Buikklachten + toename eetlust

Er zijn vast al vele topics met dit onderwerp, maar toch... hier gaat ie.



Vanaf kinds af aan heb ik een slecht eetpatroon. Ik drink geen melk, ik eet amper brood en veel dingen lust ik niet. Ik eet wel veel groente en fruit, maar daarnaast houd ik van fast-food en snoep. Ik beweeg ook praktisch niet.



Nu heb ik tot mijn 21e nergens last van gehad: ik was slank en voelde me fit. Vanaf mijn 21e heb ik echter last van mijn buik. Eerste keer kreeg ik kramp, voelde een baksteen in mijn maag, had uitslag, had het koud/rillingen en een dikke tong en dikke lippen. Doordat mijn tong dik was, raakte ik in paniek en ging ik hyperventileren. Ik ben naar de huisartsenpost/eerste hulp gegaan en heb een spuit gekregen tegen allergie. Ook pillen meegekregen voor als het in de toekomst nog eens zou gebeuren. Na een uur of twee was het ergste voorbij.



Een aantal jaar, van 21e tot 27e ofzo, heb ik zulke aanvallen gehad. In het begin iedere week, later eens per maand. De aanvallen waren wel anders dan de eerste aanval. Ik had namelijk niet meer: de dikke tong, de uitslag en de rillingen. Ik had nog wel: de steen in de maag, krampen en dikke lippen. Daarnaast had ik - dat was nieuw - ook altijd explosieve diarree en meestal moest ik ook overgeven (vaak tegelijk, of in ieder geval zo vlak na elkaar dat ik niet genoeg tijd had om me om te keren, dus moest op de wc zittend een emmer voor me houden).



In het begin voelde ik de aanvallen niet aankomen en waren ze ook het heftigst. Na een tijdje kon ik het steen in de maag gevoel herkennen en kon ik het overgeven vaak omzeilen (o.a. door te accepteren dat ik dit probleem had en daardoor niets anders kon doen en ook door aan fijne dingen te denken, zoals zon, strand en palmbomen). Ik kon tijdens/na een aanval gedurende twee uur niks dan op de grond liggen dichtbij de wc, bijkomen. Mijn hoofd was vaak gezwollen en rood en ik kon minder goed zien. Nadat het over was, voelde ik me prima en had ik weer honger.



Dokters hebben eerst een lange tijd volgehouden dat het allergie was, toen was het weer een spastische darm (want ze konden geen allergie vinden in bloed). Ik heb eerst allergie pillen gehad, toen pillen die mijn darm moesten ontspannen en toen weer iets anders. Uiteindelijk heb ik voor een andere aandoening een antibioticum kuur gehad, waar ik heel ziek van ben geworden, maar uiteindelijk heb ik na die antibioticum kuur, behoudens misschien 1 a 2 keer, geen aanval meer gehad. Ik was dan ook erg blij. Ik kan me nog amper voorstellen dat ik zo beperkt werd door die aanvallen en de pijn die ik had. Dat is nu zo'n 2 jaar geleden.



Maar toen kreeg ik een ander probleem. Ik bleef best slank, maar mijn buik bleef maar groeien. Ik heb tegen mijn sportinstructeur gezegd dat ik aan mijn buik wilde werken. Hij vertelde me (in het algemeen) dat ik volgens zijn meetmethoden veel meer spieren had dan gemiddeld en heel weinig vet (en dat terwijl ik amper beweeg en slecht eet). Mijn dokter zei me dat hij dacht dat het constipatie was. Ik vertelde hem dat ik meestal diarree had. Maar volgens de dokter kan het nog steeds wel constipatie zijn, namelijk een soort overloopdiarree. Ik ben toen meer vezels gaan eten en voor mijn ontlasting helpt het wel, maar ik ben nog steeds dik. En ik heb nog steeds regelmatig last van mijn buik.



Maar op internet lees ik dus dat mensen met darmklachten meestal te maken hebben met een vermindering van eetlust. Ik heb last van het tegenovergestelde: een toename van eetlust. Maar vooral 's avonds: in de ochtend krijg ik mijn gebruikelijke yoghurt met muesli en fruit amper weg. Maar ik heb zoiets nog nooit meegemaakt: eten was nooit zo belangrijk voor mij zoals het nu is. Het voelt als een soort van eetwoede, net alsof mijn lichaam denkt te verhongeren als ik nu niet dat ene extra dingetje eet. En dat terwijl ik nadat ik iets eet verga van de buikpijn. Je zou zeggen dat dat de eetlust toch moet minderen? Maar zodra de buikpijn over is (of zelfs nog daarvoor) denk ik alweer aan eten. En wat glazen water drinken om het honger gevoel weg te nemen heb ik ook al geprobeerd, maar daarvan word ik misselijk en moet ik bijna kokhalzen, alsof mijn maag al vol is. Wat is dit toch? Herkent iemand het?

Bedankt voor de reacties. Ik ga vanmiddag naar de huisarts.



Ik dacht zelf ook aan candida. Omdat de antibioticum kuur in het verleden werkte, dacht ik dat het destijds misschien aan een bacterie heeft gelegen. Dus nu misschien aan een schimmel?



Gluten en coeliaki, zou kunnen, maar dan zouden ze dat toch al bij het onderzoek naar allergie gevonden moeten hebben?



Ik heb ook al eens een rontgenonderzoek gehad, voor galstenen (ik had toen erge buikpijn 's nachts en pijn aan een schouder). Maar daarbij is niets gevonden. De dokter heeft toen ook voor de zekerheid mijn eierstokken en baarmoeder bekeken, maar ook daar niets gezien.



Als ik inderdaad vol poep zit, wil ik eigenlijk wel eens zo'n darmspoeling proberen. Maar ik ben bang voor complicaties. Iemand hier ervaringen mee?



Maar wie weet ben ik wel gewoon dik aan het worden.

Ik ben ernaar toe gereden, maar hij was - in tegenstelling tot wat hij telefonisch zei - dicht. Ik kon naar een dokter aan de overkant, maar vind die niet zo fijn, vooral omdat ik het ook over wat vagere vermoeidheidsklachten en uitstelgedrag wil hebben. Dus heb besloten maar tot maandag te wachten.



Ik heb trouwens veel van die symptomen in je lijst vooral het humeur, de dikke buik en de bleekheid. Maar het braken en de diarree heb ik dus zo'n twee jaar niet meer. En ik heb ook geen vermagering en vermindering van eetlust, juist een duidelijke toename in eetlust en gewicht.

Nou het is weer raak vandaag!



Ik werd al wakker met honger. En ik heb gisterenavond toch aardig wat gegeten. Ik heb namelijk eerst geprobeerd om kliekjes te eten van de dag ervoor (kip, aardappel en groenten). Dat was niets spannend en mijn vriend had aan zijn eten niet genoeg, dus ik had een goede reden om mijn eten aan hem af te staan en voor mezelf een lekker pittig pastagerecht te maken.



Vanmorgen dus honger en meteen maar het kliekje van de pasta opgegeten (met knoflook, rode pepers en ui). En daarna had ik zin in koek en chips. Normaal (of gedurende de paar weken dat ik dit sterke 'ik wil snoepen' gevoel heb) mag ik dat van mezelf dus niet of in beperkte mate eten, want ik ben bang dat ik dan nog dikker wordt. Maar vandaag wil ik eraan toegeven en dan kijken wat het effect daarvan is.



Het is dus niet alleen het willen eten van koek, snoep en chips, maar gewoon normaal eten, zoals brood of aardappels staat me echt tegen. Ik heb alleen maar zin in pikant eten. Nu houd ik daar normaal ook van, maar ik kan het dan best afwisselen met Hollandse hutspot. Maar nu moet ik er niet aan denken!

Nee, geen zwangerschapstest gedaan. Maar het laatste jaar zegt mijn arts ook steeds als ik bij hem langskom: toch maar weer voor de zekerheid een test doen. Mensen hebben me de afgelopen twee jaar ook voor zwanger aangezien. Dus nee denk niet dat dat het is.