Onverklaarbare woede

02-09-2012 22:21 39 berichten
Alle reacties Link kopieren
Soms voel ik een intense woede dat ik moeilijk kan verklaren. Vaak gaat het om de onbenulligste dingen. Een paar voorbeelden: ik spreek met een vriendin af. Op de afgesproken tijd is vriendin er nog niet. Ik bel haar, ze neemt niet op. Ik scheld haar de huid vol. Wens haar alle erge dingen.. Ongeveer een half uur later komt ze opdagen met een reden en alles is weer koek en ei. Wel voel ik me schuldig over wat ik gezegd heb.



Nog een voorbeeld. Mijn vriend belt voor de zoveelste keer in de auto. Ik vind dit niet verstandig ivm boetes en ongelukken uiteraard. Hij heeft een boete gekregen, maar blijft het doen. Hij zegt dat hij goed oplet.. Ik word hier erg boos om en blijf daarna doormalen.



Nog eentje, ik kan een truitje van me niet vinden en ik moet meteen de deur uit. Ik voel intense woede en heb zin om de hele kledingkast overhoop te halen. Heb dit overigens gedaan



Ik heb een lieve en vriendelijke uitstraling, maar de afgelopen jaar voel ik regelmatig een onverklaarbare woede. Het liefst wil ik dan alles slopen en mezelf pijn doen.. Dit heeft erge gevolgen voor mijn relatie. Ik maak van de kleinste dingen een probleem. Help wat moet ik doen..
Ik denk dat een goede psycholoog een heel goed idee kan zijn.
Alle reacties Link kopieren
Erg herkenbaar, ik heb het bijvoorbeeld met langzame buschauffeurs of meisjes achter de kassa. Een enorme ergernis/boosheid neemt bezit van mij. Zo zinloos.. Ik lees mee.
Alle reacties Link kopieren
Heb hier pas ook een topic over geopend. Ik ben een heel rustig iemand maar de woede die ik soms in mij heb is niet normaal. Ik lees dus ook mee...
Alle reacties Link kopieren
Ik loop al een hele tijd bij een psych. Hij heeft mij geleerd om te ontspannen en bepaalde technieken, maar deze werken niet altijd.
Eerste stap is naar de huisarts.
Alle reacties Link kopieren
Hoe kan ik je topic vinden Dipper? Ben niet echt bekend op dit forum. Wellicht staan daar wat tips in..
Alle reacties Link kopieren
Heb je momenteel veel last van stress? Hoe gaat het op je werk? Hoe is je relatie? Het zou goed kunnen dat je problemen hebt die je opkropt (zonder dat je dit zelf zo door hebt) en dat uiteindelijk elk klein dingetje de druppel kan zijn die de emmer doet overlopen.
Alle reacties Link kopieren
Heb ik ook af en toe, als het niet gaat zoals ik het wil.

Dan verheug je je op dat truitje, zit het net in de was.
Hoe sterk ben je in het stellen van grenzen en deze ook te bewaken?
Alle reacties Link kopieren
Hè vervelend en ook voor mij herkenbaar. Mag ik vragen hoe oud je bent TO ? Bij mij is het namelijk wel afgenomen met de jaren en ik denk ook met het feit dat ik meer mijn eigen leven in hand heb genomen.
Waar ben je zo over? En ik bedoel niet de directe aanleiding, maar de diepere reden.
Alle reacties Link kopieren
Ik ben 30.. Niet echt jong dus :-) Ik kropte dingen inderdaad erg op in het verleden. De afgelopen jaren ben ik wel opener geworden tegenover mensen. Dit heb ik echt moeten leren. Ik word meestal bestempeld als het rustige mooie nette dame. Ben mijn imago soms wel zat. Ik ben niet stil, maar wel vrij rustig zeg maar. Ik ben vaak vriendelijk en probeer met iedereen leuk te praten. Afgelopen jaar voel ik me helemaal niet zo aardig.
Alle reacties Link kopieren
Hoi,



misschien kan het ook door hormoonveranderingen komen.

Ik herken dit vanuit de puberteit, heb er nu niet meer last van.

Maar als er lichamelijks niets met je aan de hand is, zou ik toch maar hulp zoeken bij een goede psycholoog/therapeut, die je tools en handvatten geeft om beter met de woede/boosheid om te gaan. Want zo zit je jezelf in de weg.
Alle reacties Link kopieren
De zaken niet laten oplopen waardoor kleine aanleidingen ervoor zorgen dat je alles eruit klapt?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
Ik herken het wel een beetje, vooral van dat truitje. Naar andere mensen heb ik het nooit gelukkig. Ook niet naar mijn man of kinderen (gelukkig!).

Ik heb op het moment wel wat oorzaken, ben nog niet zolang geleden bevallen van mijn 2e zoon en heb dus 2 kleine kinderen en gebroken nachten en lange dagen als man aan het werk is.



Ik lees mee, misschien vind ik nog wat handige tips. Trouwens ik had het vroeger erger, maar inmiddels kan ik mezelf wel tegen houden om de kledingkast overhoop te halen. Ik trek dan gewoon wat anders aan.
Alle reacties Link kopieren
Kom je voor jezelf op? Of durf je niet goed nee te zeggen, laat je mensen voordringen, laat je je dingen aansmeren of ompraten?

Dit soort dingen kunnen voor een enorme, langzaam opgestapelde woede zorgen.
het is hier binnen beter dan buiten
Nou, ik heb dat ook wel alleen om heel andere dingen.

Als het er niet altrijd uit komt, (zoals bij mij het geval is)

Dan stapel je het op.

Ik zou dus niet die vriendin verot hebben gescholden en dingen toe hebben gewenst zoals jij hebt gedaan.

Maar ik had opgehangen en mezelf op zitten vreten hier over.

Daardoor stapel je woede op.

Door die grapjes krijg je echt last ook van je lijf.

hartkloppingen en zweetbuien.

Omdat jij het ookal zijn het onbenullige dingen er uit laat ben je misschien wat moeilijker voor mensen, maar krijg je die kwaaltjes niet.

Ik denk dat je iets mee hebt gemaakt of dat er behoorlijk wat mensen een loopje met je hebben genomen.



En dat je toen niks geuit hebt, en dat dus om onziun er nu uit komt.

Ik word ook boos, maar dat vreet zich lekker van binnen in.

Zo lekker is dar dus ook niet.



Misschien moet je wat eerlijker zijn.

Niet veel van mensen verwachten enzo.

En zeggen wat je denkt in plaats van schelden.
Alle reacties Link kopieren
Dat was iig bij mij zo, ik liet over me heen lopen. Het waren kleine, onbelangrijke dingetjes (dacht ik) zoals iemand die bij de bakker na mij binnen kwam, en voor mij ging bestellen en ik dan in eerste instantie dacht 'godverdomme' en daarna; 'nou ja, laat maar, zo erg is het niet'

Of mijn baas die vraagt of ik nog even iets kan doen terwijl mijn werkdag erop zit en ik een afspraak heb, maar geen nee durfde te zeggen, en dan maar weer ja zei.

En dan dacht 'nou ja, zo erg is het niet.' En dat dan dag in dag uit, maakte me razend, terwijl ik niet eens door had waar het door kwam.

Misschien herken je het helemaal niet hoor.

Maar ik ben een stuk minder kwaad sinds ik mijn mond eens heb leren opentrekken.
het is hier binnen beter dan buiten
Als ik het wel afreageer doe ik dat op mezelf.

Dan haat ik mezelf gewoon enorm, en vervloek ik mijn leven.

Een heel sneu wanhopig gebeuren.

Niks is dan nog goed.

Daar verlies je misschien je vrienden niet mee, maar wel jezelf.
Alle reacties Link kopieren
Nou ja, zoiets wat Dolores 007 dus ook zegt
het is hier binnen beter dan buiten
quote:bettypage schreef op 02 september 2012 @ 23:12:

Dat was iig bij mij zo, ik liet over me heen lopen. Het waren kleine, onbelangrijke dingetjes (dacht ik) zoals iemand die bij de bakker na mij binnen kwam, en voor mij ging bestellen en ik dan in eerste instantie dacht 'godverdomme' en daarna; 'nou ja, laat maar, zo erg is het niet'

Of mijn baas die vraagt of ik nog even iets kan doen terwijl mijn werkdag erop zit en ik een afspraak heb, maar geen nee durfde te zeggen, en dan maar weer ja zei.

En dan dacht 'nou ja, zo erg is het niet.' En dat dan dag in dag uit, maakte me razend, terwijl ik niet eens door had waar het door kwam.

Misschien herken je het helemaal niet hoor.

Maar ik ben een stuk minder kwaad sinds ik mijn mond eens heb leren opentrekken.



Precies.

Ik heb het in de winkel ook wel eens.

Laatst staat een vrouw enorm tegen mn kont te drukken in de rij van het winkelkarretje pakken die bestond uit twee personen, zij en ik.

Ik zeg dan niks.

En dan begin ik te koken van woede, en te zweten, vooral omdat ik achter me keek, en ze dan weer tegen me aan gaat staan als ik het karretje wil pakken.

Hoe belangrijk kan dat karretje zijn>

Dus ik word boos, houd me in en ben vervolkgens geïrriteerd.

Bij mij gebeurt het dus heel vaak in de winkel dat ik me opvreet.

En ik haat mezelf als ik kook van woede, en daarom dus niks kan zeggen omdat het dan behoorlijk rot mn moind uit komt.

Achteraf denk ik ook wel eens, nou daar had je minstends wat van kunnen zeggen.
quote:bettypage schreef op 02 september 2012 @ 23:13:

Nou ja, zoiets wat Dolores 007 dus ook zegt

Spullen kunnen die woede ook opwekken.

Als ik zelf wat omgooi bijvoorbeeld, en ik wil het schoonmaken maar in dat proces gebeurt er weer wat.

Dan ontplof ik (bijna)

En vreet ik mezelf vrolijk op.
Alle reacties Link kopieren
Herkenbaar.



Ik had (let op: hád) laatst een klein meisje kunnen slaan (of erger) omdat ze een doordringend gekrijs liet horen in de Mac. Laat ik zeggen dat ze net op tijd stopte met gillen...



Ik heb wel vaker dingen kapot willen maken van pure woede. Ik ram weleens deuren dicht als ik kwaad ben. En soms slaat het naar binnen en kan ik iemand totaal negeren.
Laatst flipte een vrouw omdat ik eerder bij de rij was dan zij was.

Dus ze noemde me een voorkruiper en ging tegen mij tekeer alsof ik een onmondig kind was.

Toen zei ik, mevrouw, u schijt er gewoon balen van dat ik dus eerder was dan U, want ik heb u wel zien rennen maar ik was eerder omdat ik dichterbij was.

Maar als u er mee zit mag u voor.

Dat wilde ze niet, en toen was ik dus boos.

Ik zeg dus u zit gewoon voor uw lol zonder doel een potje te zeuren?

Ik wil er niks meer over horen, beetje klagen om niks.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven