Relaties
alle pijlers
In therapie
vrijdag 5 oktober 2012 om 21:10
Dag,
Gisteren hebben mij vriend en ik onze eerste therapiesessie gehad. We zijn al jarenlang samen en kibbelen soms wat af. Duidelijk is voor ons allebei dat we samen doorwillen, dat staat buiten kijf. Fijn gesprek gehad en er zijn heel wat emoties losgekomen. Vooral verdriet, omdat ik me soms zo alleen voel in onze relatie. Pfff....vind het heftig. Vraag me af of hier ook mensen zijn met ervaring op dit terrein?
Hielp het? Zijn er do en don'ts uit jullie ervaringen te halen? Ik ben daar wel heel benieuwd naar.
Gisteren hebben mij vriend en ik onze eerste therapiesessie gehad. We zijn al jarenlang samen en kibbelen soms wat af. Duidelijk is voor ons allebei dat we samen doorwillen, dat staat buiten kijf. Fijn gesprek gehad en er zijn heel wat emoties losgekomen. Vooral verdriet, omdat ik me soms zo alleen voel in onze relatie. Pfff....vind het heftig. Vraag me af of hier ook mensen zijn met ervaring op dit terrein?
Hielp het? Zijn er do en don'ts uit jullie ervaringen te halen? Ik ben daar wel heel benieuwd naar.
zaterdag 6 oktober 2012 om 00:54
Rosie76,
ik en mijn inmiddels vrouw zijn een aantal jaar geleden ook in therapie gegaan. ik (als man) had een enorme weerstand tegen therapie. ik zag mezelf al staan, verplicht elkaar omhelzen en knuffelen waarbij de therapeut intensief aantekeningen zou maken. Echter, gezien de situatie was relatietherapie onze laatste redding. We hielden zielsveel van elkaar maar er was een hoop, teveel gebeurd.
De eerste gesprekken waren zo verschrikkelijk intens, emotioneel en zwaar. Er werd een put met teleurstelling, verdriet en tranen open getrokken die niet meer dicht ging.
Echter, na een hoop tranen en veel praten kwam er hoop. Langzaam besefte hoeveel en hoe diep onze liefde zat. We "leerden" naar elkaar luisteren. We dachten elkaar te begrijpen maar soms zaten we er compleet naast. We hebben moeten knokken tot we blauw geslagen uit de strijd kwamen.
Uiteindelijk zijn we twee jaar geleden getrouwd en hebben inmiddels een baby in elkaar weten te sleutelen. Onze relatie is beter dan ooit. We zijn super trots..op elkaar, op onze relatie en op ons kleine kereltje. Na 9 jaar ben ik nog steeds hopeloos verliefd op mijn vrouw. iets wat ik altijd ben geweest, maar voor onze therapie nooit besefte.
ik vind therapie een zwaar en negatief beladen woord. Voor ons wat onze therapeute meer een scheidsrechter en een spiegel. Inmiddels hebben we met haar een goede band gekregen. Ook zij heeft moeten knokken voor onze relatie. Maar we zijn haar enorm dankbaar.
Laat het op je af komen en gun jezelf de tijd. Dan moet het goed komen. Blijf knokken maar neem ook de tijd voor rust..
regards,
Salt&Kicks
ik en mijn inmiddels vrouw zijn een aantal jaar geleden ook in therapie gegaan. ik (als man) had een enorme weerstand tegen therapie. ik zag mezelf al staan, verplicht elkaar omhelzen en knuffelen waarbij de therapeut intensief aantekeningen zou maken. Echter, gezien de situatie was relatietherapie onze laatste redding. We hielden zielsveel van elkaar maar er was een hoop, teveel gebeurd.
De eerste gesprekken waren zo verschrikkelijk intens, emotioneel en zwaar. Er werd een put met teleurstelling, verdriet en tranen open getrokken die niet meer dicht ging.
Echter, na een hoop tranen en veel praten kwam er hoop. Langzaam besefte hoeveel en hoe diep onze liefde zat. We "leerden" naar elkaar luisteren. We dachten elkaar te begrijpen maar soms zaten we er compleet naast. We hebben moeten knokken tot we blauw geslagen uit de strijd kwamen.
Uiteindelijk zijn we twee jaar geleden getrouwd en hebben inmiddels een baby in elkaar weten te sleutelen. Onze relatie is beter dan ooit. We zijn super trots..op elkaar, op onze relatie en op ons kleine kereltje. Na 9 jaar ben ik nog steeds hopeloos verliefd op mijn vrouw. iets wat ik altijd ben geweest, maar voor onze therapie nooit besefte.
ik vind therapie een zwaar en negatief beladen woord. Voor ons wat onze therapeute meer een scheidsrechter en een spiegel. Inmiddels hebben we met haar een goede band gekregen. Ook zij heeft moeten knokken voor onze relatie. Maar we zijn haar enorm dankbaar.
Laat het op je af komen en gun jezelf de tijd. Dan moet het goed komen. Blijf knokken maar neem ook de tijd voor rust..
regards,
Salt&Kicks
zaterdag 6 oktober 2012 om 06:50
He Rosie, hier ook therapie. En de eerste sessies waren zwaar en vermoeiend. Ook omdat je in een 'veilige' omgeving alle frustraties eruit gooit. Wat het bij ons gedaan heeft is wederzijds begrip kweken. Helpt ons met praten (we praten wel veel, maar we praatten nooit echt, alleen maar koetjes en kalfjes werk). Maar waar het vooral mee heeft geholpen is om een ander patroon aan te leren. Bij ruzies was het altijd hetzelfde patroon. Hij moppert, ik mopper binnensmonds, hij wordt steeds verbaler, ik trek me steeds meer terug. Door een patroon te herkennen kan je het doorbreken. We beginnen langzaam weer een team te worden. En dat was moeilijk want we zaten echt helemaal op de bodem inclusief andere huizen zoeken, nieuwe school voor de kinderen en afspraken met een professional om de scheidingsmogelijkheden dor te spreken.
Welke therapie doe je? Wij doen zelf EFT. Voelen ons daar erg prettig bij (ben getrouwd met een absolute therapie hater).
Welke therapie doe je? Wij doen zelf EFT. Voelen ons daar erg prettig bij (ben getrouwd met een absolute therapie hater).
zaterdag 6 oktober 2012 om 08:38
Hoi, we gaan naar een basispsycholoog met ervaring met familieopstellingen. Hte is eigenlijk nogal een zweverige praktijk, zagen we pas nadat we ons hadden aangemeld. Maar toch maar gegaan en het voelde goed. Een warme en intuitieve vrouw. Maar het haalt wel dingen op nu. realiseer me idd dat we geen team meer zijn en hoop dat dit weer gaat komen.