Ik wil hem terug

Hoi,



Ik ben een paar weken lid van het forum en heb mij vooral verdiept in het relatie topic, om mee te lezen over liefdesverdriet, tips op te doen en inzicht te krijgen.



Ik denk dat ik er nu aan toe ben om mijn verhaal te doen, hoe labiel ik me ook nog voel..



Dus kritiek graag met een suikerlaagje..



Mijn verhaal in het kort (ahum):



December 2011 heb ik een kerstkaartje bij mijn (ex?)vriend in de bus gegooid wanneer hij mij nu eindelijk eens mee uit zou nemen.

(we kwamen elkaar af en toe ergens tegen en dan hadden we het weleens over koffie drinken etc.).



Een dag later had ik een kaartje terug en begin januari zijn we gaan daten.



Kort daarop (binnen 2 wkn) raakte ik mijn baan kwijt.

Door omstandigheden (ander lang verhaal), zou ik eind feb/mrt mijn huis kwijtraken als ik niet gauw een andere baan vond.



Begin maart kon ik (als uitzendkracht) aan het werk bij een ander bedrijf. Ik zou eerst 3 maanden als uitzendkracht werken en daarna een jaarcontract krijgen.

Na 2 wkn uitzenden kreeg ik te horen dat het bedrijf in een overname zat, waardoor mijn positie weer op de tocht stond.



Hij had zijn huis te koop staan, omdat ergens in 2012 zijn nieuwe huis opgeleverd zou worden. Ondanks dat we nog maar een paar maanden met elkaar hadden, hebben we zeer goede gesprekken gehad over tijdelijk samenwonen: praktisch vanuit verschillende oogpunten.



Maarrrr... Hij loopt tegen de 40 en heeft nog nooit een serieuze / langdurige (3 mnen max!) relatie gehad.

Ikzelf kom uit een relatie van 12 jaar, (ik ben 30+).

Dus goede afspraken gemaakt over communicatie, grenzen aangeven etc etc. Ook wist hij van mijn situatie (werk) en van het feit dat ik lijd aan depressies.



Eind april zijn we gaan samenwonen en dat was voor beiden aanpassen, maar het ging goed, tot...ik weet het niet..



Dingen die meespeelden:

ik was actief bij de VVE van mijn/onze flat, de VVE zat in een bestuurscrisis...

Dan de onduidelijkheid over de oplevering van zijn huis, die steeds werd uitgesteld. Financiën.



Dit klinkt allemaal erg negatief, maar we hebben heel veel leuke herinneringen (die ik niet opschrijf, omdat het verhaal dan nog langer wordt): 2x per maand uit eten, uitstapjes etc etc.



In juni/juli kreeg hij de sleutel van zijn nieuwe huis.

Hij was erg opgetogen, terwijl ik redelijk depressief was geworden, omdat mijn baan niet aan mijn verwachtingen voldeed:

Tijdens de uitzendperiode werkte ik gem. 50 uur per week en sinds mijn jaarcontract had ik niks meer te doen.Angst om weer mijn baan (en huis?) kwijt te raken...



's Avonds had ik hele gesprekken met hem hoe om te gaan met mijn werk en hij praatte alleen maar over zijn nieuwe huis.



Ik merkte aan hem dat hij zich langzaamaan afsloot van mij, terwijl ik juist meer aan hem ging hangen vanwege mijn emotionele buien.



In augustus is het geklapt: medio augustus wilde hij zijn spullen (die hij had opgeslagen), verhuizen naar zijn nieuwe huis.

Hij verweet mij dat ik niet mee hielp en lui was (ik heb wat gezondheidsproblemen momenteel en ga spaarzaam om met mijn energie).



De avond van de verhuizing spraken we onze teleurstelling uit: hij omdat ik niet mee zou helpen en ik omdat ik me niet meer verbonden voelde met hem. Zoals hij zei: "we voldoen niet aan elkaars verwachtingen". De hamvragen : wat doen we? Wat willen we? We waren allebei gekwetst en normale reactie is dan: stekker eruit, weg met de pijn. Ik vroeg hem om voorbij de pijn te kijken, wat zag hij dan? Hij zei dat hij ons samen zag wonen in zijn nieuwe huis... Ik wilde alleen maar horen dat het goed zou komen, maakt niet uit hoe. Dat kon hij niet beloven. Die avond is hij bij zijn ouders gaan slapen.



De volgende ochtend hebben we weer gepraat: hij zei dat hij van me houdt/hield, maar dat alles in hem zich verzet om nu met mij verder te gaan. Hij zag mij veranderen van een zelfverzekerde, vrolijke meid naar een lamgeslagen mus. Hij wilde dat zelfverzekerde meisje terug.



Daarom wilde hij graag een time-out en ik zei dat ik daar geen goede ervaringen mee heb: een time-out leidt meestal tot een definitieve breuk, zeker als ik zo panisch aan hem vast zou houden (want ik mocht hem altijd bellen).



Die weken zou ik ook horen hoe het verder zou gaan op mijn werk, had ik een sollicitatie EN zou ik naar het ziekenhuis moeten voor (verder) onderzoek.



Anyway, ik heb hem die week 3x gebeld en 2x gesmst om hem op de hoogte te houden..



10 dagen na het "ik houd van jou, alles komt goed" (letterlijk!) gesprek lag er een brief in de bus met mijn sleutels.



De strekking van de brief:



Ik schrijf deze brief met pijn in mijn hart.



Ik heb goed kunnen nadenken en zie onze relatie nu heel anders.



Ik ben al een hele tijd niet gelukkig en als ik niet gelukkig ben, kan ik jou ook niet gelukkig maken.



Ik weet dat ik je heel veel pijn ga doen met de volgende woorden, maar "ik heb geconstateerd dat ik geen relatie meer met je wil".

Verder wil ik geen contact meer met je en ik hoop dat je daar gehoor aan geeft.



Dus...



Deze brief heb ik nu 1 maand geleden gehad.

Ik snap er niks van, what happened?



En alsjeblieft, kom niet met adviezen als: stap erover heen, hij is het niet waard..

Als ik erover heen kon stappen, zou ik dit Topic niet geopend hebben...





Ik heb het idee dat hij zich afgesloten heeft voor zijn gevoelens (tijdens HET GESPREK zei hij ook geschrokken te zijn van zijn emoties en hij was blij om te zien dat het mij ook pijn deed. Hij was nl. bang dat ik een ander zou hebben, omdat IK mij afstandelijk zou hebben gedragen (??))



Ik heb al een brief voor hem klaar liggen, die ik op zijn vroegst in november wil versturen, omdat ik nu (nog) niet ben waar ik wil zijn:

ik zit midden in ziekenhuisonderzoeken, zit in de ziektewet / raak mijn baan (weer) kwijt, ben aan het solliciteren..



Het klinkt allemaal dramatisch, maar bovenstaande is tijdelijk, binnen 2-3 maanden opgelost.



Het enige probleem is dat ik niet kan stoppen met huilen en niet meer slaap. In mijn slaap droom ik over hem, heb ik hele gesprekken met hem.



En bij ieder onderzoek, iedere sollicitatie of whatever wil ik hem bellen.



Ik word soms gek van mezelf