Psyche
alle pijlers
Is er iets mis met mij?
woensdag 31 oktober 2012 om 16:31
Hoi,
Dit is misschien een beetje een verward verhaal, sorry daarvoor.
Ik heb er last van dat ik dingen uitstel, zelfs de dingen die ik echt heel graag wil. Elke dag is het een worsteling om uit huis te gaan, op tijd op te staan, enz. Is dit iets wat iedereen heeft?
Ik ben iemand geworden voor wie ik zelf geen respect heb. En als iemand commentaar op me heeft, kruip ik alleen in mijn schulp en heb ik een soort inerlijke monoloog dat ik het beter allemaal op kan geven. Wat heeft het ook voor zin? Ik ben toch slap en lui. Enz enz
Nu komt er bij, dat mijn broer zich net heeft laten testen en het blijkt dat hij add heeft asperger en nog een hele waslijst andere dingen. Ik ben bang dat er ook iets mis met mij is..
Sorry voor mijn verwarde verhaal en ik snap best dat ik gewoon moet doen en niet zo moet zeuren, maar ik werk mezelf tegen. Iemand ideeen? Of ben ik gewoon een lui varken
Dit is misschien een beetje een verward verhaal, sorry daarvoor.
Ik heb er last van dat ik dingen uitstel, zelfs de dingen die ik echt heel graag wil. Elke dag is het een worsteling om uit huis te gaan, op tijd op te staan, enz. Is dit iets wat iedereen heeft?
Ik ben iemand geworden voor wie ik zelf geen respect heb. En als iemand commentaar op me heeft, kruip ik alleen in mijn schulp en heb ik een soort inerlijke monoloog dat ik het beter allemaal op kan geven. Wat heeft het ook voor zin? Ik ben toch slap en lui. Enz enz
Nu komt er bij, dat mijn broer zich net heeft laten testen en het blijkt dat hij add heeft asperger en nog een hele waslijst andere dingen. Ik ben bang dat er ook iets mis met mij is..
Sorry voor mijn verwarde verhaal en ik snap best dat ik gewoon moet doen en niet zo moet zeuren, maar ik werk mezelf tegen. Iemand ideeen? Of ben ik gewoon een lui varken
dinsdag 6 november 2012 om 23:18
Hmm, ik herken het deels. Ik vrees dat het bij mij echt karakter is. Liever lui dan moe, luxepaard. Ik ben een enórme uitsteller, en het is alleen maar erger geworden. Ik heb gewoon nauwelijks intrinsieke motivatie. Ik heb echt harde deadlines nodig en dan doe ik het nog pas de avond of een paar uur ervoor. Heb ook wel es overwogen om naar (school)psycholoog te gaan, maar ik wéet heel goed wat ik zou moeten doen. Ik ken die trucs van plannen, en ik kan ook wel een planning maken, ik hou me er alleen niet aan. Dan ga ik internetten of iets kijken, en oh, dan is het al weer zo laat.
Maar jouw probleem leest toch wel een beetje anders. Meer faalangstig ofzo. Ik denk dat er iig meer bij komt kijken dan luiheid.
Maar jouw probleem leest toch wel een beetje anders. Meer faalangstig ofzo. Ik denk dat er iig meer bij komt kijken dan luiheid.
Im the root of all thats evil but you can call me cookie
dinsdag 6 november 2012 om 23:26
De beste tip uit dat topic is, minder hard voor jezelf zijn. Doordat je je continu schuldig voelt, schiet het niet op.
En: van meer doen, doe je meer. Als ik overdag werk, doe ik vaak 's avonds iets productiefs.Haal ik makkelijker even boodschappen (vanuit werk) en rij ik meteen even langs het tankstation (om maar iets te noemen) Of ik voel me absoluut niet schuldig dat ik niks doe. Doe ik de hele dag niks, dan gebeurt er 's avonds ook niks. En dan voelt zo'n dag dus totaal nutteloos, en voel ik mezelf ook waardeloos.[/quote]
Dat is helemaal waar! Op dit moment ben ik bij iemand die me bij dit soort dingen helpt. En oooh man, Wat het moraal van het verhaal is; je kan jezelf zo in de weg lopen! Kijk even op internet naar RET naar wat je ineffectieve gedachten zijn en je effectieve. In ander woorden: je storende en helpende gedachten.
Daarnaast: ben je lui of gewoon niet gemotiveerd? Ik denk het laatste, herken veel van mezelf ervan terug (ben ook 23) en soms duurt het gewoon even voordat je het 'doorhebt'.
En: van meer doen, doe je meer. Als ik overdag werk, doe ik vaak 's avonds iets productiefs.Haal ik makkelijker even boodschappen (vanuit werk) en rij ik meteen even langs het tankstation (om maar iets te noemen) Of ik voel me absoluut niet schuldig dat ik niks doe. Doe ik de hele dag niks, dan gebeurt er 's avonds ook niks. En dan voelt zo'n dag dus totaal nutteloos, en voel ik mezelf ook waardeloos.[/quote]
Dat is helemaal waar! Op dit moment ben ik bij iemand die me bij dit soort dingen helpt. En oooh man, Wat het moraal van het verhaal is; je kan jezelf zo in de weg lopen! Kijk even op internet naar RET naar wat je ineffectieve gedachten zijn en je effectieve. In ander woorden: je storende en helpende gedachten.
Daarnaast: ben je lui of gewoon niet gemotiveerd? Ik denk het laatste, herken veel van mezelf ervan terug (ben ook 23) en soms duurt het gewoon even voordat je het 'doorhebt'.
dinsdag 6 november 2012 om 23:31
Liezelotte, het is misschien toch geen slecht plan om eens met een studieadviseur of psycholoog te praten. Misschien dat een paar concrete afspraken je al helpen om dit patroon te doorbreken. En als dat niet lukt, kun je altijd verder kijken, onderzoeken waarom dit gaat zoals 't gaat.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
donderdag 8 november 2012 om 20:11
Herken Liezelotte! Heb me nooit laten onderzoeken en heb dus geen etiketje. Mijn leven hangt aan elkaar van dagen heel aktief en geinspireerd en gelukkig bezig zijn ( volgens mijn collega´s ben ik een ideeen fontein) en dan weer volledig lam in een vacuum hangend een dag ( of meer ) met lanterfanterend niets doen door te brengen- terwijl ik een hele waslijst heb van TO DO!
Ik voelde me dan ook schuldig en lui en gefrustreerd. Waarom deed ik dat klusje gewoon niet even???
Zonder harde deadlines en een heel groot verantwoordelijkgevoel en groot geweten, zou ik denk ik niet veel bereikt hebben!
Maar! Na al die jaren ( ben dik in de 40) kan ik wel zeggen dat ik er mag wezen. Tegenover mijn ´luiheid´staat dat ik ongelooflijk creatief en produktief kan zijn. Ik ga dan helemaal op in wat ik doe en plotseling verzet ik bergen. Dat besef heeft me geholpen m´n luie dagen te accepteren. Eerlijk gezegd; ik gun ze me nu , en weet dat ze weer overgaan. Probeer jezelf het nietsdoen te gunnen, dan ontspan je tenminste, wees aardig voor jezelf! En ook: ga naar een arts/ psycholoog, wie weet krijg je daar hulp. Sterkte!
Ik voelde me dan ook schuldig en lui en gefrustreerd. Waarom deed ik dat klusje gewoon niet even???
Zonder harde deadlines en een heel groot verantwoordelijkgevoel en groot geweten, zou ik denk ik niet veel bereikt hebben!
Maar! Na al die jaren ( ben dik in de 40) kan ik wel zeggen dat ik er mag wezen. Tegenover mijn ´luiheid´staat dat ik ongelooflijk creatief en produktief kan zijn. Ik ga dan helemaal op in wat ik doe en plotseling verzet ik bergen. Dat besef heeft me geholpen m´n luie dagen te accepteren. Eerlijk gezegd; ik gun ze me nu , en weet dat ze weer overgaan. Probeer jezelf het nietsdoen te gunnen, dan ontspan je tenminste, wees aardig voor jezelf! En ook: ga naar een arts/ psycholoog, wie weet krijg je daar hulp. Sterkte!