Psyche
alle pijlers
Moet ik dit vertellen?
woensdag 14 november 2012 om 14:27
Oh, ik begreep je verkeerd, ik dacht dat zij het keerpunt was. Wat goed om te lezen dat je dat keerpunt uit jezelf hebt gehaald, dat moet heel fijn voelen.
Ik weet eigenlijk wat niet wat wijsheid in deze situatie, ben zelf helemaal geen open boek dus snap je wat dat betreft helemaal. Stapje voor stapje zou ik het doen denk ik. Rustig aan, lief voor jezelf zijn nu enzo. Je hebt al grote stappen gemaakt, als je het gevoel hebt dat je dat wil delen, moet je dat doen. Het zal je in ieder geval opluchten.
Ik weet eigenlijk wat niet wat wijsheid in deze situatie, ben zelf helemaal geen open boek dus snap je wat dat betreft helemaal. Stapje voor stapje zou ik het doen denk ik. Rustig aan, lief voor jezelf zijn nu enzo. Je hebt al grote stappen gemaakt, als je het gevoel hebt dat je dat wil delen, moet je dat doen. Het zal je in ieder geval opluchten.
woensdag 14 november 2012 om 15:18
quote:sammie00 schreef op 14 november 2012 @ 14:15:
Neemt niet weg dat jij de bewaker bent van je eigen privacy hierin. Jij bent degene die bepaalt wanneer je het zegt of niet. Ik snap dat je bang bent om afgewezen te worden om zoiets heel kwetsbaars als een zelfmoordpoging. Zoiets doet intens veel verdriet.
En dat heb ik nooit beseft, dat zoiets intens verdriet doet. Tot de suïcide van mijn collega. Ik werd met mijn neus bovenop de feiten gedrukt. Het hartverscheurende verdriet van haar dochter en tegelijkertijd ook het begrip.
Dat was een keerpunt. Dat mijn vriendin daarna echt in mijn leven kwam, komt alleen denk ik omdat ik er toen voor open stond. Voor heling, voor verandering.Je hebt gelijk, maar ik bedoelde vooral: dat het heel veel verdriet kan doen om om iets kwetsbaars als een poging afgewezen te worden.
Neemt niet weg dat jij de bewaker bent van je eigen privacy hierin. Jij bent degene die bepaalt wanneer je het zegt of niet. Ik snap dat je bang bent om afgewezen te worden om zoiets heel kwetsbaars als een zelfmoordpoging. Zoiets doet intens veel verdriet.
En dat heb ik nooit beseft, dat zoiets intens verdriet doet. Tot de suïcide van mijn collega. Ik werd met mijn neus bovenop de feiten gedrukt. Het hartverscheurende verdriet van haar dochter en tegelijkertijd ook het begrip.
Dat was een keerpunt. Dat mijn vriendin daarna echt in mijn leven kwam, komt alleen denk ik omdat ik er toen voor open stond. Voor heling, voor verandering.Je hebt gelijk, maar ik bedoelde vooral: dat het heel veel verdriet kan doen om om iets kwetsbaars als een poging afgewezen te worden.
woensdag 14 november 2012 om 17:02
Ik vind wel dat je dit moet vertellen. Andersom zou je het ook willen weten toch? Ik zou alleen niet tegen haar zeggen, ik moet je wat vertellen.... Ik denk dat je gewoon steeds kleine stukjes moet loslaten over je verleden. Als er een aanleiding is bv iets wat in de omgeving gebeurd of wat jullie op tv zien. Zo word het wat minder zwaar en beladen en krijg je de kans om vertrouwen in haar te krijgen en zij krijgt de kans je echt te leren kennen. Heel veel succes, fijn dat het beter met je gaat. Ook voor je omgeving. Mijn zus had je kunnen zijn, ik heb het als zus echt zwaar mee gehad. Mijn zus gaat nu ook veel beter. Al heeft ze terugvallen. Gelukkig maar af en toe! Hopelijk ooit echt weg. Dat hoop ik voor jou ook!
woensdag 14 november 2012 om 21:04