Psyche
alle pijlers
Moeder-dochter relaties (boeken)
maandag 5 november 2012 om 18:19
Ik vond het altijd een beetje cliché klinken, die 'gecompliceerde moeder-dochter relaties'. Maar nu zit ik er zelf midden in.
Ik heb inmiddels 10 jaar therapie en ik kom er nu steeds meer achter dat ik een hoop gemist heb in mijn jeugd. Met name van de kant van mijn moeder. Ik heb een stuk warmte, aandacht, liefde, geborgenheid en een veilige plek gemist. Qua praktische hulp kon de koek niet op, maar ik ben nu eind 20 en ik red het er niet mee. En het maakt me vreselijk verdrietig.
Ik mis een veilige thuisbasis. Het gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt. Dat als je de fout in gaat, het altijd goed is en dat je een plek hebt om op terug te vallen. Ik zou niet weten waar ik dit nu nog vandaan zou moeten halen. Er is niemand die dit nog ongedaan zou kunnen maken, mijn basis is niet gelegd. Dat maakt me boos en verdrietig.
Wat ik met dit verhaal wil? Vroeger zat ik in een therapie groep en had ik herkenning van verhalen van mijn groepsgenoten, maar dat is nu niet meer zo. Ik ben dus op zoek naar een stukje herkenning. Want ik voel me hier erg alleen in. En ik heb behoefte het van me af te schrijven.
Daarnaast ben ik op zoek naar boeken die over dit onderwerp gaan. Om er wat meer van te weten te komen en om te proberen het te begrijpen.
Ik heb inmiddels 10 jaar therapie en ik kom er nu steeds meer achter dat ik een hoop gemist heb in mijn jeugd. Met name van de kant van mijn moeder. Ik heb een stuk warmte, aandacht, liefde, geborgenheid en een veilige plek gemist. Qua praktische hulp kon de koek niet op, maar ik ben nu eind 20 en ik red het er niet mee. En het maakt me vreselijk verdrietig.
Ik mis een veilige thuisbasis. Het gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt. Dat als je de fout in gaat, het altijd goed is en dat je een plek hebt om op terug te vallen. Ik zou niet weten waar ik dit nu nog vandaan zou moeten halen. Er is niemand die dit nog ongedaan zou kunnen maken, mijn basis is niet gelegd. Dat maakt me boos en verdrietig.
Wat ik met dit verhaal wil? Vroeger zat ik in een therapie groep en had ik herkenning van verhalen van mijn groepsgenoten, maar dat is nu niet meer zo. Ik ben dus op zoek naar een stukje herkenning. Want ik voel me hier erg alleen in. En ik heb behoefte het van me af te schrijven.
Daarnaast ben ik op zoek naar boeken die over dit onderwerp gaan. Om er wat meer van te weten te komen en om te proberen het te begrijpen.
maandag 5 november 2012 om 18:30
Zelf had ik ook een ontzettende lastige relatie met mijn moeder.
Had, ze leeft niet meer , en nog heel vaak word ik ermee geconfronteerd.....
Mijn oudste dochter ( 11 ) mijn hemel wat herken ik veel en wat ben ik bang , heel bang dat wij net zo'n moeilijke relatie krijgen.
Ze lijkt op mij en ik lijk op mijn moeder.
Ben in therapie oa ivm mijn moeder , maar ook om te kijken hoe ik niet in dezelfde valkuilen trap als zij deed.
Punt is we wilden allebei heel graag , maar het lukte niet.
Als ze mijn moeder niet was hadden we überhaupt nooit wat gehad , het klikte niet.
Soms accepteer ik dat , maar even zo vaak heb ik het er moeilijk mee.
Sterkte ik herken je gevoel als geen ander.
Had, ze leeft niet meer , en nog heel vaak word ik ermee geconfronteerd.....
Mijn oudste dochter ( 11 ) mijn hemel wat herken ik veel en wat ben ik bang , heel bang dat wij net zo'n moeilijke relatie krijgen.
Ze lijkt op mij en ik lijk op mijn moeder.
Ben in therapie oa ivm mijn moeder , maar ook om te kijken hoe ik niet in dezelfde valkuilen trap als zij deed.
Punt is we wilden allebei heel graag , maar het lukte niet.
Als ze mijn moeder niet was hadden we überhaupt nooit wat gehad , het klikte niet.
Soms accepteer ik dat , maar even zo vaak heb ik het er moeilijk mee.
Sterkte ik herken je gevoel als geen ander.
maandag 5 november 2012 om 20:11
Heel veel herkenning hier.
Hier ook een hele slechte relatie tot 8,5 jaar geleden. Toen heb ik, uit zelfbehoud, het contact moeten verbreken. De laatste tijd heb ik hier weer meer moeite mee. Ik denk ook deels omdat ik die veilige thuishaven mis en die ene persoon in je leven die misschien wel het allerbelangrijkste in je leven is...
Waarom kon ze me niet die veiligheid en liefde geven, een goed begin. Grotendeels hierdoor ben ik zo onzeker als de pest. Ik heb a ltijd en overalbevestiging in nodig. Doe ik het wel goed, kan ik het wel, ben ik wel aardig..
Hier ook een hele slechte relatie tot 8,5 jaar geleden. Toen heb ik, uit zelfbehoud, het contact moeten verbreken. De laatste tijd heb ik hier weer meer moeite mee. Ik denk ook deels omdat ik die veilige thuishaven mis en die ene persoon in je leven die misschien wel het allerbelangrijkste in je leven is...
Waarom kon ze me niet die veiligheid en liefde geven, een goed begin. Grotendeels hierdoor ben ik zo onzeker als de pest. Ik heb a ltijd en overalbevestiging in nodig. Doe ik het wel goed, kan ik het wel, ben ik wel aardig..
maandag 5 november 2012 om 20:41
Herkenbare verhalen ook van jullie. Ik haal overal iets uit wat ik ook herken. Ik heb ook niet veel met mijn moeder. Behalve dat deze basis mist, is de relatie op zich complex. Ik voel me er heel onprettig bij. Heb het gevoel dat ze precies weet hoe ze me moet bespelen.
Ik heb me vandaag heel erg beseft dat ik de basis nooit gekregen heb en leg nu ineens alle links van de consequenties daarvan. Doordat ik de juiste basis mis, kan ik niet als ongedwongen persoon acteren. Ik merk het in mijn contacten, in mijn werk, studie. Echt overal mee. Ik draag het continu met me mee.
Ik ben er nu heel verdrietig over, maar heb ook het gevoel dat dit een hele belangrijke ontdekking is. Als ik dit verwerkt heb, kan ik echt aan mijn eigen basis gaan bouwen.
Ik ga de boeken bekijken. Ik weet zelf ook niet zo goed waar ik naar op zoek ben.
Ik heb me vandaag heel erg beseft dat ik de basis nooit gekregen heb en leg nu ineens alle links van de consequenties daarvan. Doordat ik de juiste basis mis, kan ik niet als ongedwongen persoon acteren. Ik merk het in mijn contacten, in mijn werk, studie. Echt overal mee. Ik draag het continu met me mee.
Ik ben er nu heel verdrietig over, maar heb ook het gevoel dat dit een hele belangrijke ontdekking is. Als ik dit verwerkt heb, kan ik echt aan mijn eigen basis gaan bouwen.
Ik ga de boeken bekijken. Ik weet zelf ook niet zo goed waar ik naar op zoek ben.
dinsdag 6 november 2012 om 09:53
quote:Tinkeldel schreef op 05 november 2012 @ 18:19:
Er is niemand die dit nog ongedaan zou kunnen maken, mijn basis is niet gelegd. Dat maakt me boos en verdrietig.
.
Quote: "Er is niemand die dit nog ongedaan zou kunnen maken, mijn basis is niet gelegd."
Nee, dat klopt Tinkeldel. Ongedaan maken dat kan niet meer. Dat is erg, maar een feit. Je zult moeten leren om de leegte en eenzaamheid die je daarin ervaart op te vullen. Dat is moeilijk, maar het kan wel. Je wilt liever van die nare gevoelens van vroeger afkomen, maar de ervaring die je daardoor hebt opgedaan maakt je tot wat je nu bent. Beter is het om die nare ervaring te gebruiken, het draagt immers bij aan je levenservaring: aan wie je nu bent.
Jezelf proberen los te maken van die nare ervaring: dat je het niet waard bent, dat het belangrijk is hoe anderen over je oordelen.
Jezelf losmaken van boosheid, door te kijken waarom je boos bent. Bedenken dat jij er niets aan kon doen, spreek dat uit -hier bv!- en dan beseffen dat blijven malen een soort gekte is waardoor je een gevangene blijft van je verleden. Je doet jezelf zo tekort...
Kijk om je heen: je hebt toch vrienden die je waarderen, die van je houden om wie je bent. Laat dat malen los, je doet jezelf tekort!
Edit: ik worstel hier ook mee, mss klinkt voorgaande zweverig. Maar echt, we doen onszelf tekort.
Er is niemand die dit nog ongedaan zou kunnen maken, mijn basis is niet gelegd. Dat maakt me boos en verdrietig.
.
Quote: "Er is niemand die dit nog ongedaan zou kunnen maken, mijn basis is niet gelegd."
Nee, dat klopt Tinkeldel. Ongedaan maken dat kan niet meer. Dat is erg, maar een feit. Je zult moeten leren om de leegte en eenzaamheid die je daarin ervaart op te vullen. Dat is moeilijk, maar het kan wel. Je wilt liever van die nare gevoelens van vroeger afkomen, maar de ervaring die je daardoor hebt opgedaan maakt je tot wat je nu bent. Beter is het om die nare ervaring te gebruiken, het draagt immers bij aan je levenservaring: aan wie je nu bent.
Jezelf proberen los te maken van die nare ervaring: dat je het niet waard bent, dat het belangrijk is hoe anderen over je oordelen.
Jezelf losmaken van boosheid, door te kijken waarom je boos bent. Bedenken dat jij er niets aan kon doen, spreek dat uit -hier bv!- en dan beseffen dat blijven malen een soort gekte is waardoor je een gevangene blijft van je verleden. Je doet jezelf zo tekort...
Kijk om je heen: je hebt toch vrienden die je waarderen, die van je houden om wie je bent. Laat dat malen los, je doet jezelf tekort!
Edit: ik worstel hier ook mee, mss klinkt voorgaande zweverig. Maar echt, we doen onszelf tekort.
dinsdag 6 november 2012 om 21:32
Roodpaars: je bericht raakt me. Het is helemaal niet zweverig, ik begrijp het juist volkomen. Ik besef me dit sinds gisteren en ik merk dat ik er door van slag ben. Ik ben vooral verdrietig. Ik ontdek de hele dag nog steeds de consequenties er van.
Ik merk dat ik tijd nodig heb om dit te verwerken, maar dat ik ook op een nieuw punt kom in mijn leven. Behalve dat ik verdrietig ben, zie ik het ook als iets positiefs. Ik zie allemaal dingen die ik anders zou willen doen en ik voel nu ook meer de vrijheid daar in. Voorheen droeg ik dit met me mee als obstakel. Nu ik besef heb van wat ik 'mis' voel ik meer een keuze die ik kan maken.
Ik besef me ook heel goed wat ik allemaal wel heb en dat waardeer ik ook des te meer daardoor. Ik voel me een heel rijk mens, maar ik heb nog een flinke weg te gaan. Pfff, wat is losmaken moeilijk.
Ik merk dat ik tijd nodig heb om dit te verwerken, maar dat ik ook op een nieuw punt kom in mijn leven. Behalve dat ik verdrietig ben, zie ik het ook als iets positiefs. Ik zie allemaal dingen die ik anders zou willen doen en ik voel nu ook meer de vrijheid daar in. Voorheen droeg ik dit met me mee als obstakel. Nu ik besef heb van wat ik 'mis' voel ik meer een keuze die ik kan maken.
Ik besef me ook heel goed wat ik allemaal wel heb en dat waardeer ik ook des te meer daardoor. Ik voel me een heel rijk mens, maar ik heb nog een flinke weg te gaan. Pfff, wat is losmaken moeilijk.
woensdag 7 november 2012 om 00:52
'Het drama van het begaafde kind'
Alice Miller.
Kinderen kunnen in de knel komen doordat zij zichzelf te snel aanpassen aan de vaak onbewuste wensen van ouders. Daardoor verdringen zij hun eigen behoeften en verlangens en ontwikkelen een 'vals zelf', dat een vrij contact met de 'ware ik' in de weg staat. Een verstoorde persoonlijkheidsontwikkeling kan hiervan het gevolg zijn. Dit essay is een belangwekkende bijdrage aan een boeiende maar ook moeilijke thematiek.
http://www.bruna.nl/boeke ... gaafde-kind-9789041707147
Alice Miller.
Kinderen kunnen in de knel komen doordat zij zichzelf te snel aanpassen aan de vaak onbewuste wensen van ouders. Daardoor verdringen zij hun eigen behoeften en verlangens en ontwikkelen een 'vals zelf', dat een vrij contact met de 'ware ik' in de weg staat. Een verstoorde persoonlijkheidsontwikkeling kan hiervan het gevolg zijn. Dit essay is een belangwekkende bijdrage aan een boeiende maar ook moeilijke thematiek.
http://www.bruna.nl/boeke ... gaafde-kind-9789041707147
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 7 november 2012 om 00:55
'Haar moeders dochter' Marilyn French.
Haar moeders dochter volgt een Amerikaans-Poolse immigrantenfamilie gedurende een eeuw: vier generaties moeders en dochters, dochters en hún dochters. Frances en haar dochter Belle offeren hun eigen belang op aan een betere toekomst voor hun kinderen en moeten leven met armoede en liefdeloosheid. Anastasia, dochter van Belle, is de eerste die besluit het patroon te doorbreken en een leven in vrijheid en plezier na te streven. Als fotografe van wereldfaam lijkt ze alles te hebben: onafhankelijkheid, geld en een begeerlijke carrière. Maar als ze veertig is vindt ze zichzelf emotioneel berooid en van haar kinderen vervreemd terug, net als haar eigen moeder. Hoe zij zich aan de verdovende wanhoop tracht te ontworstelen en met haar kinderen, haar moeder, maar vooral met zichzelf in het reine probeert te komen - dat vertelt Marilyn French in deze heroïsche, ontroerende roman over ervaringen die door elke generatie worden herkend.
http://www.bol.com/nl/p/haar-moeders-dochter/666771721/
Haar moeders dochter volgt een Amerikaans-Poolse immigrantenfamilie gedurende een eeuw: vier generaties moeders en dochters, dochters en hún dochters. Frances en haar dochter Belle offeren hun eigen belang op aan een betere toekomst voor hun kinderen en moeten leven met armoede en liefdeloosheid. Anastasia, dochter van Belle, is de eerste die besluit het patroon te doorbreken en een leven in vrijheid en plezier na te streven. Als fotografe van wereldfaam lijkt ze alles te hebben: onafhankelijkheid, geld en een begeerlijke carrière. Maar als ze veertig is vindt ze zichzelf emotioneel berooid en van haar kinderen vervreemd terug, net als haar eigen moeder. Hoe zij zich aan de verdovende wanhoop tracht te ontworstelen en met haar kinderen, haar moeder, maar vooral met zichzelf in het reine probeert te komen - dat vertelt Marilyn French in deze heroïsche, ontroerende roman over ervaringen die door elke generatie worden herkend.
http://www.bol.com/nl/p/haar-moeders-dochter/666771721/
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 7 november 2012 om 18:54
quote:roodpaars schreef op 07 november 2012 @ 00:45:
Fijn te horen dat je het begrijpt. Ik herken veel in wat je schrijft en ik denk dat we een beetje op hetzelfde punt in het leven staan. Ja echt, losmaken is moeilijk. Je oude denkpatronen loslaten en omzetten in nieuwe, en die dan ook in stand houden ...Het is vreemd, maar ik voel me ineens heel anders. Zekerder van mezelf. Ik heb nu het gevoel dat mijn onzekerheid minder ongrijpbaar is. Ik begrijp waar het vandaan komt en dat ik er daardoor nu ook een keuze in heb. Het overkomt me minder. Ik ben heel benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.
Fijn te horen dat je het begrijpt. Ik herken veel in wat je schrijft en ik denk dat we een beetje op hetzelfde punt in het leven staan. Ja echt, losmaken is moeilijk. Je oude denkpatronen loslaten en omzetten in nieuwe, en die dan ook in stand houden ...Het is vreemd, maar ik voel me ineens heel anders. Zekerder van mezelf. Ik heb nu het gevoel dat mijn onzekerheid minder ongrijpbaar is. Ik begrijp waar het vandaan komt en dat ik er daardoor nu ook een keuze in heb. Het overkomt me minder. Ik ben heel benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.
donderdag 8 november 2012 om 11:08
Voor mij voelt het als een sprong in mijn persoonlijke ontwikkeling, alsof ik ineens een soort van licht heb gezien...Ik heb een nieuwe hobby: ik lach zoveel mogelijk mensen toe op straat en in het gehele leven. Ben zo tevreden over wat ik daarvoor terugkrijg. Ik wist natuurlijk wel dat dat werkt maar breng het nu, heel bewust, ook in de dagelijkse praktijk.
Wat je geeft krijg je -heel vaak- terug.
Wat je geeft krijg je -heel vaak- terug.
donderdag 8 november 2012 om 18:36
Ik denk dat we er beide andere dingen uithalen. Met name de zaken waar we zelf onzeker voor zijn. Ik merk het bijvoorbeeld heel erg in mijn faalangst. Ik durf veel meer aan op mijn werk en heb ook weer leuke plannen. Ik ben vandaag voor het eerst in mijn loopbaan van 5,5 jaar met echt plezier naar mijn werk gegaan. En ik barstte van de ideeën. Ook ben ik minder oordelend naar mijn vriend toe. Ik zag dat ik hetzelfde deed als mijn moeder vroeger en dat wil ik niet ook op mijn kinderen over brengen. Dus dan moet ik me anders gedragen.
Ik heb een beetje het gevoel alsof ik ineens volwassen ben geworden. Mijn kinderlijke angsten zijn er ineens niet meer of ik kan er als volwassene naar kijken. Het voelt echt alsof er een wereld voor me open gaat ineens, haha!
Ik heb trouwens 2 boeken besteld. Niemandskinderen en Het drama van het begaafde kind. Ik heb deze besteld om ook het verdriet er achter te verwerken. Ik ben bang dat ik anders misschien daar over heen stap.
Ik heb een beetje het gevoel alsof ik ineens volwassen ben geworden. Mijn kinderlijke angsten zijn er ineens niet meer of ik kan er als volwassene naar kijken. Het voelt echt alsof er een wereld voor me open gaat ineens, haha!
Ik heb trouwens 2 boeken besteld. Niemandskinderen en Het drama van het begaafde kind. Ik heb deze besteld om ook het verdriet er achter te verwerken. Ik ben bang dat ik anders misschien daar over heen stap.
donderdag 15 november 2012 om 17:06
De laatste reactie is al van een weekje geleden, maar kan het toch niet laten te reageren. Dit is allemaal zo herkenbaar. Na het overlijden van mijn vader toen ik 10 was, is mijn moeder opgehouden met zorgen. Vanuit blokkades vanuit haar kant desinteresse richting mij (verjaardagen 'vergeten', niet aanwezig op diploma-uitreikingen, geen enkele betrokkenheid). En dat voel ik, en ik merk het aan hoe ik op dingen reageer. Ik ken die veiligheid, het vertrouwen, en het onvoorwaardelijk terug kunnen vallen op een gezin niet. Ik wil graag het huis uit, want ik word er zo mee geconfronteerd, maar ik durf niet. Theoretisch is dat allemaal te verklaren (onveilige hechting, later angst om 'stappen te nemen'), maar ik ben enorm op zoek naar rust en stabiliteit.
Mijn relatie is net uit, en ik word direct weer teruggeslingerd in een enorme onzekerheid en eenzaamheid, omdat ik deels uit die relatie haal wat ik thuis zo mis. En dat is iets waar ik mee moet leren omgaan. Maar voor nu overheerst 'ik kan het helemaal niet alleen'-gevoel. En dat herken ik helaas over de afgelopen tien jaar. Geen tips dus, maar wel herkenning. Ik ben enorm aan het zoeken naar hoe en wat, en op welke manier ik mijn leven wil inrichten. Het is steeds een thema wat terugkeert in mijn leven, en helaas nooit op een positieve manier.
Mijn relatie is net uit, en ik word direct weer teruggeslingerd in een enorme onzekerheid en eenzaamheid, omdat ik deels uit die relatie haal wat ik thuis zo mis. En dat is iets waar ik mee moet leren omgaan. Maar voor nu overheerst 'ik kan het helemaal niet alleen'-gevoel. En dat herken ik helaas over de afgelopen tien jaar. Geen tips dus, maar wel herkenning. Ik ben enorm aan het zoeken naar hoe en wat, en op welke manier ik mijn leven wil inrichten. Het is steeds een thema wat terugkeert in mijn leven, en helaas nooit op een positieve manier.