 om 22:46
Ook bij mij is vorig jaar alles geblokkeerd, heel akelig om te ervaren, maar.... ik ben erbovenop gekomen met goede therapie EN medicatie (antidepressiva en oxazepam), mindfulness, in het nu proberen te zijn, uit je hoofd dus, je rust nemen en mensen om je heen die je vertrouwt en waar je steun aan hebt. Je klinkt namelijk erg alleen, kijk of er lieve mensen om je heen zijn die je tot steun kunnen zijn. En lief voor jezelf zijn, leuke dingen doen als je de energie hebt. Sterkte.
sterkte
dinsdag 7 augustus 2012 om 10:41
Rust, regelmaat en reinheid zijn denk ik als eerste erg belangrijk. Dus een dagritme met veel vaste momenten op de dag. Gezond eten, basis dingen doen. Naar een psycholoog voor hulp.
Niet te veel prikkels op een dag en met hulp van de psycholoog uitzoeken wat jouw belastbaarheid is.
Omdat je zo overprikkeld bent denk ik dat je veel hebt aan methodes en tips voor mensen met autisme. Daar kun je denk ik ook tips vinden hoe je uit kunt zoeken wat voor jou werkt en wat niet.
Sterkte!
Niet te veel prikkels op een dag en met hulp van de psycholoog uitzoeken wat jouw belastbaarheid is.
Omdat je zo overprikkeld bent denk ik dat je veel hebt aan methodes en tips voor mensen met autisme. Daar kun je denk ik ook tips vinden hoe je uit kunt zoeken wat voor jou werkt en wat niet.
Sterkte!
dinsdag 7 augustus 2012 om 10:56
dinsdag 7 augustus 2012 om 19:57
Hoi Lanadel,
wat naar om te lezen en goed van je om hier wat te posten. Ik lees ook af en toe topics mee en het is helaas allemaal zo herkenbaar. Die blokkade lijkt op een extreme burnout. Ik heb die rare blokkade ook gehad, totale blackout lijkt het wel, niet meer na kunnen denken. tis bij mij ook een vicieuze cirkel van tien jaar depressies, burnouts, actieve geest, dan weer heel gelukkig dan weer depressief. Blijkt nu, net gediagnostiseerd, dat ik bipolair ben. Lijkt wel of ik in een twilightzone ben beland. Is dit nu mijn leven? Ik zie het vaak niet meer zitten, terwijl ik ook zo van het leven kan genieten. Ik vecht er hard tegen pff.
Wat jou betreft. Volgens mij zijn die boeken lezen nog wat te vroeg of niet? Tenminste ik kon dat niet. Ik moest echt rust nemen al nam ik pas maanden later rust, omdat ik bang was voor een aankomend arbeidsconflict. Ik zou iig prikkels voorlopig voorkomen en eerst idd lekker de natuur in, veel wandelen en sporten. Die inzichten en theorie komen wel (ik lees me ook suf hoor in al die boeken, maar daarvoor moest ik eerst wat stabieler worden).
Oja ik ben ook 34 en alleen. Moeilijk he! Heb je lieve vrienden en familie die je helpen?
O ja sorry voor het lange verhaal
wat naar om te lezen en goed van je om hier wat te posten. Ik lees ook af en toe topics mee en het is helaas allemaal zo herkenbaar. Die blokkade lijkt op een extreme burnout. Ik heb die rare blokkade ook gehad, totale blackout lijkt het wel, niet meer na kunnen denken. tis bij mij ook een vicieuze cirkel van tien jaar depressies, burnouts, actieve geest, dan weer heel gelukkig dan weer depressief. Blijkt nu, net gediagnostiseerd, dat ik bipolair ben. Lijkt wel of ik in een twilightzone ben beland. Is dit nu mijn leven? Ik zie het vaak niet meer zitten, terwijl ik ook zo van het leven kan genieten. Ik vecht er hard tegen pff.
Wat jou betreft. Volgens mij zijn die boeken lezen nog wat te vroeg of niet? Tenminste ik kon dat niet. Ik moest echt rust nemen al nam ik pas maanden later rust, omdat ik bang was voor een aankomend arbeidsconflict. Ik zou iig prikkels voorlopig voorkomen en eerst idd lekker de natuur in, veel wandelen en sporten. Die inzichten en theorie komen wel (ik lees me ook suf hoor in al die boeken, maar daarvoor moest ik eerst wat stabieler worden).
Oja ik ben ook 34 en alleen. Moeilijk he! Heb je lieve vrienden en familie die je helpen?
O ja sorry voor het lange verhaal
donderdag 9 augustus 2012 om 22:17
Hoi Allemaal
Zelf heb ik veel last van hoofdpijn,en sinds kort dat je zo een leeg gevoel in je hoofd hebt, is moeilijk uit te leggen. Net alsof het heel de dag verkrampt je hoofd. het lijkt wel of mijn hoofd is geblokkeerd.
Heb vroeger wel veel gepiekerd, misschien dat het daar van komt. Maar voel me in iedergeval niet fit, sta moe op en dan moe weer naar bed.
Ben ook twee jaar geleden bij de huisartsenpost beland omdat ik een raar gevoel had in mijn armen en hoofd, maar die deden er niets aan.
Zelf heb ik veel last van hoofdpijn,en sinds kort dat je zo een leeg gevoel in je hoofd hebt, is moeilijk uit te leggen. Net alsof het heel de dag verkrampt je hoofd. het lijkt wel of mijn hoofd is geblokkeerd.
Heb vroeger wel veel gepiekerd, misschien dat het daar van komt. Maar voel me in iedergeval niet fit, sta moe op en dan moe weer naar bed.
Ben ook twee jaar geleden bij de huisartsenpost beland omdat ik een raar gevoel had in mijn armen en hoofd, maar die deden er niets aan.
zaterdag 11 augustus 2012 om 16:47
quote:ly1978 schreef op 09 augustus 2012 @ 22:17:
Hoi Allemaal
Zelf heb ik veel last van hoofdpijn,en sinds kort dat je zo een leeg gevoel in je hoofd hebt, is moeilijk uit te leggen. Net alsof het heel de dag verkrampt je hoofd. het lijkt wel of mijn hoofd is geblokkeerd.
Heb vroeger wel veel gepiekerd, misschien dat het daar van komt. Maar voel me in iedergeval niet fit, sta moe op en dan moe weer naar bed.
Ben ook twee jaar geleden bij de huisartsenpost beland omdat ik een raar gevoel had in mijn armen en hoofd, maar die deden er niets aan.Vervelend! Maar eerlijk gezegd klinken je klachten wel vaag en kan ik me voorstellen dat een arts daar ook weinig mee kan. Ik denk ook altijd maar, als het niet erger wordt of veel slechter met me gaat zal het wel niets ernstigs zijn. En dan is het vooral zinvol om te bekijken hoe je je beter kunt gaan voelen door goed voor jezelf te zorgen en voldoende ontspanning te zoeken. Hoe onstpan jij je? Ik ontspan van sporten, lezen, koken en een leuke film of serie kijken. Lekker eten met vrienden vind ik ook leuk en vakanties ook. Dus als ik gespannen ben dan ga ik iets van die dingen doen om te ontspannen. En als ik mezelf op piekeren betrap zeg ik bewist ho stop en richt me ergens anders op. Dat werkt meestal heel goed.
Hoi Allemaal
Zelf heb ik veel last van hoofdpijn,en sinds kort dat je zo een leeg gevoel in je hoofd hebt, is moeilijk uit te leggen. Net alsof het heel de dag verkrampt je hoofd. het lijkt wel of mijn hoofd is geblokkeerd.
Heb vroeger wel veel gepiekerd, misschien dat het daar van komt. Maar voel me in iedergeval niet fit, sta moe op en dan moe weer naar bed.
Ben ook twee jaar geleden bij de huisartsenpost beland omdat ik een raar gevoel had in mijn armen en hoofd, maar die deden er niets aan.Vervelend! Maar eerlijk gezegd klinken je klachten wel vaag en kan ik me voorstellen dat een arts daar ook weinig mee kan. Ik denk ook altijd maar, als het niet erger wordt of veel slechter met me gaat zal het wel niets ernstigs zijn. En dan is het vooral zinvol om te bekijken hoe je je beter kunt gaan voelen door goed voor jezelf te zorgen en voldoende ontspanning te zoeken. Hoe onstpan jij je? Ik ontspan van sporten, lezen, koken en een leuke film of serie kijken. Lekker eten met vrienden vind ik ook leuk en vakanties ook. Dus als ik gespannen ben dan ga ik iets van die dingen doen om te ontspannen. En als ik mezelf op piekeren betrap zeg ik bewist ho stop en richt me ergens anders op. Dat werkt meestal heel goed.
zondag 12 augustus 2012 om 10:50
Lanadel, ik herken je verhaal ook.
Heb ook jaren in stress moeten leven en betaal daar nu de tol voor. Ik ben gediagnosticeerd met een gegeneraliseerde angststoornis en ik ben een hsp-er. O ja, en ook nog erg perfectionistisch.
Ik ben doorgestuurd naar GGZ en volg daar een dagbehandeling wat mij erg goed bevalt.
Momenteel zit ik al bijna een jaar thuis. In het begin kon ik helemaal niks meer. Kreeg medicijnen om te slapen en rustgevers voor overdag en het was een worsteling om de dagen door te komen. Het was één grote wirwar in m'n hoofd, lezen en tv kijken was er niet bij. Ik kon me absoluut niet concentreren. Visite ontvangen en een gesprekje voeren was een uitputtingsslag.
Juist in het begin denk je dat het nooit weer goed gaat komen, het duurt en het duurt maar.
Nu, bijna een jaar later werk ik weer gedeeltelijk en voel ik me wat beter al moet ik het nog steeds rustig aan doen.
Wat ik lastig vind is dat, als je soms lekkerder in je vel zit, je al heel gauw weer over je grenzen gaat.
Het gevolg daarvan is dat je weer een paar stappen achteruit moet doen. In mijn doen en laten voel ik me vaak 80.
Elke keer de energie zo goed mogelijk verdelen. Niet te lang op feestjes blijven , vroeg naar bed, weinig afspreken met anderen, niet te intensief sporten. Alles met mate terwijl er een enorme drang in mij zit om te presteren en om van alles te ondernemen.
Ik vind het erg vermoeiend om constant met één voet op het gaspedaal en één voet op de rem te moeten leven.
Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt die je willen en kunnen steunen.
Heb ook jaren in stress moeten leven en betaal daar nu de tol voor. Ik ben gediagnosticeerd met een gegeneraliseerde angststoornis en ik ben een hsp-er. O ja, en ook nog erg perfectionistisch.
Ik ben doorgestuurd naar GGZ en volg daar een dagbehandeling wat mij erg goed bevalt.
Momenteel zit ik al bijna een jaar thuis. In het begin kon ik helemaal niks meer. Kreeg medicijnen om te slapen en rustgevers voor overdag en het was een worsteling om de dagen door te komen. Het was één grote wirwar in m'n hoofd, lezen en tv kijken was er niet bij. Ik kon me absoluut niet concentreren. Visite ontvangen en een gesprekje voeren was een uitputtingsslag.
Juist in het begin denk je dat het nooit weer goed gaat komen, het duurt en het duurt maar.
Nu, bijna een jaar later werk ik weer gedeeltelijk en voel ik me wat beter al moet ik het nog steeds rustig aan doen.
Wat ik lastig vind is dat, als je soms lekkerder in je vel zit, je al heel gauw weer over je grenzen gaat.
Het gevolg daarvan is dat je weer een paar stappen achteruit moet doen. In mijn doen en laten voel ik me vaak 80.
Elke keer de energie zo goed mogelijk verdelen. Niet te lang op feestjes blijven , vroeg naar bed, weinig afspreken met anderen, niet te intensief sporten. Alles met mate terwijl er een enorme drang in mij zit om te presteren en om van alles te ondernemen.
Ik vind het erg vermoeiend om constant met één voet op het gaspedaal en één voet op de rem te moeten leven.
Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt die je willen en kunnen steunen.
