Psyche
alle pijlers
Klaar met therapie...
woensdag 24 oktober 2012 om 17:51
Ik was drie toen ik voor het eerst met mijn ouders bij een therapeut kwam. Ik was een druk kind, lastig. ADHD was de diagnose. Niemand kon toen vermoeden van de lange weg die komen zou. Mede doordat ik 'anders' was, niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk, had ik een moeilijke jeugd. Ik werd ontzettend gepest, zowel op als buiten school. Op de basisschool volgde ik cursussen, deed ik therapiegroepen en moest ik af en toe met een psycholoog of psychiater praten. Ik was niet blij, eerder eenzaam en verdrietig, maar ik was nog te jong om het echt te snappen.
Op de middelbare school knalde het en bedacht ik voor het eerst dat het misschien beter was als ik dood zou gaan. Ik beschadigde mezelf, en hoe ouder ik werd, hoe moeilijker ik het kreeg. Ik deed verschillende suïcidepogingen en eigenlijk ging het van kwaad tot erger. Weer vele therapieën (en daarmee vele diagnoses), ambulant, deeltijd, groepen en ik ben zeven keer opgenomen geweest in verschillende instellingen. Ik bleef diepongelukkig en ik bleef maar aanmodderen. En al die therapieën, ach, ik wist al die dingen die gezegd werden allang. Daarvoor liep ik al te lang rond in dat wereldje en geen therapeut die me nog iets nieuws kon vertellen. Er waren wel therapeuten die vroegen of ik gestudeerd had, omdat ik er zoveel vanaf wist. Uhh... ja, laten we het 'zelfstudie' noemen. Eigenlijk wisten ook zij het niet meer en daarmee werd mijn wanhoop alleen maar groter. Ik wist alles dondersgoed, ik had alleen geen idee hoe ik het toe moest passen en hoe ik dat kon gebruiken om ervoor te zorgen dat ik me beter zou gaan voelen.
Tot die omslag vorig jaar. Ik besloot dat het klaar was met dat aanmodderen, mezelf doodwensen en wat allemaal nog meer. Als ik écht, écht wilde dat ik me beter zou gaan voelen, dan was de eerste stap om te kiezen voor het leven. Geen doodsgedachtes (en zeker geen plannen en uitvoeringen) meer, geen zelfbeschadiging. En dat was hoe het ging en dat was uiteindelijk het middel waardoor ik weer bergopwaarts kon en ging, in plaats van alleen maar verder het dal in.
Mensen om me heen begrepen er niets van, wat er gebeurd was. Eerst was er ook veel wantrouwen. Dat had ik zelf trouwens ook, dat wantrouwen, bang voor een terugval. Ik heb echt het vertrouwen van mensen om me heen, én het vertrouwen in mezelf, opnieuw moeten winnen.
Voor mij was het blijkbaar echt een keuze die ik moest maken. Ik had steeds gekozen voor dat vertrouwde wereldje van depressies, therapieën en heftigheden. Omdat ik het kende, en ik doodsbang was voor wat er over zou blijven als dat weg zou vallen. Ik ben er wel zeker van dat ik die keuze niet eerder kón maken en dat het eerder niet oprecht was geweest als ik het toch had geprobeerd. Dat ik daar al die jaren therapie voor nodig had.
Iedere dag zet ik nog steeds stappen, blijf ik leren. Ik voel me goed. Ik ben een dankbaar mens en de meeste tijd geniet ik van het leven.
Over een maand word ik 25. Gisteren heb ik mijn therapie afgesloten. Ik ben al ruim een jaar stabiel en kan op eigen benen staan. Ik ben trots. En ook een beetje emotioneel, want ik had eerlijk waar nooit verwacht dat ik zou komen waar ik nu ben.
Dat wilde ik delen met jullie.
Nog een vraag aan jullie: Dit, het afsluiten van mijn therapie, is misschien wel de grootste mijlpaal die ik ooit heb bereikt en dat wil ik graag vieren. Klein, bescheiden, in mijn eentje of hooguit samen met mijn beste vriend. Als soort symbool. Hebben jullie ideeën?
Op de middelbare school knalde het en bedacht ik voor het eerst dat het misschien beter was als ik dood zou gaan. Ik beschadigde mezelf, en hoe ouder ik werd, hoe moeilijker ik het kreeg. Ik deed verschillende suïcidepogingen en eigenlijk ging het van kwaad tot erger. Weer vele therapieën (en daarmee vele diagnoses), ambulant, deeltijd, groepen en ik ben zeven keer opgenomen geweest in verschillende instellingen. Ik bleef diepongelukkig en ik bleef maar aanmodderen. En al die therapieën, ach, ik wist al die dingen die gezegd werden allang. Daarvoor liep ik al te lang rond in dat wereldje en geen therapeut die me nog iets nieuws kon vertellen. Er waren wel therapeuten die vroegen of ik gestudeerd had, omdat ik er zoveel vanaf wist. Uhh... ja, laten we het 'zelfstudie' noemen. Eigenlijk wisten ook zij het niet meer en daarmee werd mijn wanhoop alleen maar groter. Ik wist alles dondersgoed, ik had alleen geen idee hoe ik het toe moest passen en hoe ik dat kon gebruiken om ervoor te zorgen dat ik me beter zou gaan voelen.
Tot die omslag vorig jaar. Ik besloot dat het klaar was met dat aanmodderen, mezelf doodwensen en wat allemaal nog meer. Als ik écht, écht wilde dat ik me beter zou gaan voelen, dan was de eerste stap om te kiezen voor het leven. Geen doodsgedachtes (en zeker geen plannen en uitvoeringen) meer, geen zelfbeschadiging. En dat was hoe het ging en dat was uiteindelijk het middel waardoor ik weer bergopwaarts kon en ging, in plaats van alleen maar verder het dal in.
Mensen om me heen begrepen er niets van, wat er gebeurd was. Eerst was er ook veel wantrouwen. Dat had ik zelf trouwens ook, dat wantrouwen, bang voor een terugval. Ik heb echt het vertrouwen van mensen om me heen, én het vertrouwen in mezelf, opnieuw moeten winnen.
Voor mij was het blijkbaar echt een keuze die ik moest maken. Ik had steeds gekozen voor dat vertrouwde wereldje van depressies, therapieën en heftigheden. Omdat ik het kende, en ik doodsbang was voor wat er over zou blijven als dat weg zou vallen. Ik ben er wel zeker van dat ik die keuze niet eerder kón maken en dat het eerder niet oprecht was geweest als ik het toch had geprobeerd. Dat ik daar al die jaren therapie voor nodig had.
Iedere dag zet ik nog steeds stappen, blijf ik leren. Ik voel me goed. Ik ben een dankbaar mens en de meeste tijd geniet ik van het leven.
Over een maand word ik 25. Gisteren heb ik mijn therapie afgesloten. Ik ben al ruim een jaar stabiel en kan op eigen benen staan. Ik ben trots. En ook een beetje emotioneel, want ik had eerlijk waar nooit verwacht dat ik zou komen waar ik nu ben.
Dat wilde ik delen met jullie.
Nog een vraag aan jullie: Dit, het afsluiten van mijn therapie, is misschien wel de grootste mijlpaal die ik ooit heb bereikt en dat wil ik graag vieren. Klein, bescheiden, in mijn eentje of hooguit samen met mijn beste vriend. Als soort symbool. Hebben jullie ideeën?
woensdag 24 oktober 2012 om 18:02
Allereerst wat een mooi verhaal... Althans, van het afgelopen jaar
Echt super om te lezen dat het beter gaat.
En dan nu mijn ideetje... Toen ik een grote mijlpaal in mijn leven had bereikt ben ik er 'voorbij gestreefd'. Er totaal niet mee bezig. Mijn omgeving wel. Ik kreeg van mijn ouders, broer en zus een zilveren ketting met een zilveren hartvormige hanger met daarin gegraveerd 'Forever'
Heb hem dag en nacht om en het herinnert mij aan mijn strijd en aan de liefde van mijn omgeving.
Ik denk dat je iets 'moet' doen/kopen wat voor JOU waarde heeft. Ben jij van ringen, koop dan een mooie ring voor jezelf. Haal jij meer uit een etentje met je vriend/vrienden/wie dan ook. Ga dat doen en pak wat meer uit. Dus niet het restaurant om de hoek, maar het mag best een beetje bijzonder zijn!!! Dat heb je verdikkeme verdiend!!!!
Echt super om te lezen dat het beter gaat.
En dan nu mijn ideetje... Toen ik een grote mijlpaal in mijn leven had bereikt ben ik er 'voorbij gestreefd'. Er totaal niet mee bezig. Mijn omgeving wel. Ik kreeg van mijn ouders, broer en zus een zilveren ketting met een zilveren hartvormige hanger met daarin gegraveerd 'Forever'
Heb hem dag en nacht om en het herinnert mij aan mijn strijd en aan de liefde van mijn omgeving.
Ik denk dat je iets 'moet' doen/kopen wat voor JOU waarde heeft. Ben jij van ringen, koop dan een mooie ring voor jezelf. Haal jij meer uit een etentje met je vriend/vrienden/wie dan ook. Ga dat doen en pak wat meer uit. Dus niet het restaurant om de hoek, maar het mag best een beetje bijzonder zijn!!! Dat heb je verdikkeme verdiend!!!!
woensdag 24 oktober 2012 om 18:15
@Goomba. Heel herkenbaar dit! Ik heb ook een verleden van opnames destructie ect. Ik ben nu zo'n vier jaar gestopt met therapie. Heb nog wel begeleiding maar die kan ik zo maanden niet zien en medicatie (waar ik graag vanaf wil) en uiteraard restklachten. Heb jij nog medicatie?
Maar ik ben stabieler dan ik ooit had durven hopen. Wat een energie geeft dat. Alsof je de wereld weer opnieuw bekijkt. Soms is therapie níet het antwoord. Bij mij werd het juist voor een deel veroorzaakt door therapie. Toen ik stopte met al die zware therapien werd het allemaal lichter en kon ik gewoon gaan leven ipv bezig zijn met beter worden. Gewoon accepteren dat het niet perfect is alllemaal. Ik ben ook begonnen met studeren en ben erg blij hiermee.
ik heb soms weleens het gevoel dat er maar weinig mensen succesvol uit die zware psychiatrie stappen. Tenminste die mensen spreek ik nooit. Dus vind het mooi te horen dat iemand anders het ook is gelukt! Het is natuurlijk soms heel vreemd hoe sterk de dingen dan kunnen veranderen. En hoe mensen niet weten hoe het voelt om al die dingen te hebben meegemaakt (tenminste zo ervaar ik dat jij misschien wel anders).
Heel veel succes en sterkte.
Maar ik ben stabieler dan ik ooit had durven hopen. Wat een energie geeft dat. Alsof je de wereld weer opnieuw bekijkt. Soms is therapie níet het antwoord. Bij mij werd het juist voor een deel veroorzaakt door therapie. Toen ik stopte met al die zware therapien werd het allemaal lichter en kon ik gewoon gaan leven ipv bezig zijn met beter worden. Gewoon accepteren dat het niet perfect is alllemaal. Ik ben ook begonnen met studeren en ben erg blij hiermee.
ik heb soms weleens het gevoel dat er maar weinig mensen succesvol uit die zware psychiatrie stappen. Tenminste die mensen spreek ik nooit. Dus vind het mooi te horen dat iemand anders het ook is gelukt! Het is natuurlijk soms heel vreemd hoe sterk de dingen dan kunnen veranderen. En hoe mensen niet weten hoe het voelt om al die dingen te hebben meegemaakt (tenminste zo ervaar ik dat jij misschien wel anders).
Heel veel succes en sterkte.
. Ik heb ooit toen ik uit een kliniek kwam krullen laten zetten. Was heel leuk en voelde echt 'nieuw'
woensdag 24 oktober 2012 om 18:29
woensdag 24 oktober 2012 om 18:46
Wauw, SupeGoomba, je verhaal ontroert me. Wat ben je sterk!
Ik zit zelf ook al sinds mijn vroeg jeugd in allerlei trajecten (al is opname beperkt gebleven tot 1x in mijn puberteit). Sinds kort weet ik dat een deel van mijn problemen wordt veroorzaakt door een hersenafwijking en het is dus nog maar de vraag of hier iets aan te doen is. Onderzoek loopt nog. Ben dus bijna een beetje jaloers dat jij uiteindelijk door middel van een bewuste keuze erbovenop hebt kunnen komen
Dit goede gevoe van jou gun ik je van ganser harte, je hebt er hard genoeg voor moeten vechten. Daar mag je trots op zijn! Veel geluk gewenst.
Ik zit zelf ook al sinds mijn vroeg jeugd in allerlei trajecten (al is opname beperkt gebleven tot 1x in mijn puberteit). Sinds kort weet ik dat een deel van mijn problemen wordt veroorzaakt door een hersenafwijking en het is dus nog maar de vraag of hier iets aan te doen is. Onderzoek loopt nog. Ben dus bijna een beetje jaloers dat jij uiteindelijk door middel van een bewuste keuze erbovenop hebt kunnen komen
Dit goede gevoe van jou gun ik je van ganser harte, je hebt er hard genoeg voor moeten vechten. Daar mag je trots op zijn! Veel geluk gewenst.
woensdag 24 oktober 2012 om 21:08
Wat een lieve reacties! Dat waardeer ik heel erg.
Bedankt ook voor de tips, er staan mooie dingen tussen. De tatoeage is een goed idee. Ik heb ooit tijdens een opname een hele simpele tekening gemaakt die me veel waard is en die ik graag als tatoeage zou willen hebben. Misschien dat dit inderdaad hét moment daarvoor is. Ik vind het idee van de ketting of ring ook erg mooi. Ik dacht zelf serieus aan iets als een taartje eten bij de HEMA , maar jullie ideeën zijn veeel mooier en waardevoller.
Wat Fruity-Pebbles zei is wel waar ja: Ik heb het verdiend. Het mag bijzonderder, mooier. Dit is zoiets groots en belangrijks, daar mag best even aandacht voor zijn.
Wat ik wel in elk geval ga doen: Ik ga meewerken aan een fotoreportage voor een studieproject van iemand. Een fotoreportage over zelfbeschadiging waarbij ook mijn littekens gefotografeerd gaan worden. Ook dat voelt als een soort afsluiting. Vorige week heb ik de mijlpaal gehaald van 500 dagen gestopt zijn met zelfbeschadiging. Ik vind mijn littekens lastig, júist nu het weer goed gaat. Omdat ik weet dat het voor altijd is. Toen dacht ik dat het er niet toe deed, want het zou toch nooit beter worden. Nu is het wel belangrijk en vind ik mijn getekende lijf heel erg. Die fotoreportage is voor mij deel van het accepteren daarvan.
Weet je, het was ook dat ik verslaafd was aan de aandacht die ik kreeg. Ik was doodsbang dat als het goed met me zou gaan, dat het niemand nog wat kon schelen hoe het met me ging. Dat er niemand meer zou zijn om mijn verhalen mee te delen. Als iemand zegt dat het niet goed gaat, dan vraag je vaak wat er is. Maar als het goed gaat, wordt die vraag nooit gesteld. En die liefde en aandacht die ik kreeg toen het slecht ging, die heb ik nu nog net zo goed nodig. Ik ben heel blij dat die aandacht er ook echt nog wel is, op een andere manier. En dat 'geven om', en 'omkijken naar' niet stopt wanneer het 'niet meer nodig is' omdat het goed gaat.
Een gebruikersnaam: Ik herken me erg in wat je schrijft. Ook bij mij was therapie niet de oplossing, maar deels de veroorzaker. Het is niet voor niets dat het niet de therapie was die me hieruit heeft geholpen. Ik kan me eerlijk gezegd niet één therapie herinneren die me écht geholpen heeft. Meer dan inzichten in mijn problematiek heb ik in therapie niet geleerd. Ik moest het uiteindelijk toch helemaal zelf doen. Sterker nog, sommige therapieën hebben me zelfs beschadigd. Dat ik na het afsluiten van een therapie de scherven op moest rapen van wat kapot was gemaakt in diezelfde therapie.
Ook herkenbaar wat je schrijft over dat het lijkt alsof haast niemand uit de psychiatrie komt. Volgens mij zijn er inderdaad ook heel veel mensen die er nooit meer uit komen. Fijn om te horen dat er meer mensen zijn die het wel gelukt is. En ik denk inderdaad dat het voor heel veel mensen niet te begrijpen is, dat ervaar ik zelf ook. Ergens is dat natuurlijk ook fijn, want die hel wens je niemand toe.
Waar ik nu mee bezig ben, is vooral mijn leven herpakken. Dat is veel moeilijker dan ik dacht. Zo had ik natuurlijk geen dagbesteding meer, en vrienden eigenlijk ook niet. Ik rookte als een ketter. Verder was ik altijd een vreselijke emotie-eter en zat op een gegeven moment op een BMI van 31. Dat zijn dingen die nu opeens wel weer belangrijk zijn. Mijn leven heeft stilgestaan, zo voelt dat echt. Mijn wereldje was lange tijd heel beperkt, nu probeer ik weer dingen te ondernemen en echt mens te zijn in plaats van patiënt. Ik vind nu langzamerhand wel weer mijn weg, maar in het begin was dat echt heel raar. En zo blijf ik leren.
Snoopy, ik wens jou ook echt het allerbeste en ik hoop écht voor je dat het beter wordt.
Ik wil tenslotte nog even deze delen, omdat het zo waar is:
Hoe is het nou met jou?
Ik heb het zelf al maanden over mij.
Maar ik ben eruit, genoeg, vandaag ben jij.
Hoe is het nou met jou?
Hoe is het nou met jou?
Het was een hel, maar echt, ik ben eruit.
Kijk naar mij, ik huil niet meer, ik fluit.
Hoe is het nou met jou?
Lach me uit om wat ik verdronken heb,
verkwanseld en vergooit.
Maar weet het, waar je mij gebroken hebt
ben ik sterker nu dan ooit.
Bedankt ook voor de tips, er staan mooie dingen tussen. De tatoeage is een goed idee. Ik heb ooit tijdens een opname een hele simpele tekening gemaakt die me veel waard is en die ik graag als tatoeage zou willen hebben. Misschien dat dit inderdaad hét moment daarvoor is. Ik vind het idee van de ketting of ring ook erg mooi. Ik dacht zelf serieus aan iets als een taartje eten bij de HEMA , maar jullie ideeën zijn veeel mooier en waardevoller.
Wat Fruity-Pebbles zei is wel waar ja: Ik heb het verdiend. Het mag bijzonderder, mooier. Dit is zoiets groots en belangrijks, daar mag best even aandacht voor zijn.
Wat ik wel in elk geval ga doen: Ik ga meewerken aan een fotoreportage voor een studieproject van iemand. Een fotoreportage over zelfbeschadiging waarbij ook mijn littekens gefotografeerd gaan worden. Ook dat voelt als een soort afsluiting. Vorige week heb ik de mijlpaal gehaald van 500 dagen gestopt zijn met zelfbeschadiging. Ik vind mijn littekens lastig, júist nu het weer goed gaat. Omdat ik weet dat het voor altijd is. Toen dacht ik dat het er niet toe deed, want het zou toch nooit beter worden. Nu is het wel belangrijk en vind ik mijn getekende lijf heel erg. Die fotoreportage is voor mij deel van het accepteren daarvan.
Weet je, het was ook dat ik verslaafd was aan de aandacht die ik kreeg. Ik was doodsbang dat als het goed met me zou gaan, dat het niemand nog wat kon schelen hoe het met me ging. Dat er niemand meer zou zijn om mijn verhalen mee te delen. Als iemand zegt dat het niet goed gaat, dan vraag je vaak wat er is. Maar als het goed gaat, wordt die vraag nooit gesteld. En die liefde en aandacht die ik kreeg toen het slecht ging, die heb ik nu nog net zo goed nodig. Ik ben heel blij dat die aandacht er ook echt nog wel is, op een andere manier. En dat 'geven om', en 'omkijken naar' niet stopt wanneer het 'niet meer nodig is' omdat het goed gaat.
Een gebruikersnaam: Ik herken me erg in wat je schrijft. Ook bij mij was therapie niet de oplossing, maar deels de veroorzaker. Het is niet voor niets dat het niet de therapie was die me hieruit heeft geholpen. Ik kan me eerlijk gezegd niet één therapie herinneren die me écht geholpen heeft. Meer dan inzichten in mijn problematiek heb ik in therapie niet geleerd. Ik moest het uiteindelijk toch helemaal zelf doen. Sterker nog, sommige therapieën hebben me zelfs beschadigd. Dat ik na het afsluiten van een therapie de scherven op moest rapen van wat kapot was gemaakt in diezelfde therapie.
Ook herkenbaar wat je schrijft over dat het lijkt alsof haast niemand uit de psychiatrie komt. Volgens mij zijn er inderdaad ook heel veel mensen die er nooit meer uit komen. Fijn om te horen dat er meer mensen zijn die het wel gelukt is. En ik denk inderdaad dat het voor heel veel mensen niet te begrijpen is, dat ervaar ik zelf ook. Ergens is dat natuurlijk ook fijn, want die hel wens je niemand toe.
Waar ik nu mee bezig ben, is vooral mijn leven herpakken. Dat is veel moeilijker dan ik dacht. Zo had ik natuurlijk geen dagbesteding meer, en vrienden eigenlijk ook niet. Ik rookte als een ketter. Verder was ik altijd een vreselijke emotie-eter en zat op een gegeven moment op een BMI van 31. Dat zijn dingen die nu opeens wel weer belangrijk zijn. Mijn leven heeft stilgestaan, zo voelt dat echt. Mijn wereldje was lange tijd heel beperkt, nu probeer ik weer dingen te ondernemen en echt mens te zijn in plaats van patiënt. Ik vind nu langzamerhand wel weer mijn weg, maar in het begin was dat echt heel raar. En zo blijf ik leren.
Snoopy, ik wens jou ook echt het allerbeste en ik hoop écht voor je dat het beter wordt.
Ik wil tenslotte nog even deze delen, omdat het zo waar is:
Hoe is het nou met jou?
Ik heb het zelf al maanden over mij.
Maar ik ben eruit, genoeg, vandaag ben jij.
Hoe is het nou met jou?
Hoe is het nou met jou?
Het was een hel, maar echt, ik ben eruit.
Kijk naar mij, ik huil niet meer, ik fluit.
Hoe is het nou met jou?
Lach me uit om wat ik verdronken heb,
verkwanseld en vergooit.
Maar weet het, waar je mij gebroken hebt
ben ik sterker nu dan ooit.
woensdag 24 oktober 2012 om 21:13
woensdag 24 oktober 2012 om 23:49
Wauw SuperGoomba, trots op jou!! Echt heel knap dat je dit hebt bereikt!
Ik heb vorige week mijn therapie beëindigd, en heb voor mezelf een hangertje gekocht. Het hangertje symboliseert zelfacceptatie, wat ik vooral in mijn therapie heb geleerd. Het hangertje is voor mij ook een middel om nooit te vergeten wat voor een mooi en waardevol mens ik ben! (Ook al hebben anderen mij anders willen doen geloven.)
Ik heb vorige week mijn therapie beëindigd, en heb voor mezelf een hangertje gekocht. Het hangertje symboliseert zelfacceptatie, wat ik vooral in mijn therapie heb geleerd. Het hangertje is voor mij ook een middel om nooit te vergeten wat voor een mooi en waardevol mens ik ben! (Ook al hebben anderen mij anders willen doen geloven.)
maandag 29 oktober 2012 om 15:02
Dank nog voor de lieve reacties.
Ik haal dit topic omhoog, omdat er vandaag weer een mijlpaal was: Toen het slecht met me ging, heb ik mezelf nogal verwaarloosd. Onder andere mijn gebit was ellende. Vorig jaar rond deze tijd heb ik eindelijk de grote stap genomen en ben, ondanks al mijn angst, begonnen aan een renovatie van mijn gebit. Ik kwam vaak huilend er vandaan en het was vreselijk, maar vandaag was mijn laatste behandeling!! A.s. donderdag moet ik nog twee kiezen laten trekken en ik moet in januari terugkomen voor controle. Maar ik ben wederom zo trots. Wel moet ik nog kronen, maar dat kan pas volgend jaar (heb ik een andere verzekering voor nodig, en dan sowieso niet meer dan 1 of 2 per jaar). De tandarts zei dat ik trots mocht zijn, en dat ben ik!
Ik haal dit topic omhoog, omdat er vandaag weer een mijlpaal was: Toen het slecht met me ging, heb ik mezelf nogal verwaarloosd. Onder andere mijn gebit was ellende. Vorig jaar rond deze tijd heb ik eindelijk de grote stap genomen en ben, ondanks al mijn angst, begonnen aan een renovatie van mijn gebit. Ik kwam vaak huilend er vandaan en het was vreselijk, maar vandaag was mijn laatste behandeling!! A.s. donderdag moet ik nog twee kiezen laten trekken en ik moet in januari terugkomen voor controle. Maar ik ben wederom zo trots. Wel moet ik nog kronen, maar dat kan pas volgend jaar (heb ik een andere verzekering voor nodig, en dan sowieso niet meer dan 1 of 2 per jaar). De tandarts zei dat ik trots mocht zijn, en dat ben ik!
maandag 29 oktober 2012 om 22:18
SuperGoomba, ik wil even tegen je zeggen dat ik supertrots op je ben, echt onder de indruk ben van je verhaal. Als ik jou was zou ik iets symbolisch doen wat zelfheling en zelfacceptatie symboliseerd....maar, ik weet niet, een tattoo zou voor mij denk ik geen optie zijn omdat het voor mij te veel gelinked aan zelfbeschadiging zou zijn ofzo. Kan je niet, net zoals bij je gebit, iets doen om je littekens te verminderen? Dat is iets wat ik (maar mijn tekens zijn niet zo erg) als ik een ruim jaar 'clean' blijf zelf overweeg. Omdat ik voor mijn gevoel door mijn littekens de littekens uit mijn verleden met mij mee blijf dragen - terwijl ik die framboosjes niet meer ben, en niet bepaald die littekens nodig heb om me dat te herinneren.
woensdag 31 oktober 2012 om 21:21
Dankjulliewel. Heel lief.
Framb00sjes, ik weet niet of een littekenbehandeling wel mogelijk is, want het zijn geen hele heftige littekens. Het zijn 'gewoon' allemaal streepjes, dus een correctie met opnieuw hechten enzo is niet nodig, en wat wel kan weet ik eigenlijk niet. Ik weet ook niet of ik dat zou willen, of ik het de moeite waard vind zeg maar. Ik vind het nogal wat. Wat voor behandeling overweeg jij, of moet je nog onderzoeken wat er mogelijk is?
Beunhaas, eerlijk gezegd vond ik mijn gebit al niet lelijk. Het waren vooral mijn kiezen, mijn tanden waren grotendeels nog goed, dus op het eerste gezicht is er niet echt iets veranderd. Wel ben ik heel blij geen pijn meer te hebben. Vorig jaar, toen ik de renovatie net begon, kreeg ik een keer 's nachts zo vreselijk veel pijn, dat ik letterlijk de hele nacht in bed heb liggen gillen. Die pijn was zo vreselijk dat ik dacht letterlijk gek te worden. Later werd ik vooral heel erg bang dat ik nog een keer zulke pijn zou krijgen. Dat is ook nog twee keer gebeurd (en alle keren was een wortelkanaalbehandeling nodig). Bij ieder steekje of beetje pijn (hoe weinig ook), werd ik bang dat díe pijn terug zou komen. En gezien de hoeveelheid gaatjes en de grootte van die gaatjes, was het zeker niet ondenkbaar dat die pijn terug zou komen. En die angst en ook alle pijn die ik had (de heftige pijn, maar ook alle pijn tussendoor) en zelfs de angst om te kauwen op bepaalde plekken (ik durfde heel lang maar aan één kant te kauwen), dat is voorbij. En daar ben ik zo blij mee. En ik wil daar nooit meer naar terug. Ik ben gek op borstplaat en de kikkers en muizen die ze ook nu weer verkopen. Schuimpjes vind ik ook heerlijk. Maar dat durfde ik allang niet meer te eten, want dan ging ik door de grond van de pijn.
Ik ben zo rond maart bij een fantastische tandarts terecht gekomen. Zo'n lief mens, zo begripvol. De assistente is ook fantastisch, ze kent alle patiënten van naam en gezicht. Zo meelevend zijn ze. Prijzen werden (voor mij) iets aangepast omdat ik het anders niet kon betalen. Sommige dingen werden niet eens in rekening gebracht. Ik ben die mensen zo dankbaar. Het was me bij de vorige praktijk waar ik zat, denk ik niet gelukt. Voorheen zegde ik steeds mijn afspraken af omdat ik bang was, omdat ik het echt niet kon. Bij de huidige praktijk heb ik pas één keer een afspraak afgezegd, ik was bang, maar ze hebben me zo goed geholpen. Het voelt echt als dat we het samen hebben gedaan. We hebben samen hier naartoe gewerkt.
Morgen nog wel twee kiezen eruit. Die zitten gelukkig helemaal achterin. Ik schijt in mijn broek. Ik ga onder algehele narcose omdat ik de vorige keer in paniek raakte. Daarna het hele weekend bij mijn ouders, me lekker laten verzorgen.
En ook dit verdiend een beloning. In twee weken én therapie én mijn gebitsrenovatie afgesloten. Hell yeah! En nu iets bedenken waarmee ik mezelf ga belonen. Ik denk dat die tattoo er toch wel echt gaat komen nu. Ik weet alleen nog niet waar. Het is een tekening van twee mensen (een grote en kleine in de vormen van een paar lijntjes) die elkaar omhelzen. De ene beschermd als het ware de andere. Daaronder, of rondom denk ik, de tekst 'Miserere nobis' wat betekend 'ontferm U over ons' (ik ben Christen). Tekening is zelfgemaakt en me erg dierbaar. Tekst heb ik er pas jaren later bij bedacht, maar is erg passend. Iemand een suggestie voor waar? Ik dacht misschien mijn borst, dichtbij mijn hart...
Oh, en zo'n diamantje is ook een cool idee! Gaat ook in de overweging.
En goede dag, wat een lap tekst weer.
Framb00sjes, ik weet niet of een littekenbehandeling wel mogelijk is, want het zijn geen hele heftige littekens. Het zijn 'gewoon' allemaal streepjes, dus een correctie met opnieuw hechten enzo is niet nodig, en wat wel kan weet ik eigenlijk niet. Ik weet ook niet of ik dat zou willen, of ik het de moeite waard vind zeg maar. Ik vind het nogal wat. Wat voor behandeling overweeg jij, of moet je nog onderzoeken wat er mogelijk is?
Beunhaas, eerlijk gezegd vond ik mijn gebit al niet lelijk. Het waren vooral mijn kiezen, mijn tanden waren grotendeels nog goed, dus op het eerste gezicht is er niet echt iets veranderd. Wel ben ik heel blij geen pijn meer te hebben. Vorig jaar, toen ik de renovatie net begon, kreeg ik een keer 's nachts zo vreselijk veel pijn, dat ik letterlijk de hele nacht in bed heb liggen gillen. Die pijn was zo vreselijk dat ik dacht letterlijk gek te worden. Later werd ik vooral heel erg bang dat ik nog een keer zulke pijn zou krijgen. Dat is ook nog twee keer gebeurd (en alle keren was een wortelkanaalbehandeling nodig). Bij ieder steekje of beetje pijn (hoe weinig ook), werd ik bang dat díe pijn terug zou komen. En gezien de hoeveelheid gaatjes en de grootte van die gaatjes, was het zeker niet ondenkbaar dat die pijn terug zou komen. En die angst en ook alle pijn die ik had (de heftige pijn, maar ook alle pijn tussendoor) en zelfs de angst om te kauwen op bepaalde plekken (ik durfde heel lang maar aan één kant te kauwen), dat is voorbij. En daar ben ik zo blij mee. En ik wil daar nooit meer naar terug. Ik ben gek op borstplaat en de kikkers en muizen die ze ook nu weer verkopen. Schuimpjes vind ik ook heerlijk. Maar dat durfde ik allang niet meer te eten, want dan ging ik door de grond van de pijn.
Ik ben zo rond maart bij een fantastische tandarts terecht gekomen. Zo'n lief mens, zo begripvol. De assistente is ook fantastisch, ze kent alle patiënten van naam en gezicht. Zo meelevend zijn ze. Prijzen werden (voor mij) iets aangepast omdat ik het anders niet kon betalen. Sommige dingen werden niet eens in rekening gebracht. Ik ben die mensen zo dankbaar. Het was me bij de vorige praktijk waar ik zat, denk ik niet gelukt. Voorheen zegde ik steeds mijn afspraken af omdat ik bang was, omdat ik het echt niet kon. Bij de huidige praktijk heb ik pas één keer een afspraak afgezegd, ik was bang, maar ze hebben me zo goed geholpen. Het voelt echt als dat we het samen hebben gedaan. We hebben samen hier naartoe gewerkt.
Morgen nog wel twee kiezen eruit. Die zitten gelukkig helemaal achterin. Ik schijt in mijn broek. Ik ga onder algehele narcose omdat ik de vorige keer in paniek raakte. Daarna het hele weekend bij mijn ouders, me lekker laten verzorgen.
En ook dit verdiend een beloning. In twee weken én therapie én mijn gebitsrenovatie afgesloten. Hell yeah! En nu iets bedenken waarmee ik mezelf ga belonen. Ik denk dat die tattoo er toch wel echt gaat komen nu. Ik weet alleen nog niet waar. Het is een tekening van twee mensen (een grote en kleine in de vormen van een paar lijntjes) die elkaar omhelzen. De ene beschermd als het ware de andere. Daaronder, of rondom denk ik, de tekst 'Miserere nobis' wat betekend 'ontferm U over ons' (ik ben Christen). Tekening is zelfgemaakt en me erg dierbaar. Tekst heb ik er pas jaren later bij bedacht, maar is erg passend. Iemand een suggestie voor waar? Ik dacht misschien mijn borst, dichtbij mijn hart...
Oh, en zo'n diamantje is ook een cool idee! Gaat ook in de overweging.
En goede dag, wat een lap tekst weer.