Psyche
alle pijlers
Moet ik dit vertellen?
woensdag 14 november 2012 om 12:13
Hoe reageerde ze op het automutileren? Heb je haar uitgelegd hoe/wat/waarom? Hoe reageerde zij op wat je vertelde? Erg geschokt, trok ze het verhaal uit je, toonde ze veel geduld, was ze van slag, werd ze boos?
Afhankelijk daarvan zou ik het wel of niet vertellen. Tenzij je denkt misschien ooit weer opgenomen te moeten worden... Dan zou ik het ongeacht vertellen.
Afhankelijk daarvan zou ik het wel of niet vertellen. Tenzij je denkt misschien ooit weer opgenomen te moeten worden... Dan zou ik het ongeacht vertellen.
woensdag 14 november 2012 om 12:14
Je moet het niet vertellen, maar ik zou het zelf wel prettig vinden. Het is fijn om goed je verhaal kwijt te kunnen bij je geliefde en dat is lastig met een halve waarheid. Ik zou er als ik jou vriendin was ook niet vreselijk van schrikken, ze is op de hoogte van het feit dat je donkere tijden hebt doorgemaakt.
woensdag 14 november 2012 om 12:15
quote:Lizzl schreef op 14 november 2012 @ 12:13:
Hoe reageerde ze op het automutileren? Heb je haar uitgelegd hoe/wat/waarom? Hoe reageerde zij op wat je vertelde? Erg geschokt, trok ze het verhaal uit je, toonde ze veel geduld, was ze van slag, werd ze boos?
Afhankelijk daarvan zou ik het wel of niet vertellen.Ze had geduld, ze was ook wel geschrokken denk ik. Maar bovenal vond ze het verdrietig dat ik me zo slecht voelde dat dat mijn enige optie was.
Hoe reageerde ze op het automutileren? Heb je haar uitgelegd hoe/wat/waarom? Hoe reageerde zij op wat je vertelde? Erg geschokt, trok ze het verhaal uit je, toonde ze veel geduld, was ze van slag, werd ze boos?
Afhankelijk daarvan zou ik het wel of niet vertellen.Ze had geduld, ze was ook wel geschrokken denk ik. Maar bovenal vond ze het verdrietig dat ik me zo slecht voelde dat dat mijn enige optie was.
woensdag 14 november 2012 om 12:18
quote:sammie00 schreef op 14 november 2012 @ 12:07:
Het verlies waar ik daar niet over mocht praten, geeft me nog steeds het idee dat er geen plaats is voor mijn verdriet. Ik moet altijd sterk zijn, altijd.
Soms denk ik dat het geen nut heeft dat zij dit weet, het is voor haar tijd gebeurd, wat is de toegevoegde waarde.
Dat verlies waar je het over hebt, waar je vroeger niet over mocht praten, daar mag je nu wél over praten. Het is van zodanige invloed op je geweest, dat het je beschadigd en ook gevormd heeft tot wie je nu bent.
Het zou denk ik voor jou heel goed zijn als je het daarom júist deelt met je vriendin, zodat je het niet meer hoeft te verzwijgen. En altijd maar sterk hoeft te zijn. Delen is helen.
En voor je vriendin is het ook goed, omdat zij jou op deze manier veel beter leert kennen en begrijpen. Wat jullie relatie ook weer ten goede komt.
Ik zie het als een kans voor jou om jezelf te helen.
.
Het verlies waar ik daar niet over mocht praten, geeft me nog steeds het idee dat er geen plaats is voor mijn verdriet. Ik moet altijd sterk zijn, altijd.
Soms denk ik dat het geen nut heeft dat zij dit weet, het is voor haar tijd gebeurd, wat is de toegevoegde waarde.
Dat verlies waar je het over hebt, waar je vroeger niet over mocht praten, daar mag je nu wél over praten. Het is van zodanige invloed op je geweest, dat het je beschadigd en ook gevormd heeft tot wie je nu bent.
Het zou denk ik voor jou heel goed zijn als je het daarom júist deelt met je vriendin, zodat je het niet meer hoeft te verzwijgen. En altijd maar sterk hoeft te zijn. Delen is helen.
En voor je vriendin is het ook goed, omdat zij jou op deze manier veel beter leert kennen en begrijpen. Wat jullie relatie ook weer ten goede komt.
Ik zie het als een kans voor jou om jezelf te helen.
.
woensdag 14 november 2012 om 12:19
Als jij je goed voelt bij je vriendin en met haar verder wil zou ik het zeker vertellen.
Het heeft je gevormd en dus heeft je vriendin zo een beter beeld van je.
Delen van je verhaal herken van mijn vriend en hij vertelde mij ook stukje bij beetje alles. ik ben blij dat ik het weet en begrijp hem ook beter.
Het heeft je gevormd en dus heeft je vriendin zo een beter beeld van je.
Delen van je verhaal herken van mijn vriend en hij vertelde mij ook stukje bij beetje alles. ik ben blij dat ik het weet en begrijp hem ook beter.
woensdag 14 november 2012 om 12:25
woensdag 14 november 2012 om 12:30
Ik vind het heel dapper van je dat je er in ieder geval over nadenkt om het te vertellen. Als jij denkt dat je je opgeluchter voelt als je alles verteld hebt, zou ik het vertellen. Maar het is geen kwestie van moeten.
Ik denk niet dat het een dealbreaker is voor haar dus daar zou ik niet te bang voor zijn. Ze weet al van je problemen en van de automutilatie, dus het zal geen gigantische shock zijn. Als je echt met haar verder wilt dan vind ik openheid in een relatie wel heel belangrijk, dus zie ik open kaart spelen als een goede optie.
Ik denk niet dat het een dealbreaker is voor haar dus daar zou ik niet te bang voor zijn. Ze weet al van je problemen en van de automutilatie, dus het zal geen gigantische shock zijn. Als je echt met haar verder wilt dan vind ik openheid in een relatie wel heel belangrijk, dus zie ik open kaart spelen als een goede optie.
woensdag 14 november 2012 om 12:39
quote:sammie00 schreef op 14 november 2012 @ 12:21:
Met mijn huidige psycholoog heb ik wel over dit verlies gepraat en veelvuldig. Hij onderstreepte de mening van de hulpverleners van toentertijd niet.
Maar het zit nog wel ingebakken.
Mijn vriendin weet over dit verlies, echter niet hoeveel en hoezeer het mij heeft geraakt. Ik weet ook niet of zoiets is uit te leggen.
Ik zou overleggen met je psycholoog wat hij het beste zou vinden. Zelf zou ik het op den duur zeker vertellen want je kan het maar beter vertellen dan dat ze er op een andere manier achterkomt.
Alleen wanneer is het `de tijd` ervoor? Dat zou je dus met je psycholoog moeten bespreken.
Ik ken je vriendin natuurlijk niet maar zo te lezen lijkt het dat ze je niet om zoiets zou verlaten. Haar reactie iig op het vertellen van de automutilatie is erg begripvol.
Heel veel sterkte met de beslissing.
Met mijn huidige psycholoog heb ik wel over dit verlies gepraat en veelvuldig. Hij onderstreepte de mening van de hulpverleners van toentertijd niet.
Maar het zit nog wel ingebakken.
Mijn vriendin weet over dit verlies, echter niet hoeveel en hoezeer het mij heeft geraakt. Ik weet ook niet of zoiets is uit te leggen.
Ik zou overleggen met je psycholoog wat hij het beste zou vinden. Zelf zou ik het op den duur zeker vertellen want je kan het maar beter vertellen dan dat ze er op een andere manier achterkomt.
Alleen wanneer is het `de tijd` ervoor? Dat zou je dus met je psycholoog moeten bespreken.
Ik ken je vriendin natuurlijk niet maar zo te lezen lijkt het dat ze je niet om zoiets zou verlaten. Haar reactie iig op het vertellen van de automutilatie is erg begripvol.
Heel veel sterkte met de beslissing.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
woensdag 14 november 2012 om 12:41
Ja, ik weet bijna wel zeker dat hij daar een voorstander van is.
En ik denk ook dat het voor jou een hele opluchting kan zijn. En misschien zelfs het begin van een nieuw 'tijdperk', waarin je niet meer hoeft te zwijgen en ook kwetsbaar mag zijn. En jouw verdriet en gevoelens er steeds meer toe gaan doen...
Ik heb het gevoel dat je nu met het ene been nog in je oude leven staat, en met het andere been in het nieuwe leven, met je vriendin.
Je zit nu in een tussenfase naar een verandering. Maar je durft nog niet echt te vertrouwen.. omdat je dat (nog) niet kent.
Dingen gaan best goed nu. En dingen gaan echt positief voor je veranderen als je met haar gaat delen.
Maar neem je tijd om naar dat moment toe te groeien. Bespreek het eens met je psycholoog.
.
En ik denk ook dat het voor jou een hele opluchting kan zijn. En misschien zelfs het begin van een nieuw 'tijdperk', waarin je niet meer hoeft te zwijgen en ook kwetsbaar mag zijn. En jouw verdriet en gevoelens er steeds meer toe gaan doen...
Ik heb het gevoel dat je nu met het ene been nog in je oude leven staat, en met het andere been in het nieuwe leven, met je vriendin.
Je zit nu in een tussenfase naar een verandering. Maar je durft nog niet echt te vertrouwen.. omdat je dat (nog) niet kent.
Dingen gaan best goed nu. En dingen gaan echt positief voor je veranderen als je met haar gaat delen.
Maar neem je tijd om naar dat moment toe te groeien. Bespreek het eens met je psycholoog.
.
woensdag 14 november 2012 om 13:00
Tja...hoe langer je wacht, des te moeilijker het wordt.
Als ik jouw vriendin was zou ik dit wel willen weten eigenlijk, ik wil weten wie mijn vriendin is wat haar heeft gevormd. Die opnames en jouw suïcide-pogingen zijn nou eenmaal onderdeel van jouw verleden. Ik zou er niet blij mee zijn als iemand zulke bepalende info achter zou houden.
Ik snap ook dat het moeilijk voor je is. Ben je bang dat ze je zal afwijzen of veroordelen op je verleden?
Als ik jouw vriendin was zou ik dit wel willen weten eigenlijk, ik wil weten wie mijn vriendin is wat haar heeft gevormd. Die opnames en jouw suïcide-pogingen zijn nou eenmaal onderdeel van jouw verleden. Ik zou er niet blij mee zijn als iemand zulke bepalende info achter zou houden.
Ik snap ook dat het moeilijk voor je is. Ben je bang dat ze je zal afwijzen of veroordelen op je verleden?
woensdag 14 november 2012 om 13:08
quote:sammie00 schreef op 14 november 2012 @ 12:55:
Hier moet ik even van slikken, want zo voelt het ook. Afscheid nemen van het bekende ook al was het destructief. En op naar het nieuwe en onbekende en dat is vreselijk eng en spannend. Ook al ben ik heel erg gegroeid de afgelopen periode ik ben nog steeds heel erg onzeker. En daarom durf ik nog niet goed te vertrouwen. In mezelf, in haar.
Inderdaad ja, dat idee heb ik ook. Omdat je (nog) niet weet wat het is om te kunnen (mogen) vertrouwen, kun je het bijna nog niet aan om je 'geheim' (ik noem het maar even geheim) met je vriendin te delen..
Dat is ook nog een stuk van je 'oude ik'.
Ik denk ook dat júist omdat je zo gegroeid bent de afgelopen periode, dat deze vraag zich is gaan aandienen. Het is eigenlijk een logisch gevolg van je groeiproces en juist daarom een hele goeie ontwikkeling. Je kunt zeggen: dat je met deze vraag loopt is een teken dat het goed met je gaat.
Ik snap ook dat het best nog een proces gaat worden om over je onzekerheid heen te komen.. en ook om te leren wat vertrouwen is.. Maar je zit zó op de goede weg.
Misschien dat je dit eens bij je psycholoog kunt aankaarten?
Ik denk eerlijkgezegd, dat hij tegen je gaat zeggen dat hij die vraag al aan zag komen, je bent aan deze nieuwe fase toe.
Hier moet ik even van slikken, want zo voelt het ook. Afscheid nemen van het bekende ook al was het destructief. En op naar het nieuwe en onbekende en dat is vreselijk eng en spannend. Ook al ben ik heel erg gegroeid de afgelopen periode ik ben nog steeds heel erg onzeker. En daarom durf ik nog niet goed te vertrouwen. In mezelf, in haar.
Inderdaad ja, dat idee heb ik ook. Omdat je (nog) niet weet wat het is om te kunnen (mogen) vertrouwen, kun je het bijna nog niet aan om je 'geheim' (ik noem het maar even geheim) met je vriendin te delen..
Dat is ook nog een stuk van je 'oude ik'.
Ik denk ook dat júist omdat je zo gegroeid bent de afgelopen periode, dat deze vraag zich is gaan aandienen. Het is eigenlijk een logisch gevolg van je groeiproces en juist daarom een hele goeie ontwikkeling. Je kunt zeggen: dat je met deze vraag loopt is een teken dat het goed met je gaat.
Ik snap ook dat het best nog een proces gaat worden om over je onzekerheid heen te komen.. en ook om te leren wat vertrouwen is.. Maar je zit zó op de goede weg.
Misschien dat je dit eens bij je psycholoog kunt aankaarten?
Ik denk eerlijkgezegd, dat hij tegen je gaat zeggen dat hij die vraag al aan zag komen, je bent aan deze nieuwe fase toe.
woensdag 14 november 2012 om 13:25
Wat ze eraan heeft om het te weten.. en ook vooral wat JIJ eraan zult hebben, en daarom jullie samen, daar zul je achter komen op het moment dat je genoeg vertrouwen hebt om het haar te vertellen.
Dat zal een gevoel zijn wat je denk ik nog niet kent..
Ze zal nooit zeggen dat je dit voor jezelf had moeten houden, integendeel. Ik denk dat ze blij is dat je haar genoeg vertrouwt om het aan te durven.. Ook voor haar is dat een meerwaarde. Dat beseft ze pas op het moment dat je het haar gaat vertellen, omdat ze nu nog van niks weet. En dat zal weer heel positief doorwerken op jou. En op jullie samen.
Maar vertellen doe je gewoon pas op het moment dat je daaraan toe bent.
Ik moet nu even wat doen, dus heb geen tijd meer, maar ik zal er later nog op terugkomen ok?
.
Dat zal een gevoel zijn wat je denk ik nog niet kent..
Ze zal nooit zeggen dat je dit voor jezelf had moeten houden, integendeel. Ik denk dat ze blij is dat je haar genoeg vertrouwt om het aan te durven.. Ook voor haar is dat een meerwaarde. Dat beseft ze pas op het moment dat je het haar gaat vertellen, omdat ze nu nog van niks weet. En dat zal weer heel positief doorwerken op jou. En op jullie samen.
Maar vertellen doe je gewoon pas op het moment dat je daaraan toe bent.
Ik moet nu even wat doen, dus heb geen tijd meer, maar ik zal er later nog op terugkomen ok?
.
woensdag 14 november 2012 om 13:37
Ik zou het willen weten als jij mijn partner was. Ik zou het absoluut niet leuk vinden als ik er later op een andere manier achter zou komen. Het is toch iets belangrijks wat een grote invloed op je heeft gehad.
Ik moet eerlijk zeggen dat als ik jou had ontmoet en jij had verteld dat je een paar maanden terug nog suicidale gedachten had en aan automutilatie deed ik waarschijnlijk was afgehaakt.
Jouw vriendin niet dus ik verwacht dat de mededeling dat je een jaar in een instelling hebt gezeten ook niet een al te grote schok voor haar zal zijn. Voor jou is het dan wel fijn dat je gewoon over die periode in je verleden kan vertellen en niet bang hoeft te zijn dat je je mond voorbij praat.
Ik moet eerlijk zeggen dat als ik jou had ontmoet en jij had verteld dat je een paar maanden terug nog suicidale gedachten had en aan automutilatie deed ik waarschijnlijk was afgehaakt.
Jouw vriendin niet dus ik verwacht dat de mededeling dat je een jaar in een instelling hebt gezeten ook niet een al te grote schok voor haar zal zijn. Voor jou is het dan wel fijn dat je gewoon over die periode in je verleden kan vertellen en niet bang hoeft te zijn dat je je mond voorbij praat.
woensdag 14 november 2012 om 13:41
quote:sammie00 schreef op 14 november 2012 @ 13:19:
Misschien is het wel, misschien ben ik wel zo gegroeid dat ik verder durf te kijken. En ik wil verder, samen met haar.
Het doet pijn, afscheid nemen van mijn oude vertrouwde ik. Het doet pijn als ik nu op plekken kom met haar waar ik een jaar geleden ook zat, maar dan met heel andere gedachten.
Maar ik ben bang dat het opbreekt, ook al is ze de liefste en heeft ze begrip voor mijn littekens.
Ik weet ook niet of ik haar durf te vertellen over mijn suicidaliteit van een jaar geleden.
Mijn opname durf ik wel aan, dat is langer geleden, veiliger middschien.
Wat heeft ze er aan om te weten dat ik een jaar geleden in staat was om een eind aan mijn leven te maken?
Met alle respect; heel veel. Het spijt me. Zelfs als jij zeker zou denken te weten dat je het niet weer zult doen, zulke informatie is belangrijk voor de ander hierin.
Ik vind een jaar geleden eerlijk gezegd relatief kort. Je was tot acht maanden geleden suïcidaal, en 'sinds zeven maanden' gaat het goed. Daar zit toch echt een oorzaak-gevolg relatie in. Ik snap dat je niet de indruk wilt wekken dat je je relatie gebruikt voor je eigen welzijn.
Neemt niet weg dat jij de bewaker bent van je eigen privacy hierin. Jij bent degene die bepaalt wanneer je het zegt of niet. Ik snap dat je bang bent om afgewezen te worden om zoiets heel kwetsbaars als een zelfmoordpoging. Zoiets doet intens veel verdriet.
Maar een ander moet kunnen bepalen of zij met jou en wie je bent verder wil leven. Misschien weet jij 99% zeker dat je het niet doet. En is zij er maar 60% zeker van als jij het haar vertelt, en besluit ze daarop de relatie te verbreken (advocaat van de duivel even hier).
Dan nog zul je moeten respecteren dat je partner de eigenaar is van wat zij in de relatie heeft geïnvesteerd en nog wil investeren. En haar 'aandelen' kan besluiten te verkopen.
PS: zelf bekend in de psychiatrie, en ik herken heel veel van wat je hebt verteld. Ik heb met hetzelfde dilemma gehad. Bij mij werd het geaccepteerd. Dus verlies de hoop niet.
Misschien is het wel, misschien ben ik wel zo gegroeid dat ik verder durf te kijken. En ik wil verder, samen met haar.
Het doet pijn, afscheid nemen van mijn oude vertrouwde ik. Het doet pijn als ik nu op plekken kom met haar waar ik een jaar geleden ook zat, maar dan met heel andere gedachten.
Maar ik ben bang dat het opbreekt, ook al is ze de liefste en heeft ze begrip voor mijn littekens.
Ik weet ook niet of ik haar durf te vertellen over mijn suicidaliteit van een jaar geleden.
Mijn opname durf ik wel aan, dat is langer geleden, veiliger middschien.
Wat heeft ze er aan om te weten dat ik een jaar geleden in staat was om een eind aan mijn leven te maken?
Met alle respect; heel veel. Het spijt me. Zelfs als jij zeker zou denken te weten dat je het niet weer zult doen, zulke informatie is belangrijk voor de ander hierin.
Ik vind een jaar geleden eerlijk gezegd relatief kort. Je was tot acht maanden geleden suïcidaal, en 'sinds zeven maanden' gaat het goed. Daar zit toch echt een oorzaak-gevolg relatie in. Ik snap dat je niet de indruk wilt wekken dat je je relatie gebruikt voor je eigen welzijn.
Neemt niet weg dat jij de bewaker bent van je eigen privacy hierin. Jij bent degene die bepaalt wanneer je het zegt of niet. Ik snap dat je bang bent om afgewezen te worden om zoiets heel kwetsbaars als een zelfmoordpoging. Zoiets doet intens veel verdriet.
Maar een ander moet kunnen bepalen of zij met jou en wie je bent verder wil leven. Misschien weet jij 99% zeker dat je het niet doet. En is zij er maar 60% zeker van als jij het haar vertelt, en besluit ze daarop de relatie te verbreken (advocaat van de duivel even hier).
Dan nog zul je moeten respecteren dat je partner de eigenaar is van wat zij in de relatie heeft geïnvesteerd en nog wil investeren. En haar 'aandelen' kan besluiten te verkopen.
PS: zelf bekend in de psychiatrie, en ik herken heel veel van wat je hebt verteld. Ik heb met hetzelfde dilemma gehad. Bij mij werd het geaccepteerd. Dus verlies de hoop niet.
woensdag 14 november 2012 om 13:44
Het is lastig Sammie, echt waar.
Tot een jaar geleden was je nog suïcidaal, en nu je haar sinds zeven maanden kent gaat het een stuk beter met en ben je aan het opklimmen uit het dal. Als ik in de schoenen van jouw vriendin zou staan en jij zou dit mij vertellen, dan zou ik hier heel erg van schrikken. Ik ben nu gewoon heel eerlijk hè, wil je niet kwetsen of veroordelen of wat dan ook, dat doe ik ook niet. Helaas kennen veel mensen diepe dalen.
Het feit dat je suïcidaal was en automutileerde zou ik vooral heel erg voor je vinden, maar dat zou me verder niet afschrikken. Het feit dat dit allemaal nog zo recentelijk gebeurde en het idee dat je je door mij nu zoveel beter voelt, zou me dan weer wel benauwen. Ik zou dat wel voelen als een grote verantwoordelijk en me afvragen of ik die verantwoordelijk wil en kan dragen. Wees je er dus van bewust, dat áls je dit vertelt je haar wel degelijk met een grote psychische last opzadelt. Tenminste, zo zou ik dat voelen.
Dus wat ik schreef: dit is echt lastig.
Tot een jaar geleden was je nog suïcidaal, en nu je haar sinds zeven maanden kent gaat het een stuk beter met en ben je aan het opklimmen uit het dal. Als ik in de schoenen van jouw vriendin zou staan en jij zou dit mij vertellen, dan zou ik hier heel erg van schrikken. Ik ben nu gewoon heel eerlijk hè, wil je niet kwetsen of veroordelen of wat dan ook, dat doe ik ook niet. Helaas kennen veel mensen diepe dalen.
Het feit dat je suïcidaal was en automutileerde zou ik vooral heel erg voor je vinden, maar dat zou me verder niet afschrikken. Het feit dat dit allemaal nog zo recentelijk gebeurde en het idee dat je je door mij nu zoveel beter voelt, zou me dan weer wel benauwen. Ik zou dat wel voelen als een grote verantwoordelijk en me afvragen of ik die verantwoordelijk wil en kan dragen. Wees je er dus van bewust, dat áls je dit vertelt je haar wel degelijk met een grote psychische last opzadelt. Tenminste, zo zou ik dat voelen.
Dus wat ik schreef: dit is echt lastig.