Werk & Studie
alle pijlers
Down door werk
dinsdag 25 september 2012 om 09:55
Ik weet echt niet meer wat ik kan goed doen op het werk, sinds kort loopt het dik fout. Ik ga deze OP dan ook maar ff hier zetten en dan verwijderen, om herkenbaarheid te voorkomen.
Half jaar geleden kwam er iemand nieuw op mijn werk. Schoten erg goed op, maar al gauw bleek dat zij uit was op een leidinggevende functie en haar leidinggevende zwart begon te spreken. (met haar leidinggevende kan ik het overigens wel prima vinden).
Ik stond als het ware tussen twee vuren in. Zij is ook bij de CEO gaan klagen over haar leidinggevende and go on.
Ondertussen begon ze ook goed op te schieten met mijn leidinggevende.
Een maand geleden kreeg ik promotie, en begon ze tegen me te zeggen dat mijn leidinggevende vond dat ik een tandje bij moest steken of dat ik anders mijn baan zou verliezen. Ik ben gelijk met mijn leidinggevende gaan spreken en ok die had iets gezegd, maar het bleek overtrokken.
Ik was erg aangedaan van die uitspraak over dat ik mijn werk niet goed deed en voelde me verraden en werd er zelfs ziek van. Ben dus twee dagen niet gaan werken, om ff lucht te krijgen.
Nu spreekt ze niet meer met me, antwoord ze niet meer op mijn professionele mails.
Over haar karakter … ze heeft altijd commentaar op iedereen, en roddelt heel veel, loopt te zeggen dat iedereen zo tevreden over haar is. En is overduidelijk aanwezig
Mijn collega’s spreken minder en minder met me en doen erg raar. De CEO vindt haar fantastisch.
Ze bemoeit zich met zaken die niet tot haar takenpakket behoren en ergert een andere collega ook.
Mijn leidinggevende geeft vaak opmerkingen als ik vragen stel, in de trend van = dit heb je fout gedaan, en krabbelt nadien terug, want ik was toch juist. Ik denk dat die een reden zoekt om mij te ontslaan.
Ik ben het gewoon kotsbeu … En weet niet meer wat ik moet doen. Ik ga hier echt ten onder
Half jaar geleden kwam er iemand nieuw op mijn werk. Schoten erg goed op, maar al gauw bleek dat zij uit was op een leidinggevende functie en haar leidinggevende zwart begon te spreken. (met haar leidinggevende kan ik het overigens wel prima vinden).
Ik stond als het ware tussen twee vuren in. Zij is ook bij de CEO gaan klagen over haar leidinggevende and go on.
Ondertussen begon ze ook goed op te schieten met mijn leidinggevende.
Een maand geleden kreeg ik promotie, en begon ze tegen me te zeggen dat mijn leidinggevende vond dat ik een tandje bij moest steken of dat ik anders mijn baan zou verliezen. Ik ben gelijk met mijn leidinggevende gaan spreken en ok die had iets gezegd, maar het bleek overtrokken.
Ik was erg aangedaan van die uitspraak over dat ik mijn werk niet goed deed en voelde me verraden en werd er zelfs ziek van. Ben dus twee dagen niet gaan werken, om ff lucht te krijgen.
Nu spreekt ze niet meer met me, antwoord ze niet meer op mijn professionele mails.
Over haar karakter … ze heeft altijd commentaar op iedereen, en roddelt heel veel, loopt te zeggen dat iedereen zo tevreden over haar is. En is overduidelijk aanwezig
Mijn collega’s spreken minder en minder met me en doen erg raar. De CEO vindt haar fantastisch.
Ze bemoeit zich met zaken die niet tot haar takenpakket behoren en ergert een andere collega ook.
Mijn leidinggevende geeft vaak opmerkingen als ik vragen stel, in de trend van = dit heb je fout gedaan, en krabbelt nadien terug, want ik was toch juist. Ik denk dat die een reden zoekt om mij te ontslaan.
Ik ben het gewoon kotsbeu … En weet niet meer wat ik moet doen. Ik ga hier echt ten onder
dinsdag 25 september 2012 om 14:22
quote:hopeloos123 schreef op 25 september 2012 @ 14:08:
En ik denk niet dat je snapt wat ik bedoel, met mensen die een burnout hebben. En denk al zeker niet dat je begrip zult hebben voor mensen met een burnout en ze zelf zwak zal vinden.Je kunt niet voor mij denken, dus laat me dat alsjeblieft zelf even bepalen. Je denkt, piept en zevert teveel, maar doet niets.
En ik denk niet dat je snapt wat ik bedoel, met mensen die een burnout hebben. En denk al zeker niet dat je begrip zult hebben voor mensen met een burnout en ze zelf zwak zal vinden.Je kunt niet voor mij denken, dus laat me dat alsjeblieft zelf even bepalen. Je denkt, piept en zevert teveel, maar doet niets.
dinsdag 25 september 2012 om 14:36
quote:hopeloos123 schreef op 25 september 2012 @ 13:55:
Giu : dokter wist van mijn probs op het werk, en zei me dat ik beter afstand nam als ik er ziek van werd. Zie je, dit is wat ik bedoel. De dokter heeft niet gezegd dat je thuis moest blijven vanwege je lage bloeddruk. Maar dat je beter pas op de plaats kan maken vanwege de problemen op je werk. Dat vind ik echt een verschil met wat je eerder zei. Zijn in jullie ogen mensen met een burn-out dan ook mensen die in een slachtofferrol kruipen. Nee. Dat heeft hier ook niks mee te maken vind ik. Ik snap niet waarom je dit noemt. Vragen werknemers die gepest worden op het werk erom? (niet dat ik dit als gepest aanzie, eerder als kinderachtig gedrag). Nee nooit. Maar ook dat heeft hier niks mee te maken vind ik. Zeker niet als je zelf al aangeeft dat dit geen pestgedrag is. Als je totaal opgebrand bent, moet je dan maar aanzwengelen, mensen met burn-out blijven toch ook weg van werk, onterecht?? Nee die blijven terecht weg, want met een burn-out ben je echt niet meer in staat te gaan werken. Beter 2 daagjes op adem komen, dan drie maanden thuis hoor ...Met die laatste opmerking ben ik het niet eens, sorry. Ik zie het zo: je bent ontdaan door iets wat op het werk is gebeurd. Nu ik zo wat van je heb gelezen hier trek je heel veel je persoonlijk aan denk ik. Daar zit het probleem. Dat los je niet op door thuis te blijven en je angsten te ontvluchten. Het probleem blijft namelijk gewoon bestaan zolang jij er niks aan doet.
Giu : dokter wist van mijn probs op het werk, en zei me dat ik beter afstand nam als ik er ziek van werd. Zie je, dit is wat ik bedoel. De dokter heeft niet gezegd dat je thuis moest blijven vanwege je lage bloeddruk. Maar dat je beter pas op de plaats kan maken vanwege de problemen op je werk. Dat vind ik echt een verschil met wat je eerder zei. Zijn in jullie ogen mensen met een burn-out dan ook mensen die in een slachtofferrol kruipen. Nee. Dat heeft hier ook niks mee te maken vind ik. Ik snap niet waarom je dit noemt. Vragen werknemers die gepest worden op het werk erom? (niet dat ik dit als gepest aanzie, eerder als kinderachtig gedrag). Nee nooit. Maar ook dat heeft hier niks mee te maken vind ik. Zeker niet als je zelf al aangeeft dat dit geen pestgedrag is. Als je totaal opgebrand bent, moet je dan maar aanzwengelen, mensen met burn-out blijven toch ook weg van werk, onterecht?? Nee die blijven terecht weg, want met een burn-out ben je echt niet meer in staat te gaan werken. Beter 2 daagjes op adem komen, dan drie maanden thuis hoor ...Met die laatste opmerking ben ik het niet eens, sorry. Ik zie het zo: je bent ontdaan door iets wat op het werk is gebeurd. Nu ik zo wat van je heb gelezen hier trek je heel veel je persoonlijk aan denk ik. Daar zit het probleem. Dat los je niet op door thuis te blijven en je angsten te ontvluchten. Het probleem blijft namelijk gewoon bestaan zolang jij er niks aan doet.
dinsdag 25 september 2012 om 14:37
quote:hopeloos123 schreef op 25 september 2012 @ 11:07:
Giu (sorry dat ik je naam afkort) : ik weet dat hij me zwartmaakt niet op basis van roddels, mijn teamlead spreekt amper tegen me, en is supervriendelijk en gaat altijd met haar op stap tijdens de middag. Tevoren ging het wel goed met mijn teamlead, waarschijnlijk komt dat omdat ik me ziek heb gemeld, dat teamlead afstandelijk is. Maar als ik dan zie dat teamlead wel veel optrekt met haar. Dan weet ik gewoon dat zij over mij niks dan slecht over me heeft gezegd. En ja ik ben een broekschijter, maar zij moet mijn werkzaamheden niet in gevaar brengen door geen mails meer door te sturen, of simpelweg niet op mails te antwoorden. Het lijkt me alsof het allemaal mijn schuld is, terwijl ik met mijn leidinggevende over die uitspraken van haar dikke week geleden heb gepraat. (en ja daar had ik ook al veel moed voor nodig).
Zij stuurt jouw mailtjes dus niet door, of beantwoort ze niet. Als jij hierdoor jouw werkzaamheden niet goed kunt doen dan zul je toch echt actie moeten ondernemen. Dat behoort ook tot jouw werkzaamheden. Je moet aan de bel trekken als jij je werk door wat voor omstandigheden dan ook niet (goed) kunt doen. Als je dat niet doet dan kan dat tegen je worden gebruikt. En terecht.
Je zegt dat je haar al een paar keer herinneringsmails hebt gestuurd, stuur haar desnoods nog een herinneringsmail, en zorg er in ieder geval voor dat je al deze mails allemaal goed en overzichtelijk bewaart.
Trek aan de bel bij je leidinggevende, hou het zakelijk: bv. heb je even tijd voor mij, ik moet dit of dat doen, maar heb een probleem, ik wacht op ....., en heb .... al gedaan om het op te lossen, en ben hierbij tegen ...... aangelopen, kortom het wordt nu toch echt tijd dat ik deze werkzaamheden afrond.
Giu (sorry dat ik je naam afkort) : ik weet dat hij me zwartmaakt niet op basis van roddels, mijn teamlead spreekt amper tegen me, en is supervriendelijk en gaat altijd met haar op stap tijdens de middag. Tevoren ging het wel goed met mijn teamlead, waarschijnlijk komt dat omdat ik me ziek heb gemeld, dat teamlead afstandelijk is. Maar als ik dan zie dat teamlead wel veel optrekt met haar. Dan weet ik gewoon dat zij over mij niks dan slecht over me heeft gezegd. En ja ik ben een broekschijter, maar zij moet mijn werkzaamheden niet in gevaar brengen door geen mails meer door te sturen, of simpelweg niet op mails te antwoorden. Het lijkt me alsof het allemaal mijn schuld is, terwijl ik met mijn leidinggevende over die uitspraken van haar dikke week geleden heb gepraat. (en ja daar had ik ook al veel moed voor nodig).
Zij stuurt jouw mailtjes dus niet door, of beantwoort ze niet. Als jij hierdoor jouw werkzaamheden niet goed kunt doen dan zul je toch echt actie moeten ondernemen. Dat behoort ook tot jouw werkzaamheden. Je moet aan de bel trekken als jij je werk door wat voor omstandigheden dan ook niet (goed) kunt doen. Als je dat niet doet dan kan dat tegen je worden gebruikt. En terecht.
Je zegt dat je haar al een paar keer herinneringsmails hebt gestuurd, stuur haar desnoods nog een herinneringsmail, en zorg er in ieder geval voor dat je al deze mails allemaal goed en overzichtelijk bewaart.
Trek aan de bel bij je leidinggevende, hou het zakelijk: bv. heb je even tijd voor mij, ik moet dit of dat doen, maar heb een probleem, ik wacht op ....., en heb .... al gedaan om het op te lossen, en ben hierbij tegen ...... aangelopen, kortom het wordt nu toch echt tijd dat ik deze werkzaamheden afrond.
De zin van het leven, die schrijf je zelf.
dinsdag 25 september 2012 om 14:38
dinsdag 25 september 2012 om 14:40
Aangezien jij de straat aanveegt met mij door te stellen dat ik mensen met een burn out zwak vind, zal ik ook even de vloer aanvegen met jouw bijdragen in dit topic.
Je loopt weg voor je issue op je werk, want blijft thuis na een conflict. Als je echt op aanraden van de dokter was thuis gebleven had je die twee dagen thuis niet eens in je verhaal betrokken, want dat had dan niet bij je op gekomen. De enige reden dat je nu het zogenaamde doktersadvies erbij haalt is omdat je vooral in je schlachtofferrol wilt blijven omdat mensen kritiek hebben om je gemaakte keuze. Mij best, maar reken anderen dan jouw zwakheid niet aan.
Daarnaast vergelijk je jouw situatie wel degelijk met pesten en een burn out, want na de repliek die we jou geven betrek je dat zelf op jouw situatie. Ik durf bijna mijn hand in het vuur te steken dat vele forummers dit met mij eens zullen zijn.
Je wilt niet met haar een gesprek aangaan, je wilt niet met collega's naar je leidinggevende, eigenlijk wil je helemaal niets. Het enige waar je hier dus voor komt is een :hugh: en sorry, die ga je van mij niet krijgen. Knuffelen doe ik thuis wel, dit gaat over werk. Iets wat jij je ook zou moeten realiseren.
Daarnaast zeg je dat je collega's ook op een uitbrander kunnen rekenen van haar, en geeft daarmee m.i. aan dat je niet de enige bent die wat mot met haar heeft. Anderzijds zeg je dat je collega's raar tegen je doen. Heel begrijpelijk mijn insziens, ik zou je namelijk een flater van een collega vinden als je "even op adem gaat komen" na een relatief klein conflict.
Daarnaast vind ik het ook een gigantisch teken van zwakte dat je met haar de confrontatie niet aangaat omdat zij zogenaamd zou gaan schelden. Je weet dat niet eens zeker, maar denkt dat op te maken uit gesprekken die ze met collega's heeft gehad. Zou je dat zelf niet eens gaan uitvinden? Als ze tegen je gaat schelden werkt dat namelijk alleen maar in jouw voordeel hoor, dus ik denk dat je dit excuus wederom zoekt om maar vooral niets aan de situatie te hoeven doen.
Buiten dat vind jij dat ze zich bemoeit met zaken die haar niet aangaan, maar wellicht is ze gewoon erg ambitieus. Als je dat niet waardeert kun je haar ook vriendelijk vragen waarom ze dat doet. Helemaal niets geks aan. Of denk je dat mensen voor niets met haar weglopen? Zal ze niet gewoon heel erg goed in haar functie zijn? Je baas vindt haar vermoedelijk daarom erg aardig hoor, niet omdat ze zo fris naar lelietjes van dalen ruikt. Kun je een voorbeeld aan nemen.
Daarnaast vind ik het érg kansloos dat je mij in twijfel trekt. Ik begin zo onderhand te denken dat ik meer met jouw collega op heb dan met jou, want man man man, wat moet het doodvermoeiend zijn om met zo'n zeurkous als jij te werken.
Je loopt weg voor je issue op je werk, want blijft thuis na een conflict. Als je echt op aanraden van de dokter was thuis gebleven had je die twee dagen thuis niet eens in je verhaal betrokken, want dat had dan niet bij je op gekomen. De enige reden dat je nu het zogenaamde doktersadvies erbij haalt is omdat je vooral in je schlachtofferrol wilt blijven omdat mensen kritiek hebben om je gemaakte keuze. Mij best, maar reken anderen dan jouw zwakheid niet aan.
Daarnaast vergelijk je jouw situatie wel degelijk met pesten en een burn out, want na de repliek die we jou geven betrek je dat zelf op jouw situatie. Ik durf bijna mijn hand in het vuur te steken dat vele forummers dit met mij eens zullen zijn.
Je wilt niet met haar een gesprek aangaan, je wilt niet met collega's naar je leidinggevende, eigenlijk wil je helemaal niets. Het enige waar je hier dus voor komt is een :hugh: en sorry, die ga je van mij niet krijgen. Knuffelen doe ik thuis wel, dit gaat over werk. Iets wat jij je ook zou moeten realiseren.
Daarnaast zeg je dat je collega's ook op een uitbrander kunnen rekenen van haar, en geeft daarmee m.i. aan dat je niet de enige bent die wat mot met haar heeft. Anderzijds zeg je dat je collega's raar tegen je doen. Heel begrijpelijk mijn insziens, ik zou je namelijk een flater van een collega vinden als je "even op adem gaat komen" na een relatief klein conflict.
Daarnaast vind ik het ook een gigantisch teken van zwakte dat je met haar de confrontatie niet aangaat omdat zij zogenaamd zou gaan schelden. Je weet dat niet eens zeker, maar denkt dat op te maken uit gesprekken die ze met collega's heeft gehad. Zou je dat zelf niet eens gaan uitvinden? Als ze tegen je gaat schelden werkt dat namelijk alleen maar in jouw voordeel hoor, dus ik denk dat je dit excuus wederom zoekt om maar vooral niets aan de situatie te hoeven doen.
Buiten dat vind jij dat ze zich bemoeit met zaken die haar niet aangaan, maar wellicht is ze gewoon erg ambitieus. Als je dat niet waardeert kun je haar ook vriendelijk vragen waarom ze dat doet. Helemaal niets geks aan. Of denk je dat mensen voor niets met haar weglopen? Zal ze niet gewoon heel erg goed in haar functie zijn? Je baas vindt haar vermoedelijk daarom erg aardig hoor, niet omdat ze zo fris naar lelietjes van dalen ruikt. Kun je een voorbeeld aan nemen.
Daarnaast vind ik het érg kansloos dat je mij in twijfel trekt. Ik begin zo onderhand te denken dat ik meer met jouw collega op heb dan met jou, want man man man, wat moet het doodvermoeiend zijn om met zo'n zeurkous als jij te werken.
dinsdag 25 september 2012 om 15:08
En waarom is je nick trouwens "hopeloos". Kom op zeg, niets is hopeloos.
Er was kritiek op jouw werkzaamheden. Dat je dit via een collega te horen hebt gekregen is zeker niet oké en een verbeterpuntje voor je leidinggevende.
Maar zie de inhoudelijke kritiek als opbouwend, werk hieraan, doe je werk goed, vraag over een tijdje om evaluatie, vraag feedback.
Hou het professioneel, zeker jouw gedrag naar die collega toe. Wat kan het jou schelen wat zij van iedereen vindt, lekker belangrijk.
Zoals iemand al eerder zei: kwestie van geduld.....
Er was kritiek op jouw werkzaamheden. Dat je dit via een collega te horen hebt gekregen is zeker niet oké en een verbeterpuntje voor je leidinggevende.
Maar zie de inhoudelijke kritiek als opbouwend, werk hieraan, doe je werk goed, vraag over een tijdje om evaluatie, vraag feedback.
Hou het professioneel, zeker jouw gedrag naar die collega toe. Wat kan het jou schelen wat zij van iedereen vindt, lekker belangrijk.
Zoals iemand al eerder zei: kwestie van geduld.....
De zin van het leven, die schrijf je zelf.
dinsdag 25 september 2012 om 19:21
quote:Iwannalive schreef op 25 september 2012 @ 12:43:
[...]
Ik ga er vanuit dat iemand zich niet zomaar ziek meldt. Misschien meldt TO zich nooit ziek. En hierom na zoveel jaar dienst wel. Is het dan iets onbenullig? Blijkbaar voor haar niet en is ze er echt ziek van. Je kan dan wel gelijk op iemand in gaan hakken onder het mom van niet meehuilen. Maar er zit nog iets tussen niet meehuilen en iemand zich nog slechter laten voelen over zichzelf.
Voeden jullie je kinderen ook zo op? Vind je het zelf fijn als je met iets zit dat een ander het niet serieus neemt en je gelijk aanvalt en belachelijk maakt . Eerst luister je dan troost je, en dan geef je ze nieuwe inzichten.
Ik ga uit van de informatie in de OP, dat is het 'luistergedeelte'. Ik vind het niet mijn verantwoordelijkheid om een volwassenen uitgebreid te troosten, als er al drie pagina's met goede tips zijn gegeven, waar ik amper reactie op zie.
En misschien heb je gelijk, en is TO niet ziek om iets 'onbenulligs'. In dat geval had ze in de oP moeten schrijven 'ik heb last van lage bloeddruk en TOEVALLIG kwam dat samen met de stress', in plaats van zichzelf 'stressgevoelig' te noemen.
Ik krijg het gevoel dat TO totaal niet naar zichzelf kan kijken en zichzelf al zó lang vreselijk opvreet over haar collega, dat ze niet meer kan of wil zien wat ze zelf kan doen.
[...]
Ik ga er vanuit dat iemand zich niet zomaar ziek meldt. Misschien meldt TO zich nooit ziek. En hierom na zoveel jaar dienst wel. Is het dan iets onbenullig? Blijkbaar voor haar niet en is ze er echt ziek van. Je kan dan wel gelijk op iemand in gaan hakken onder het mom van niet meehuilen. Maar er zit nog iets tussen niet meehuilen en iemand zich nog slechter laten voelen over zichzelf.
Voeden jullie je kinderen ook zo op? Vind je het zelf fijn als je met iets zit dat een ander het niet serieus neemt en je gelijk aanvalt en belachelijk maakt . Eerst luister je dan troost je, en dan geef je ze nieuwe inzichten.
Ik ga uit van de informatie in de OP, dat is het 'luistergedeelte'. Ik vind het niet mijn verantwoordelijkheid om een volwassenen uitgebreid te troosten, als er al drie pagina's met goede tips zijn gegeven, waar ik amper reactie op zie.
En misschien heb je gelijk, en is TO niet ziek om iets 'onbenulligs'. In dat geval had ze in de oP moeten schrijven 'ik heb last van lage bloeddruk en TOEVALLIG kwam dat samen met de stress', in plaats van zichzelf 'stressgevoelig' te noemen.
Ik krijg het gevoel dat TO totaal niet naar zichzelf kan kijken en zichzelf al zó lang vreselijk opvreet over haar collega, dat ze niet meer kan of wil zien wat ze zelf kan doen.
woensdag 26 september 2012 om 10:14
quote:Kastanjez schreef op 25 september 2012 @ 19:21:
[...]
Ik ga uit van de informatie in de OP, dat is het 'luistergedeelte'. Ik vind het niet mijn verantwoordelijkheid om een volwassenen uitgebreid te troosten, als er al drie pagina's met goede tips zijn gegeven, waar ik amper reactie op zie.
En misschien heb je gelijk, en is TO niet ziek om iets 'onbenulligs'. In dat geval had ze in de oP moeten schrijven 'ik heb last van lage bloeddruk en TOEVALLIG kwam dat samen met de stress', in plaats van zichzelf 'stressgevoelig' te noemen.
Ik krijg het gevoel dat TO totaal niet naar zichzelf kan kijken en zichzelf al zó lang vreselijk opvreet over haar collega, dat ze niet meer kan of wil zien wat ze zelf kan doen.Helemaal mee eens!
[...]
Ik ga uit van de informatie in de OP, dat is het 'luistergedeelte'. Ik vind het niet mijn verantwoordelijkheid om een volwassenen uitgebreid te troosten, als er al drie pagina's met goede tips zijn gegeven, waar ik amper reactie op zie.
En misschien heb je gelijk, en is TO niet ziek om iets 'onbenulligs'. In dat geval had ze in de oP moeten schrijven 'ik heb last van lage bloeddruk en TOEVALLIG kwam dat samen met de stress', in plaats van zichzelf 'stressgevoelig' te noemen.
Ik krijg het gevoel dat TO totaal niet naar zichzelf kan kijken en zichzelf al zó lang vreselijk opvreet over haar collega, dat ze niet meer kan of wil zien wat ze zelf kan doen.Helemaal mee eens!
woensdag 26 september 2012 om 11:51
Je hebt het maar over je eigen professionele gedrag; en het onprofessionele gedrag van je collega.
Maar jij meldt je ziek om een klein conflict (néé, niet op aanraden van de arts, dat heb je er echt zelf van gemaakt), jij durft niet met haar te gaan praten, jij mailt haar, maar doet vervolgens niets bij het uitblijven van een reactie, jij gaat ervan uit dat je leidinggevende je niet serieus neemt omdat hij het toevallig goed met haar kan vinden, jij vult het gedrag van je andere collegas in door eigen interpretaties en jij zegt hier allemaal aan ten onder te gaan.
Daarnaast leg jij de schuld compleet buiten jezelf. Ook dat je overdreven op haar en de situatie reageert komt door een externe factor, namelijk overgevoelig voor stress. (waar je trouwens niets mee doet)
Kortom, erg professioneel kom je niet op mij over. (nog even afgezien van de talloze grammaticale fouten, en dat voor iemand met een administratief beroep)
Maar jij meldt je ziek om een klein conflict (néé, niet op aanraden van de arts, dat heb je er echt zelf van gemaakt), jij durft niet met haar te gaan praten, jij mailt haar, maar doet vervolgens niets bij het uitblijven van een reactie, jij gaat ervan uit dat je leidinggevende je niet serieus neemt omdat hij het toevallig goed met haar kan vinden, jij vult het gedrag van je andere collegas in door eigen interpretaties en jij zegt hier allemaal aan ten onder te gaan.
Daarnaast leg jij de schuld compleet buiten jezelf. Ook dat je overdreven op haar en de situatie reageert komt door een externe factor, namelijk overgevoelig voor stress. (waar je trouwens niets mee doet)
Kortom, erg professioneel kom je niet op mij over. (nog even afgezien van de talloze grammaticale fouten, en dat voor iemand met een administratief beroep)
