Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
dinsdag 21 augustus 2012 om 19:52
Herken bijna alles...
dinsdag 21 augustus 2012 om 19:54
haha ik ben ook zeker geen angsthaas en timide hoor! Ik herken me in het snel verveeld zijn, opzoek naar nieuwe ervaringen maar bij mij uit dat zich niet in hele grote dingen. Komt jouw onrust echt van binnenuit, als een soort drive, of komt jouw onrust uit een gevoel te moeten voldoen aan iets en is t meer opgelegd? Misschien ook goed om dat eens te onderzoeken.
Voor mij is het constant de balans zoeken tussen uitdaging, contact met mensen, dingen doen en rust en tijd voor mezelf om alles te verwerken. Dat is het vooral, alles kost gewoon heel veel tijd om te verwerken omdat er zoveel binnenkomt. Ontmoeten van nieuwe mensen, nieuwe situaties, alles maak zoveel indruk..
Ik las op 1 van die sites eens; de meeste mensen varen door het leven als tankers door de zee. Terwijl hooggevoelige mensen net zeilboten zijn. Tegenwind, een hoge golfslag, er hoeft maar iets te gebeuren of ze raken van hun koers af.
Wat voor ervaringen wil je weten van me?
Een hypothese op mn eigen vraag.. even heel kort door de bocht; ik denk dat er 2 dingen zijn die 'ons' beinvloeden; 1. een filter in de hersenen die veel doorlaat mbt horen,zien,voelen,ruiken,proeven (wat er deels bewust binnenkomt) en 2. dat we erg gevoelig zijn voor energie/sfeer/emoties ed. (wat vaak onbewust is). Het eerste is misschien nog deels algemeen geaccepteerd, al vinden veel mensen dat ook onzin. Meer in de zin van; doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, nuchter zijn, niet zo aanstellen, niet bezig zijn met wat je voelt/ziet/hoort maar gewoon op de automatische piloot door rennen. Wat betreft het tweede geloof ik dat er zooooveel meer is dan wat wij als mensen weten en bewust kunnen waarnemen (uitzonderingen daar gelaten), er gaat zoveel via het onderbewuste, denk dat het bewuste maar een piepklein deeltje is! En alles wat er in t onderbewuste gebeurd doet ook veel met ons, de een zal daar gevoeliger voor zijn dan de ander. En dat tweede past natuurlijk al helemaal niet in onze maatschappij
Ik denk dat het eerste vooral het geval is bij hersenletsel, en het tweede meer bij 'ons'.
Voor mij is het constant de balans zoeken tussen uitdaging, contact met mensen, dingen doen en rust en tijd voor mezelf om alles te verwerken. Dat is het vooral, alles kost gewoon heel veel tijd om te verwerken omdat er zoveel binnenkomt. Ontmoeten van nieuwe mensen, nieuwe situaties, alles maak zoveel indruk..
Ik las op 1 van die sites eens; de meeste mensen varen door het leven als tankers door de zee. Terwijl hooggevoelige mensen net zeilboten zijn. Tegenwind, een hoge golfslag, er hoeft maar iets te gebeuren of ze raken van hun koers af.
Wat voor ervaringen wil je weten van me?
Een hypothese op mn eigen vraag.. even heel kort door de bocht; ik denk dat er 2 dingen zijn die 'ons' beinvloeden; 1. een filter in de hersenen die veel doorlaat mbt horen,zien,voelen,ruiken,proeven (wat er deels bewust binnenkomt) en 2. dat we erg gevoelig zijn voor energie/sfeer/emoties ed. (wat vaak onbewust is). Het eerste is misschien nog deels algemeen geaccepteerd, al vinden veel mensen dat ook onzin. Meer in de zin van; doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, nuchter zijn, niet zo aanstellen, niet bezig zijn met wat je voelt/ziet/hoort maar gewoon op de automatische piloot door rennen. Wat betreft het tweede geloof ik dat er zooooveel meer is dan wat wij als mensen weten en bewust kunnen waarnemen (uitzonderingen daar gelaten), er gaat zoveel via het onderbewuste, denk dat het bewuste maar een piepklein deeltje is! En alles wat er in t onderbewuste gebeurd doet ook veel met ons, de een zal daar gevoeliger voor zijn dan de ander. En dat tweede past natuurlijk al helemaal niet in onze maatschappij
Ik denk dat het eerste vooral het geval is bij hersenletsel, en het tweede meer bij 'ons'.
dinsdag 21 augustus 2012 om 20:15
Bij mij komt het echt voort uit een eigen drive....al zo lang als dat ik mezelf bewust kan herinneren, ben ik op zoek naar nieuwe ervaringen, wil ik dingen mee maken, dingen zien, dingen proeven etc. Ik ben supernieuwsgierig, maar ook snel verveeld als het nieuwtje ervan af is. Dat is echt eigen, en komt niet voort uit "aangeleerd gedrag". Als er iets geregeld moe(s)t worden, dan sta ik 9 vd 10 keer vooraan.
Maar ja, dan komt idd die "klap". Te veel indrukken, te veel prikkels. Ik zoek ze op, maar kan er eigenlijk slecht tegen. Gek word ik er van omdat het twee zulke tegengestelden lijken te zijn. Ik heb mezelf ook altijd beschreven alsof er twee BB's zijn, die beide even heftig en intens om de voorrang strijden.
Zo ben ik bijvoorbeeld pas na heel wat keer geslaagd met afrijden. Al die indrukken die op de weg samenkomen en dan ook nog schakelen, anticiperen etc. Ik merk nog steeds, als ik gestressed ben, dat dat direct (heftig) van invloed is op mijn rijstijl. Een brug met al zijn spijlen kan me direct van slag brengen, omdat ik het allemaal "zie" en het niet kan filteren.
Ook op het gebied van energie heb ik het sterk. Ik kan zooooo gesloopt zijn na een avond gezelschap. En hoeveel behoefte ik ook heb aan delen met elkaar, het zuigt me tegelijkertijd leeg.
Nieuws, heftige films etc. Ik kijk het niet meer. Ik ben gewoon echt van slag. Superirritant, want ik wil tegelijkertijd ook alles weten dus.
Dat soort ervaringen vraag ik denk ik naar. En misschien ook wel, hoe heb jij dingen "aangepast" nadat je die site had gevonden. Heb je meer boeken, literatuur etc die je heeft geholpen. Ik heb dat boek van Elaine N. Aron heb ik al, maar daar wordt juist die teruggetrokken, timide kant erg benadrukt (tot zover als ik nu ben tenminste) en daar herken ik minder van.
Voor mij zit de allergrootste uitdaging om mijn leven zo in te richten dat ik werk, gezin en mezelf kan combineren. Ik moet ruimte creëren om opgedane indrukken te verwerken. Dat kost bij dus meer tijd dan bij anderen. Met een gezin erbij is dat dus ook lastiger.....ik ben bijna nooit echt alleen.
Ik ga nu naar Reiki. Komt dit vast ook ter sprake:-)
Kom vanavond nog wel kijken of er bijgeschreven is.
Maar ja, dan komt idd die "klap". Te veel indrukken, te veel prikkels. Ik zoek ze op, maar kan er eigenlijk slecht tegen. Gek word ik er van omdat het twee zulke tegengestelden lijken te zijn. Ik heb mezelf ook altijd beschreven alsof er twee BB's zijn, die beide even heftig en intens om de voorrang strijden.
Zo ben ik bijvoorbeeld pas na heel wat keer geslaagd met afrijden. Al die indrukken die op de weg samenkomen en dan ook nog schakelen, anticiperen etc. Ik merk nog steeds, als ik gestressed ben, dat dat direct (heftig) van invloed is op mijn rijstijl. Een brug met al zijn spijlen kan me direct van slag brengen, omdat ik het allemaal "zie" en het niet kan filteren.
Ook op het gebied van energie heb ik het sterk. Ik kan zooooo gesloopt zijn na een avond gezelschap. En hoeveel behoefte ik ook heb aan delen met elkaar, het zuigt me tegelijkertijd leeg.
Nieuws, heftige films etc. Ik kijk het niet meer. Ik ben gewoon echt van slag. Superirritant, want ik wil tegelijkertijd ook alles weten dus.
Dat soort ervaringen vraag ik denk ik naar. En misschien ook wel, hoe heb jij dingen "aangepast" nadat je die site had gevonden. Heb je meer boeken, literatuur etc die je heeft geholpen. Ik heb dat boek van Elaine N. Aron heb ik al, maar daar wordt juist die teruggetrokken, timide kant erg benadrukt (tot zover als ik nu ben tenminste) en daar herken ik minder van.
Voor mij zit de allergrootste uitdaging om mijn leven zo in te richten dat ik werk, gezin en mezelf kan combineren. Ik moet ruimte creëren om opgedane indrukken te verwerken. Dat kost bij dus meer tijd dan bij anderen. Met een gezin erbij is dat dus ook lastiger.....ik ben bijna nooit echt alleen.
Ik ga nu naar Reiki. Komt dit vast ook ter sprake:-)
Kom vanavond nog wel kijken of er bijgeschreven is.
dinsdag 21 augustus 2012 om 20:51
Fijn reiki!
Ik herken alles wat je zegt! Ik wil ook dingen meemaken, zien, ervaren, dat vind ik ook t fijne want ik ervaar alles heel intens, ik kan echt super pieken in al mn gevoelens/ervaringen, ik voel echt dat ik leef dan! Keerpunt is dat de dalen ook dieper zijn.. kan, zoals jij zegt, gesloopt zijn na een dag of avond met anderen. Ik snapte die vermoeidheid nooit, dacht altijd dat t een nasleep was van pfeiffer, en dat ik dus veel moest slapen en rusten.
Dat gesloopt zijn is wel veel minder geworden, omdat ik er nu mee weet om te gaan. Ik probeer onderscheid te maken in welke mensen me energie kosten en waar ik energie van krijg en dat scheelt veel. En ik heb heel veel tijd voor mezelf, als ik een dag gewerkt heb hoef ik 's avonds echt geen mensen om me heen, of alleen mensen waarbij ik volledig mezelf kan zijn en niet hoef te praten en luisteren maar gewoon stil mag zijn. Ik spreek op avonden af dat ik niet werk en dan doordeweeks vaak maar 1 keer en dan in t weekend nog een dag of avond. En plan sowieso heel weinig, omdat ik nooit van tevoren weet hoe ik me voel en of ik ergens zin in heb of dat ik liever tijd voor mezelf heb op dat moment.
Dus als zo'n avond gezelschap je sloopt is t miss verstandig dat niet te doen op dagen dat je al gesloopt bent van werk, of het bij 2 uurtjes te houden, of tussendoor even buiten gaan alleen een drankje te doen, of even minder actief deelnemen aan t gesprek enz.
Ik ben nu bewust gestart met weinig werken zodat ik rustig de tijd heb om in te komen, en op die manier ben ik altijd bezig met rekening houden met. Al voelt het niet zo hoor, dit is gewoon wie ik ben en ik luister naar wat ik aan kan en waar ik behoefte aan heb.
**dat kost mij veel energie, door de indrukken maar ook doordat ik te snel moet schakelen en daardoor het overzicht verlies. Ik wil het geheel kunnen overzien, ik snapte vroeger ook nooit waarom ik met topografie plaatsen moest leren, ik zag een land met daarin plaatsen maar ik kreeg dan niet te zien waar dat land onderdeel van was en waar in de wereld het was. Ik kan niks met 1 puzzelstukje zonder dat ik eerst de hele puzzel voor me heb gezien.
Wat ook helpt (maar wat ik nu te weinig doe) is aardingsoefeningen, afsluiten, visualiseren, alle negatieve energie onder de douche afspoelen, yoga, lichaamswerk, natuur, sporten ed.
Lijkt me lastig voor jou met gezin, zeker een uitdaging. Ik denk dat t belangrijk is om uit te zoeken waar je energie van krijgt en wat je energie kost. Als iets echt vanuit je hart komt kost t vaak al minder energie, en jezelf af te vragen wat er dan energie kost. Dat vind ik soms nog lastig. Dus zo is t denk ik belangrijk om steeds te onderzoeken hoe je het voor jezelf zo goed mogelijk kan maken. Ik weet ook dat als ik moe ben (in mn hoofd) dat ik niet perse hoef te rusten, maar dat iets doen wat bij mij past me ook weer energie geeft.
Belangrijkste is om je tijd goed te verdelen, als je een dag gewerkt hebt (en je daar gesloopt van bent) bij thuiskomst regelen dat man bijv kookt en jij even een rondje kan lopen of kan gaan douchen ofzo. Ik ga op werk in de pauze ook nooit mee bij mn collega's zitten, ga altijd even buiten lopen.
Heb vast nog genoeg voorbeelden, maar voor mij is het al zo normaal geworden dat ik t niet eens meer doorheb. Vind t lastig om te benoemen wat in 'het hokje' hsp/hss valt, omdat het voor mij niet zo voelt, it's just me!
Ik herken alles wat je zegt! Ik wil ook dingen meemaken, zien, ervaren, dat vind ik ook t fijne want ik ervaar alles heel intens, ik kan echt super pieken in al mn gevoelens/ervaringen, ik voel echt dat ik leef dan! Keerpunt is dat de dalen ook dieper zijn.. kan, zoals jij zegt, gesloopt zijn na een dag of avond met anderen. Ik snapte die vermoeidheid nooit, dacht altijd dat t een nasleep was van pfeiffer, en dat ik dus veel moest slapen en rusten.
Dat gesloopt zijn is wel veel minder geworden, omdat ik er nu mee weet om te gaan. Ik probeer onderscheid te maken in welke mensen me energie kosten en waar ik energie van krijg en dat scheelt veel. En ik heb heel veel tijd voor mezelf, als ik een dag gewerkt heb hoef ik 's avonds echt geen mensen om me heen, of alleen mensen waarbij ik volledig mezelf kan zijn en niet hoef te praten en luisteren maar gewoon stil mag zijn. Ik spreek op avonden af dat ik niet werk en dan doordeweeks vaak maar 1 keer en dan in t weekend nog een dag of avond. En plan sowieso heel weinig, omdat ik nooit van tevoren weet hoe ik me voel en of ik ergens zin in heb of dat ik liever tijd voor mezelf heb op dat moment.
Dus als zo'n avond gezelschap je sloopt is t miss verstandig dat niet te doen op dagen dat je al gesloopt bent van werk, of het bij 2 uurtjes te houden, of tussendoor even buiten gaan alleen een drankje te doen, of even minder actief deelnemen aan t gesprek enz.
Ik ben nu bewust gestart met weinig werken zodat ik rustig de tijd heb om in te komen, en op die manier ben ik altijd bezig met rekening houden met. Al voelt het niet zo hoor, dit is gewoon wie ik ben en ik luister naar wat ik aan kan en waar ik behoefte aan heb.
**dat kost mij veel energie, door de indrukken maar ook doordat ik te snel moet schakelen en daardoor het overzicht verlies. Ik wil het geheel kunnen overzien, ik snapte vroeger ook nooit waarom ik met topografie plaatsen moest leren, ik zag een land met daarin plaatsen maar ik kreeg dan niet te zien waar dat land onderdeel van was en waar in de wereld het was. Ik kan niks met 1 puzzelstukje zonder dat ik eerst de hele puzzel voor me heb gezien.
Wat ook helpt (maar wat ik nu te weinig doe) is aardingsoefeningen, afsluiten, visualiseren, alle negatieve energie onder de douche afspoelen, yoga, lichaamswerk, natuur, sporten ed.
Lijkt me lastig voor jou met gezin, zeker een uitdaging. Ik denk dat t belangrijk is om uit te zoeken waar je energie van krijgt en wat je energie kost. Als iets echt vanuit je hart komt kost t vaak al minder energie, en jezelf af te vragen wat er dan energie kost. Dat vind ik soms nog lastig. Dus zo is t denk ik belangrijk om steeds te onderzoeken hoe je het voor jezelf zo goed mogelijk kan maken. Ik weet ook dat als ik moe ben (in mn hoofd) dat ik niet perse hoef te rusten, maar dat iets doen wat bij mij past me ook weer energie geeft.
Belangrijkste is om je tijd goed te verdelen, als je een dag gewerkt hebt (en je daar gesloopt van bent) bij thuiskomst regelen dat man bijv kookt en jij even een rondje kan lopen of kan gaan douchen ofzo. Ik ga op werk in de pauze ook nooit mee bij mn collega's zitten, ga altijd even buiten lopen.
Heb vast nog genoeg voorbeelden, maar voor mij is het al zo normaal geworden dat ik t niet eens meer doorheb. Vind t lastig om te benoemen wat in 'het hokje' hsp/hss valt, omdat het voor mij niet zo voelt, it's just me!
anoniem_130915 wijzigde dit bericht op 22-08-2012 14:35
Reden: privacy
Reden: privacy
% gewijzigd
dinsdag 21 augustus 2012 om 22:58
Owjee, Italy en BB, wat een eyeopener hier, mn voor iemand uit mijn directe omgeving!! Dank voor link en jullie ervaringen!
Zelf doe ik dit onbewust ook trouwens (al jaren): dat vele me-time heb ik gewoon nodig en luister ik tegenwoordig gewoon naar, ik pak het, toch op vakantie gegaan (ondanks eigenlijk geen geld), en nu elke dag even paar uurtjes op een rustig plekje aan het water.. in de natuur.. De weg erheen is al zo prachtig natuurgebied, met paarden, eenden, je zwemt daar tussen de waterkoeten.
Ik denk zeker dat er veel verschil zit in mensen qua gevoeligheid, maar dat niet alleen: ook het aantal prikkels is enorm gestegen tov pakweg 50 jaar geleden he!!
En niet iedereen is zo dol op alle extra's die onze emancipatie"rechten" (inmiddels plichten) heeft voortgebracht, kan die knop ff omdraaien na bijv werk en dan ontspannen zijn, terwijl je van alles moet regelen en organiseren.
Tel daarbij op dat de een in een stad woont (met al een hoop lawaai, trams, fietsers en brommers die van alle kanten komen, veel mensen en visuele prikkels, niet ver kunnen kijken, overal waar je kijkt is wel wat, enz enz..
En de ander in een dorp, met bomen en natuur, vergezichten, grazende dieren, vogelgeluiden.. (hersenscans wijzen dit ook uit trouwens, invloed op hersenaktiviteit van uitzicht op een gebouw/flats/industriegebied of op natuur en horizon)..
Of dat de een werk doet wat meer info en prikkels (en bijv veel mail, telefoontjes, straling van draadloze netwerken, airco, kantoortuinen, whatever) heeft dan iemand die tuinen aanlegt oid..
Dat er mensen zijn die laconieker zijn en dingen makkelijker naast zich neer kunnen leggen (hun niet echt raakt), regelen, onvermoeibaar lijken te combineren en organiseren, en dat dat het ultieme voorbeeld lijkt te zijn geworden (dat heet "sterk" en wie dat niet lukt of kan is "zwak" en gevoelig staat ook gelijk aan "zwak") is toch het hardnekkige idee dat alle vrouwen (en mannen) in aanleg hetzelfde zijn: "als je maar wil kan je dat ook, want ik kan dat ook, dus jij moet dat ook kunnen"-idee..
Het is eigenlijk te idioot voor woorden dat we er niet van uitgaan dat mensen verschillend zijn. Niet alleen in aanleg, maar ook in hartslag, bloeddruk, gevoeligheid voor prikkels, hormonen, glucosegevoeligheid, schildklierwaarden, hoeveelheid slaap nodig enz..
Er zijn mensen die tegen kietelen kunnen en anderen niet. Of een allergie hebben of niet. Hoe ridicuul eigenlijk als we dan zouden roepen: ik kan er ook tegen, moet jij dus ook kunnen..
Van alles heeft invloed op die belastbaarheid en gevoeligheid, maar al die factoren rekenen we niet mee. Er zijn mensen die oprecht beweren geinspireerd en creatief te worden van de stad, energie van krijgen.. (denk meer dat het het meegesleurd worden is, alsmaar doorgaan van een stad). Iemand die niet zo gevoelig is, kan meer prikkels toelaten dan een gevoelig iemand, dat lijkt me logisch!
Gekke is dat ik me afgelopen jaren zeer heb teruggetrokken van allerlei prikkels: neem vaak telefoon niet op, wil geen internet op mobiel, kijk geen tv, las 2 jaar geen kranten en andere "aktuele info", geen snelle "aktiefilms" meer, geen reclames, vaak mijn mail ook niet..
Veel me-time nodig (veel te verwerken), wil liefst 1 ding tegelijk doen en daar alle aandacht aan geven..
En ik zou nog een stap verder willen gaan: dat gevoelig of hooggevoelig persoon als negatief wordt belicht, als zwak bekend staat, watjes die niks kunnen hebben is heel jammer. Ik denk namelijk dat het juist normaal is, andere mensen afgestompt zijn geraakt, die het naast zich neer kunnen leggen of juist de "kick" nodig hebben om nog wat te voelen ("lekker" geweldfilms kijken, gewelddadige games, veel en harde muziek, sporten of evenementen met snelheid en adrenaline om te voelen dat ze leven, juist veel prikkels nodig hebben)..
Ik denk dus dat gevoelig juist goed en normaal is, en al die hectiek en overprikkeling heb ik vanzelf al zoveel mogelijk beperkt (en dat helpt!!).. Ik weet wel zeker dat daar verschillen in zitten, en dat onverschilligheid, "stoere" vrouwen overgepromoot wordt als het ultieme: hoe stressbestendiger en georganiseerder je bent, hoe meer je kan en dat heet dan "sterke vrouw"??
Empathie en dergelijke worden zwaar onderschat, keuzestress is iets van de 30ers van deze tijd? Ik denk dat heel veel mensen in een keurslijf worden (aan)gepraat wat ze niet past, niet fijn vinden, niet hun idee van kwaliteit van leven is..
Ik zou haast willen zeggen dat die gevoeligheid juist de norm zou moeten zijn, normaal is, en dat mensen daarvan af dwalen en dat vervolgens promoten als "sterk en stoer".. Het is niet alleen dat we "deze mensen nodig hebben", ik denk dat al het andere een onverschilligheid is die voortkomt uit afstomping, dus misschien weleens de ware "afwijking" kan zijn.. en dat dat het normale geworden is, omdat het massaal is, mensen verhard zijn, verzakelijkt, en gevoelig/lief/aardig/met anderen rekening houden/ helpen enz een vies woord, minderwaardig.
Hoeveel werknemers in de gezondheidszorg kunnen hun normale empathie niet meer kwijt, raken daardoor burnout?! Langer bezig met rapportjes en tijd verantwoorden, dan daadwerkelijk iemand aankleden/ douchen enz. Voor veel mensen is dat "steeds effectiever" moeten werken helemaal niet zo ideaal en fijn, en niet omdat het watjes zijn, maar omdat het ongezond is (stress)..
In landen waar ze aan siesta's doen (en nog warme familie- en vriendenbanden onderhouden) is het aantal hartziekten vele malen minder dan bij ons.. zo ook depressies enz.
Wel voelen is denk ik het normale! Afgevlakt of zelfs afgesloten kan je veel meer hebben, ja, naast je neer leggen, harder, komt eea niet of nauwelijks binnen en ook minder te verwerken. Logisch. Maar eigenlijk wel erg dat het zo omgekeerd is geworden dat "hard", efficient, rationeel, verstandig, zakelijk, gebekt en assertief de norm geworden lijkt, als hoogstaander gezien, dan aanvoelen van stemmingen en van anderen, behulpzaamheid, rekening houden met anderen, liefdevol, zachtheid, empathisch, aardig zijn.
Sommige mensen zijn gewoon liever geen overgeorganiseerde en hectische of zakelijke "bitch" en raken gefrustreerd omdat ze toch zo denken te moeten zijn of worden.Ik heb jaren mijn best gedaan om (weer) gevoelig te worden, en ik vind juist het een hele goede eigenschap. Nadeel is dat dat hooggevoelige als een handicap wordt gepresenteerd, en "toch zijn die mensen ook nodig" en probeer er het beste van te maken zus of zo"..
Het is ff een aanname, maar wat ik vaak zie zijn het ook juist de uberrationele mensen die het "afkeuren", maar zelf vaak bitter, cynisch zijn geworden, hard in taal, ongenuanceerd en ongezouten okee vinden (dat heet dan "direct"), "eelt op de ziel" prima vinden (en dat iedereen dat maar meer moet hebben), vinden dat grenzen overschreden mogen worden als iemand niet net zo agressief/assertief "ho" zegt, enz..
En dat is ook niet bij elk volk hetzelfde trouwens!!!
Wij staan niet bepaald overal bekend als het meest warme, beleefde of serviceverlenende volkje. Maar vaak als hard, brutaal, onbeleefd, afstandelijk (tov familie, niet je oude moeder in huis nemen bijv, maar bejaardentehuizen), ongepast overal je mening over mogen geven, individueel enz.
Dus dat maakt ook nog uit, en of je dus in een kleine, close en persoonlijke gemeenschap woont/ werkt, of dat je je een nummer voelt, anoniem, temidden van zovele anderen, enz. Of je veel fijne dingen om je heen ziet of juist heel veel ellende, troep, pijn, enz.
En heel hooggevoelige mensen voelen de mentale pijnen en teleurstellingen en sferen van anderen, waar anderen daar idd een groot filter (of muur? om hun hart?) tussen hebben staan.
Met mijn nieuwverworven gevoeligheid (waar ik zo blij mee was en als een groot geweldig goed beschouw) kwam idd alles veel meer binnen en wist ik me in het begin geen raad mee! Moest ook leren me daar weer voor af te sluiten of me terug te trekken.
En ik zie meer juist fijngevoelige mensen die overspoeld raken (en/of eenzaam) door overprikkeling en burnout raken. Ik blijf erbij dat we eerder overspoeld worden met prikkels en info en drukte en alsmaar bereikbaar moeten zijn, dan dat het probleem ligt in de gevoeligheid van sommige mensen.. je moet tegenwoordig wel noodgedwongen afsluiten daarvoor, bewust afstand nemen, stilte of natuur opzoeken, of iig keuzes maken wat je allemaal wil lezen, horen of reageren en dat minstens bewust beperken. Ik vraag me af of stressbestendig wel zo gezond en wel zo'n pre is
(dan heb je ook geen reden om die prikkels en belasting te verminderen, je voelt het niet, maar je krijgt het wel allemaal op je af, tenslotte)..
Zelf doe ik dit onbewust ook trouwens (al jaren): dat vele me-time heb ik gewoon nodig en luister ik tegenwoordig gewoon naar, ik pak het, toch op vakantie gegaan (ondanks eigenlijk geen geld), en nu elke dag even paar uurtjes op een rustig plekje aan het water.. in de natuur.. De weg erheen is al zo prachtig natuurgebied, met paarden, eenden, je zwemt daar tussen de waterkoeten.
Ik denk zeker dat er veel verschil zit in mensen qua gevoeligheid, maar dat niet alleen: ook het aantal prikkels is enorm gestegen tov pakweg 50 jaar geleden he!!
En niet iedereen is zo dol op alle extra's die onze emancipatie"rechten" (inmiddels plichten) heeft voortgebracht, kan die knop ff omdraaien na bijv werk en dan ontspannen zijn, terwijl je van alles moet regelen en organiseren.
Tel daarbij op dat de een in een stad woont (met al een hoop lawaai, trams, fietsers en brommers die van alle kanten komen, veel mensen en visuele prikkels, niet ver kunnen kijken, overal waar je kijkt is wel wat, enz enz..
En de ander in een dorp, met bomen en natuur, vergezichten, grazende dieren, vogelgeluiden.. (hersenscans wijzen dit ook uit trouwens, invloed op hersenaktiviteit van uitzicht op een gebouw/flats/industriegebied of op natuur en horizon)..
Of dat de een werk doet wat meer info en prikkels (en bijv veel mail, telefoontjes, straling van draadloze netwerken, airco, kantoortuinen, whatever) heeft dan iemand die tuinen aanlegt oid..
Dat er mensen zijn die laconieker zijn en dingen makkelijker naast zich neer kunnen leggen (hun niet echt raakt), regelen, onvermoeibaar lijken te combineren en organiseren, en dat dat het ultieme voorbeeld lijkt te zijn geworden (dat heet "sterk" en wie dat niet lukt of kan is "zwak" en gevoelig staat ook gelijk aan "zwak") is toch het hardnekkige idee dat alle vrouwen (en mannen) in aanleg hetzelfde zijn: "als je maar wil kan je dat ook, want ik kan dat ook, dus jij moet dat ook kunnen"-idee..
Het is eigenlijk te idioot voor woorden dat we er niet van uitgaan dat mensen verschillend zijn. Niet alleen in aanleg, maar ook in hartslag, bloeddruk, gevoeligheid voor prikkels, hormonen, glucosegevoeligheid, schildklierwaarden, hoeveelheid slaap nodig enz..
Er zijn mensen die tegen kietelen kunnen en anderen niet. Of een allergie hebben of niet. Hoe ridicuul eigenlijk als we dan zouden roepen: ik kan er ook tegen, moet jij dus ook kunnen..
Van alles heeft invloed op die belastbaarheid en gevoeligheid, maar al die factoren rekenen we niet mee. Er zijn mensen die oprecht beweren geinspireerd en creatief te worden van de stad, energie van krijgen.. (denk meer dat het het meegesleurd worden is, alsmaar doorgaan van een stad). Iemand die niet zo gevoelig is, kan meer prikkels toelaten dan een gevoelig iemand, dat lijkt me logisch!
Gekke is dat ik me afgelopen jaren zeer heb teruggetrokken van allerlei prikkels: neem vaak telefoon niet op, wil geen internet op mobiel, kijk geen tv, las 2 jaar geen kranten en andere "aktuele info", geen snelle "aktiefilms" meer, geen reclames, vaak mijn mail ook niet..
Veel me-time nodig (veel te verwerken), wil liefst 1 ding tegelijk doen en daar alle aandacht aan geven..
En ik zou nog een stap verder willen gaan: dat gevoelig of hooggevoelig persoon als negatief wordt belicht, als zwak bekend staat, watjes die niks kunnen hebben is heel jammer. Ik denk namelijk dat het juist normaal is, andere mensen afgestompt zijn geraakt, die het naast zich neer kunnen leggen of juist de "kick" nodig hebben om nog wat te voelen ("lekker" geweldfilms kijken, gewelddadige games, veel en harde muziek, sporten of evenementen met snelheid en adrenaline om te voelen dat ze leven, juist veel prikkels nodig hebben)..
Ik denk dus dat gevoelig juist goed en normaal is, en al die hectiek en overprikkeling heb ik vanzelf al zoveel mogelijk beperkt (en dat helpt!!).. Ik weet wel zeker dat daar verschillen in zitten, en dat onverschilligheid, "stoere" vrouwen overgepromoot wordt als het ultieme: hoe stressbestendiger en georganiseerder je bent, hoe meer je kan en dat heet dan "sterke vrouw"??
Empathie en dergelijke worden zwaar onderschat, keuzestress is iets van de 30ers van deze tijd? Ik denk dat heel veel mensen in een keurslijf worden (aan)gepraat wat ze niet past, niet fijn vinden, niet hun idee van kwaliteit van leven is..
Ik zou haast willen zeggen dat die gevoeligheid juist de norm zou moeten zijn, normaal is, en dat mensen daarvan af dwalen en dat vervolgens promoten als "sterk en stoer".. Het is niet alleen dat we "deze mensen nodig hebben", ik denk dat al het andere een onverschilligheid is die voortkomt uit afstomping, dus misschien weleens de ware "afwijking" kan zijn.. en dat dat het normale geworden is, omdat het massaal is, mensen verhard zijn, verzakelijkt, en gevoelig/lief/aardig/met anderen rekening houden/ helpen enz een vies woord, minderwaardig.
Hoeveel werknemers in de gezondheidszorg kunnen hun normale empathie niet meer kwijt, raken daardoor burnout?! Langer bezig met rapportjes en tijd verantwoorden, dan daadwerkelijk iemand aankleden/ douchen enz. Voor veel mensen is dat "steeds effectiever" moeten werken helemaal niet zo ideaal en fijn, en niet omdat het watjes zijn, maar omdat het ongezond is (stress)..
In landen waar ze aan siesta's doen (en nog warme familie- en vriendenbanden onderhouden) is het aantal hartziekten vele malen minder dan bij ons.. zo ook depressies enz.
Wel voelen is denk ik het normale! Afgevlakt of zelfs afgesloten kan je veel meer hebben, ja, naast je neer leggen, harder, komt eea niet of nauwelijks binnen en ook minder te verwerken. Logisch. Maar eigenlijk wel erg dat het zo omgekeerd is geworden dat "hard", efficient, rationeel, verstandig, zakelijk, gebekt en assertief de norm geworden lijkt, als hoogstaander gezien, dan aanvoelen van stemmingen en van anderen, behulpzaamheid, rekening houden met anderen, liefdevol, zachtheid, empathisch, aardig zijn.
Sommige mensen zijn gewoon liever geen overgeorganiseerde en hectische of zakelijke "bitch" en raken gefrustreerd omdat ze toch zo denken te moeten zijn of worden.Ik heb jaren mijn best gedaan om (weer) gevoelig te worden, en ik vind juist het een hele goede eigenschap. Nadeel is dat dat hooggevoelige als een handicap wordt gepresenteerd, en "toch zijn die mensen ook nodig" en probeer er het beste van te maken zus of zo"..
Het is ff een aanname, maar wat ik vaak zie zijn het ook juist de uberrationele mensen die het "afkeuren", maar zelf vaak bitter, cynisch zijn geworden, hard in taal, ongenuanceerd en ongezouten okee vinden (dat heet dan "direct"), "eelt op de ziel" prima vinden (en dat iedereen dat maar meer moet hebben), vinden dat grenzen overschreden mogen worden als iemand niet net zo agressief/assertief "ho" zegt, enz..
En dat is ook niet bij elk volk hetzelfde trouwens!!!
Wij staan niet bepaald overal bekend als het meest warme, beleefde of serviceverlenende volkje. Maar vaak als hard, brutaal, onbeleefd, afstandelijk (tov familie, niet je oude moeder in huis nemen bijv, maar bejaardentehuizen), ongepast overal je mening over mogen geven, individueel enz.
Dus dat maakt ook nog uit, en of je dus in een kleine, close en persoonlijke gemeenschap woont/ werkt, of dat je je een nummer voelt, anoniem, temidden van zovele anderen, enz. Of je veel fijne dingen om je heen ziet of juist heel veel ellende, troep, pijn, enz.
En heel hooggevoelige mensen voelen de mentale pijnen en teleurstellingen en sferen van anderen, waar anderen daar idd een groot filter (of muur? om hun hart?) tussen hebben staan.
Met mijn nieuwverworven gevoeligheid (waar ik zo blij mee was en als een groot geweldig goed beschouw) kwam idd alles veel meer binnen en wist ik me in het begin geen raad mee! Moest ook leren me daar weer voor af te sluiten of me terug te trekken.
En ik zie meer juist fijngevoelige mensen die overspoeld raken (en/of eenzaam) door overprikkeling en burnout raken. Ik blijf erbij dat we eerder overspoeld worden met prikkels en info en drukte en alsmaar bereikbaar moeten zijn, dan dat het probleem ligt in de gevoeligheid van sommige mensen.. je moet tegenwoordig wel noodgedwongen afsluiten daarvoor, bewust afstand nemen, stilte of natuur opzoeken, of iig keuzes maken wat je allemaal wil lezen, horen of reageren en dat minstens bewust beperken. Ik vraag me af of stressbestendig wel zo gezond en wel zo'n pre is
(dan heb je ook geen reden om die prikkels en belasting te verminderen, je voelt het niet, maar je krijgt het wel allemaal op je af, tenslotte)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 22 augustus 2012 om 10:17
Ik ben het deels eens met wat je zegt over het overspoeld raken door prikkels en info en drukte en t bereikbaar moeten zijn, maar denk dat het ook zo is zoals in t voorbeeld wat BB omschrijft over die brug. En waar de een in een gesprek met iemand alleen de woorden hoort, voelen wij de emotie erbij, zien we gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal, zuigt iemand energie uit je, horen we de tv of radio aanstaan, zien we alle lampen, horen we anderen in de verte praten, enz. Dan kost focussen op een gesprek (en daarbij ook echt luisteren) veel energie. Bij mij is t vooral nog het contact met mensen waardoor ik 'overprikkeld' raak.
Ik ben weer iets teveel op t forum geweest dus ik ga mezelf vandaag ook zetten tot een dagje sporten en buiten zijn! Ga binnenkort ook een paar dagen weg, lekker in de natuur en mediteren enzo Is wel even nodig!
Ik ben weer iets teveel op t forum geweest dus ik ga mezelf vandaag ook zetten tot een dagje sporten en buiten zijn! Ga binnenkort ook een paar dagen weg, lekker in de natuur en mediteren enzo Is wel even nodig!
woensdag 22 augustus 2012 om 10:59
@Italy: Herkenbaar wat je schrijft, haha, zoals wel vaker, zoiets waar ik 90% ook van had kunnen schrijven!
@BB: Het wordt zo`n strijd hè, tussen behoefte aan sociaal contact en er soms zo door gesloopt worden.
En ook wa tje schrijft over bijvoorbeeld iets als films, @BB.
Ik kijk m`n hele leven al nauwelijks films, ik wordt er te veel door opgeslokt en dat voelt meestal niet prettig, maar te heftig. Ik snapte nooit waarom dat was en vond het maar ' raar' van mezelf. Als mensen het over films hebben dan maakte ik er meestal een grapje over, ik kan er niks zinnigs over zeggen. Nu ik die site lees snap ik het beter.
Tja, en ik houd dan juist weer erg van radio.
En inderdaad als ik met mensen spreek dan pik ik veel meer informatie op dan het gesprek zelf. Heb ik meteen een gevoel van hoe het met ze is, etc. Als iemand nog een tip heeft hoe je dat kan verminderen...
Ik wordt af en toe gek van mezelf hoe gevoelig ik ben voor de geluiden in en rond het huis. Dat is echt iets dat me uit m`n doen brengt.
Ik heb naast een korte blik op die site nog niks over hooggevoeligheid gelezen, maar dit is waar ik nu mee bezig ben.
Nu ik herstel van burn-out voel ik m`n behoeften beter. Net zoals Italy schrijft, breng ik de pauzes op m`n werk ook alleen door of met een heel rustige collega samen. Even tot mezelf komen. En -hoe gezellig ook- ik sla de verjaardags-theepauzes meestal over, en loop op een rustig moment bij iemand langs om hem 1 op 1 te feliciteren. Of ga met een groep meekletsen op een moment dat ik me stevig voel.
Ik dacht tot nu toe dat als ik weer herstelt ben, ik dat sociale wel weer allemaal zou kunnen. En bijv mijn teamleider heeft al gezegd dat hij graag zou zien dat in de pauzes weer met collega`s lunch... wat mij betreft, voorlopig niet nog.
Voor mij is de vraag: Hoe sluit ik me af voor al die prikkels?
Of, hoe kan ik echt bij mezelf blijven met al die prikkels om me heen?
Ik denk dan aan de aardingsoefeningnen (deels van wat Italy noemde)
natuur, sporten, meditatie, visualiseren, alle negatieve energie onder de douche afspoelen, yoga, m`n eigen voeten masseren ed.
Voor mij werken meditatie en bomen, het bos op dit moment goed.
Afgelopen week heb ik een week gemediteerd in een prikkelarme omgeving. Ik voelde me -voor mijn doen- heel goed geaard. Het was zo fijn om te merken dat ik ook in contact met mensen bij mezelf kan blijven. In de buitenwereld is dat veel moeilijker, maar ik merk nu nog dat ik bijv in de bus of tijdens het lopen ook even kan mediteren. Dat ik steeds weer naar mezelf kan teruggaan en stevigheid kan voelen.
(dat verzwakt altijd wel over de tijd, maar nu het er nog is geniet ik er van)
Dat helpt ook, om naast die gevoeligheid voor anderen, ook een gevoeligheid voor jezelf te ontwikkelen.
Veel liefs allemaal!
@BB: Het wordt zo`n strijd hè, tussen behoefte aan sociaal contact en er soms zo door gesloopt worden.
En ook wa tje schrijft over bijvoorbeeld iets als films, @BB.
Ik kijk m`n hele leven al nauwelijks films, ik wordt er te veel door opgeslokt en dat voelt meestal niet prettig, maar te heftig. Ik snapte nooit waarom dat was en vond het maar ' raar' van mezelf. Als mensen het over films hebben dan maakte ik er meestal een grapje over, ik kan er niks zinnigs over zeggen. Nu ik die site lees snap ik het beter.
Tja, en ik houd dan juist weer erg van radio.
En inderdaad als ik met mensen spreek dan pik ik veel meer informatie op dan het gesprek zelf. Heb ik meteen een gevoel van hoe het met ze is, etc. Als iemand nog een tip heeft hoe je dat kan verminderen...
Ik wordt af en toe gek van mezelf hoe gevoelig ik ben voor de geluiden in en rond het huis. Dat is echt iets dat me uit m`n doen brengt.
Ik heb naast een korte blik op die site nog niks over hooggevoeligheid gelezen, maar dit is waar ik nu mee bezig ben.
Nu ik herstel van burn-out voel ik m`n behoeften beter. Net zoals Italy schrijft, breng ik de pauzes op m`n werk ook alleen door of met een heel rustige collega samen. Even tot mezelf komen. En -hoe gezellig ook- ik sla de verjaardags-theepauzes meestal over, en loop op een rustig moment bij iemand langs om hem 1 op 1 te feliciteren. Of ga met een groep meekletsen op een moment dat ik me stevig voel.
Ik dacht tot nu toe dat als ik weer herstelt ben, ik dat sociale wel weer allemaal zou kunnen. En bijv mijn teamleider heeft al gezegd dat hij graag zou zien dat in de pauzes weer met collega`s lunch... wat mij betreft, voorlopig niet nog.
Voor mij is de vraag: Hoe sluit ik me af voor al die prikkels?
Of, hoe kan ik echt bij mezelf blijven met al die prikkels om me heen?
Ik denk dan aan de aardingsoefeningnen (deels van wat Italy noemde)
natuur, sporten, meditatie, visualiseren, alle negatieve energie onder de douche afspoelen, yoga, m`n eigen voeten masseren ed.
Voor mij werken meditatie en bomen, het bos op dit moment goed.
Afgelopen week heb ik een week gemediteerd in een prikkelarme omgeving. Ik voelde me -voor mijn doen- heel goed geaard. Het was zo fijn om te merken dat ik ook in contact met mensen bij mezelf kan blijven. In de buitenwereld is dat veel moeilijker, maar ik merk nu nog dat ik bijv in de bus of tijdens het lopen ook even kan mediteren. Dat ik steeds weer naar mezelf kan teruggaan en stevigheid kan voelen.
(dat verzwakt altijd wel over de tijd, maar nu het er nog is geniet ik er van)
Dat helpt ook, om naast die gevoeligheid voor anderen, ook een gevoeligheid voor jezelf te ontwikkelen.
Veel liefs allemaal!
woensdag 22 augustus 2012 om 11:03
hey lieve meiden,
hoe weggezakt dit topic ook mag raken, ik check regelmatig even of er wat is bijgeschreven.
leuk om te lezen hoe denken over HSP. Ik moet zeggen dat ik er een beetje mee worstel...
Ik herken ontzettend veel, maar ik heb echt iets tegen de term, het etiketje. Dat komt denk ik met name omdat de mensen die ik ken in mijn omgeving die zich HSP noemen, er enerzijds mee te koop lopen als zijnde een kracht en anderszijds zich er een beetje achter verschuilen. Dan wordt HSP weer iets wat je kan 'hebben', net zoals in de huidige tijd wordt gekeken naar adhd of een persoonlijkheidsstoornis. Het wordt gezien als een 'ziekte' of aandoening die je hebt of niet.
Terwijl ik toch echt denk dat er een ENORRRRMMM grijs gebied is. Zoals hier ook al geschreven is, mensen verschillen op alle gebieden, dus waarom niet ook op prikkelverwerking en sensitiviteit.
In mijn geval is mijn gevoeligheid pas echt gekomen nadat ik thuis kwam te zitten met mn burnout. Daarvoor was ik immers sterke vrouw . Ik was wel gevoelig in de zin van empatisch, maar daar worstelde ik alleen maar mee. Als ik aanvoelde wat iemand anders nodig had, zag ik het dus ook automatisch als mijn verantwoordleijkhei om daaraan tegemoet te komen. En hier was ik me dan weer totaaal niet van bewust...
Toen de sterke vrouw in volle vlucht neergestort was, mn lichaam zich niet langer liet negeren, bleef ehm nou, ik dus over. Met al mn gevoeligheden.
En ja sindsdien ben ik ongelofelijk gevoelig voor van alles. Ik heb hetzelfde als italy, dat contact met mensen me het meest energie kost. Bij mij komt dat denk ik met name omdat ik me verantwoordelijk ga voelen voor de dingen die ik op pik (of denk op te pikken).
Maar ook geluiden, plekken met slechte akoestiek zijn voor mij echt een drama, kost me zo veel.
Als ik overprikkeld ben, is het niet zo dat ik emotioneel wordt, maar ben gewoon VOL. En heb dan stilte en alleen zijn nodig om de prikkels te verwerken en af te vloeien.
Als ik zoveel herken, waarom dan zo veel weerstand tegen de term? tja, door mijn beeld van de mensen die die term zo vol uitdragen dus. Maar ik denk ook omdat ik toch hoop dat het iets minder zal gaan worden. Ik denk dat mijn gevoeligheid nu nog erger is, ik sneller overprikkeld ben omdat ik jaaaaaaaaaren lang 'overprikkeld' ben geweest zonder daar iets mee te doen. Dus dat burnout en HSP elkaar een beetje overlapt. Dus ik denk dat mijn systeem over tijd steeds een beetje rustiger kan worden. Ofzo. kunnen jullie daar wat mee?
italy, wat lekker dat je gaat mediteren in de natuur. ga je dat doen waar ik denk dat je dat gaat doen?
Jelly, hoe heb jij het gehad?
liefs all!
hoe weggezakt dit topic ook mag raken, ik check regelmatig even of er wat is bijgeschreven.
leuk om te lezen hoe denken over HSP. Ik moet zeggen dat ik er een beetje mee worstel...
Ik herken ontzettend veel, maar ik heb echt iets tegen de term, het etiketje. Dat komt denk ik met name omdat de mensen die ik ken in mijn omgeving die zich HSP noemen, er enerzijds mee te koop lopen als zijnde een kracht en anderszijds zich er een beetje achter verschuilen. Dan wordt HSP weer iets wat je kan 'hebben', net zoals in de huidige tijd wordt gekeken naar adhd of een persoonlijkheidsstoornis. Het wordt gezien als een 'ziekte' of aandoening die je hebt of niet.
Terwijl ik toch echt denk dat er een ENORRRRMMM grijs gebied is. Zoals hier ook al geschreven is, mensen verschillen op alle gebieden, dus waarom niet ook op prikkelverwerking en sensitiviteit.
In mijn geval is mijn gevoeligheid pas echt gekomen nadat ik thuis kwam te zitten met mn burnout. Daarvoor was ik immers sterke vrouw . Ik was wel gevoelig in de zin van empatisch, maar daar worstelde ik alleen maar mee. Als ik aanvoelde wat iemand anders nodig had, zag ik het dus ook automatisch als mijn verantwoordleijkhei om daaraan tegemoet te komen. En hier was ik me dan weer totaaal niet van bewust...
Toen de sterke vrouw in volle vlucht neergestort was, mn lichaam zich niet langer liet negeren, bleef ehm nou, ik dus over. Met al mn gevoeligheden.
En ja sindsdien ben ik ongelofelijk gevoelig voor van alles. Ik heb hetzelfde als italy, dat contact met mensen me het meest energie kost. Bij mij komt dat denk ik met name omdat ik me verantwoordelijk ga voelen voor de dingen die ik op pik (of denk op te pikken).
Maar ook geluiden, plekken met slechte akoestiek zijn voor mij echt een drama, kost me zo veel.
Als ik overprikkeld ben, is het niet zo dat ik emotioneel wordt, maar ben gewoon VOL. En heb dan stilte en alleen zijn nodig om de prikkels te verwerken en af te vloeien.
Als ik zoveel herken, waarom dan zo veel weerstand tegen de term? tja, door mijn beeld van de mensen die die term zo vol uitdragen dus. Maar ik denk ook omdat ik toch hoop dat het iets minder zal gaan worden. Ik denk dat mijn gevoeligheid nu nog erger is, ik sneller overprikkeld ben omdat ik jaaaaaaaaaren lang 'overprikkeld' ben geweest zonder daar iets mee te doen. Dus dat burnout en HSP elkaar een beetje overlapt. Dus ik denk dat mijn systeem over tijd steeds een beetje rustiger kan worden. Ofzo. kunnen jullie daar wat mee?
italy, wat lekker dat je gaat mediteren in de natuur. ga je dat doen waar ik denk dat je dat gaat doen?
Jelly, hoe heb jij het gehad?
liefs all!
woensdag 22 augustus 2012 om 11:59
nog even (heb uitgebreeeeid zitten neuzen op die site).
Kom er ook een beetje achter dat ik mezelf misschien niet hooggevoelig 'mag' noemen van mezelf. Zo van, stel je niet aan, zo gevoelig ben je niet. Anderen zijn veel gevoeliger. pfff
Bijvoorbeeld: als ik jullie verhalen lees over films enzo: Ik kijk zeker geen gewelddadige films, wordt ik idd naar van. Maar het komt wel voor, soms is een film heftiger dan je van te voren weet. Het doet me dan wel veel, maar ik wil dat dan wel 'kunnen'... En het 'kan' dan ook. Soms moet ik even de kamer uitlopen, niet kijken, heel hard zingen of aan positieve dingen, bloemetjes en vlinders denken, maar het KAN heus wel.. hmmm dan blijkt maar weer dat die sterke vrouw toch heus nog wel aanwezig is.
hebben jullie leuke leestips over hooggevoeligheid? BB? heb de boeken van Aaron al wel eens vastgehad, had ik niet zo veel mee.
Kom er ook een beetje achter dat ik mezelf misschien niet hooggevoelig 'mag' noemen van mezelf. Zo van, stel je niet aan, zo gevoelig ben je niet. Anderen zijn veel gevoeliger. pfff
Bijvoorbeeld: als ik jullie verhalen lees over films enzo: Ik kijk zeker geen gewelddadige films, wordt ik idd naar van. Maar het komt wel voor, soms is een film heftiger dan je van te voren weet. Het doet me dan wel veel, maar ik wil dat dan wel 'kunnen'... En het 'kan' dan ook. Soms moet ik even de kamer uitlopen, niet kijken, heel hard zingen of aan positieve dingen, bloemetjes en vlinders denken, maar het KAN heus wel.. hmmm dan blijkt maar weer dat die sterke vrouw toch heus nog wel aanwezig is.
hebben jullie leuke leestips over hooggevoeligheid? BB? heb de boeken van Aaron al wel eens vastgehad, had ik niet zo veel mee.
woensdag 22 augustus 2012 om 14:16
@Anahata: wat jij nu omschrijft herken ik helemaal. Bij mij heeft de term ook die bijsmaak (erg bekrachtigd op dit forum trouwens). Ik snap de kritieken ook wel dat het een hype is geworden en dat "iedereen" nu ineens HSP heeft/is. En erger nog, ik vind het vaak zelf ook niet de leukste types: die mensen die het heel erg gebruiken vanuit een soort van "aandachttrekkerij" (ik weet hier echt geen ander woord voor)
Al eerder de boeken van Aron gelezen waarin ik me dan ook niet helemaal herkende.....want precies zoals je zegt: " ik was toch die sterke vrouw" wt een geneuzel over dingen diep voelen en aanvoelen en daar dan ook nog last van hebben. Nee hoor, daar ging ik mooi niet aan meedoen. Of zo. Het is alsof, nu ik er op terug kijk, ik na mijn eerste keer therapie rond mijn twintigste, ik besloten had, mijn gevoeligheid te parkeren. Die was namelijk alleen maar lastig en bracht me ongewenste symbiose, eenzaamheid en gevoelens die ik niet kon delen omdat ik mezelf al nauwelijks begreep. Maar daarmee heb ik de 15 jaar erna mijzelf zoooo te kort gedaan. Alleen de rol van sterke vrouw mocht er van mij nog maar zijn, alles wat maar ook enigszins met gevoel te maken had was lastig en ballast en daardoor, voor mij, niet te hanteren. Ik heb er immers nooit mee leren omgaan. Dus die boeken van Aron heb ik ook niet zo veel mee.
Maar hoe het op die site staat staat beschreven.....tsja, dat ben ik gewoon echt. Dat intense, dat diep voelen, ik snap zo goed wat er staat. En zoals ik eerder zei: met name die HSS"variant; continu met een voet op het gaspedaal en een voet op de rem. Zo probeer ik me dus al dertig jaar te omschrijven, het is precies die tegenstelling waar ik last van heb, omdat het dan zo lastig is om een goede balans te vinden. Want voor mij helpt alleen de stilte opzoeken niet; dan word ik uiteindelijk weer zo verveeld dat ik spanning ga opzoeken. (en dat is niet altijd de beste vorm of een die goed voor me is) terwijl op andere momenten ik juist weer wel die stilte en het alleen zijn broodnodig heb.
Eigenlijk wil ik er nog zoveel meer over zeggen. Italy en Jelly; ook jullie verhalen snap ik zo goed!
Ik kan er helaas niet altijd voor kiezen of dingen bij me binnenkomen of niet. Soms kan een contact heel positief verlopen. Is de sfeer heel goed. Toch ben ik dan leeg na een avond contact. Mijn manier van communiceren en verbinding zoeken is kennelijk een hele intense, ook al zijn het goede gesprekken met leuke mensen. bij jezelf blijven is denk ik inderdaad wat nodig is. Meditatie, sport en rust....het is kennelijk zo broodnodig om door te kunnen.
Ik moet nu echt stoppen; we gaan fietsen en een ijsje eten.
Al eerder de boeken van Aron gelezen waarin ik me dan ook niet helemaal herkende.....want precies zoals je zegt: " ik was toch die sterke vrouw" wt een geneuzel over dingen diep voelen en aanvoelen en daar dan ook nog last van hebben. Nee hoor, daar ging ik mooi niet aan meedoen. Of zo. Het is alsof, nu ik er op terug kijk, ik na mijn eerste keer therapie rond mijn twintigste, ik besloten had, mijn gevoeligheid te parkeren. Die was namelijk alleen maar lastig en bracht me ongewenste symbiose, eenzaamheid en gevoelens die ik niet kon delen omdat ik mezelf al nauwelijks begreep. Maar daarmee heb ik de 15 jaar erna mijzelf zoooo te kort gedaan. Alleen de rol van sterke vrouw mocht er van mij nog maar zijn, alles wat maar ook enigszins met gevoel te maken had was lastig en ballast en daardoor, voor mij, niet te hanteren. Ik heb er immers nooit mee leren omgaan. Dus die boeken van Aron heb ik ook niet zo veel mee.
Maar hoe het op die site staat staat beschreven.....tsja, dat ben ik gewoon echt. Dat intense, dat diep voelen, ik snap zo goed wat er staat. En zoals ik eerder zei: met name die HSS"variant; continu met een voet op het gaspedaal en een voet op de rem. Zo probeer ik me dus al dertig jaar te omschrijven, het is precies die tegenstelling waar ik last van heb, omdat het dan zo lastig is om een goede balans te vinden. Want voor mij helpt alleen de stilte opzoeken niet; dan word ik uiteindelijk weer zo verveeld dat ik spanning ga opzoeken. (en dat is niet altijd de beste vorm of een die goed voor me is) terwijl op andere momenten ik juist weer wel die stilte en het alleen zijn broodnodig heb.
Eigenlijk wil ik er nog zoveel meer over zeggen. Italy en Jelly; ook jullie verhalen snap ik zo goed!
Ik kan er helaas niet altijd voor kiezen of dingen bij me binnenkomen of niet. Soms kan een contact heel positief verlopen. Is de sfeer heel goed. Toch ben ik dan leeg na een avond contact. Mijn manier van communiceren en verbinding zoeken is kennelijk een hele intense, ook al zijn het goede gesprekken met leuke mensen. bij jezelf blijven is denk ik inderdaad wat nodig is. Meditatie, sport en rust....het is kennelijk zo broodnodig om door te kunnen.
Ik moet nu echt stoppen; we gaan fietsen en een ijsje eten.
woensdag 22 augustus 2012 om 14:32
Ach, dat etiketje.. denk dat jullie dat niet te serieus moeten nemen. Je bepaalt zelf of je een etiketje plakt of niet, ik heb t nooit zo gezien en benoem het ook nooit zo naar anderen. Ik zeg wel dat ik bijv niet 's avonds wil afspreken na een dag werken, of dat ik niet mee ga shoppen omdat dat voor mij te druk is ofzo, maar ik heb niks met het naampje HSP. Voor mij is (/was) het een stuk herkenning, mezelf beter leren kennen en daardoor naar mezelf leren luisteren maar meer ook niet.. Moet eerlijk zeggen dat ik t naampje alweer 'vergeten' was.. anders had ik t hier wel eerder benoemd bij jullie want was me er wel van bewust dat jullie net zo gevoelig zijn, maar t kwam niet in me op om iets over HSP te benoemen (terwijl ik weet wat het lezen van die site mij heeft gebracht.. stom haha), omdat het voor mij dus gewoon gevoeligheid is.
Anahata, vind t best erg (voor jou) om te lezen dat je dus van jezelf die dingen MOET kunnen. Ik heb dat gelukkig nooit zo gevoeld, waarom zou gevoeligheid en dus gevoelig voor films, indrukken, ed minder of slecht zijn dan 'ongevoeligheid' daarvoor?! "Soms moet ik even de kamer uitlopen, niet kijken, heel hard zingen of aan positieve dingen, bloemetjes en vlinders denken, maar het KAN heus wel" Wat maak jij het jezelf zwaar zeg! Vind je t gek dat je lijf in protest komt?! Ik schrik hier best van eerlijk gezegd..
Over goede boeken.. ik heb wel eens wat boeken doorgebladerd maar nooit echt gelezen, ik heb vooral veel op internet gelezen erover. Zijn nog wel meer sites.
En over het afsluiten tijdens gesprekken/ contact met mensen; deels helpt bij mij het aarden en visualiseren (koepel om me heen met rozen enz), het gaat er denk ik om hoe sterk je eigen energie is, hoe sterk je in je kracht staat en wat je (onbewust) uitstraalt. Maar ik ben er eigenlijk te weinig mee bezig.. en kan ook nog steeds van t ene op andere moment doodmoe zijn, en dat kan ook van t een op andere moment weer weg zijn. Weet dan niet echt waar dat aan ligt en heb er daardoor geen invloed op..
Anahata, ik denk dat wat jij denkt is waar ik dat ga doen ja
(Ik haal wat van mn eerdere berichten weg over werk enz, ivm privacy)
Anahata, vind t best erg (voor jou) om te lezen dat je dus van jezelf die dingen MOET kunnen. Ik heb dat gelukkig nooit zo gevoeld, waarom zou gevoeligheid en dus gevoelig voor films, indrukken, ed minder of slecht zijn dan 'ongevoeligheid' daarvoor?! "Soms moet ik even de kamer uitlopen, niet kijken, heel hard zingen of aan positieve dingen, bloemetjes en vlinders denken, maar het KAN heus wel" Wat maak jij het jezelf zwaar zeg! Vind je t gek dat je lijf in protest komt?! Ik schrik hier best van eerlijk gezegd..
Over goede boeken.. ik heb wel eens wat boeken doorgebladerd maar nooit echt gelezen, ik heb vooral veel op internet gelezen erover. Zijn nog wel meer sites.
En over het afsluiten tijdens gesprekken/ contact met mensen; deels helpt bij mij het aarden en visualiseren (koepel om me heen met rozen enz), het gaat er denk ik om hoe sterk je eigen energie is, hoe sterk je in je kracht staat en wat je (onbewust) uitstraalt. Maar ik ben er eigenlijk te weinig mee bezig.. en kan ook nog steeds van t ene op andere moment doodmoe zijn, en dat kan ook van t een op andere moment weer weg zijn. Weet dan niet echt waar dat aan ligt en heb er daardoor geen invloed op..
Anahata, ik denk dat wat jij denkt is waar ik dat ga doen ja
(Ik haal wat van mn eerdere berichten weg over werk enz, ivm privacy)
woensdag 22 augustus 2012 om 15:31
Italy,
Je schrikt een beetje van mijn woorden. Denk dat het ook precies typerend is voor een verschil tussen jou en mij en breder gezien tussen iemand die leert haar grenzen respecteren en iemand die eerst in een dikke burnout moet komen voor ze dat gaat doen.
Weetje, ik ben zo opgevoed. Je doet dingen die moeten gebeuren, dingen die anderen verwachten. Ik heb nooit geleerd om van mezelf uit te gaan. Mijn moeder is ook een gevoelige vrouw, die ook harder en sterker 'moet' zijn van zichzelf.ook weer typerend voor de maatschappij.
Maar hey: ik ben aan het leren! Ik ben me inmiddels bewust van mn harde manier van mezelf benaderen. En ik ben al veeel zachter geworden. Mijn leven, mijn manier van naar mezelf kijken en hoe ik mezelf benader is al zoooo veel veranderd!
Wel fijn dat je zo reageert op mijn woorden. Maakt mij weer even heel duidelijk dat wat voor mij zo oud vertrouwd voelt, toch echt erg raar is .
Ik kan me helemaal vinden in hoe jij en BB schrijven. De herkenning met HSP is heel fijn, maar verder gaat het niet over etiketten, maar over onszelf. En hoe we ons voelen in verschillende situaties. En je keuzes en dus je leven daar steeds beter op afstemmen.
Knuffel
Je schrikt een beetje van mijn woorden. Denk dat het ook precies typerend is voor een verschil tussen jou en mij en breder gezien tussen iemand die leert haar grenzen respecteren en iemand die eerst in een dikke burnout moet komen voor ze dat gaat doen.
Weetje, ik ben zo opgevoed. Je doet dingen die moeten gebeuren, dingen die anderen verwachten. Ik heb nooit geleerd om van mezelf uit te gaan. Mijn moeder is ook een gevoelige vrouw, die ook harder en sterker 'moet' zijn van zichzelf.ook weer typerend voor de maatschappij.
Maar hey: ik ben aan het leren! Ik ben me inmiddels bewust van mn harde manier van mezelf benaderen. En ik ben al veeel zachter geworden. Mijn leven, mijn manier van naar mezelf kijken en hoe ik mezelf benader is al zoooo veel veranderd!
Wel fijn dat je zo reageert op mijn woorden. Maakt mij weer even heel duidelijk dat wat voor mij zo oud vertrouwd voelt, toch echt erg raar is .
Ik kan me helemaal vinden in hoe jij en BB schrijven. De herkenning met HSP is heel fijn, maar verder gaat het niet over etiketten, maar over onszelf. En hoe we ons voelen in verschillende situaties. En je keuzes en dus je leven daar steeds beter op afstemmen.
Knuffel
donderdag 23 augustus 2012 om 12:06
Dat is nou de ellende van als je als "sterke" vrouw definieert als iemand die dat allemaal moet kunnen hebben en dus jij daar niet aan voldoet..
Daarmee plaats je jezelf in een hoekje "minderwaardig" en "niet sterk" en blijf je alsmaar achter een beeld van "sterke vrouw" aanlopen, wat niet klopt. En ontken je de sterkte in jezelf, dat je juist sterk bent als je zelf weet wat en hoeveel je binnen wil krijgen, en daarnaar luistert. In plaats van leren "afvlakken" omdat dat "goed" en "juist" is in de algemene opinie. Multitasken als talent wordt geprezen, en voor al die prikkels daaromheen kan afsluiten (niemand kan zijn aandacht echt op meer dingen richten, het een gaat altijd ten koste van het ander, daar ben ik zeker van).
Dat alle prikkels horen en zien en nodig hebben om de focus niet teveel te verdelen, of de stilte en rust en me-time op te zoeken om een teveel te verwerken en tot jezelf te komen, is helemaal prima!!
Dat je dat ervaart als een gebrek, maakt dat je je tekort voelt schieten, jezelf erom eigenlijk veroordeelt, ook al doe je het "noodgedwongen" dan wel, omdat je het nodig hebt en iig herkent of leert herkennen en mee omgaan.
Daarmee omarm je niet de kwaliteiten van gevoel, het goede daarvan, dat je daartoe in staat bent.. het mooie ervan, en dat het misschien wel helemaal niet zo'n pre is, dat mensen zo focussen en niet meer om zich heen zien/voelen/horen.
Zie bij dochter (en mezelf) direct effect bij het opzoeken van natuur en rust en afstand van lawaai, drukte, hectiek. Het wordt pas frustrerend als je je er eigenlijk niet bij neer wil leggen en jezelf blijft vergelijken met een norm die niet op jou van toepassing is en niet bij je hoort en het gevoel krijgt dat je niet voldoet. Die norm bijstellen als "zwakte" ziet, ipv er je sterke kant van te maken.
Het is heel wat sterker om alles te voelen en ervaren en daar mee leren omgaan, dan iemand die daar allemaal (ogenschijnlijk) geen last van heeft en met oogkleppen en oortjes in kan rennen. Die mist ook een hoop, denk ik dan..
Daarmee plaats je jezelf in een hoekje "minderwaardig" en "niet sterk" en blijf je alsmaar achter een beeld van "sterke vrouw" aanlopen, wat niet klopt. En ontken je de sterkte in jezelf, dat je juist sterk bent als je zelf weet wat en hoeveel je binnen wil krijgen, en daarnaar luistert. In plaats van leren "afvlakken" omdat dat "goed" en "juist" is in de algemene opinie. Multitasken als talent wordt geprezen, en voor al die prikkels daaromheen kan afsluiten (niemand kan zijn aandacht echt op meer dingen richten, het een gaat altijd ten koste van het ander, daar ben ik zeker van).
Dat alle prikkels horen en zien en nodig hebben om de focus niet teveel te verdelen, of de stilte en rust en me-time op te zoeken om een teveel te verwerken en tot jezelf te komen, is helemaal prima!!
Dat je dat ervaart als een gebrek, maakt dat je je tekort voelt schieten, jezelf erom eigenlijk veroordeelt, ook al doe je het "noodgedwongen" dan wel, omdat je het nodig hebt en iig herkent of leert herkennen en mee omgaan.
Daarmee omarm je niet de kwaliteiten van gevoel, het goede daarvan, dat je daartoe in staat bent.. het mooie ervan, en dat het misschien wel helemaal niet zo'n pre is, dat mensen zo focussen en niet meer om zich heen zien/voelen/horen.
Zie bij dochter (en mezelf) direct effect bij het opzoeken van natuur en rust en afstand van lawaai, drukte, hectiek. Het wordt pas frustrerend als je je er eigenlijk niet bij neer wil leggen en jezelf blijft vergelijken met een norm die niet op jou van toepassing is en niet bij je hoort en het gevoel krijgt dat je niet voldoet. Die norm bijstellen als "zwakte" ziet, ipv er je sterke kant van te maken.
Het is heel wat sterker om alles te voelen en ervaren en daar mee leren omgaan, dan iemand die daar allemaal (ogenschijnlijk) geen last van heeft en met oogkleppen en oortjes in kan rennen. Die mist ook een hoop, denk ik dan..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 23 augustus 2012 om 13:29
Ik lees wat je schrijft Suzy, en ik denk dat je gelijk hebt.
ik kan natuurlijk niet voor Anahata spreken, maar zoals ik het nu ervaar wordt het (in ieder geval geldt dat voor mij) een proces van die sterke vrouw en die hogere gevoeligheid in elkaar te gaan integrereren. Ik denk dat als dat lukt, je best of both hebt. Ik heb de eerste 20 jaar van mijn leven een teveel van het HSP verhaal gehad. Kon dat niet handelen en ben in de alleen maar sterke vrouw modus geschoten. Nu wordt het tijd om deze twee krachten te bundelen en samen te laten werken ipv tegen elkaar.
En dan bedoel ik dus niet sterke vrouw als in `over iedere grens heen denderen omdat dat zo stoer is`, maar wel de kracht die van `sterke vrouw` uitgaat, samen met de wetenschap dat je dus inderdaad dingen intenser beleeft dan gemiddeld en daardoor sneller overprikkeld wordt. Wanneer je dat er echt kunt laten `zijn`, zonder die (zelf)veroordeling die er aan hangt, dan sta je volgens mij heel erg in je kracht.
Het is een beetje een vaag stukje merk ik. Het zijn nieuwe inzichten, dus ik kan het nog lastig verwoorden , maar volgens mij zit hier een heel stuk van de `heling`. Voor mezelf moet ik dan alleen (ook) nog uitdokteren in hoeverre mijn sombere en angstige buien hier een onderdeel van zijn. Zal dit ook minder worden op het moment dat ik in die kracht sta, of zal dit ook een gegevn blijven dat bij mij hoort? Van de week met de psycholoog heb ik daar over gesproken. Wellicht dat een vorm van lichttherapie en/of tijdelijke medicatie ook voor mij heilzaam zouden kunnen werken. Dan zou er dus eventueel ook sprake zijn van een chemische disbalans.
Nou ja, genoeg te overwegen in ieder geval
ik kan natuurlijk niet voor Anahata spreken, maar zoals ik het nu ervaar wordt het (in ieder geval geldt dat voor mij) een proces van die sterke vrouw en die hogere gevoeligheid in elkaar te gaan integrereren. Ik denk dat als dat lukt, je best of both hebt. Ik heb de eerste 20 jaar van mijn leven een teveel van het HSP verhaal gehad. Kon dat niet handelen en ben in de alleen maar sterke vrouw modus geschoten. Nu wordt het tijd om deze twee krachten te bundelen en samen te laten werken ipv tegen elkaar.
En dan bedoel ik dus niet sterke vrouw als in `over iedere grens heen denderen omdat dat zo stoer is`, maar wel de kracht die van `sterke vrouw` uitgaat, samen met de wetenschap dat je dus inderdaad dingen intenser beleeft dan gemiddeld en daardoor sneller overprikkeld wordt. Wanneer je dat er echt kunt laten `zijn`, zonder die (zelf)veroordeling die er aan hangt, dan sta je volgens mij heel erg in je kracht.
Het is een beetje een vaag stukje merk ik. Het zijn nieuwe inzichten, dus ik kan het nog lastig verwoorden , maar volgens mij zit hier een heel stuk van de `heling`. Voor mezelf moet ik dan alleen (ook) nog uitdokteren in hoeverre mijn sombere en angstige buien hier een onderdeel van zijn. Zal dit ook minder worden op het moment dat ik in die kracht sta, of zal dit ook een gegevn blijven dat bij mij hoort? Van de week met de psycholoog heb ik daar over gesproken. Wellicht dat een vorm van lichttherapie en/of tijdelijke medicatie ook voor mij heilzaam zouden kunnen werken. Dan zou er dus eventueel ook sprake zijn van een chemische disbalans.
Nou ja, genoeg te overwegen in ieder geval
donderdag 23 augustus 2012 om 16:34
Eens met Suzy, ik heb t gevoelig zijn gelukkig nooit als iets negatiefs gezien, niet als iets wat niet hoorde ofzo, of wat niet sterk genoeg zou zijn. Ik vind mezelf JUIST sterk door die gevoeligheid! Het geeft mij zoveel
Ookal wens ik best wel eens dat het niet zo was hoor!
Ik merkte vandaag weer iets wat ik al eerder heb gemerkt; ik was in gesprek met iemand, voelde me prima en van t een op andere moment was ik gesloopt, dat kan echt als een bom inslaan. Op dat moment visualiseerde ik een glazen plaat tussen mij en die ander, zodat ik haar nog wel kon zien maar zodat haar 'dingen' niet meer bij mij binnen kwamen en zodat ze geen energie meer van me af kon nemen. Daarbij zei ik in mezelf dat alles wat van haar is naar haar terug moest en bij haar moest blijven en alles wat van mij is bij mij moest blijven en visualiseerde dat alles wat ze aan mij probeerde te geven of van mij af wilde pakken aan haar kant van het glas bleef. En toen was al mn moeheid weg en had ik weer energie. Klinkt misschien een beetje zweverig voor degene die er niks mee hebben maar ik weet , ook van eerdere periodes dat ik dit soort dingen vaker deed, het echt helpt!
Wat mij trouwens heeft geholpen is onderscheid leren maken in moe zijn in mn hoofd en lichamelijk moe zijn, moe zijn van teveel indrukken is bij mij altijd moe in mn hoofd en moe zijn van bijv hard sporten is moe in mn lijf. Bij beide is de actie die ik erop dien te ondernemen verschillend.
Ookal wens ik best wel eens dat het niet zo was hoor!
Ik merkte vandaag weer iets wat ik al eerder heb gemerkt; ik was in gesprek met iemand, voelde me prima en van t een op andere moment was ik gesloopt, dat kan echt als een bom inslaan. Op dat moment visualiseerde ik een glazen plaat tussen mij en die ander, zodat ik haar nog wel kon zien maar zodat haar 'dingen' niet meer bij mij binnen kwamen en zodat ze geen energie meer van me af kon nemen. Daarbij zei ik in mezelf dat alles wat van haar is naar haar terug moest en bij haar moest blijven en alles wat van mij is bij mij moest blijven en visualiseerde dat alles wat ze aan mij probeerde te geven of van mij af wilde pakken aan haar kant van het glas bleef. En toen was al mn moeheid weg en had ik weer energie. Klinkt misschien een beetje zweverig voor degene die er niks mee hebben maar ik weet , ook van eerdere periodes dat ik dit soort dingen vaker deed, het echt helpt!
Wat mij trouwens heeft geholpen is onderscheid leren maken in moe zijn in mn hoofd en lichamelijk moe zijn, moe zijn van teveel indrukken is bij mij altijd moe in mn hoofd en moe zijn van bijv hard sporten is moe in mn lijf. Bij beide is de actie die ik erop dien te ondernemen verschillend.
donderdag 23 augustus 2012 om 22:48
@Italy: daar is niks zweverigs aan. Het is bekend dat emoties "besmettelijk" zijn (wetenschappelijk boek over hersenonderzoeken oa Sociale Intelligentie van Daniel Goleman)..
Kan zelfs lichamelijke ziektes opleveren als je dag in dag uit stress van een ander ondervindt.
Ken het ook, dat je sferen en emoties van een ander voelt en denkt: "he? Waarom ben ik opeens zo gestresst op niks af?" (en dan komt het verhaal van de ander). En bedenk maar eens wat het doet als je 's ochtends bij de bakker iemand hebt die voordringt, iemand zegt er wat van, er ontstaat een wat agressief sfeertje.. dat neem je mee naar buiten en beinvloedt je eigen stemming en zoals jij vervolgens de ochtend in stapt (en anderen tegemoet treedt)..
En stel andersom: de verkoopster helpt je stralend en opgewekt en wenst je oprecht een fijne dag.. dat neem je ook mee, en stapt zelf met een vrolijke glimlach naar buiten..
Er zijn onderzoeken dat je zelfs kan voelen hoe iemand in een andere kamer over je denkt en noem het maar. En echt, dat heeft alles met concentratie te maken, ook mensen die daar niks van geloven konden het. En kan je ook verklaren uit het verre verleden, dat je meer kansen had op overleving als je de stemming/ bedoelingen van de ander kon "aflezen"/ aanvoelen op grond van lichaamstaal en allerlei signalen. Niks zweverigs, instinct, zoals een hond of kat ook je angst "ruikt" of aanvoelt.
Ik heb me laten vertellen dat een inbreker waar ze een politiehond op af sturen, af gaat op de geur van angst (van die inbreker), dieren voelen een tsunami aankomen, alleen zijn wij denk ik eea verleerd. Dat heeft denk ik meer te maken met onze leefwijze (niet meer in de natuur) dan zweverig. Mensen in de bergen oid weten vaak ook of onweer over gaat waaien of niet. Intuitie gebruikt denk ik allerlei zintuigen (en opgeslagen kennis/ associaties)..
Ook al raken instincten in onbruik, dat wil niet zeggen dat ze weg zijn. Sommige mensen hebben een betere "antenne" voor stemmingen en sferen, niet dat dat in de lucht hangt, maar pikken de kleinste signalen op, die anderen ontgaat. Wat denk je van rechercheurs, dat is niet alleen maar ervaring, ook veel "aanvoelen".
Ik zie het als heel positief als dat goed ontwikkeld is. Het lastige is dat je het ook een beetje moet kunnen afschermen, het wordt lastiger als je in een bus vol mensen van alles opvangt
Enne, inlevingsvermogen: als je erg inleeft met enge films, of een (hoofd)persoon, vertonen je hersenen dezelfde aktiviteit alsof je het zelf meemaakt.. (of dezelfde kicks, bijv dat je kijkt naar een film van iemand in een achtbaan, hahaha)..
Kan zelfs lichamelijke ziektes opleveren als je dag in dag uit stress van een ander ondervindt.
Ken het ook, dat je sferen en emoties van een ander voelt en denkt: "he? Waarom ben ik opeens zo gestresst op niks af?" (en dan komt het verhaal van de ander). En bedenk maar eens wat het doet als je 's ochtends bij de bakker iemand hebt die voordringt, iemand zegt er wat van, er ontstaat een wat agressief sfeertje.. dat neem je mee naar buiten en beinvloedt je eigen stemming en zoals jij vervolgens de ochtend in stapt (en anderen tegemoet treedt)..
En stel andersom: de verkoopster helpt je stralend en opgewekt en wenst je oprecht een fijne dag.. dat neem je ook mee, en stapt zelf met een vrolijke glimlach naar buiten..
Er zijn onderzoeken dat je zelfs kan voelen hoe iemand in een andere kamer over je denkt en noem het maar. En echt, dat heeft alles met concentratie te maken, ook mensen die daar niks van geloven konden het. En kan je ook verklaren uit het verre verleden, dat je meer kansen had op overleving als je de stemming/ bedoelingen van de ander kon "aflezen"/ aanvoelen op grond van lichaamstaal en allerlei signalen. Niks zweverigs, instinct, zoals een hond of kat ook je angst "ruikt" of aanvoelt.
Ik heb me laten vertellen dat een inbreker waar ze een politiehond op af sturen, af gaat op de geur van angst (van die inbreker), dieren voelen een tsunami aankomen, alleen zijn wij denk ik eea verleerd. Dat heeft denk ik meer te maken met onze leefwijze (niet meer in de natuur) dan zweverig. Mensen in de bergen oid weten vaak ook of onweer over gaat waaien of niet. Intuitie gebruikt denk ik allerlei zintuigen (en opgeslagen kennis/ associaties)..
Ook al raken instincten in onbruik, dat wil niet zeggen dat ze weg zijn. Sommige mensen hebben een betere "antenne" voor stemmingen en sferen, niet dat dat in de lucht hangt, maar pikken de kleinste signalen op, die anderen ontgaat. Wat denk je van rechercheurs, dat is niet alleen maar ervaring, ook veel "aanvoelen".
Ik zie het als heel positief als dat goed ontwikkeld is. Het lastige is dat je het ook een beetje moet kunnen afschermen, het wordt lastiger als je in een bus vol mensen van alles opvangt
Enne, inlevingsvermogen: als je erg inleeft met enge films, of een (hoofd)persoon, vertonen je hersenen dezelfde aktiviteit alsof je het zelf meemaakt.. (of dezelfde kicks, bijv dat je kijkt naar een film van iemand in een achtbaan, hahaha)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 24 augustus 2012 om 09:30
Suzy, ik ga eens opzoek naar dat boek! Vind dat wel interessant, ook voor werk.
Ik heb ook vaak dat ik ineens heel veel onrust voel, ook als ik alleen op de bank thuis zit, ik weet dan dat het niet van mij is maar weet niet van wie wel.. soms komt er een persoon in me op maar soms ook niet en soms is t zo sterk dat het me niet lukt om 'het terug te geven' of bij mij weg te krijgen ofzo. Weet ook nog niet altijd of iets van mij is of van een ander, of ik bijv zelf angstig ben in een situatie of dat ik angst van een ander oppik en dat als eigen voelt. Maar leer daar steeds beter onderscheid in te maken, t vergt alleen een hoop bewust aanwezig zijn, onderzoeken, allert zijn en dat vergeet ik nog wel eens. Dan ben ik zo op de automatische piloot bijv mn werk aan t doen dat ik aan t eind vd dag merk dat ik niet even mn momentjes heb gepakt om even bij mezelf te blijven/komen. Maar goed, zo leren we stap voor stap weer
Ik heb ook vaak dat ik ineens heel veel onrust voel, ook als ik alleen op de bank thuis zit, ik weet dan dat het niet van mij is maar weet niet van wie wel.. soms komt er een persoon in me op maar soms ook niet en soms is t zo sterk dat het me niet lukt om 'het terug te geven' of bij mij weg te krijgen ofzo. Weet ook nog niet altijd of iets van mij is of van een ander, of ik bijv zelf angstig ben in een situatie of dat ik angst van een ander oppik en dat als eigen voelt. Maar leer daar steeds beter onderscheid in te maken, t vergt alleen een hoop bewust aanwezig zijn, onderzoeken, allert zijn en dat vergeet ik nog wel eens. Dan ben ik zo op de automatische piloot bijv mn werk aan t doen dat ik aan t eind vd dag merk dat ik niet even mn momentjes heb gepakt om even bij mezelf te blijven/komen. Maar goed, zo leren we stap voor stap weer
vrijdag 24 augustus 2012 om 12:11
@Suzy: Hmmm... dat verklaart misschien ook waarom het zo heerlijk was toen ik vorige week met 500 mensen in stilte aan het picknicken was... iedereen was super aandachtig aan het eten en aan het genieten in een parkje Zo`n heerlijke kalmte.
@ Italy: Mooi om dat voorbeeld met de glazen plaat te lezen. Dat ga ik goed onthouden, want kan ik vast ook nog eens gebruiken.
Ik heb de laatste tijd wel eens -wanneer ik me 'bedreigd' voelde- denkbeeldig met rozen een cirkel om me heen getrokken om de ruimte van mezelf te begrenzen. Verder nog niet bewust zulke dingen gebruikt. Ik ga wel vaak even met m`n aandacht naar m`n voeten of naar m`n buik/ademhaling.
Over die site. Mij helpt die site bij het erkennen van dingen bij mezelf waarneem, die ik anders makkelijk met m`n hoofd wegrationaliseer.
Bijvoorbeeld hoe het soms gaat: Ik heb zin om naar activiteit X te gaan. Ik voel diep van binnen dat het te veel is om er naar toe te gaan. Ik kan dat gevoel niet met m`n hoofd verklaren. M`n hoofd probeert redenen te vinden waarom ik dan niet zou gaan. Ik kan geen verklaring vinden -waarom ik anders zou zijn dan anderen, moet ik niet doorzetten- en ga twijfelen. Eerder zou ik dan hebben doorgezet, nu weet ik (wat vaker) hoe fijn het is te luister naar m`n gevoel
Nu ik een beetje een beeld hebt van Hooggevoeligheid kan
ik wel makkelijker in m`n hoofd en m`n gevoel wat in overeenstemming brengen
.
Heb nog niet echt behoefte er nou heel veel over te lezen, het is toch belangrijk wat je zelf voelt.
@ Italy: Mooi om dat voorbeeld met de glazen plaat te lezen. Dat ga ik goed onthouden, want kan ik vast ook nog eens gebruiken.
Ik heb de laatste tijd wel eens -wanneer ik me 'bedreigd' voelde- denkbeeldig met rozen een cirkel om me heen getrokken om de ruimte van mezelf te begrenzen. Verder nog niet bewust zulke dingen gebruikt. Ik ga wel vaak even met m`n aandacht naar m`n voeten of naar m`n buik/ademhaling.
Over die site. Mij helpt die site bij het erkennen van dingen bij mezelf waarneem, die ik anders makkelijk met m`n hoofd wegrationaliseer.
Bijvoorbeeld hoe het soms gaat: Ik heb zin om naar activiteit X te gaan. Ik voel diep van binnen dat het te veel is om er naar toe te gaan. Ik kan dat gevoel niet met m`n hoofd verklaren. M`n hoofd probeert redenen te vinden waarom ik dan niet zou gaan. Ik kan geen verklaring vinden -waarom ik anders zou zijn dan anderen, moet ik niet doorzetten- en ga twijfelen. Eerder zou ik dan hebben doorgezet, nu weet ik (wat vaker) hoe fijn het is te luister naar m`n gevoel
Nu ik een beetje een beeld hebt van Hooggevoeligheid kan
ik wel makkelijker in m`n hoofd en m`n gevoel wat in overeenstemming brengen
. Heb nog niet echt behoefte er nou heel veel over te lezen, het is toch belangrijk wat je zelf voelt.
vrijdag 24 augustus 2012 om 13:20
@BB: je schrijft het heel helder hoor. Het heeft ook weer te maken met mild voor jezelf zijn, ipv dingen die bij jou horen veroordelen, ook als ze "anders" zijn dan (ogenschijnlijk) anderen hebben of doen.. Sterker nog, leren dat idd te omarmen, integreren en om te keren naar goede eigenschap/ aanleg of wat het maar mag zijn is nog beter!
@Italy: tis wel een moeilijk leesbaar boek, hoor. Veel medische termen, alleen al al die hersengebieden. Tis hoog niveau onderzoeksjournalist die schrijft over Harvard-onderzoeken van neuropsychologie enz. Razend interessant, omdat ik zo graag wil weten wat nu aanleg is en wat aangeleerd, enzo.. Maar ingewikkeld is en blijft het (en dikke pil!).. Maar veel van mijn denkbeelden zijn hierop gebaseerd!
@Jelly en BB en Italy: ik heb eens een cursus gevolgd, omdat ik me wou leren afsluiten zonder (opnieuw) muren te bouwen. Hart open, maar minder ontvankelijk voor negatieve emoties van anderen, zeg maar.
Op zich kan die antenne enorm van pas komen namelijk, bij het inschatten van andere mensen ahv allerlei onbewuste signalen waar je in 1 seconde op reageert. En ik had alle reden, want wou die invloed niet, al kan je het niet helemaal vermijden, als je zo "open staat" voor anderen.
Bijv toenmalige huisgenoot: door de muren heen voelde ik de lamlendigheid, (faal)angst, depressie, onttrekken aan de wereld en de eisen die de realiteit stelde, de pogingen tot onderdrukking daarvan.. en dat in eigen huis. Dat heeft effect, ook al wil je dat niet. Ontliep toen mijn huis nogal, toen het op zijn ergst was.
Zaten ook goede kanten aan: gewaarschuwd en dus zelf absoluut alert om zelf niet zo te willen worden (afglijden), dus dubbel hard gemotiveerd om zelf met eigen leven er iets van te maken en goed te zorgen/ regelen voor mijzelf..
En ik voel ook heel sterk aan (tegenwoordig dan he) dat iemand aan me hangt, vastklampt, manipuleert enz. Dus wie en wat je zo (veel) mogelijk moet mijden, en wie en wat je energie geeft, prettig bij voelt, stimuleert.
Van je af laten glijden blijft lastig, maar er zijn manieren om tot jezelf te komen, dat hoeft niet eens meditatie te zijn. Ik heb dit plekje in de natuur (voor zolang het duurt met dit zomerweer!), vriendinnen met wie ik goed kan praten, evt een coach mocht dat nodig zijn, maar ook bewust je gedachten proberen te leiden naar iets anders, ergens rustig zitten, andere dingen doen, maar vooral niet te lang of teveel toegeven, bewust jezelf tot de orde roepen, relativeren, achterhalen wat het raakt in je eigen gevoel (of wat je ergernis je zegt, waar ben je zelf bang voor of wijs je af voor jezelf wat die ander wel doet). Zien en terugleggen bij die ander is en blijft soms lastig, zeker als je er geen invloed op hebt!
Als iemand bijv altijd wil klagen over een ander iemand, of allerlei slachtofferige verhalen/emoties bij je kwijt wil, en je kan er niks mee dan praatpaal zijn daarvoor, gewoon zeggen dat je die onderwerpen niet (langer) wil aanhoren of over praten. Bij sommigen kan de omgang alleen als je bepaalde onderwerpen of emoties van de ander beperkt of afhoudt. Daar heb je het recht gewoon toe, als dat jou teveel belast (met emoties die jouwe niet zijn).. Ik wil mijn kostbare tijd daar niet meer aan besteden, tenzij echt een 2-gesprek is, niet eenzijdig van mij iets nodig hebben.. (een enkele keer of tijdelijk is iets anders).
En dat is ook een leerproces: het zijn vaak dezelfden en op gegeven moment moet je dat afkappen. Soms kan dat zonder die hele persoon te vermijden, soms niet. Zodra ik merk dat teveel gedachten of aandacht naar diegene gaat, me "in beslag neemt" of mijn stemming gaat bepalen, ben ik daar alert op en wijd ik me aan dingen die mij helpen los te laten.
Daar zijn technieken voor, maar helpen niet allemaal evenveel, zoals in gedachten een spiegel tussen jou en diegene zetten, en zelf liefde sturen, maar niet zijn/haar emoties laten binnenkomen, niet teveel inleven, beperken van het contact.. Is niet anders, is zelfbescherming om eigen energie goed te houden.
@Italy: tis wel een moeilijk leesbaar boek, hoor. Veel medische termen, alleen al al die hersengebieden. Tis hoog niveau onderzoeksjournalist die schrijft over Harvard-onderzoeken van neuropsychologie enz. Razend interessant, omdat ik zo graag wil weten wat nu aanleg is en wat aangeleerd, enzo.. Maar ingewikkeld is en blijft het (en dikke pil!).. Maar veel van mijn denkbeelden zijn hierop gebaseerd!
@Jelly en BB en Italy: ik heb eens een cursus gevolgd, omdat ik me wou leren afsluiten zonder (opnieuw) muren te bouwen. Hart open, maar minder ontvankelijk voor negatieve emoties van anderen, zeg maar.
Op zich kan die antenne enorm van pas komen namelijk, bij het inschatten van andere mensen ahv allerlei onbewuste signalen waar je in 1 seconde op reageert. En ik had alle reden, want wou die invloed niet, al kan je het niet helemaal vermijden, als je zo "open staat" voor anderen.
Bijv toenmalige huisgenoot: door de muren heen voelde ik de lamlendigheid, (faal)angst, depressie, onttrekken aan de wereld en de eisen die de realiteit stelde, de pogingen tot onderdrukking daarvan.. en dat in eigen huis. Dat heeft effect, ook al wil je dat niet. Ontliep toen mijn huis nogal, toen het op zijn ergst was.
Zaten ook goede kanten aan: gewaarschuwd en dus zelf absoluut alert om zelf niet zo te willen worden (afglijden), dus dubbel hard gemotiveerd om zelf met eigen leven er iets van te maken en goed te zorgen/ regelen voor mijzelf..
En ik voel ook heel sterk aan (tegenwoordig dan he) dat iemand aan me hangt, vastklampt, manipuleert enz. Dus wie en wat je zo (veel) mogelijk moet mijden, en wie en wat je energie geeft, prettig bij voelt, stimuleert.
Van je af laten glijden blijft lastig, maar er zijn manieren om tot jezelf te komen, dat hoeft niet eens meditatie te zijn. Ik heb dit plekje in de natuur (voor zolang het duurt met dit zomerweer!), vriendinnen met wie ik goed kan praten, evt een coach mocht dat nodig zijn, maar ook bewust je gedachten proberen te leiden naar iets anders, ergens rustig zitten, andere dingen doen, maar vooral niet te lang of teveel toegeven, bewust jezelf tot de orde roepen, relativeren, achterhalen wat het raakt in je eigen gevoel (of wat je ergernis je zegt, waar ben je zelf bang voor of wijs je af voor jezelf wat die ander wel doet). Zien en terugleggen bij die ander is en blijft soms lastig, zeker als je er geen invloed op hebt!
Als iemand bijv altijd wil klagen over een ander iemand, of allerlei slachtofferige verhalen/emoties bij je kwijt wil, en je kan er niks mee dan praatpaal zijn daarvoor, gewoon zeggen dat je die onderwerpen niet (langer) wil aanhoren of over praten. Bij sommigen kan de omgang alleen als je bepaalde onderwerpen of emoties van de ander beperkt of afhoudt. Daar heb je het recht gewoon toe, als dat jou teveel belast (met emoties die jouwe niet zijn).. Ik wil mijn kostbare tijd daar niet meer aan besteden, tenzij echt een 2-gesprek is, niet eenzijdig van mij iets nodig hebben.. (een enkele keer of tijdelijk is iets anders).
En dat is ook een leerproces: het zijn vaak dezelfden en op gegeven moment moet je dat afkappen. Soms kan dat zonder die hele persoon te vermijden, soms niet. Zodra ik merk dat teveel gedachten of aandacht naar diegene gaat, me "in beslag neemt" of mijn stemming gaat bepalen, ben ik daar alert op en wijd ik me aan dingen die mij helpen los te laten.
Daar zijn technieken voor, maar helpen niet allemaal evenveel, zoals in gedachten een spiegel tussen jou en diegene zetten, en zelf liefde sturen, maar niet zijn/haar emoties laten binnenkomen, niet teveel inleven, beperken van het contact.. Is niet anders, is zelfbescherming om eigen energie goed te houden.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 25 augustus 2012 om 09:48
Ik droomde vannacht dat ik jullie moest zeggen dat jullie 'hoogsensitiviteit als kracht' moeten lezen.. heb m zelf ook nog niet gelezen hoor haha, maar ik meld t maar even
Op deze site staan ook vast veel herkenbare dingen voor jullie;
http://www.eszenzz-centre.nl/HSP.html. Zit t nog eens te lezen, en ben toch weer onder de indruk van hoe ik ALLES herken wat er opgesomd wordt!
Suzy, waar en wat voor cursus heb je gevolgd?
Op deze site staan ook vast veel herkenbare dingen voor jullie;
http://www.eszenzz-centre.nl/HSP.html. Zit t nog eens te lezen, en ben toch weer onder de indruk van hoe ik ALLES herken wat er opgesomd wordt!
Suzy, waar en wat voor cursus heb je gevolgd?
zaterdag 25 augustus 2012 om 13:41
@Suzy, dat is denk ik inderdaad ook wel wat ik bedoel. Er mee omgaan, de kracht van die hooggevoeligheid te gebruiken zonder dat het je leegzuigt. Nu ik het in dit licht aanschouw, worden dingen voor mij zoveel helderder. En voor mij een erg belangrijk issue; ik kan die zelfveroordeling echt beter los laten nu. Ik ben ook wel benieuwd naar die cursus.
Ik voel me weer optimistisch en vol nieuwe energie. Tegelijkertijd ben ik bang dat ik nu weer op een soort van high zit waardoor ik denk dat ik het antwoord voor al mijn problemen heb gevonden, en dat ik nu dan alles wel kan doen. En dat het dan over een aantal maanden "het" toch weer niet is. Maar intuïtief lijk ik te voelen dat hier het wezenlijke proces voor mij zit. En als je dan juist erkent dat die hoogevoeligheid zijn grenzen geeft, hier ook gehoor aan geeft door betere begrenzing en "me-time", dan denk ik nu echt dat ik zo'n grote stap kan zetten om in mijn kracht te komen en dan kan HSP idd ook als gave voor je werken.
@Italy; wat een mooie droom:-). En hoe bijzonder ook! Dat is ook de manier waarop ik dit benader; als een kracht/gave en niet (alleen maar) als een kwetsbaarheid. In hoeverre die chemische disbalans wellicht nog een rol speelt, ben ik nu ook aan het uitvogelen. Als medicatie me daar bij zou moeten helpen......nou, dan is het maar zo! En ook dit is een huge overwinning:-)
Site en boek ga ik zeker weten lezen!
Ik voel me weer optimistisch en vol nieuwe energie. Tegelijkertijd ben ik bang dat ik nu weer op een soort van high zit waardoor ik denk dat ik het antwoord voor al mijn problemen heb gevonden, en dat ik nu dan alles wel kan doen. En dat het dan over een aantal maanden "het" toch weer niet is. Maar intuïtief lijk ik te voelen dat hier het wezenlijke proces voor mij zit. En als je dan juist erkent dat die hoogevoeligheid zijn grenzen geeft, hier ook gehoor aan geeft door betere begrenzing en "me-time", dan denk ik nu echt dat ik zo'n grote stap kan zetten om in mijn kracht te komen en dan kan HSP idd ook als gave voor je werken.
@Italy; wat een mooie droom:-). En hoe bijzonder ook! Dat is ook de manier waarop ik dit benader; als een kracht/gave en niet (alleen maar) als een kwetsbaarheid. In hoeverre die chemische disbalans wellicht nog een rol speelt, ben ik nu ook aan het uitvogelen. Als medicatie me daar bij zou moeten helpen......nou, dan is het maar zo! En ook dit is een huge overwinning:-)
Site en boek ga ik zeker weten lezen!
zaterdag 25 augustus 2012 om 13:43