Psyche
alle pijlers
Jezelf belangrijk vinden
woensdag 12 december 2012 om 12:02
Ik vraag me iets af. Vind ik mezelf nu op sommige momenten te belangrijk of ben ik nogsteeds druk bezig met mezelf wegcijferen?
Volgens mijn vriend vind ik mezelf te belangrijk. Ik zit momenteel ziek thuis (overspannen-burnout hoe je het ook wil noemen) Van de psych krijg ik juist weer te horen dat ik meer aandacht voor mezelf moet hebben en leuke dingen moet doen.
Inwendig wordt ik verscheurd. Ik weet het niet meer en na de zoveelste discussie / ruzie gister ben ik mijn relatie spugzat aan het worden en vrees ik dat ik alleen kan genezen als ik mijn relatie verbreek.
Toch staat dit op psyche omdat het momenteel vooral een uitputtende discussie is die zich in mijn hoofd afspeelt.
Beetje warrige openingspost maar ik hoop dat jullie me willen helpen.
(Ik ben de komende 2 a 3 uur even niet aanwezig. daarna kom ik reageren)
Volgens mijn vriend vind ik mezelf te belangrijk. Ik zit momenteel ziek thuis (overspannen-burnout hoe je het ook wil noemen) Van de psych krijg ik juist weer te horen dat ik meer aandacht voor mezelf moet hebben en leuke dingen moet doen.
Inwendig wordt ik verscheurd. Ik weet het niet meer en na de zoveelste discussie / ruzie gister ben ik mijn relatie spugzat aan het worden en vrees ik dat ik alleen kan genezen als ik mijn relatie verbreek.
Toch staat dit op psyche omdat het momenteel vooral een uitputtende discussie is die zich in mijn hoofd afspeelt.
Beetje warrige openingspost maar ik hoop dat jullie me willen helpen.
(Ik ben de komende 2 a 3 uur even niet aanwezig. daarna kom ik reageren)
Been there, done that, got the T-shirt.
woensdag 12 december 2012 om 12:07
woensdag 12 december 2012 om 12:07
woensdag 12 december 2012 om 12:09
woensdag 12 december 2012 om 12:12
Ik weet niet waarom je zo twijfelt aan je relatie, maar normaal gezien zou je vriend juist zorgzaam voor je moeten zijn nu. Tenzij hij denkt dat je je aanstelt. Misschien vindt hij jou niet belangrijk genoeg (lees: hij wil zelf graag centraal staan)?
Het blijft, binnen en buiten een relatie, altijd zoeken naar een evenwicht tussen aandacht voor jezelf en voor anderen. Binnen een goede relatie verschuift dat evenwicht steeds heen en weer afhankelijk van wat je op bepaalde momenten doormaakt, maar is er op de lange termijn wel een algeheel evenwicht.
Het blijft, binnen en buiten een relatie, altijd zoeken naar een evenwicht tussen aandacht voor jezelf en voor anderen. Binnen een goede relatie verschuift dat evenwicht steeds heen en weer afhankelijk van wat je op bepaalde momenten doormaakt, maar is er op de lange termijn wel een algeheel evenwicht.
Ga in therapie!
woensdag 12 december 2012 om 12:14
Als je jezelf té belangrijk vindt (en dus bv denkt dat jouw baas écht niet zonder je kan omdat niemand het werk zo goed kan als jijzelf) dan kan ik me best indenken dat je daar spanningen/stress van krijgt.
Maar jezelf de belangrijkste persoon in je leven vinden en die persoon goed verzorgen...dat lijkt me héél goed.
Waarom vindt je vriend dat jij jezelf te belangrijk vindt?
Maar jezelf de belangrijkste persoon in je leven vinden en die persoon goed verzorgen...dat lijkt me héél goed.
Waarom vindt je vriend dat jij jezelf te belangrijk vindt?
het is wat het is
woensdag 12 december 2012 om 12:19
Het is doorgaans niet makkelijk als je partner bent van iemand met een burnout. Mijn vriend heeft het ook gehad en was destijds helemaal gefocussed op zichzelf, logisch ook, had ik alle begrip voor. Hij was met zichzelf bezig, werd geholpen door een psycholoog en kreeg alle aandacht van familie, vrienden. Als partner moet je daar zonder enige begeleiding mee zien te dealen en dat is niet altijd even makkelijk. Misschien kan je jouw vriend een keer meenemen naar de psych? Dat gebeurt wel vaker.
woensdag 12 december 2012 om 12:20
woensdag 12 december 2012 om 12:24
Zou het kunnen dat je jezelf niet te belangrijk vind in je eigen ogen maar wel in andermans ogen?
Zoals een pleaser is zeg maar.
Voor een ander kun je niet kijken, maar anderen vinden jou meestal ongeveer net zo belangrijk als jij hen.
Jezelf al te veel druk maken om wat een ander van je vindt is wel een beetje jezelf belangrijk vinden in de ogen van een ander. De meesten boeit het geen zier namelijk wat jij zoal uitvoert.
Zoals een pleaser is zeg maar.
Voor een ander kun je niet kijken, maar anderen vinden jou meestal ongeveer net zo belangrijk als jij hen.
Jezelf al te veel druk maken om wat een ander van je vindt is wel een beetje jezelf belangrijk vinden in de ogen van een ander. De meesten boeit het geen zier namelijk wat jij zoal uitvoert.
woensdag 12 december 2012 om 12:36
woensdag 12 december 2012 om 13:13
je kan jezelf niet belangrijk genoeg vinden, maar je moet er wel rekening mee houden dat een ander jou niet zo belangrijk vindt.
Misschien dat daar de gespannenheid vandaan komt? Van de aanname dat een ander voortdurend op je let en je beoordeelt?
En tenslotte kan je je afvragen hoeveel je je daarvan moet aantrekken.
Misschien dat daar de gespannenheid vandaan komt? Van de aanname dat een ander voortdurend op je let en je beoordeelt?
En tenslotte kan je je afvragen hoeveel je je daarvan moet aantrekken.
it's a big club and you ain't in it
woensdag 12 december 2012 om 13:13
quote:Apatura schreef op 12 december 2012 @ 12:02:
Ik vraag me iets af. Vind ik mezelf nu op sommige momenten te belangrijk of ben ik nogsteeds druk bezig met mezelf wegcijferen?
Volgens mijn vriend vind ik mezelf te belangrijk. Ik zit momenteel ziek thuis (overspannen-burnout hoe je het ook wil noemen) Van de psych krijg ik juist weer te horen dat ik meer aandacht voor mezelf moet hebben en leuke dingen moet doen.
Inwendig wordt ik verscheurd. Ik weet het niet meer en na de zoveelste discussie / ruzie gister ben ik mijn relatie spugzat aan het worden en vrees ik dat ik alleen kan genezen als ik mijn relatie verbreek.
Hoi Apatura,
Wat vervelend dat je met een burnout / overspannen thuis zit.
Ik zit momenteel in hetzelfde schuitje.
In gesprekken met mijn vriend en psycholoog heb ik kunnen concluderen dat het voor mij allebei geldt;
* Ik cijfer mezelf continu weg voor andere mensen.
* Ik vind mezelf te belangrijk.
Waarom dat laatste? Omdat ik serieus denk (of ja, dácht) dat IK altijd degene ben die zich weg moet cijferen. Dat als IK het niet oppak, het niet gebeurt, of veel te laat. Dat IK degene ben die de boel moet komen redden als een echte superheldin.
Valt een beetje tegen in de praktijk hoor. Ik zit vanaf september thuis en de wereld draait gewoon door
Mocht je willen kletsen over je burn out / overspannenheid. Er is hier al een topic over geopend, je bent van harte welkom!
Ik vraag me iets af. Vind ik mezelf nu op sommige momenten te belangrijk of ben ik nogsteeds druk bezig met mezelf wegcijferen?
Volgens mijn vriend vind ik mezelf te belangrijk. Ik zit momenteel ziek thuis (overspannen-burnout hoe je het ook wil noemen) Van de psych krijg ik juist weer te horen dat ik meer aandacht voor mezelf moet hebben en leuke dingen moet doen.
Inwendig wordt ik verscheurd. Ik weet het niet meer en na de zoveelste discussie / ruzie gister ben ik mijn relatie spugzat aan het worden en vrees ik dat ik alleen kan genezen als ik mijn relatie verbreek.
Hoi Apatura,
Wat vervelend dat je met een burnout / overspannen thuis zit.
Ik zit momenteel in hetzelfde schuitje.
In gesprekken met mijn vriend en psycholoog heb ik kunnen concluderen dat het voor mij allebei geldt;
* Ik cijfer mezelf continu weg voor andere mensen.
* Ik vind mezelf te belangrijk.
Waarom dat laatste? Omdat ik serieus denk (of ja, dácht) dat IK altijd degene ben die zich weg moet cijferen. Dat als IK het niet oppak, het niet gebeurt, of veel te laat. Dat IK degene ben die de boel moet komen redden als een echte superheldin.
Valt een beetje tegen in de praktijk hoor. Ik zit vanaf september thuis en de wereld draait gewoon door
Mocht je willen kletsen over je burn out / overspannenheid. Er is hier al een topic over geopend, je bent van harte welkom!
woensdag 12 december 2012 om 13:15
Kan het zijn dat het verschil voor je vriend groot is? Dat jij eerst erg veel op de ander gericht was, nu meer op jezelf en dat die verandering groot is voor je vriend? Dat hoeft niet te betekenen dat jij jezelf nu tè belangrijk maakt, het kan ook iets zeggen over hoe weinig belangrijk jij jezelf voorheen vond.
Als je burned out bent is het zeker belangrijk om nu eerst goed voor jezelf te zorgen. Jijzelf bent prio nr 1! En dat kan voor de omgeving erg lastig zijn en vergt aanpassing. Het betekent ook dat jij ook in de toekomst meer voor jezelf gaat kiezen, iets wat je omgeving niet van je gewend is.
Als je burned out bent is het zeker belangrijk om nu eerst goed voor jezelf te zorgen. Jijzelf bent prio nr 1! En dat kan voor de omgeving erg lastig zijn en vergt aanpassing. Het betekent ook dat jij ook in de toekomst meer voor jezelf gaat kiezen, iets wat je omgeving niet van je gewend is.
woensdag 12 december 2012 om 13:24
Te weinig info in je post om je goed advies te kunnen geven.
Jezelf te belangrijk vinden..bedoelt je vriend dat hij vindt dat je arrogant bent/gedraagt? (altijd al min of meer) Of irriteert hij zich nu aan je nu jij wat meer aandacht nodig hebt omdat je er doorheen zit? Dat laatste is nogal anders en daardoor leer je gelijk je vriend ook goed kennen ja..
Misschien heeft deze relatie mede bijgedragen dat je nu overspannen bent?
Ik wil trouwens nog wel even opmerken dat er heel wat verschil zit in over spannen zijn of een echte burn-out hebben. Bij dat laatste kan je bijna niets meer aan het begin en heb je veel tijd nodig om te herstellen, als je dat al ooit helemaal doet.
Jezelf te belangrijk vinden..bedoelt je vriend dat hij vindt dat je arrogant bent/gedraagt? (altijd al min of meer) Of irriteert hij zich nu aan je nu jij wat meer aandacht nodig hebt omdat je er doorheen zit? Dat laatste is nogal anders en daardoor leer je gelijk je vriend ook goed kennen ja..
Misschien heeft deze relatie mede bijgedragen dat je nu overspannen bent?
Ik wil trouwens nog wel even opmerken dat er heel wat verschil zit in over spannen zijn of een echte burn-out hebben. Bij dat laatste kan je bijna niets meer aan het begin en heb je veel tijd nodig om te herstellen, als je dat al ooit helemaal doet.
woensdag 12 december 2012 om 13:31
Wat vlinderoogje zegt, dat lijkt me een heel mooie om eens over na te denken.
Mijn moeder is al jaren af en aan overspannen en ongelukkig en valt mij, en mijn zussen daar continue mee lastig. Dat ze het zo moeilijk vind om te bepalen wat haar grenzen zijn, en hoe moeilijk het is om te genieten. Ondertussen gaat ze rücksichtslos over de onze heen, door nooit eens een positief verhaal te vertellen en altijd negatieve energie te verspreiden en ons op de tenen te laten lopen omdat wij haar niets negatiefs willen vertellen.
Ik kan je vertellen dat het werkelijk oervervelend is, en dan druk ik me nog mild uit, om altijd rekening te moeten houden met iemands gevoeligheden, en het constant op je hoede zijn voor uitbarstingen en huilpartijen. Mijn moeder maakt zichzelf heel belangrijk door haar ongeluk en verdriet nooit te willen/kunnen relativeren en nooit een echt luisterend oor te kunnen zijn voor onze problemen.
Het zou best kunnen dat jou vriend precies hetzelfde bedoeld. Dus jou psych vind dat je aan jezelf moet werken, en je eigen grenzen moet leren kennen, maar als jouw vriend al jaren degene is die jouw aanhoort, kan hij inderdaad vinden dat jij jezelf te belangrijk maakt.
Een beetje een warrig verhaal, maar misschien begrijp je de strekking.
Mijn moeder is al jaren af en aan overspannen en ongelukkig en valt mij, en mijn zussen daar continue mee lastig. Dat ze het zo moeilijk vind om te bepalen wat haar grenzen zijn, en hoe moeilijk het is om te genieten. Ondertussen gaat ze rücksichtslos over de onze heen, door nooit eens een positief verhaal te vertellen en altijd negatieve energie te verspreiden en ons op de tenen te laten lopen omdat wij haar niets negatiefs willen vertellen.
Ik kan je vertellen dat het werkelijk oervervelend is, en dan druk ik me nog mild uit, om altijd rekening te moeten houden met iemands gevoeligheden, en het constant op je hoede zijn voor uitbarstingen en huilpartijen. Mijn moeder maakt zichzelf heel belangrijk door haar ongeluk en verdriet nooit te willen/kunnen relativeren en nooit een echt luisterend oor te kunnen zijn voor onze problemen.
Het zou best kunnen dat jou vriend precies hetzelfde bedoeld. Dus jou psych vind dat je aan jezelf moet werken, en je eigen grenzen moet leren kennen, maar als jouw vriend al jaren degene is die jouw aanhoort, kan hij inderdaad vinden dat jij jezelf te belangrijk maakt.
Een beetje een warrig verhaal, maar misschien begrijp je de strekking.
woensdag 12 december 2012 om 13:36
quote:Katherina schreef op 12 december 2012 @ 13:31:
Wat vlinderoogje zegt, dat lijkt me een heel mooie om eens over na te denken.
Mijn moeder is al jaren af en aan overspannen en ongelukkig en valt mij, en mijn zussen daar continue mee lastig. Dat ze het zo moeilijk vind om te bepalen wat haar grenzen zijn, en hoe moeilijk het is om te genieten. Ondertussen gaat ze rücksichtslos over de onze heen, door nooit eens een positief verhaal te vertellen en altijd negatieve energie te verspreiden en ons op de tenen te laten lopen omdat wij haar niets negatiefs willen vertellen.
Ik kan je vertellen dat het werkelijk oervervelend is, en dan druk ik me nog mild uit, om altijd rekening te moeten houden met iemands gevoeligheden, en het constant op je hoede zijn voor uitbarstingen en huilpartijen. Mijn moeder maakt zichzelf heel belangrijk door haar ongeluk en verdriet nooit te willen/kunnen relativeren en nooit een echt luisterend oor te kunnen zijn voor onze problemen.
Het zou best kunnen dat jou vriend precies hetzelfde bedoeld. Dus jou psych vind dat je aan jezelf moet werken, en je eigen grenzen moet leren kennen, maar als jouw vriend al jaren degene is die jouw aanhoort, kan hij inderdaad vinden dat jij jezelf te belangrijk maakt.
Een beetje een warrig verhaal, maar misschien begrijp je de strekking.Off topic, maar heb je het al eens met je moeder besproken?
Wat vlinderoogje zegt, dat lijkt me een heel mooie om eens over na te denken.
Mijn moeder is al jaren af en aan overspannen en ongelukkig en valt mij, en mijn zussen daar continue mee lastig. Dat ze het zo moeilijk vind om te bepalen wat haar grenzen zijn, en hoe moeilijk het is om te genieten. Ondertussen gaat ze rücksichtslos over de onze heen, door nooit eens een positief verhaal te vertellen en altijd negatieve energie te verspreiden en ons op de tenen te laten lopen omdat wij haar niets negatiefs willen vertellen.
Ik kan je vertellen dat het werkelijk oervervelend is, en dan druk ik me nog mild uit, om altijd rekening te moeten houden met iemands gevoeligheden, en het constant op je hoede zijn voor uitbarstingen en huilpartijen. Mijn moeder maakt zichzelf heel belangrijk door haar ongeluk en verdriet nooit te willen/kunnen relativeren en nooit een echt luisterend oor te kunnen zijn voor onze problemen.
Het zou best kunnen dat jou vriend precies hetzelfde bedoeld. Dus jou psych vind dat je aan jezelf moet werken, en je eigen grenzen moet leren kennen, maar als jouw vriend al jaren degene is die jouw aanhoort, kan hij inderdaad vinden dat jij jezelf te belangrijk maakt.
Een beetje een warrig verhaal, maar misschien begrijp je de strekking.Off topic, maar heb je het al eens met je moeder besproken?
woensdag 12 december 2012 om 14:37
quote:dubiootje schreef op 12 december 2012 @ 12:12:
Ik weet niet waarom je zo twijfelt aan je relatie, maar normaal gezien zou je vriend juist zorgzaam voor je moeten zijn nu.
Mijn vriend heeft alweer een depressie. Op aandringen van mij heeft hij nu eindelijk psychische hulp gezocht ipv weer AD.
Hij zit ook niet lekker op zijn werk en kan eigenlijk nergens anders over praten. Het komt er op neer dat ik al jaren zijn praatpaal ben. Hij kan (of wil?) me niet steunen omdat hij het ook zwaar heeft en dat is me momenteel aan het opbreken. Ik kan niet meer. Ik wil een partner die een arm om me heen slaat als ik me kut voel en niet een die gaat uitleggen dat ik sterker moet zijn en daarmee mij indirect het gevoel geeft dat ik me aanstel en niet moet zeuren.
Ik weet niet waarom je zo twijfelt aan je relatie, maar normaal gezien zou je vriend juist zorgzaam voor je moeten zijn nu.
Mijn vriend heeft alweer een depressie. Op aandringen van mij heeft hij nu eindelijk psychische hulp gezocht ipv weer AD.
Hij zit ook niet lekker op zijn werk en kan eigenlijk nergens anders over praten. Het komt er op neer dat ik al jaren zijn praatpaal ben. Hij kan (of wil?) me niet steunen omdat hij het ook zwaar heeft en dat is me momenteel aan het opbreken. Ik kan niet meer. Ik wil een partner die een arm om me heen slaat als ik me kut voel en niet een die gaat uitleggen dat ik sterker moet zijn en daarmee mij indirect het gevoel geeft dat ik me aanstel en niet moet zeuren.
Been there, done that, got the T-shirt.
woensdag 12 december 2012 om 14:53
quote:ruiva schreef op 12 december 2012 @ 12:14:
Als je jezelf té belangrijk vindt (en dus bv denkt dat jouw baas écht niet zonder je kan omdat niemand het werk zo goed kan als jijzelf) dan kan ik me best indenken dat je daar spanningen/stress van krijgt. daar heb ik nog nooit 'last' van gehadIk heb eerder het gevoel dat ik voor jan-met-de korte-achternaam op deze aardbol rond loop
Maar jezelf de belangrijkste persoon in je leven vinden en die persoon goed verzorgen...dat lijkt me héél goed.
Waarom vindt je vriend dat jij jezelf te belangrijk vindt?
Ik ben dus aan het proberen om mezelf wat te gunnen. zaterdag had ik stage, zaterdagavond was er visite, zondag was ik een dagje weg met mn zus en maandag school en dan ben ik tegen 12 uur 's nachts thuis. Ik was moe en heb dinsdag tot half 12 ofzo in mn bed gelegen. Ik heb het gevoel dat hij daar jaloers op was / is.
Hij had zaterdag het hele huis lopen schoonmaken (terwijl we ons daar voor die vriend die langskwam niet meer druk over zouden maken maar dat is een ander verhaal) Ik vond het heel fijn toen ik zaterdag thuis kwam en dat heb ik toen ook gezegt.
Gisteravond had hij om half 6 aangegeven dat hij na het eten naar bed wou. Prima, ga maar maar ik ga nog niet. Veel te vroeg. Als hij zich niet lekkervoelt en moe is moet ie gaan maar hij wil dan eigenlijk dat ik mee ga. Dacht het niet is mijn reactie daar tegenwoordig op (eerder overwoog ik het en kon ik moeilijk er nee op zeggen)
Hij was op de bank in slaap gevallen en ik deelde tegen 10 uur mee dat ik naar be ging en dat de hamster nog kwijt was en of hij die wou helpen zoeken.
Volgens mij had hij een nachtmerrie want ik moest niet zo drammen en ik was ego enz enz.
Ik heb aangegeven dat ik het te laat vond voor zware discussies en gesprekken en dat ik geen zin had in ruzie maar dan is het van Ja maar wanneer kunnen we dan wel een praten enz enz. Net zo lang drammen tot ik er toch op in ga.
En dan is het van Ik heb zaterdag het hele huis schoon gemaakt en dat had jij best kunnen doen want jij ben toch thuis en je kan best een paar uurtjes per dag wat doen.
En ik vind mezelf belangrijker omdat ik niet met hem mee naar bed wou (vroeg) maar nu ineens wel en dat ik wil slapen en geen gesprek meer heb. (moest vanochtend wel werken)
En hij wil dan niet horen dat ik niets raars gezegd heb toen hij wakker werd en dat hij nog in zijn droom hing.
wazig wazig wazig
Maar het komt er op neer dat ik mijn tijd wil kiezen om te gaan slapen en om op te staan. Dat ik wil kiezen wele avond van de week ik weg wil al zijn het ze alle 5. (zeker als ik het gehad heb met hem)
Als je jezelf té belangrijk vindt (en dus bv denkt dat jouw baas écht niet zonder je kan omdat niemand het werk zo goed kan als jijzelf) dan kan ik me best indenken dat je daar spanningen/stress van krijgt. daar heb ik nog nooit 'last' van gehadIk heb eerder het gevoel dat ik voor jan-met-de korte-achternaam op deze aardbol rond loop
Maar jezelf de belangrijkste persoon in je leven vinden en die persoon goed verzorgen...dat lijkt me héél goed.
Waarom vindt je vriend dat jij jezelf te belangrijk vindt?
Ik ben dus aan het proberen om mezelf wat te gunnen. zaterdag had ik stage, zaterdagavond was er visite, zondag was ik een dagje weg met mn zus en maandag school en dan ben ik tegen 12 uur 's nachts thuis. Ik was moe en heb dinsdag tot half 12 ofzo in mn bed gelegen. Ik heb het gevoel dat hij daar jaloers op was / is.
Hij had zaterdag het hele huis lopen schoonmaken (terwijl we ons daar voor die vriend die langskwam niet meer druk over zouden maken maar dat is een ander verhaal) Ik vond het heel fijn toen ik zaterdag thuis kwam en dat heb ik toen ook gezegt.
Gisteravond had hij om half 6 aangegeven dat hij na het eten naar bed wou. Prima, ga maar maar ik ga nog niet. Veel te vroeg. Als hij zich niet lekkervoelt en moe is moet ie gaan maar hij wil dan eigenlijk dat ik mee ga. Dacht het niet is mijn reactie daar tegenwoordig op (eerder overwoog ik het en kon ik moeilijk er nee op zeggen)
Hij was op de bank in slaap gevallen en ik deelde tegen 10 uur mee dat ik naar be ging en dat de hamster nog kwijt was en of hij die wou helpen zoeken.
Volgens mij had hij een nachtmerrie want ik moest niet zo drammen en ik was ego enz enz.
Ik heb aangegeven dat ik het te laat vond voor zware discussies en gesprekken en dat ik geen zin had in ruzie maar dan is het van Ja maar wanneer kunnen we dan wel een praten enz enz. Net zo lang drammen tot ik er toch op in ga.
En dan is het van Ik heb zaterdag het hele huis schoon gemaakt en dat had jij best kunnen doen want jij ben toch thuis en je kan best een paar uurtjes per dag wat doen.
En ik vind mezelf belangrijker omdat ik niet met hem mee naar bed wou (vroeg) maar nu ineens wel en dat ik wil slapen en geen gesprek meer heb. (moest vanochtend wel werken)
En hij wil dan niet horen dat ik niets raars gezegd heb toen hij wakker werd en dat hij nog in zijn droom hing.
wazig wazig wazig
Maar het komt er op neer dat ik mijn tijd wil kiezen om te gaan slapen en om op te staan. Dat ik wil kiezen wele avond van de week ik weg wil al zijn het ze alle 5. (zeker als ik het gehad heb met hem)
Been there, done that, got the T-shirt.
woensdag 12 december 2012 om 14:57
quote:Apatura schreef op 12 december 2012 @ 14:37:
[...]
Mijn vriend heeft alweer een depressie. Op aandringen van mij heeft hij nu eindelijk psychische hulp gezocht ipv weer AD.
Hij zit ook niet lekker op zijn werk en kan eigenlijk nergens anders over praten. Het komt er op neer dat ik al jaren zijn praatpaal ben. Hij kan (of wil?) me niet steunen omdat hij het ook zwaar heeft en dat is me momenteel aan het opbreken. Ik kan niet meer. Ik wil een partner die een arm om me heen slaat als ik me kut voel en niet een die gaat uitleggen dat ik sterker moet zijn en daarmee mij indirect het gevoel geeft dat ik me aanstel en niet moet zeuren.
In dat geval herhaal ik de rest van mijn posting:
Misschien vindt hij jou niet belangrijk genoeg (lees: hij wil zelf graag centraal staan)?
Het blijft, binnen en buiten een relatie, altijd zoeken naar een evenwicht tussen aandacht voor jezelf en voor anderen. Binnen een goede relatie verschuift dat evenwicht steeds heen en weer afhankelijk van wat je op bepaalde momenten doormaakt, maar is er op de lange termijn wel een algeheel evenwicht.
Zo te horen is het evenwicht bij jou al heel lang zoek. Een relatie is geven en nemen. Dat betekent niet dat er één geeft en de ander neemt. Het is nu jouw tijd om te ontvangen, maar blijkbaar wil of kan je vriend niet geven.
[...]
Mijn vriend heeft alweer een depressie. Op aandringen van mij heeft hij nu eindelijk psychische hulp gezocht ipv weer AD.
Hij zit ook niet lekker op zijn werk en kan eigenlijk nergens anders over praten. Het komt er op neer dat ik al jaren zijn praatpaal ben. Hij kan (of wil?) me niet steunen omdat hij het ook zwaar heeft en dat is me momenteel aan het opbreken. Ik kan niet meer. Ik wil een partner die een arm om me heen slaat als ik me kut voel en niet een die gaat uitleggen dat ik sterker moet zijn en daarmee mij indirect het gevoel geeft dat ik me aanstel en niet moet zeuren.
In dat geval herhaal ik de rest van mijn posting:
Misschien vindt hij jou niet belangrijk genoeg (lees: hij wil zelf graag centraal staan)?
Het blijft, binnen en buiten een relatie, altijd zoeken naar een evenwicht tussen aandacht voor jezelf en voor anderen. Binnen een goede relatie verschuift dat evenwicht steeds heen en weer afhankelijk van wat je op bepaalde momenten doormaakt, maar is er op de lange termijn wel een algeheel evenwicht.
Zo te horen is het evenwicht bij jou al heel lang zoek. Een relatie is geven en nemen. Dat betekent niet dat er één geeft en de ander neemt. Het is nu jouw tijd om te ontvangen, maar blijkbaar wil of kan je vriend niet geven.
Ga in therapie!