Drama

Hoi Allemaal,



Een waarschuwing, het wordt een lange OP, ik ben zelf ook niet heilig geweest en ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.



Mijn vriend woont in Amerika, wij kennen elkaar al twee jaar en hebben sinds 6 maanden een lange afstandsrelatie.

Mijn vriend heeft een verleden, hij heeft meer dan 100 sekspartners gehad en is met een aantal van deze vrouwen nu nog 'gewoon' bevriend. Dit heeft mij in het begin wat moeite gekost maar daar ben ik wel overheen, anders was het natuurlijk ook niet eerlijk voor hem.



Wij moeten nog erg zoeken naar manieren die voor ons het beste werken om contact te onderhouden. Hij praat het liefst zoveel mogelijk over whatsapp, skype, viber en facebook en ik heb liever een (paar) vaste momenten per dag. Hier hebben wij de laatste 2 weken wat discussies over gehad. Mijn vriend kan mij erg goed de 'guilttrip' geven. Ik heb hem dan door niet direct wat te laten horen teleurgesteld, hij doet dat allemaal wel voor mij (terwijl ik dat helemaal niet van hem vraag) en hij stopt zegmaar niet voordat ik me flink schuldig voel.



Ik heb er ook een handje van, ik ben vrij impulsief en reageer dan ook uit emotie. Als ik mij rot/schuldig/boos omdat ik me weer schuldig moet voelen/gekwetst voel kan ik dit op een vrij boze en dominante manier uiten en dit vind ik helemaal niet leuk aan mijzelf! Hierom ben ik sinds 3 weken begonnen met een cursus mindfullness om mijn emoties gewoon te leren accepteren zoals ze zijn en tijd te nemen voordat ik een reactie geef.



Nu het probleem. Mijn vriend heeft veel vrienden. Maar twee meiden zijn zijn beste vriendinnen. Ik had hier in het begin helemaal geen problemen mee omdat hij zei dat er met hen nooit wat is gebeurt. Meisje 1 had hem ooit wel leuk gevonden maar nu niet meer en meisje 2 was gewoon een vriendin en hij had nooit wat met haar gedaan.

Nu heeft hij altijd met meisje 2 gepraat over de problemen die wij hadden, ik heb van de zomer een abortus gehad en hier best lang last van gehad. hij heeft al onze problemen met haar besproken op facebook. Ik heb gevraagd of ik die gesprekken mocht lezen, ik was best benieuwd wat hij dan over ons zei. Ik heb zijn wachtwoord gekregen en het gelezen. Ook wat verder naar boven gescrollt in het gesprek en daar stond iets van wel een hele tijd terug, maar dat hij wel met haar gezoend heeft..

Ik voelde me best genaaid omdat ik altijd zijn verleden geaccepteerd heb en nooit reden heb gegeven om tegen mij te moeten liegen hierover. Ik werd er best onzeker van.

Maar, in het laatste gesprek heeft zij ook gezegd dat ze denkt dat wij niet bij elkaar passen en horen. Dat hij in Amerika gaat vinden wat hij zoekt en niet bij mij. Dat onze relatie teveel grenzen en beperkingen voor elkaar heeft (die vrijwel allemaal van hem vandaan komen trouwens).



Ik vond dat natuurlijk niet leuk om te lezen maar hij trok zich er niets van aan. Zo kon ik er toch mee dealen behalve wat er twee dagen geleden gebeurde.

Ze heeft hem midden in de nacht opgebeld omdat ze zich rot voelde over iets in haar leven, en vervolgens zegt ze dat ze jaloers op mij was en waarom hij niet langer achter haar aan heeft gezeten. Mijn vriend vertelde mij dit de vorige dag en toen brak er bij mij iets.



Deze vrouw, die al onze problemen heeft gehoord tot aan abortie aan toe (omdat ze 'gewoon' zijn beste vriendin is). Stelde deze vraag aan mijn vriend. Ik werd (uit mijn impuls dus ook) erg boos en zei dat hij nu maar moest kiezen wie hij wilde blijven zien omdat ik mij niet prettig meer ging voelen met hun vriendschap.



Mijn vriend wilde haar ook niet kwijtraken want hij voelt alleen vriendschap die al heel lang bestaat voor haar, maar heeft haar (omdat ik zo boos werd) toch verwijdert van facebook etc. Toen ik weer kalmer werd besefte ik mij pas dat het niet mijn keuze is met wie hij omgaat, en dat ik hem die nooit had mogen opleggen Ik voel me hier gewoon echt enorm rot over omdat het nu al wel gebeurd is.



Ik had haar ook op facebook (zij heeft mij ooit toegevoegd) en ik heb haar toen ik kalmer was een bericht gestuurd, behoorlijk open. Ik heb gezegd dat ik gehoord had dat ze hem zo gebeld had, dat ik ook weet hoe ze over onze relatie denkt en dat ik me afvraag waarom ze deze "zaden in zijn hoofd plant'. Ik heb gezegd dat ik begrijp dat ze een vriend nodig heeft als ze verdriet heeft en hem belt, maar dat de dingen die ze zegt mij niet prettig laten voelen en dat ik hoop dat ze dat begrijpt. Dat ik me enigszins bedreigt voel door haar, omdat ze zo dicht bij hem staat en deze dingen zegt.



Ik heb dit verstuurd en ook aan mijn vriend laten lezen, hij was not amused. Terwijl ik het echt goed bedoelde. Zij heeft mijn bericht gelezen en hem boos opgebeld. Dat hij mij verteld heeft dat ze gebeld had etc, en dat ze nu geen vrienden meer zijn. Dat hij dat nooit had mogen doen.



Mij heeft ze teruggestuurd dat ik me geen zorgen had moeten maken, niet zo impulsief had moeten reageren naar hem en dat hij meer in dat telefoontje heeft gezien dan dat het was. Dat zij gevoelens die zij in het verleden had heeft onderdrukt, en die dus niet meer heeft. Dat het niet mijn plaats was om een bericht te sturen en dat ze geen vrienden met hem meer is, omdat hij het mij heeft verteld.



Ik voel mij zo rot, dat mijn vriend door mijn impuls een van zijn beste vrienden is kwijtgeraakt. En hij baalt er ook flink van, vervolgens voel ik mij weer enorm schuldig... Aan de andere kant, begrijp ik wel waarom ik mij niet comfortabel meer voelde bij deze vriendschap. En nu.. weet ik niet meer hoe te dealen, op dit moment praten zij niet. Ik heb haar nog mijn excuus aangeboden en gezegd dat hij alleen maar eerlijk probeerde te zijn naar mij, en haar niet probeerde te verraden.



Aan de andere kant, ik vond het ook niet leuk (net als zij nu) dat hij mijn problemen met haar besprak en daar moest ik destijds niet over zeuren volgens hun.



Tips en meningen zijn welkom, ik weet dat ik zo stom bezig ben geweest, maar ik weet niet meer hoe we eruit komen.

Ik weet gewoon niet wat ik moet geloven, dit meisje is eigenlijk een vrouw van 32 met een kind. Zij heeft mij later verteld niet jaloers op mij te zijn, maar op wat wij hebben. Hij is (naast zijn leuterigheid) echt ontzettend lief en heel dedicated. Zij ziet niet de moeilijkheden die wij soms hebben en zij wenst misschien dat zij hem had gehad ofzo.



Ik vind het naar dat ze loopt te stoken, ik vind het echt zo enorm naar. Ik vind het rot dat ik nu degene ben die het fout heeft gedaan door impulsief te zijn. maar iedereen vergeet even wat er allemaal door haar gezegd is, en hoe ik mij daardoor voel. Zij wil niet meer reageren op mij denk ik, en hem negeert ze ook.

quote:newimprovedkitty schreef op 07 september 2012 @ 11:16:

en om terug te komen op de verbroken vriendschap: als het echt zo'n goede vriendschap was dan had jouw actie helemaal geen invloed daarop gehad. Dan hadden zij dat naar elkaar uitgesproken dat e.e.a. wellicht niet handig was en waren weer over gegaan tot de orde van de dag.Ben ik het ook wel weer mee eens, dan hadden ze met elkaar kunnen praten. Maar hoe ga ik hier nou mee om? Vriend neem het mij ook kwalijk namelijk...

quote:felice71 schreef op 07 september 2012 @ 11:20:

Geef jezelf eens een schop onder je kont ipv je schuldig te voelen, kom op zeg! En als madam jullie beiden nu negeert is dat niet omdat jij iets verkeerd hebt gedaan, maar omdat je waarschijnlijk haar zwakke plek hebt geraakt. Stop met jezelf te excuseren, je hoeft echt niet alles te pikken en voor de lieve vrede je mond te houden over iets wat jou pijn doet!Dankjewel je bent erg begripvol en bekijkt het vanuit mijn perspectief, ik zit hier nu werkelijk met tranen in mijn ogen. Ik voelde me gewoon niet begrepen. De bevestiging van iedereen dat ze inderdaad jaloers is jaagt mij wel schrik aan, maar ik kan er niets aan doen. Hij blijft haar verdedigen, want ze is echt niet haatdragend, jaloers en heel volwassen. (ik ben pas 23, hij 29 en zij 32) Ik ben het kind hier en naar mij hoeft niet geluisterd te worden, zo voelt het soms. Het voelt gewoon naar dat hij haar blijft verdedigen terwijl wij het (voor deze situatie) wel eens over stokende vrouwen hebben gehad, hij had mij belooft daar wel alert op te zijn..

quote:newimprovedkitty schreef op 07 september 2012 @ 11:28:

Als jij een kind voelt in dit geheel dan word het tijd dat je je weer een vrouw /volwassene gaat voelen. Niemand kan dit veranderen behalve jij zelf. Niemand geeft je dat gevoel, dat gevoel ontstaat in jou. En op moment dat jij je niet meer kleiner voelt dan vriend en stookvriendin dan ben je dat ook niet.Klopt, maar mijn vriend had veel moeite met mijn leeftijd. Hij vind mij in veel opzichten te jong. Hier kan ik niets aan doen, ik ben nou eenmaal gewoon 23 en ga me niet opeens anders gedragen ofzo. Maar hij heeft mijn leeftijd en wat er voor hem bij komt kijken ook met haar besproken, dat hij van mij houdt maar soms ook moeite heeft hiermee en dan met name het impulsieve. Haar antwoord. But *naam vriend* she can't help it, "she is just a baby". Volgens hem gewoon een lieve benaming en ze nam het voor me op, voor mij denigrerend.