Thuis
alle pijlers
Ik snap het niet
zondag 7 oktober 2012 om 21:24
Hallo,
Ik wil even m'n frustratie van me afschrijven.
Een familielid van me heeft twee hondjes, een jaar of 10 nu. En nu is ie ze zat dus ze moeten maar weg. Ze kosten te veel geld is het excuus maar een beetje doorvragen leert dat ze ze gewoon zat zijn.
En ik snap dat niet. Als je dieren neemt, of het nou een hond, kat, cavia of weet ik veel wat is dan weet je toch dat die een bepaalde leeftijd worden? Dat je er voor moet zorgen? Ik mag het ongetwijfeld niet met elkaar vergelijken maar je kinderen kun je toch ook niet weg doen na een jaar of 12 onder het mom van, ik heb nu al een jaar of 12 voor je gezorgd en nu is het mooi geweest.
Ik heb gisteren aangegeven hoe ik er over denk maar daar wordt niets mee gedaan. En dat snap ik dan ook wel weer want ik heb er niets over te vertellen.
Maar ik kan me er wel over op winden.
Ik wil even m'n frustratie van me afschrijven.
Een familielid van me heeft twee hondjes, een jaar of 10 nu. En nu is ie ze zat dus ze moeten maar weg. Ze kosten te veel geld is het excuus maar een beetje doorvragen leert dat ze ze gewoon zat zijn.
En ik snap dat niet. Als je dieren neemt, of het nou een hond, kat, cavia of weet ik veel wat is dan weet je toch dat die een bepaalde leeftijd worden? Dat je er voor moet zorgen? Ik mag het ongetwijfeld niet met elkaar vergelijken maar je kinderen kun je toch ook niet weg doen na een jaar of 12 onder het mom van, ik heb nu al een jaar of 12 voor je gezorgd en nu is het mooi geweest.
Ik heb gisteren aangegeven hoe ik er over denk maar daar wordt niets mee gedaan. En dat snap ik dan ook wel weer want ik heb er niets over te vertellen.
Maar ik kan me er wel over op winden.
zondag 7 oktober 2012 om 21:29
Beesten worden gewoon als gebruiksvoorwerp gezien wat je na een tijdje weg kan doen als je het zat bent.
Want t kost toch wel veel tijd en geld...
Alsof dieren onderdeel zijn geworden van de consumptie maatschappij.
Jammer hoor. Snap dat je je er over op windt.
Want t kost toch wel veel tijd en geld...
Alsof dieren onderdeel zijn geworden van de consumptie maatschappij.
Jammer hoor. Snap dat je je er over op windt.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
zondag 7 oktober 2012 om 21:39
zondag 7 oktober 2012 om 21:40
Doet me zooo denken aan dit verhaal: (erg lang, sorry, ik snap als het gescipt wordt
"Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde. Ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook. Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik, zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen."
"Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde. Ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook. Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik, zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen."
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
zondag 7 oktober 2012 om 21:52
quote:Spininhoek schreef op 07 oktober 2012 @ 21:40:
Doet me zooo denken aan dit verhaal: (erg lang, sorry, ik snap als het gescipt wordt
"Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde. Ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook. Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik, zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen."
hier moet ik echt even om janken bah
Zo ken ik ook mensen die met de mode meelopen ,hun 2 hondjes moesten weg omdat man een amerikaanse buldog wou want dat was pas een stoere hond.Daarvoor hadden ze al een herder wat weg moest,toen de 2 kleine hondjes en nu deze ben benieuwd hoelang deze blijft.Het is verdomme toch geen ding.Bah ik kan me er echt aan dood ergeren.Wij hebben verschillende honden gehad De 1 is 16 geworden en gestorven aan kanker de andere is 8 geworden en had een hart probleem bij de geboorte al dus we wisten dat hij niet zo oud zou worden.Nu hebben we er 1 van 6 jaar en we hopen nog heel veel van hem te kunnen genieten wij alle 4 zijn stapelgek op het lieve mormeltje,zelfs op vakantie gaat meneer mee want we kunnen niet zonder hem.Helaas is niet iedereen zo.
Doet me zooo denken aan dit verhaal: (erg lang, sorry, ik snap als het gescipt wordt
"Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde. Ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook. Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik, zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen."
hier moet ik echt even om janken bah
Zo ken ik ook mensen die met de mode meelopen ,hun 2 hondjes moesten weg omdat man een amerikaanse buldog wou want dat was pas een stoere hond.Daarvoor hadden ze al een herder wat weg moest,toen de 2 kleine hondjes en nu deze ben benieuwd hoelang deze blijft.Het is verdomme toch geen ding.Bah ik kan me er echt aan dood ergeren.Wij hebben verschillende honden gehad De 1 is 16 geworden en gestorven aan kanker de andere is 8 geworden en had een hart probleem bij de geboorte al dus we wisten dat hij niet zo oud zou worden.Nu hebben we er 1 van 6 jaar en we hopen nog heel veel van hem te kunnen genieten wij alle 4 zijn stapelgek op het lieve mormeltje,zelfs op vakantie gaat meneer mee want we kunnen niet zonder hem.Helaas is niet iedereen zo.
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
zondag 7 oktober 2012 om 22:00
Wat een takkenmens is dat familielid zeg! Om dieren af te danken, en dan nog op een leeftijd dat ze niet meer zoveel kans hebben om alsnog geadopteerd te worden, en ook niet meer zo flexibel om ergens te wennen.
Nee, ik snap veel mensen ook niet. Ongelofelijk.
Ik zou nooit een hond naar het asiel kunnen brengen. Ik zou dan niet meer kunnen slapen.
Nee, ik snap veel mensen ook niet. Ongelofelijk.
Ik zou nooit een hond naar het asiel kunnen brengen. Ik zou dan niet meer kunnen slapen.
zondag 7 oktober 2012 om 22:04
Ik snap sommige mensen echt niet, mijn hond is bijna gewoon een kindje van mij. Oke mijn familie verklaart me regelmatig voor gek hoe ik met mn hond om ga haha. Maar dat beestje is momenteel mijn alles! Je raakt toch aan een hond gehecht, hebben sommige mensen dan echt geen gevoel?
Maar misschien is het beter voor de hondjes als ze een baasje krijgen die wel om ze geeft en voor ze wilt zorgen dan een baasje die met tegenzin voor ze zorgt!
Maar misschien is het beter voor de hondjes als ze een baasje krijgen die wel om ze geeft en voor ze wilt zorgen dan een baasje die met tegenzin voor ze zorgt!
zondag 7 oktober 2012 om 22:50
quote:ginevra schreef op 07 oktober 2012 @ 22:35:
Als ik dictator was van dit land kon je alleen maar een huisdier houden met vergunning. En een dier afdanken is je vergunning kwijtraken.
Bah, ik word zo naar van dit soort verhalen.En alleen puppies mogen fokken indien je daar een vergunning voor had, zodat pups uitermate selectief verkocht werden.
Als ik dictator was van dit land kon je alleen maar een huisdier houden met vergunning. En een dier afdanken is je vergunning kwijtraken.
Bah, ik word zo naar van dit soort verhalen.En alleen puppies mogen fokken indien je daar een vergunning voor had, zodat pups uitermate selectief verkocht werden.
zondag 7 oktober 2012 om 23:33
quote:iones schreef op 07 oktober 2012 @ 22:50:
[...]
En alleen puppies mogen fokken indien je daar een vergunning voor had, zodat pups uitermate selectief verkocht werden.
En ook geen extra "mode' hondjes meer werden gefokt zoals;
De Lassie's
De 101 Dalmatiërs (sowieso een inbreed ras)
De Rex-Herders
De Popla Labradors
De "stoere en al mijn vrienden hebben er een" Staffords
De Milo-Jack Russels
enzovoorts
[...]
En alleen puppies mogen fokken indien je daar een vergunning voor had, zodat pups uitermate selectief verkocht werden.
En ook geen extra "mode' hondjes meer werden gefokt zoals;
De Lassie's
De 101 Dalmatiërs (sowieso een inbreed ras)
De Rex-Herders
De Popla Labradors
De "stoere en al mijn vrienden hebben er een" Staffords
De Milo-Jack Russels
enzovoorts
zondag 7 oktober 2012 om 23:40
persoonlijk vind ik dat een ongewenst dier niet bij de eigenaars zou moeten blijven en het beste bij een nieuwe baas kan, die een nieuwe frisse kijk op het dier heeft. Die baas ziet hoe het dier nu is en kiest voor hem.
Sentimentaliteit of schuldgevoel daar is niemand mee gebaat. Dus top van die mensen dat ze niet verder aanmodderen maar hem elders willen plaatsen.
De hond zelf kent het begrip sentimentaliteit niet en zal de vorige eigenaars al gauw vergeten zijn.
Sentimentaliteit of schuldgevoel daar is niemand mee gebaat. Dus top van die mensen dat ze niet verder aanmodderen maar hem elders willen plaatsen.
De hond zelf kent het begrip sentimentaliteit niet en zal de vorige eigenaars al gauw vergeten zijn.
it's a big club and you ain't in it
maandag 8 oktober 2012 om 00:13
Bah, ik heb daar ook een hekel aan. Heb tot nu toe alleen maar katten gehad uit het asiel of van anderen die er door omstandigheden niet meer voor konden zorgen.
Ligt nu weer zo'n zwerver half op mijn toetsenbord te spinnen. Ex heeft nog geen andere woning en tot die tijd blijft zwarte panter hier.
Is toch het mooiste wat er is, zo'n maatje wat altijd blij is als je thuis komt? Ik snap ook niet dat er mensen zijn die niet van dieren houden...
Ligt nu weer zo'n zwerver half op mijn toetsenbord te spinnen. Ex heeft nog geen andere woning en tot die tijd blijft zwarte panter hier.
Is toch het mooiste wat er is, zo'n maatje wat altijd blij is als je thuis komt? Ik snap ook niet dat er mensen zijn die niet van dieren houden...
maandag 8 oktober 2012 om 00:26
@Spininhoek: raar, sentimenteel, tranentrekkend en vooral onrealistisch verhaal. Een hond heeft niet het soort hersenen waarmee hij een dergelijk mensenverhaal bedenken kan. Een verhaal vol haat en bedoeld om anderen een schuldgevoel te bezorgen, omdat jij dat wil en jij je even daardoor beter dan een ander kan voelen.
Gun een hond een baas die ook de paar laatste jaren zijn operaties, medicijnen en diëten betalen kan zonder zijn gezin te duperen. Wie dat is, dat zal het dier weinig uitmaken, als het maar een baas is en geen troetelaar.
Gun een hond een baas die ook de paar laatste jaren zijn operaties, medicijnen en diëten betalen kan zonder zijn gezin te duperen. Wie dat is, dat zal het dier weinig uitmaken, als het maar een baas is en geen troetelaar.
it's a big club and you ain't in it
maandag 8 oktober 2012 om 00:29
quote:rionyriony schreef op 08 oktober 2012 @ 00:26:
Gun een hond een baas die ook de paar laatste jaren zijn operaties, medicijnen en diëten betalen kan zonder zijn gezin te duperen. Wie dat is, dat zal het dier weinig uitmaken, als het maar een baas is en geen troetelaar.
Ja zeg denk even na. Alsof een op leeftijd zijnde hond zomaar een nieuwe baas krijgt.
Vraag aan jou, wat is de optie als hij die niet krijgt?
Gun een hond een baas die ook de paar laatste jaren zijn operaties, medicijnen en diëten betalen kan zonder zijn gezin te duperen. Wie dat is, dat zal het dier weinig uitmaken, als het maar een baas is en geen troetelaar.
Ja zeg denk even na. Alsof een op leeftijd zijnde hond zomaar een nieuwe baas krijgt.
Vraag aan jou, wat is de optie als hij die niet krijgt?
maandag 8 oktober 2012 om 00:43
maandag 8 oktober 2012 om 00:47
Gun een hond een baas die ook de paar laatste jaren zijn operaties, medicijnen en diëten betalen kan zonder zijn gezin te duperen. Wie dat is, dat zal het dier weinig uitmaken, als het maar een baas is en geen troetelaar.[/quote]
Wat een onzin dit. De nieuwe bazen liggen niet voor het oprapen en een hond hecht zich toch ook aan zijn baas. Moet er niet aan denken dat mijn hond van 14 opeens een andere baas zou krijgen.
Wat een onzin dit. De nieuwe bazen liggen niet voor het oprapen en een hond hecht zich toch ook aan zijn baas. Moet er niet aan denken dat mijn hond van 14 opeens een andere baas zou krijgen.