Longdistance deel 10!!!!

Cadi, dank voor je info. Ik kende dat hele forum niet! Ik ben de hele ochtend druk geweest met lezen, heb daar eens gevraagd om ervaringen specifiek voor Zuid-Afrikanen (want het kan flink verschillen per land heb ik begrepen) en ik heb inmiddels een uitnodigingsbrief geschreven.



Op zich denk ik wel dat we aan alle eisen gaan voldoen. Dat contract weet ik niet zeker, al is mijn baas wel bereid tot het overwegen ervan denk ik. Ik ga dat morgen aankaarten. En B heeft in ieder geval voldoende geld op zijn rekening. Alle andere dingen hebben we. Maar het is zo lastig (en ik begin nu pas te begrijpen dat dat waarschijnlijk ook is waar Kjong tegenaan is gelopen) om aan te tonen dat er geen vestigingsgevaar is. Want al voldoe je dus aan alle eisen, dan kunnen ze dat nog steeds zeggen...



Het blijft gewoon erg spannend allemaal. Mijn hemel, wat zit de wereld toch beroerd in elkaar als je hier zo naar kijkt...

Jullie hebben meer ervaring dan ik.. is het normaal om af en toe ontzettend onzeker te worden/zijn?

Ik word gek van mezelf!! En er is eigenlijk niemand hier die dicht genoeg bij me staat om het hier te kunnen ventileren, vandaar dat ik hier mijn verhaal kom spuien.



Er is niets aan de hand eigenlijk en ik maak me druk om niets. Dat weet ik ook wel. Maar het blijft lastig om mezelf met twee voeten op de grond te houden en niet aan de haal ga met mijn eigen gedachtenspinsels, zonder iemand die tegen me zegt dat ik even weer normaal moet gaan doen. Dus, willen jullie dat alsjeblieft tegen me zeggen??



Mijn lief heeft drie kinderen, 11, 17 en 19 jaar. Ze hebben een best moeilijke tijd gehad. De laatste jaren huwelijk tussen hun vader en moeder waren niet meer echt happy-family-jaren. Er was veel ruzie thuis. Het is nog altijd heel complex. Eerst was er een half jaar helemaal geen contact, toen weer wel heel voorzichtig en nu ineens heeft zij het contact weer helemaal verbroken. Er is een flinke ruzie geweest, waar de oudste twee kinderen veel van mee hebben gekregen.

Nou ja, al met al ontzettend vervelend voor die kinderen. Lijkt me vreselijk als je ouders op zo'n manier met elkaar omgaan, terwijl je altijd een gezin hebt gevormd.



Nu snap ik het ook allemaal heel goed en wil heel graag op hem wachten, want ik weet dat het het wachten waard zal zijn. Zijn kinderen zitten in een vreselijk moeilijke periode, die zijn sporen na zal laten voor de rest van hun leven. Zijn kinderen zijn ontzettend belangrijk voor hem, hij is erg betrokken bij ze en is veel bezig met de huidige situatie waar ze zich in bevinden. Hij wil het allerbeste voor ze, maar staat eigenlijk machteloos aan de zijlijn, omdat zijn ex nog altijd met modder gooit en hem dingen verwijt over de kinderen heen. Daar ligt zijn prioriteit. Logisch ook. Het was niet goed als het hem koud zou laten en hij op dit moment geen energie in zijn kids zou stoppen.



Geen probleem. Alleen door de tijd dat ik hier alleen thuis ben of het rustig is op mijn werk, gaan er allerlei gedachtes door mijn hoofd en begin ik te twijfelen, zonder enkele reden.



Ik weet dat hij me niet voor altijd wil verstoppen en echt wel een keer thuis gaat vertellen dat ik er ben. Zijn vrienden weten van mij, zijn zus en moeder ook. En dat heeft hij me ook zo vaak verteld. Dat stiekem-willen-houden is me namelijk eerder overkomen en die man wilde het stiekem houden omdat - werd me achteraf duidelijk - hij als vrijgezel bekend wilde blijven staan en alle opties open wilde houden. Dat maakt me nu doodnerveus. Mijn nieuwe lief weet dat en heeft me zo vaak gerust gesteld, dat hij niet zo is als die ander.



Ik weet dat het goed zit. Hij heeft afgelopen maand voor een bedrag verbeld waar ik U tegen zeg.. Meer dan de helft van een gemiddeld maandsalaris. Hij moest lachen om het bedrag. Hij is er zelf bij geweest en had hij niet gedaan als hij het niet serieus zou menen. Dat weet ik ook wel.

Hij belt nu iets minder vaak (wat ook wel normaal is, want we belden soms wel vijf - zes keer per dag en nu gewoon, heel normaal een keer), voornamelijk omdat hij meer tijd met zijn jongste zoon doorbrengt. En ik ben echt niet jaloers op die kinderen, ik begrijp het echt, sta achter hem, ik wil hem echt niet in een nog lastiger positie brengen, hij krijgt alle tijd die hij nodig heeft. Maar mijn hoofd gaat gewoon aan de haal, zonder dat ik dat wil!



He, sorry, dat ik jullie zo lastig kom vallen. Maar het lucht in ieder geval op om het kwijt te kunnen. Als ik het terug lees, denk ik, jee, waar maak je je druk over? Er staat genoeg om te weten dat het echt wel goed komt en dat dit gewoon een fase is die tijd nodig heeft. Het gaat wel over en er komen makkelijker tijden aan. Het is gewoon even wennen, al met al..

Meiden, ik moet even wat kwijt. Vanmorgen belde ik een vriendin om haar te vragen eens met mij mee te denken over het visumprobleem: de garantstelling en het contract. Wel vragen op het werk, of niet, iemand anders vragen garant te staan, etc. Ze was vol begrip en luisterde heel lief. En na een kwartier zei ze opeens: "maar als ik je nou het geld zou lenen om op zijn rekening te storten, dan is het toch opgelost?". Eh ja... nou, ze wilde me graag helpen, en geld was geen probleem en ze zou het dan toch meteen weer terug kunnen krijgen en dan wisten we tenminste zeker dat het goed kwam. Nou, heel graag!



Een paar uur later belde ze me weer. Ze zag er toch vanaf. Want ik had toch zelf allerlei keuzes gemaakt en daar moest ik dan toch ook eigenlijk zelf maar voor opdraaien. Uiteraard reageerde ik nogal teleurgesteld en zei ik iets beleefds als: "ja nee natuurlijk, dat is je geod recht, ik kan het me wel voorstellen". Daarop hing ze meteen weer op.



En hoe langer ik er nu over nadenk en vooral hoe meer het begint te landen. hoe bozer en verdrietiger ik word. Niet dat ze me het geld niet lenen wil, want we vinden vast wel een oplossing. En ik voel me ook te goed om dat van haar af te laten hangen. Maar wel door haar opmerking dat het mijn eigen keuze is allemaal. Tuurlijk, ik heb er zelf voor gekozen om verliefd te worden op een Zuid-Afrikaan. Ik kies er ook zelf voor dat hij een keer hierheen komt. En ik kies er ook zelf voor om dat nu al te willen proberen te regelen. Maar damn, iets met vriendschap en meeleven?



Mischien maakt het me ook wel extra boos omdat ik haar al vanaf mijn vierde ken. Vorige maand hadden we een erg intens gesprek waarin ze aangaf dat ze het afschuwelijk voor me vindt wat er allemaal in mijn jeugd in ons gezin (en daarbuiten) gebeurd is en dat ze zich ook verantwoordelijk voelt. En dat mijn moeder zo'n naar wijf is om mij zo te laten zitten steeds. En nu zegt ze nota bene exact dezelfde dingen die mijn moeder altijd tegen me zegt! "Eigen schuld, dikke bult, hoezo moet ik jou helpen?". Op de een of andere manier doet dat nog het meeste pijn, voel ik me daardoor verraden.



Bovendien heb ik de laatste jaren heel erg veel voor haar gedaan en zegt ze steeds dat ik haar altijd kan bellen als er iets is. Maar toen ik mijn huis opnieuw moest opknappen en moest verhuizen heeft ze geen vinger uitgestoken, toen ik spullen voor mijn huis nodig had, geen reactie, en nu biedt ze iets aan voor het visum en draait dat ook weer terug.



Blegh, ik ben gewoon echt teleurgesteld.



Sorry Ine, ik reageer helemaal niet op jou. Ik snap dat jouw onzekerheid ook killing is, denk dat we dat allemaal ook wel herkennen.

Ine, doe even normaal Maar ik begrijp je frustraties op zich wel. Alleen, ik denk dat je voorgesteld bent aan belangrijke personen in zijn leven. Dat zijn kinderen er nu niet in betrokken worden dat vind ik zelf (persoonlijk, mijn mening!) niet meer dan logisch. Die tijd komt wel. Zolang ken je hem toch nog niet? Ik zou zeggen, step by step rustig aan dan komt het vanzelf wel goed.

Etosha, waarom zou ze geld op B zijn rekening storten? Daar staat toch genoeg op? Tenminste dat schreef je in een eerdere posting, dus dat snap ik even niet. De redenatie van haar vind ik niet echt vriendelijk. Dat jij je in deze situatie manoeuvreert soit, so be it, maar dat hoeft je niet zo voor de voeten geworpen te worden. Ik had hetzelfde met 'n vriendin. Die wilde het geld ook lenen maar kwam er later op terug maar met een financiele reden en dat vind ik prima, even goede vrienden. Maar om te zeggen: ik leen je het geld niet want jij hebt het zelf veroorzaakt, tsja, denk dan eerst na voordat je dat aanbod doet.

Cadi, nee ik schreef dat hij het waarschijnlijk wel heeft maar als dat niet zo is, dat we dan van mijn contract afhankelijk zijn. Vandaar dat ik nog verder aan het zoeken ben naar oplossingen.



En die vriendin, tja. Qua geld heeft ze zeker geen probleem. Zij en haar man hebben samen een netto maandinkomen van 14.000 euro. Dus daar zou ze wel met een megagoeie smoes moeten komen zeg maar. Tuurlijk mag ze het weigeren, niemand hoeft me te helpen, het *is* ook mijn ding. Maar het voelde wel keihard inderdaad. Ik zal er nog eens aan denken als zij weer klaagt over haar man die psychotisch is geweest. Nee, dat doe ik niet natuurlijk, dat zou veel te bitcherig zijn. Maar soms voelt het wel even zo.



En deze vriendin, die mijn achtergrond en leven erg goed kent, vooral de relatie met mijn moeder, zei ook nog dat ze niet begrijpt waarom ik mijn moeder niet vraag om garant te staan. Mijn moeder! Allereerst heeft die niet eens voldoende inkomen, maar hallo, mijn moeder! Voor ik daar weer iets ga vragen met het risico mijn neus te stoten moeten pasen en pinksteren toch echt op één dag vallen en moet het ook nog eens sint juttemis zijn. Tegelijkertijd.



Ik ga morgen een balletje opgooien bij mijn baas, Wie weet wil hij wel eerder mijn vaste contract op papier zetten, dan is het ook opgelost.

@Etosha: Daaaaaaaaaaaaaaaaaaamn ik zou die vriendin van jou echt wel een klap tegen haar kop kunnen verkopen. Wat een ongevoelige bitch zeg (sorry voor m'n woordgebruik)... 'k Bedoel: eerst stelt ze het zelf voor en dan achterna afhaken... Ik viel echt wel van m'n stoel toen ik dat las hoor... Sterkte bij het vinden van een oplossing en we zien/lezen elkaar misschien wel nog op BP want ik ben met dezelfde procedure bezig als jij, dus ben echt wel benieuwd om te horen hoe het loopt. Succes

Stilletjes hier.....



Etosha, wat verveelend van je vriendin. Jij hebt nogal wat te stellen met je vrienden en familie, maar je komt er wel.

Wat zei baas met betrekking tot vast contract?



Even kijken wat er nog is waarop ik moest reageren.



La Moon, hoe bevalt het werkende leven?



Yas, buik al ietsje beter?



Kjong en Fille. Vervelende computers heben jullie!



Margaretha, druk met de laatste loodjes?



Nemo, nu alweer in Maroc. Wat gaat dat snel.



Isiss, ook al in Maroc, ik ben heel erg benieuwd om te horen hoe je ouders het vinden.



Magnolia, je exdate is een mannelijke muts, zijn schuld dat hij je laat gaan.



Jooles. Hoe gaat het op het werk? Einde in zicht, of niet?



Miss Spees, volgens mij ga jij binnenkort groots carriere maken!



Cadi, weekend werken, blegh. Ik werk morgen op Koniginnedag, maar dat vind ik prima, heb een hekel aan die dag. Volgens mij moet je hier geboren zijn om het leuk te vinden.



Okay, dan ga ik nu egoposten.



HET VRIJGEZELLENFEEST was superleuk.

Eigenlijk wist ik ook wel dat het leuk zou worden, maar mijn probleem zat hem erin dat ik iedereen naar Amsterdam heb uitgenodigd en ik kon bij sommige dames merken dat zij dachten dat ik dat deed om mij er makkelijk vanaf te maken. Ik woon er immers en de rest moest van ver komen. En het is niet waar dat ik mij er makkelijk vanaf wilde maken. Ik ben echt maaaaanden bezig geweest met allemaal opties om uit te vogelen op welke plek ik zo goedkoop mogelijk een aantal dames die verspreid over heel Duitsland en Nederland wonen, bij elkaar zou kunnen krijgen voor een leuk feestje. En Amsterdam kwam gewoon steeds als beste uit de bus. Want makkelijk en als je op tijd boekt niet duur bereisbaar met trein, auto en vliegtuig. Wel iets verder reizen voor de meeste dames, dan wanneer wij in Duitsland afgesproken hadden. Maar daar tegenover staat dat ik hier bij mij thuis voor iedereen slaapplekken regelen voor bijna niets (mijn woonhuis heeft over 10 logeerkamers, die voor alle huurders ter beschikking staan).

En bovendien biedt Amsterdam voor uitgaan etc. natuurlijk meer mogelijkheden dan een kleine stad in Duitsland.

Hierbij komt dat juist omdat ik Amsterdam ken, ik hier een leuker feest kon organiseren in mijn ogen dan wanneer ik ergens ben waar ikzelf de weg niet ken.



Er kwamen nu dus een paar dames niet vanwege de afstand zonder überhaupt te kijken hoe duur een reis naar Amsterdam is, want vanaf Berlijn bijvoorbeeld (als ze minimaal twee weken van tevoren geboekt hadden) 29 Euro enkele reis met de trein.

Wel denk ik dat deze dames waarschijnlijk toch niet gekomen zouden zijn, omdat zij gewoon in een moeilijke fase kwa relatie, werk en dergelijke zitten, hoorde ik van mijn zus. Dus die waren toch al niet de gezelligste op het moment.



Hier tegenover stonden ook een heel aantal dames die heel enthousiast waren en die niets teveel of te duur was. En deze en een enkele, die in eerste instantie sceptisch was, zijn gekomen. Zodat wij uiteindelijk met 10 vrouw waren.

Drie waren er al op vrijdagavond, dus toen begon het feest al bijna. De rest kwam op zaterdag en had mijn zus op sleeptouw, die niet wist wat er ging gebeuren. Bij mij aangekomen kreeg zij een sluier op haar hoofd en een coltrui (mijn zus draagt alleen maar coltruien) met de foto van haar en haar vriend erop geprint aan en toen gingen wij picknicken in het park. De dames die er vrijdag al waren hadden samen met mijn vriend (naar eigen zeggen de logistiek- en transportmanager van het feest) al het eten klaargezet.

Na de picknick gingen wij waterfietsen met een puzzeltocht door de grachten, hierna een paar biertjes op het teras drinken en daarna tapas eten. Op het laast nog een kroeg ingedoken waar lekkere muziek en ook een paar lekkere foute nederlandse liedjes gedraaid werden. Daar gedanst tot drie uur en toen naar huis gelopen. Eenmaal thuis moesten wij van mijn zus nog prosecco uit blikjes drinken, die zij extra voor het feest had gekocht. Dus uiteindelijk om vier uur met iets teveel alcohol op voldaan in bed gevallen. Ik was zoo blij dat alles goed was gegaan tot het weer aan toe en iedereen het heel leuk had gevonden (mijn zus werd steeds gevraagd of zij haar zus niet eens uit wilde lenen ) dat ik niet kon slapen en dus meteen mijn hele verhaal aan vriend, die al lekker lag te slapen, kwijt wilde. Dat vond hij gek genoeg niet zo leuk om vier uur s'ochtends

Toen nog de volgende ochtend op tijd opstaan om een ontbijt voor iedereen in elkaar te knutselen en nadat om een uur iedereen was vertrokken, maar direct opgeruimt en schoon gemaakt zodat dat ook weer gebeurd was en toen met vriend naar Alkmaar gereden, waar ik vervolgens helemaal uitgeteld om vier uur s'middags in slaap viel.

En nu weer terug naar normaal dus, ik hoef niets meer te regelen en mij nergens meer druk om te maken en ben supergelukkig met hoe het gelopen is. Want eigenlijk is het heel erg leuk om dit te doen, ik vind organiseren echt superleuk, maar ik heb helaas op veel last van plankenkoorts. Ik was zaterdagochtend echt wel 10 keer naar de WC geweest, omdat mijn zenuwen op mijn blaas sloegen.



Wel heeft dit hele gebeuren en de complimenten die ik kreeg van iedereen die er was een goede invloed op mijn zelfbewustzijn en energiepeil gehad. Dus nu ben ik gelijk door gegaan, en heb een aantal afspraken geplant met het meisje, die mij gaat helpen mijn studie nu toch nog af te ronden. En ik ben als een gek bezig om mijn werk bij mijn baan af te ronden en uit te zoeken zodat ik hier met een gerust hart over een maand (iig tijdelijk) kan vertrekken. Misschien kom ik hier aan het einde van de zomer nog weer terug, maar dan zal ik wel afgestudeerd zijn (en ik weet dat het mij gaat lukken!) wat ook betekend dat ik dan op zoek kan naar een andere baan en die hopelijk ook vind.



Okay, jullie zullen wel weer genoeg van mij hebben. Ik ga afsluiten, naar fysiotherapie en dan naar bed, want ik ben nog steeds heel erg moe, alle spanning van de afgelopen paar maanden komt er nu uit.



Weltrusten

Etosha, ik vond dat toen ook megavaag, en kan je nog steeds geen antwoord geven. Wat belachelijk dat je een jaarcontract moet hebben als je iemand voor vakantie over laat komen. Dat ze 't met een vestigingsvisum willen, daar zie ik nog wel logica van in, maar voor een vakantie niet! Mijn ouders hebben garant gestaan toentertijd en aangezien die hun zaakjes prima op orde hebben was daar überhaupt geen twijfel.

Je kan natuurlijk 't geld storten op B's rekening en als hij hier is weer terugstorten.

Dat vestigingsgevaar is (volgens mij) gewoon de adder onder 't gras die de IND inbouwt om toch altijd, zonder reden te geven, af te kunnen keuren. Ook als er fouten gemaakt worden kunnen ze 't altijd op vestigingsgevaar schuiven toch? Het ligt (maar dit heb ik al héél vaak gezegd) volgens mij heel erg aan wie je voor je hebt. Ik heb weleens gehoord van een hoogbejaarde dame met haar hele familie en extended familie in haar eigen land die haar zoon op wilde zoeken die hier woonde (en getrouwd was met een Nederlandse), en dat werd toen afgewezen vanwege vestigingsgevaar. Tegelijkertijd ken ik ook genoeg jongeren zonder carriere, kinderen, huis of veel andere bindingen die hun verkering op zoeken en gewoon mogen gaan. Eerlijk gezegd denk ik dat jij je niet heel druk hoeft te maken over vestigingsgevaar (maarja, dat heb ik ook al vaker gezegd, dat is heel wat makkelijker gezegd dan gedaan!).



Nog wel één tip, ik zou niet de IND steeds bellen, ik zou rechtstreeks de ambassade bellen en vragen naar de persoon die hier verantwoordelijk voor is. Die gaat er namelijk ook over beslissen en die kan je vast vertellen hoe de vork in de steel zit! Bij de IND krijg je steeds een andere telefoonmiep (na een half uur voor een kwartje per minuut in de wacht te hebben gestaan) en dan weer van die vage antwoorden. Ik weet nog dat ik vroeg hoeveel 'voldoende geld' dan precies was, bleek dat ze daar (volgens haar) geen objectieve stadnaard voor hebben. Op de ambassade vertelden ze me daarna gewoon dat 't x euro per dag was.



En wat klote van je vriendin! Echt belachelijk vind ik zo'n opmerking, in élke situatie. Als je 't uitgemaakt zou hebben en dáár verdrietig over zou zijn is 't toch ook je eigen keus geweest? Of als je zou emigreren en daar lastig kan wennen, tja, eigen keus hoor. Blegh! Ik zou daar nog wel met haar over praten en duidelijk maken wat een non-opermking en hoe waardeloos van haar, vooral als het zo'n goede en oude vriendin is! Succes ermee!!! (dit is 'n beetje hetzelfde als wanneer iemand z'n kind verliest en dan horen 'gelukkig heb je er nog één'. Mensen kunnen zich gewoon niet inleven in dit soort situaties blijkbaar).



Es, wat een positieve en vrolijke post, zit helemaal te glimlachen hier!!! Fijn dat 't zo leuk was geweest met het vrijgezellenfeest, ook voor je zus dit is echt iets om altijd op terug te kijken, goed gedaan man! En ik vind 't leuk te lezen dat je je studie gaat afmaken!!!



Ik ben inderdaad héél druk met de laatste loodjes, nog maar iets meer dan een maand. Heb me voorgenomen niet meer uit te gaan etc. hoop dat ik me daar aan kan houden!



Ine, je valt ons echt niet lastig hoor!!!! Lekker dat er weer eens gespuid wordt, ik begon 't al te missen met al die illegale meeschrijvers hier

Het erge is dat je in dat soort gevallen zelf wel weet, rationeel gezien, dat 't onzin is dat je je druk maakt, maar dat je 't gewoon niet kan helpen. Eerlijk gezegd heb ik weinig tips. Ikzelf liet me na een tijdje niet meer zo makkelijk gek krijgen (of maakte mezelf niet meer zo gek), maarja, wat heb je daar nu aan, en ook toen gebeurde 't nog weleens. Je moet dan maar gewoon even spuien, hier of bij een vriendin, dan ben je 't maar kwijt. En dan lekker gaan sporten, huis poetsen, met je zoontje naar de speeltuin, of iets anders waar je lekker moe van wordt en je hoofd leeg van. Misschien is dit heel lame, maar dat werkte bij mij altijd wel. En morgen is alles beter!

@Etosha: die standaard ligt in NL dacht ik op ¤34 per dag (heeft issis ergens gezegd. Voor BE is het ¤38 per dag.

Oh jullie zijn lief.



Ik had vandaag twee keer goed nieuws. Ten eerste heeft B zelf actie ondernomen en het benodigde bedrag staat vanaf begin komende week op zijn rekening. Met dank aan zus die wel wat cash had. Da's één.



Ten tweede heb ik uitgebreid met mijn beide bazen overlegd vandaag. Ze vonden het nogal wat om mij nu een nieuw vast contract te geven voor een visum terwijl ze er, omdat ik hier pas drie maanden werk, eigenlijk nog niet uit zijn wat ze na 1 september met me willen. Logisch, zo lang kennen ze me nog niet. Maar ze wilden wel erg graag helpen en we hebben samen uitgebreid gebrainstormed. Ik zal jullie de juridische details besparen maar het komt erop neer dat ik nu ook over een contract beschik dat me in staat stelt om me zelf garant te stellen voor B. Van twee kanten, dat moet dan lukken toch?



Daar bovenop kreeg ik net een berichtje van iemand op Hyves die ik nog van lang lang geleden ken, en die ik nu al een jaar of tien niet meer gezien heb. En die bood aan om garant te staan als we er zelf niet uitkomen... tranen met tuiten hier! Iemand die ik als goede vriendin beschouw en die zo bot reageert en dan opeens vanuit onverwachte hoek van iemand die ik echt niet goed ken, dit aanbod. De wereld is nog mooi... en dat heb ik hem ook direct geschreven.



Overigens kreeg ik vorige week ook al zo'n ontroerend berichtje, ook via Hyves, maar op een ander vlak: een oud-klasgenoot van de lagere school heeft haar dochter naar mij vernoemd. Omdat ik zo'n leuk vriendinnetje was. Terwijl ik nu zo'n beetje in therapie ben vanwege mijn eigen herinneringen aan diezelfde periode... Ook tranen dus.



En ook hier: zulke lieve reacties! Ik ga zeker nog met de betreffende vriendin het gesprek aan hoor. Ze is te lang vriendin en het heeft me nu teveel gekwetst om te laten zitten. Maar ze is, zoals zoveel mensen deze week, met vakantie, dus daar wacht ik even op. Ook wel goed, kan het even bezinken.



Terug naar het visum: we voldoen dus nu in ieder geval aan alle eisen.... nu hopen dat ze geen idee krijgen dat er vestigingsgevaar dreigt. We gaan het zien, nog precies een maand en we zullen weten of hij het ticket haalt of niet.



Es, wat een leuk verhaal over dat vrijgezellenfeest! En wat lekker dat het je in zo'n flow van hard werken en dingen afmaken heeft gebracht. Wanneer is die bruiloft nou?



En Marg: je bent lief, dank je wel voor al je lieve en opbeurende woorden. Ik begin er langzaam in te geloven dat het echt mogelijk is... kreeg op buitelandsepartner.nl ook een hele leuke prive-reactie van een Zuid-Afrikaanse die aangaf twee keer hier te zijn geweest met een toeristenvisum en dat dat vanuit Kaapstad relatief makkelijk is. Inmiddels is ze getrouwd met haar Nederlander en woont ze hier trouwens... We houden moed en ik maak langzaam echte plannen! Nog maar een maand...

Etosha: wat een goede berichten! Ik ben blij het te lezen. Wat bijzonder ook dat je vernoemd bent, dan heb je echt wel wat betekend voor het vriendinnetje van vroeger dus kan me voorstellen dat het je zo ontroerd.

En wat ontzettend lief van degene van vroeger die wel garant voor je wil staan.

Tja, die vriendin van nu die je zo gekwetst heeft, daar moet je echt even mee praten (maar dat was je al van plan natuurlijk). Dat kon ze toch echt niet maken, want een vriendin hoort er voor je te zijn. Je verdient wel beter dan zo'n vriendin.

Al met al, ik hoop zo voor jullie dat het gaat lukken, je verdient het zo ontzettend!



Es: wat goed zeg dat het allemaal gelukt is met het feest! Wat goed ook dat je je studie af wil gaan maken!



Marg: een maandje nog maar! Gaat snel allemaal zeg. Heel erg veel succes!



Ine: geeft niets hoor dat je komt spuien hier. Het onzekere gevoel komt ook mij bekend voor hoor. Inderdaad was dat iets wat ik vooral in het begin had. Op een gegeven moment laat je je niet meer zo gek maken en het idee dat het écht wel goed zat, was een grote geruststelling.



Voor mij zitten de eerste 2 werkdagen erop! Vandaag een dag vrij en dat vind ik wel even fijn. Alles is nieuw voor me (dit soort werk heb ik nog nooit eerder gedaan), dus dat is best vermoeiend. Ik heb dan ook nog eens dat ik mezelf zo dom voel als ik iets niet in 1x weet en dan meteen denk dat ik het allemaal wel nooit zal kunnen. Het zal wel goedkomen hoop ik maar. Gelukkig wel hele leuke collega's en dat scheelt een hoop. Het is er nl. (bijna) altijd gezellig. Morgen mag ik weer..



En meisjes, hoe vermaken jullie je allemaal met koninginnedag? Ik vond het altijd heel gezellig en mis het nu wel.

Hey hallo,



Ik zal me even voorstellen: Ik ben Sonja, nieuw op 't forum. Sinds 4 maanden een vriendje in Frankrijk en toch een beetje ten einde raad. We zien elkaar eens in de 1, 2 of 3 weken. Hij heeft een druk leven met veel sport competities in de weekeinden en dus kan hij vaak niet naar Nederland komen en belt hij niet altijd zoals hij belooft. Wel zijn we erg gek op elkaar en zien we allebei wel een toekomst. Alleen weten we nog niet hoe of wat.



Op de een of andere manier maakt dit me enorm onzeker en als hij zoals dit weekend dan toch niet kan regelen om te komen, ben ik totaal teleurgesteld en emotioneel.



Iemand die dit herkend? Weet niet of ik nou wat emotionele afstand moet nemen (en hoe moet dat in hemelsnaam) of hoe ik hier beter mee kan omgaan. Alle tips en trucs zijn welkom!



gr, Sonja

Heej meiden,



Ben in marrakech, overmorgen is mijn reis klaar, dus van de week kom ik weer even reageren op alles!



Heb zo met Issis en R en haar ouders afgesproken, ik hoorde al dat ze een leuke, maar zeer drukke en vermoeiende week achter de rug hebben gehad. Het was hier ook gekkenhuis met alle toeristen en de warmte!

Ik zwaai even naar iedereen! Ben met K-dag over mijn grenzen gegaan (sorry Kjong) en ooo, wat moet ik het bezuren!

Eigen schuld, dikke bult!



Vrijdag eindcontrole bij de gyn, dan weet ik hoe ik ervoor sta.



O en vanaf 31 mei heb ik geen werk meer, contract wordt niet verlengd. Ik kon wel weer aan het werk daar half mei, maar dan maar voor 15 uur en dat vind ik niet genoeg.

Dus contract wordt beeindigd. Maar ze zijn wel zo aardig om da niet tegen het uwv te zeggen, van die 15 uur, gewoon einde contract.

Krijg je dus een hoop papierwerk voor ww uitkering, alsof ik daar energie voor heb nu.

Heeft iemand daar ervaring mee, met uwv zaken? Heb dat nog nooit gehad nl.

Wat moet ik dan doen?

Als iemand wat weet, doe maar in de AK zetten.

Sinds vrijdag zit ik weer voor een paar dagen in NL. Vanmiddag lekker barbecuen met de buren en mijn ouders en me lekker laten verwennen. Lekker dat er eventjes niets hoeft!



Vrijdag heb ik mijn lief gezien. Het was even spannend of het zou lukken, maar het is gelukt en we hebben het heerlijk gehad. Ik heb volop genoten van onze tijd samen! De twijfels zijn weer weg en ik weet dat het goed zit. Het was maar kort, maar dat is oke. Hij komt in ieder geval in juni mijn kant op en misschien zien we elkaar daarvoor nog weer in NL, maar dat is even afwachten of dat lukt.



Cadi, natuurlijk begrijp ik dat zijn kinderen belangrijker zijn dan wie of wat dan ook. Denk dat ik gewoon ineens bang werd dat hij zou zeggen dat hij op dit moment geen tijd/energie zou hebben voor een relatie. Gelukkig is dat helemaal niet ter sprake. En het is zeker logisch dat hij ze nog niets verteld, dat zal rauw op hun dak vallen en ze zullen er niet om staan te springen. Zelf zou ik ook nog niets gezegd hebben en inderdaad, die tijd komt wel.



Sonja, zoals je in mijn post van 27 april kunt lezen, heb ik af en toe ook dezelfde twijfels/onzekerheden die jij hebt. Ik weet ook nog niet wat je er aan kunt doen. Proberen het inderdaad een beetje los te laten, denk ik. Je kunt er ook niets aan doen, behalve erop vertrouwen dat het goed komt.



Ik ga nog even lekker genieten van het mooie weer hier!! Net alsof ik op vakantie ben.. Fijn!!

Salam habiba's!

Vannacht thuisgekomen na 'n enorme hete en hectische week. Je moet 'hete' deze keer wel letterlijk opvatten, i.p.v. figuurlijk zoals voorheen als ik eindelijk de kerel weer op ging zoeken. Dagen van over de 40 graden, was nogal 'n verschil met 15 toen we vertrokken.

Maar alles bij elkaar: het was zeer geslaagd. Pa, ma en broer zijn ook positief verrast, al zullen ze niet snel weer teruggaan naar Marrakech waarschijnlijk omdat 't ongelooflijk heet daar was en je echt gek werd van de drukte. R's familie vond 't supergeweldig dat ik m'n familie had meegenomen, we moesten dus ook bijna iedere dag bij iemand anders komen eten. Geen straf, want z'n zussen zijn geweldige koks, het viel enorm tegen als we 'n keer in 'n restaurantje gingen eten.

R. heeft van de eerste minuut tot de één na laatste dag gestuiterd, erg grappig om te zien. En zeer vermoeiend. Hij wilde van iedere minuut profiteren dat ie daar was, inclusief 's nachts. Ik trok 't niet allemaal dus ben 'n paar keer naar bed gegaan als hij nog vrienden wilde zien.

Vrijdagavond heel kort Nemo nog gezien, was superleuk! Ik had 't leuker gevonden zonder m'n ouders erbij, maar qua planning ging dat allemaal niet lukken. Maar was erg gezellig!

En waar ik vooraf bang voor was is totaal niet gebeurd, dat m'n ouders dingen vreemd zouden vinden of veroordelen. Oké, dingen vreemd vinden wel (ik zag alles nu ook meer door hun ogen, van iemand die er nog nooit is geweest, ik ben niet snel meer verrast als ik daar ben), maar veroordelen dus niet. Ik dacht dat ze al die uitnodigingen van de familie misschien té zouden vinden, maar ze vonden 't juist leuk om Marokko van 'n heel andere kant te zien als de meeste toeristen 't zien. Uiteraard hebben we ook allerlei toeristische dingen laten zien,

R. en ik waren chauffeur, gids, reisleider, familie, aanspreekpunt en alles in één, dat leidde dus tot zo goed als geen vrije minuut voor ons zelf, als we thuis kwamen van 'n dag op pad zat daar de tent weer vol met familie of vriendinnen van R's moeder of weet ik veel wie. De combinatie van m'n ouders mee, én R. die voor het eerst weer terugging was iets te vermoeiend en hectisch, en een week is ook te kort om terug te gaan. Sommige mensen zie je maar 'n paar minuten omdat er gewoon geen tijd is voor meer.

Maar alles bij elkaar was 't erg leuk (hmm, hoe vaak staat 'leuk' hier nu al?). En nu weer thuis. R. heeft 't koud, ik vind 't wel prima zo. Hij is nogal stil, door de vermoeidheid zegt-ie. Nog niet helemaal thuisgekomen in BE. Is ook logisch natuurlijk.

Ik moet nog effe bijlezen, heb al vluchtig wat gekeken hier, maar weet niet effe nog niet waar 't allemaal over gaat. Kom later terug.

Wat 'n bout-verhaal, heb 't nogal vreemd geschreven zie ik nu, alleen maar hak op de tak. Strekking is duidelijk denk ik.

Wat leuk om te lezen Isiss! Valt wel mee hoor, met dat bout verhaal. Ik kan me erg goed voorstellen dat het leuk moet zijn om je familie te laten zien waar R vandaan komt en waar jij je inmiddels ook al zo thuis voelt. Ik denk dat die dag voor mij nooit gaat komen helaas. En nu dus weer koud! Alhoewel het vandaag ebst een lekkere dag is trouwens.



Ine, lekker dat je even in Nederland bent en jullie elkaar weer even kunnen zien. Ik denk dat we het allemaal wel herkennen die onzekerheid. Ik heb bijna twee jaar samengeleefd met B toen ik naar Neerland terug ging. En de eerste tijd was ik heel regelmatig erg onzeker (vraag maar aan de meiden hier...). Inmiddels weet ik steeds beter hoe ik dingen moet interpreteren en doe ik hier ook zelf meer mijn ding.



Yas: doe je wel voorzichtig? En wat balen zeg dat je je baan weer kwijt bent. Op zich zul je ook wel weer redelijk snel iets nieuws vinden maar toch... het is ook zo'n hoop gedoe. Hoe is het nu met jou en Y?



La Moon, wat fijn dat je nieuwe baan zo leuk is! En ja, die eerste dagen zijn altijd vermoeiend, ik kan me de mijne nog levendig herinneren. Maar het went ook weer snel natuurlijk. Klinkt alsof je wel steeds meer gesettled raakt daar!



Hier alles okee. Ik heb vandaag in mijn tuin gewerkt, waar vier jaar lang door diverse huurders niets aan gedaan is. Ik moet echt stukje voor stukje ontdekken wat ik allemaal tegenkom, en da's soms best wel ieuw. Maar de eerste Afrikaantjes zijn gepland, dus B zal zich hier snel thuisvoelen. Nu zit ik lekker in het zonnetje met mijn laptop, kat naast me op de tuinbank.



Dinsdag gaan alle papieren voor B's visum met een koerier naar Kaapstad. Het wordt steeds concreter en ik duim me helemaal suf dat ie het gaat krijgen... duimen jullie mee? En dan als het doorgaat... men dat is nog minder dan vier weken vanaf nu!

Gelukkig, R. heeft z'n grote grijns toch wel meegenomen uit Marokko. Had er nog niet veel van gemerkt vandaag, maar hij is weer geacclimatiseerd geloof ik. Het is zo'n leuke kerel! Ben verliefd!





Etosha: wat spannend! Super om te lezen, en uiteraard duim ik mee (wat hoeven we weinig te duimen de laatste tijd!).

Heb je verder nog wat met die 'vriendin' gedaan, van dat verhaal van deze week? K*topmerking. Maar ik kan me voorstellen dat 't ook niet zomaar voorbij is, als je iemand al zo lang kent.



Yas: mijn ervaring met CWI is juist helemaal niet negatief of moeilijk. Toen mijn contract bij m'n vorige baan niet werd verlengd werd ik juist heel goed geholpen. Of ja, geholpen is niet 't goede woord, maar ze werkten juist heel makkelijk en snel mee. Hoogopgeleiden waarvan duidelijk is dat ze gewoon willen werken en zelf ook actief op zoek zijn naar 'n baan zijn soms 'n verademing voor wie daar werkt. Ik kreeg een vaste consulent en moest geloof ik iedere 2 of 3 weken daar naar toe. Ik zorgde dat ik m'n eigen papieren in orde had, dat er ik kopiën voor mezelf van had, dat 't in 'n mapje zat, en dan stond ik na 5 minuten weer buiten bij 'n afspraak waar ze normaal 'n uur voor inplannen omdat niet iedere werkloze zelf zo meewerkt. Ik dacht dat 't via 't CWI trouwens bij 't UWV terecht kwam, maar dat weet ik niet zeker. Echt heel veel werk heb ik daar niet mee gehad (ben 1 maand werkloos geweest, dus heel spannend was dat niet). Oude loonstroken van 'n jaar of 1,5 jaar bij elkaar zoeken, en op een lijstje zetten waar en wanneer je hebt gesolliciteerd. En dat kan al 'n sollicitatie per mail via de CWI-site zijn.

Je kunt beter zorgen dat je eerst weer 100% in orde bent, voor je 'n hoop energie gaat stoppen in solliciteren denk ik.

Was koninginnedag wel de moeite waard trouwens?



Ine: is geen gezeur, maar daar was je zelf ook al achter gekomen . Volgens mij voor iedereen zeer herkenbaar, die onzekere perioden. Vooral als andere dingen niet helemaal lekker lopen, als je onbedoeld berichtjes verkeerd opvat, etc. En achteraf kom je d'r dan zelf achter dat je nogal mutserig was. Tenminste, zo werkt 't bij mij. En nog steeds. Geen relatie-onzekerheid meer als in de ldr, maar wel mutserig doen en daar pas achteraf achter komen.



Es: zie je wel dat 't leuk was! Je hebt je druk zitten maken om niks! Op naar de bruiloft nu dus, is het kapsel al uitgeprobeerd? Wanneer is de dag?



Sonja: welkom! Meer verhaal graag: hoe kennen jullie elkaar, etc. Ik denk dat je moet leren accepteren dat hij daar zit en jij hier, en dat je niet altijd dezelfde manier van communiceren hebt. En verder: hier ook blij zijn in je eentje, je geluk niet af laten hangen van hem. Probeer het te zien als bv. 'n vriendin of je moeder niet op de tijd belt als dat jij denkt dat ze zouden bellen. D'r kan altijd iets tussenkomen, je maakt jezelf helemaal gek als je 't daar vanaf laat hangen. Oké, het is irritant als iemand zegt dat ie om 20.00u belt en 't dan niet doet, maar dat gebeurt je zelf vast ook wel ooit omdat er iets anders tussen is gekomen. De enige soort van tip die ik heb is dus om 't een beetje luchtiger te zien.



La Moon: fijn dat je werk leuk was deze week! Is 't bij jou in de buurt, kan je lopen/fietsen? En blijft er nog strand-tijd over?



Margaretha: zo, dat is snel gegaan, die master! Gaat 't allemaal naar tevredenheid? Weet je al wat je er na gaat doen? Hoe is 't met de liefde?



Wat hebben jullie trouwens met koninginnedag gedaan?

Hoi!



Ik ben weer aan het werk, dus ik heb tijd te reageren



Isiss, welkom terug. Je vakantie klinkt alsof je er nu eerst van bi moet komen. Erg druk. Maar zeker een opluchting dat alles goed ging met je familie. En die R. van jou, is geloof ik echt niet van zijn goede humeur af te bengen. Hij lijkt echt nooit een dipje te hebben. Heel bijzonder. Ik wou dat ik altijd zo positief zou kunnen zijn.



Yasmijn, verveelend dat je contract niet verlengd wordt. Het mijne ook niet, hoewel dat eigenlijk in overleg is gegaan, ga ik alsnog ook de molen van de WW in. Dan heb ik wat meer ruimte om een nieuwe baan te vinden en af te studeren. Als jezelf alles goed in orde hebt en eventueel even op het werk kunt wachten, lijkt het mij helemaal niet zo een ramp om met het CWI om te gaan.



Ine en Sonja, ik had jullie nog niet welkom geheten. Bij deze dus, welkom.

Ine, met kinderen wordt iedere relatie volgens mij lastiger, ik heb er nog totaal geen ervaring mee, dus vind ik het lastig advies te geven.

Sonja, hoe oud zijn jullie? Misschien is het handiger als jullie een rythme afspreken wanneer jullie elkaar zien. Dan is voor jullie beide duidelijk wanneer jullie elkaar zien en wanneer er tijd is voor sport etc. Het lijkt mij wel lastig trouwens dat hij in het weekend vaak iets heeft en niet flexibel is.



Etosha, ik duim mee, en lekker die tuin. Wil jij ook even bij mijn vriend langkomen, want die tuin ziet er ook niet uit en hij is geen tuinier en ik heb er ook geen zin in. Ik houd van ik de tuin te zitten niet erin te werken.



Okay nu nog even werken. Ik moet zo meteen een sollicitatiegesprek voeren met iemand die mij misschien gaan vervangen. Gelukkig is er vandaag een Bank Holiday in Groot-Britannie, dus is het redelijk rustig.



En dan moet ik in totaal nog 11 dagen werken todat mijn contract afloop. Ergens toch wel jammer, maar ik ben hier niet meer op mijn plek en voel mij niet lekker meer hier. En aan een niet gemotiveerde werknemer heeft niemand iets.

Hallo,

Weer belachelijk lang geleden dat ik uberhaupt achter een pc met internet zat, dus vergeef me als ik niet op iedereen reageer.

Ben momenteel errug druk met stage, en moet beetje op mezelf letten dat ik mezelf niet weer voorbij ren omdat het nog niet 100% lekker gaat. Volgende week eindelijk afspraak bij internist, en afgelopen week bloed laten prikken daarvoor. Gevolg is dus een beetje dat ik na werk wat te eten maak, soms nog wat klets met huisgenootjes of J. en dan in bed kruip.



Isiss: ondanks dat je vakantie vermoeiend was, klinkt het ook alsof je een héle leuke tijd gehad hebt! En mooi dat R. weer een beetje 'gewend' is in BE..



Ine en Sonja. Ook namens mij van harte welkom. Zoals al eerder aangegeven Sonja, ben erg benieuwd naar je verhaal!

Sonja, wat die twijfels betreft, ik denk dat iedereen die hier wel herkent.



Yas: wat balen van je baan! zal zo op de AK bijlezen of je daar nog meer hebt geschreven en kijken of ik daar nog iets zinnigs op kan reageren.

enne.. doe je wel een beetje rustig aan? succes bij de gyn vrijdag!



Etosha: tuuuurlijk duim ik voor je mee!



Margh: lukt het een beetje met de laatste loodjes qua studie? geloof dat iemand hier onder het ook al vroeg, maar heb je al een beetje een idee wat je hierna gaat doen, en, wellicht zelfs meer interessant: waar?



Koninginnedag vroeg iemand? Heb geloof ik vooral lam in bed gelegen na avondje op stap. 's Middags nog van het terras genoten en 's avonds weer op stap, en tussendoor uit eten geweest met paps & mams.. Best geslaagd dus, maar miste toch wel een beetje het 'echte' Koninginnedag-gevoel..



Goed, ga nu even mijn verhaaltje beetje afkappen. J. is net thuis van z'n werk (absurde tijd!) en als we dan alleen met elkaar kunnen praten om ons 1,5 jaar samen te vieren, dan moet dat maar..

Ben net helemaal in de war en moet het even kwijt.



Een paar dagen geleden kreeg ik het bericht, dat een voormalige klasgenote samen met haar man bij een autoongeluk om het leven gekomen is. Vreeselijk, maar het drong niet echt door.

Nu krijg ik via email de overlijdensberichten uit de krant van mijn thuisstad en nu zit ik vreeselijk te janken.

Ze waren nog zo jong, 29 en 37 en nu tijdens een vakantie in Mexico hebben zij een ongeluk gehad en is het voorbij. Net een klein jaar getrouwd en alles nog voor zich. Het is gewoon niet eerlijk. Haar man ken ik niet, maar M. was altijd een heel lieve meid, nooit buiten school om contact gehad, maar zij was altijd iemand, waar ik graag me sprak bij de jaarlijste reunies van mijn jaar. Uit de berichten blijkt hoe verslagen familie, vrienden en collegas zijn. Ik kan het mij niet voorstellen, dat zij er niet meer is. Net ook mijn beste vriendin gesproken en die heeft weer contact gehad met de beste vriendin van M. Iedereen is verslagen.

Zoiets kan, zoiets mag gewoon niet gebeuren. Tijdens een droomvakantie en verlate huwlijksreis nog wel



Nu ga ik maar naar buiten, kaartje kopen voor de familie. Wat zet je daar nu op???

Jezus Es, wat een verschrikkelijk nieuws!!! Zo oneerlijk en zo tegen-natuurlijk dat zulke jonge mensen er opeens niet meer zijn!!!!

Maak je niet te druk om het kaartje, schrijf er gewoon op wat je voelt dat doet eigenlijk altijd veel goed. Bijvoorbeeld dat je zo ontzettend geschrokken was ondanks dat je geen contact meer met haar had na je schooltijd, en wat voor herinneringen je aan haar hebt.

Sterkte!

Es, dit zijn altijd zulke heftige berichten. Schrijf op het kaartje hoe je je voelt en misschien weet je ook nog wel iets te vertellen over haar van toendertijd. Sterkte ermee!



Spees, de rem zit in het midden hè



Etosha, papier opgestuurd?



LaMoon, hoest met je werk? Vermaak je je nog een beetje?



Hier allemaal lekker hectisch. Twee weken vakantie voor kindjes en mam mag werken......toch niet al te slim aangepakt 20 jaar geleden. Nu dwing ik mezelf elke avond met een boekje op de bank om even tot rust te komen. Oudste heksje uit logeren en jongste heksje vroeg naar bed dus dat levert nog even wat quality time op. Dit weekend ga ik in ieder geval lekker op het strand liggen (hmm, als het zulk weer blijft natuurlijk)