Help mijn vriend is psychotisch

quote:rose1977 schreef op 25 april 2008 @ 22:44:

Minny,



Heb jij een partner gehad met psychoses??Die diagnose is nooit gesteld, maar dat hij niet helemaal in orde is/was dat stond buiten kijf. Hij heeft een alcohol probleem en onder invloed van drank kon zijn hele persoonlijkheid veranderen. Tot aan het geweldadige aan toe. Dat hij hulp nodig had was duidelijk, hij liep ook bij een therapeut.

Maar ik heb voor mijn eigen geestelijke gezondheid en veiligheid moeten kiezen, want als ik nog langer bij hem was geweest dan was ik zelf ingestort. Lang verhaal, het komt er op neer dat ik geestelijk en lichamelijk helemaal op was toen ik hem uiteindelijk heb laten oppakken.

Kijk, schizofrenie is een heel ander hoofdstuk... dan zou ik ook snel m'n bijltje neergooien...



maar als er nog een reeële kans op genezing is, dat je man weer gewoon de man wordt die hij was... met jouw en zijn angst voor een nieuwe psychose... hoe lang zou je daar dan nog voor willen vechten?

Sterkte rose.

quote:rose1977 schreef op 25 april 2008 @ 22:18:



Waar ik ook moeite mee heb is dat hij zich moeilijk kan inleven in mijn situatie. Maar is dit nog de psychose of is daadwerkelijk egocentrisch.



Je schreef dat je toekomst wankel is, je vertrouwen terug moet komen e.d. Moet je nagaan wat voor dreun je vriend gekregen heeft wat betreft het hebben van vertrouwen in de toekomst, in zichzelf, in zijn hersenpan. En daarnaast zullen de medicijnen die hij krijgt ook effect hebben op zijn denkvermogen, concentratie e.d. Dus dat gebrek aan inlevingsvermogen verbaast me niet zo. Maar ik kan me voorstellen dat je er zo nu en dan geen gat meer in ziet, zeker gezien de lange aanloop tot de psychose en de rol die je in zijn wanen kreeg toebedeeld.



Je schrijft dat je toekomst wankel is en dat je niet weet wat je moet doen. Maar móet je wel persé iets doen? Kun je e.e.a. niet gewoon een tijdje aankijken? Ik snap dat het zwaar is, maar het zou ook zwaar zijn als hij een hersentumor had, of een auto ongeluk had gehad, of noem het maar op. Hij is niet slecht, hij is in de war. Het is mooi ka uu tee voor jullie allebei dat hem dit treft, maar shit happens, hij kan er ook niets aan doen.



Iemand gaf het advies om naar een forum voor familie en partners te gaan. Ik sluit me daar bij aan. Ik denk dat je daar eerder/meer mensen zult vinden die iets met je vragen, emoties en dilemma's kunnen, dan hier.

Precies,

natuurlijk is het zwaar enzo, maar jullie hebben toch een relatie! hij had idd ook een zwaar ongeluk kunnen krijgen, invalide raken, kanker...sterker nog, dat krijgt ie misschien ook nog. of jij raakt ooit depressief ofzo, je weet het toch niet. het is een grote hobbel in je relatie, een berg zelfs, maar er zullen nog wel meer bergen komen, ik zou zeggen probeer ze samen te beklimmen!

Een direct familielid van mij heeft ook een psychose gehad. Na de eerst keer duurde het twee weken voordat hij weer redelijk normaal was. De tweede keer (al na een aantal weken) was veel heftiger. Hij heeft die keer zichzelf en anderen vreselijk in gevaar gebracht. Het was echt super eng, er was geen contact meer mogelijk op dat moment. Volgens de artsen was er een hele kleine kans dat hij weer helemaal de oude zou worden. Hij is toen intern opgenomen voor een jaar en moest na die tijd voor de rest van zijn leven medicijnen slikken. Daar werd hij een soort langzaam pratende plant van, zonder emoties, pieken en dalen. Hij is toen zonder overleg met de artsen gestopt met de medicatie en is nu alweer 10 jaar psychose-vrij. Als je hem ziet zou je niet denken dat er ooit iets psychisch mis is gegaan. Hij weet wel dat hij bepaalde grenzen heeft, moet goed slapen en stress vermijden.



Het kan dus weer helemaal goed komen zonder terugval. Op onze familie heeft het een hele grote impact gehad. Het is heel moeilijk om iemand totaal in zijn eigen (soms angstige) wereld te zien en niets voor die persoon te kunnen doen. Als hij denkt dat hij een diertje is dan is hij een diertje en niets kan hem daarvan afbrengen.



Het hangt van de zwaarte van de psychose af hoelang het herstel gaat duren maar waarschijnlijk hebben jouw vriend en jij nog een lange weg te gaan. Ik hoop dat jullie relatie sterk genoeg is om dit te overleven.

De dingen die hij heeft gedaan of gezegd tijdens, of in de aanloop daarnaartoe, zou ik als ik jou was zsm vergeten. Dit was jouw vriend niet die sprak/handelde maar zijn psychose!



Heel veel sterkte voor jullie beide!

quote:loomii schreef op 25 april 2008 @ 23:47:

[...]

Je schreef dat je toekomst wankel is, je vertrouwen terug moet komen e.d. Moet je nagaan wat voor dreun je vriend gekregen heeft wat betreft het hebben van vertrouwen in de toekomst, in zichzelf, in zijn hersenpan. En daarnaast zullen de medicijnen die hij krijgt ook effect hebben op zijn denkvermogen, concentratie e.d. Dus dat gebrek aan inlevingsvermogen verbaast me niet zo. Maar ik kan me voorstellen dat je er zo nu en dan geen gat meer in ziet, zeker gezien de lange aanloop tot de psychose en de rol die je in zijn wanen kreeg toebedeeld.



Je schrijft dat je toekomst wankel is en dat je niet weet wat je moet doen. Maar móet je wel persé iets doen? Kun je e.e.a. niet gewoon een tijdje aankijken? Ik snap dat het zwaar is, maar het zou ook zwaar zijn als hij een hersentumor had, of een auto ongeluk had gehad, of noem het maar op. Hij is niet slecht, hij is in de war. Het is mooi ka uu tee voor jullie allebei dat hem dit treft, maar shit happens, hij kan er ook niets aan doen.



Iemand gaf het advies om naar een forum voor familie en partners te gaan. Ik sluit me daar bij aan. Ik denk dat je daar eerder/meer mensen zult vinden die iets met je vragen, emoties en dilemma's kunnen, dan hier.Ik sluit me hier helemaal bij aan.

quote:Shera schreef op 26 april 2008 @ 09:59:

Het kan dus weer helemaal goed komen zonder terugval. Op onze familie heeft het een hele grote impact gehad. Het is heel moeilijk om iemand totaal in zijn eigen (soms angstige) wereld te zien en niets voor die persoon te kunnen doen. Als hij denkt dat hij een diertje is dan is hij een diertje en niets kan hem daarvan afbrengen.



Het hangt van de zwaarte van de psychose af hoelang het herstel gaat duren maar waarschijnlijk hebben jouw vriend en jij nog een lange weg te gaan. Ik hoop dat jullie relatie sterk genoeg is om dit te overleven.

De dingen die hij heeft gedaan of gezegd tijdens, of in de aanloop daarnaartoe, zou ik als ik jou was zsm vergeten. Dit was jouw vriend niet die sprak/handelde maar zijn psychose!



Heel veel sterkte voor jullie beide!Dit is helemaal waar. Heftig verhaal ook Shera.

Ook van mij aan TO (en voor de partner) veel sterkte gewenst.

Hoi,

niet m'n partner, maar ikzelf heb ooit (1 keer dus) een psychose gehad. Dat is al 8 jaar geleden en sinds die tijd ben ik stabiel (met medicatie). Mijn partner heeft er destijds, gelukkig, voor gekozen om bij mij te blijven. Wel zegt hij achteraf dat ik (itt jouw partner) destijds eigenlijk vrijwel de hele tijd empathisch naar hem toe geweest ben. Hier speelt ook mee dat de tijd van psychose naar opname/medicatie-die-hielp een stuk korter was (ong. 1 week, die hij wel verschrikkelijk vond).



Van de ene kant ben ik (en man ook) natuurlijk erg blij dat mijn man deze keuze gemaakt heeft. Anderzijds lijkt het me zowel voor jezelf als voor je partner niet eerlijk/prettig/ goed voor de relatie etc. als je je eigen grenzen overschrijdt.

Je verhaal komt op mij over alsof je op dit moment jullie toekomst al super-negatief ziet (correct me if I'm wrong). Dat lijkt me een slechte basis voor een evt. vervolg (ook voor ons waren de eerste jaren na die psychose al moeilijk genoeg).

Een hele goede vriendin van mij heeft een psychose gehad door opeenstapeling van nare gebeurtenissen en heel veel stress. Ze is nog steeds mijn vriendin. Met of zonder psychose. Het heeft ongeveer een jaar gekost eer ze weer beter was en ze moet nog steeds zichzelf erg in acht nemen. Maar inmiddels geniet ze weer met volle teugen van het leven. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om haar in die ontzettend nare periode te laten vallen. Iemand kiest daar zelf niet voor. Dat overkomt je en kan iedereen overkomen. Ook jou en mij. Een psychose wil nog niet zeggen dat iemand psychiatrisch patient is.

Hoe jouw toekomst eruit ziet, bepaal je zelf.

Je mag stoppen met deze relatie wanneer je wilt!



Hulp accepteren en medicatie slikken is vaak heel moeilijk voor mensen met een psychose, omdat ze een vertekend beeld van de werkelijkheid hebben. Je vriend is blijkbaar nog niet 'helder' genoeg om te beseffen dat deze medicatie hem zal helpen, en dat hij deze status van 'helderheid' nog niet bereikt heeft, ligt aan de psychose...



Hoeveel tijd geef je hem en zijn herstel?

Correct me if I'm wrong maar ik krijg een beetje het gevoel dat je een soort "toestemming" vraagt om bij hem weg te mogen gaan.

rose1977,



anti-psychotica hebben helaas nogal wat bijwerkingen. Het is geen lolletje om ze te moeten slikken en wanneer iemand zich dan wat beter voelt, is de verleiding om ze (deels) te laten staan daarom best aanwezig.



Als je met de relatie wilt stoppen, doe dat dan. Maar ik zou het richting je vriend dan netjes vinden als je gewoon zegt dat je het zwaar vindt en er geen vertrouwen meer in hebt, ipv de bij de psychose horende zaken als op zichzelf betrokken zijn en een beetje rommelen met de medicatie als oorzaak voor de breuk aan te gaan voeren. Misschien voel je je moreel bezwaard om er nu een punt achter te zetten. Hopelijk voel je je als het toch zover is ook moreel bezwaard om hem de schuld er van te geven.

rose,

denk goed na wat je doet. je hebt nu nog de keuze.....

zelf ben ik meer dan 12 jaar getrouwd geweest met iemand die leed aan obsessieve-compulsieve gedragsstoornissen. en geloof me maar, mijn leven met hem was een hel. en het werd alleen maar erger met de jaren, niet beter. ben er bijna aan kapot gegaan (hij niet hoor).

heb het twaalf jaar volgehouden, maar toen ik merkte dat mijn zoontje (toen bijna 5 jaar) onder zijn gedrag begon te lijden heb ik de knoop doorgehakt en ben ik vertrokken (zoontje is nu in behandeling voor adhd).

kamp nu met allerlei gezondheidsproblemen die waarschijnlijk te maken hebben met de langdurige stress waaraan ik mezelf al die jaren blootgesteld heb (want geloof me maar vrij, ik heb echt heel veel geduld gehad en heel veel getoleleerd).

ben nu 42 jaar en moet helemaal opnieuw beginnen. kan nu alleen maar bedenken hoe anders mijn leven er had uitgezien als ik eerder de knoop had doorgehakt en ingezien had dat de situatie hopeloos was.......

sterkte clea

Nogmaals de tip aan rose om een forum als van Ypsilon op te zoeken.



clea, ik vind het heel erg voor jou en je zoontje dat jullie zo geleden hebben onder de gedragsstoornissen van je ex. Een psychose is echter geen gedragsstoornis, het is een heel andere tak van sport. Op basis van jouw ervaringen rose voorhouden dat ze heel goed moet nadenken wat ze gaat doen "nu ze nog de keuze heeft" (ze heeft altijd nog de keuze toch? Ik snap niet wart je daarmee bedoelt), vind ik dan ook eigenlijk nergens op slaan.

Loomii, ik begrijp wat je wilt zeggen maar een echt ernstige ocd kan zelfs moeilijk te onderscheiden zijn van een psychose. Dus hoe kom jij erbij om ocd onder een 'gedragsstoornis' te plaatsen?

Ik denk dat Clea met haar advies heel goed aan kan geven dat je, als je voorbij je eigen grenzen gaat, goed op je bek kan gaan en ze zelfs kunnen vervagen. Helemaal als je partner medicatie of behandeling weigert.

Sound, ik reageerde op de post van clea, die had het zelf over een gedragsstoornis, vandaar.

Ha, ok. Maar dan begrijp ik je reactie nog steeds niet. In hoeverre is het zo anders? Nou ja, zie vorige post.

Een OCD is wel degelijk iets heel anders dan een psychose.



Het DSM-IV geeft de volgende criteria voor de obsessief-compulsieve stoornis:



* A. Obsessies of compulsies:



Criteria voor obsessies (dwangmatige gedachten):



1. Herhaaldelijke en aanhoudende gedachten, impulsen of beelden die tijdens de stoornis worden ervaren als opgedrongen of misplaatst en die angst of spanning veroorzaken.

2. De gedachten, impulsen of beelden zijn niet uitsluitend veroorzaakt door zorgen over alledaagse problemen.

3. De persoon probeert de gedachten, impulsen of beelden te negeren of ze te neutraliseren met andere gedachten of handelingen.

4. De persoon realiseert zich dat de obsessieve gedachten, impulsen of beelden een product van zijn eigen geest zijn (niet opgelegd door gedachte-inbrenging).



Criteria voor compulsies (dwangmatige handelingen):



1. Herhaald gedrag (bv. handen wassen, (smetvrees) ordenen, controleren) of geestelijke handelingen (bv. bidden, tellen, woorden zachtjes herhalen) die de persoon uitvoert als reactie op een obsessie of die worden uitgevoerd volgens strikte regels.

2. Het gedrag of de geestelijke handelingen zijn gericht op het voorkomen of verminderen van spanning of het voorkomen van een gevreesde situatie. Deze gedragspatronen of geestelijke handelingen hangen echter niet reëel samen met de gebeurtenis die verminderd of voorkomen moet worden of zijn duidelijk overdreven.



* B. Op een bepaald punt tijdens de aandoening ziet de persoon in dat de obsessies of compulsies overdreven en onnodig zijn. N.B.: Dit is niet van toepassing op kinderen.

* C. De obsessies of compulsies veroorzaken duidelijk spanning, kosten veel tijd (meer dan een uur per dag) of doen ernstig inbreuk op de dagelijkse bezigheden, het werk (of studie) of sociale activiteiten en relaties.

* D. Als een andere aandoening uit As I is geconstateerd, blijft de inhoud van de obsessies of compulsies daartoe niet beperkt (bv. preoccupatie met voedsel bij een eetstoornis, haar uittrekken bij trichotillomanie, bezorgdheid over het uiterlijk bij een stoornis van de lichaamsbeleving, preoccupatie met drugs bij een verslavingsstoornis, preoccupatie met een ernstige ziekte bij hypochondrie, preoccupatie met seksuele driften of fantasieën bij parafilie of schuldgevoelens bij klinische depressie).

* E. De stoornis is niet het gevolg van het innemen van een substantie (bijvoorbeeld drugs of geneesmiddelen) of een somatische aandoening.



Dit is toch echt iets heel anders dan een psychose.



Ik weet niet of Clea nou een OCD bedoelde of een Obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis:

OCS moet worden onderscheiden van de obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis, die in de psychiatrie wordt gedefinieerd als een eigenschap van de persoonlijkheid in plaats van een angststoornis.



Iemand met een OCD heeft volgens de beschrijving van DSM-IV heel andere symptomen als iemand met een psychose. Ik vind niet dat jullie dit met elkaar mogen vergelijken.



Bovendien hoop ik dat Rose1977 begrijpt dat als je in een psychose verkeerd, je gewoon niet realistisch kan denken. Je vriend is zichzelf nu niet. Mijn broer heeft een psychose gehad en is opgenomen geweest, maar ik heb hem nooit veroordeeld of gedacht 'ik wil niets meer met hem te maken hebben' voor de dingen die hij toen zei en deed. Ook al maakte hij ons bang met wat hij zei of wat hij deed, of was hij ervan overtuigd dat iedereen tegen hem was of wat dan ook.. Hij was zichzelf gewoon niet! Als ik in jouw schoenen zou staan (wat me verschrikkelijk moeilijk lijkt), zou ik nog geen beslissing gaan maken. Tenzij het al voor de periode van zijn psychose al niet goed tussen jullie ging. Dan is het een ander verhaal. Maar vind je het niet erg jammer om hem nu al op te geven, terwijl hij kan genezen?



Nog een andere opmerking: ik vond het erg om te lezen dat iemand een persoon met een psychose gelijk als een 'psychiatrisch patient' bestempelt. Dat is hij misschien nu tijdelijk, maar zal hij hopelijk en waarschijnlijk niet blijven. Niet gelijk alle personen die zoiets ergs overkomt, wat bovendien erg eng is voor die persoon, in het hokje 'psychiatrisch patient' plaatsen. Is bovendien niet erg aardig als mensen dit lezen, en ze hebben zelf ooit een psychose of wat dan ook gehad.

quote:Soundpost schreef op 27 april 2008 @ 22:17:

Maar dan begrijp ik je reactie nog steeds niet. In hoeverre is het zo anders?



Ten eerste is een OCD in de basis heel iets anders dan een psychose, voor zover ik weet. Een gedragsstoornis wordt daarnaast als iets heel hardnekkigs gezien, een psychose kan prima eenmalig zijn en je kunt daar uitkomen zonder er ooit weer last van te hebben.



Ik pleit er niet voor dat rose over haar grenzen gaat, ik pleit er voor dat ze niet te snel conclusies trekt op basis van het gedrag van haar vriend nu, op een moment dat hij nog niet geheel psychosevrij is (in elk geval nog niet geheel helder, volgens rose) en nog opgenomen en in behandeling is. Da's aan de vroege kant, imho. En mocht ze toch het bijltje erbij neer willen gooien, wat haar goed recht is, dan hoop ik dat ze het op kan brengen om te zeggen dat zij de onzekerheid niet langer trekt, ipv de schuld voor de breuk te leggen bij zijn vermeende egocentrisme en therapieontrouw.



That's all.

@ Else88;

Dat was ik, die de term psychiatrisch patient hanteerde. En hoe je het ook wendt of keert, iemand die een psychose heeft (gehad) is (HOPELIJK) al of niet tijdelijk een psychiatrische patient. Ik zei niet "gek", of "gestoord", maar noemde slechts het beestje bij de naam. En dat zouden alle psychotische mensen moeten doen; zich in gedegen behandeling (laten) stellen, binnen de psychiatrie. Dat bespaart een hoop leed. Ik vind daar niets onaardigs aan, sorry Dat jij er een "hokje" van maakt, zou je onaardig kunnen noemen. Maar dat doe ik niet

Ja, een ocd is niet hetzelfde. Maar het kan lastig te onderscheiden zijn, en daarmee bedoel ik niet de verschillende DSM categorieën maar hoe het zich manifesteert.

Bij een ocd kunnen er ook wanen en hallucinaties zijn bijvoorbeeld, en worden daarom vaak antipsychotica voorgeschreven. Om het topic niet volledig daarover te laten gaan geef ik een link voor geïnteresseerden uit het tijdschrift voor psychiatrie. ocs/psychose



Else, ik hoop dat het nu goed gaat met je broer en hij er mee om heeft leren gaan.

quote:loomii schreef op 28 april 2008 @ 00:17:

[...]





Ten eerste is een OCD in de basis heel iets anders dan een psychose, voor zover ik weet. Een gedragsstoornis wordt daarnaast als iets heel hardnekkigst gezien, een psychose kan prima eenmalig zijn en je kunt daar uitkomen zonder er ooit weer last van te hebben.



Ik pleit er niet voor dat rose over haar grenzen gaat, ik pleit er voor dat ze niet te snel conclusies trekt op basis van het gedrag van haar vriend nu, op een moment dat hij nog niet geheel psychosevrij is (in elk geval nog niet geheel helder, volgens rose) en nog opgenomen en in behandeling is. Da's aan de vroege kant, imho. En mocht ze toch het bijltje erbij neer willen gooien, wat haar goed recht is, dan hoop ik dat ze het op kan brengen om te zeggen dat zij de onzekerheid niet langer trekt, ipv de schuld voor de breuk te leggen bij zijn vermeende egocentrisme en therapieontrouw.



That's all.



De discussies zijn daarover (het strikte klassieke onderscheid) gaande, zie de link bv.

Ik vind het niet aan de vroege kant, ze heeft er al een half jaar mee gezeten aangezien het sluipend van kwaad tot erger is gegaan en hij al een tijd achterdochtig was. Dat is een enorme last en een aanslag op je vertrouwen zoals ze zelf ook beschrijft. Dat vind ik niet aan de vroege kant maar eerder het tijdig nadenken over je eigen grenzen en draagkracht.