Psyche
alle pijlers
ergens mijn ei kwijt
maandag 17 december 2012 om 00:26
Hallo allemaal,
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 00:34
Je hebt een begin gemaakt, hoop dat dat alvast een beetje oplucht!
En probeer niet te duidelijk te willen zijn in het begin. Ja, duidelijkheid voorkomt misverstanden (zeker op een forum) maar al schrijvende kun je er ook compleet op vast lopen. Misschien is dat ook wel een beetje wat je tegenhield bij het schrijven van je OP?
Begin gewoon ergens. En je weet denk ik wel een beetje hoe het hier werkt: als er dingen onduidelijk zijn dan wordt er echt wel gevraagd hoe dat zit. Zullen ook best onvriendelijke/onbegrijpelijke/rare reacties komen, maar daar kun je omheen lezen. Of proberen iets te verduidelijken, net waar je zelf voor kiest. Maar begin maar gewoon ergens met vertellen, dan komt de rest ook wel.
En probeer niet te duidelijk te willen zijn in het begin. Ja, duidelijkheid voorkomt misverstanden (zeker op een forum) maar al schrijvende kun je er ook compleet op vast lopen. Misschien is dat ook wel een beetje wat je tegenhield bij het schrijven van je OP?
Begin gewoon ergens. En je weet denk ik wel een beetje hoe het hier werkt: als er dingen onduidelijk zijn dan wordt er echt wel gevraagd hoe dat zit. Zullen ook best onvriendelijke/onbegrijpelijke/rare reacties komen, maar daar kun je omheen lezen. Of proberen iets te verduidelijken, net waar je zelf voor kiest. Maar begin maar gewoon ergens met vertellen, dan komt de rest ook wel.
maandag 17 december 2012 om 00:34
maandag 17 december 2012 om 00:40
Het is al een goede stap om het van je af te schrijven in dit topic. Ik heb verder niet geloepd, kijk gewoon zelf wat je wel en niet kan en wilt schrijven.
En er zullen dan best forummers aanhaken die zich erin herkennen.
Verder helpt het jou misschien om het hier van je af te schrijven dus gewoon mee doorgaan .
En er zullen dan best forummers aanhaken die zich erin herkennen.
Verder helpt het jou misschien om het hier van je af te schrijven dus gewoon mee doorgaan .
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 17 december 2012 om 00:51
Lieve Chartreuse en Isabon,
Ja, t lucht alvast op, want mèèn, er zat iets klem ;0). Zucht, zonder gekheid, ik denk dat jullie gelijk hebben, ik zal gewoon ergens beginnen en maar zien waar het uitkomt. En die onbegrijpende reacties, ik weet dat ook die van goedbedoelende forummers komen, zo lang loop ik hier dan nog wel al rond ;0)!. Dus daar ben ik niet bang voor. Toch vind ik het eng.
Dus die brokjes en dat ergens beginnen en ooral jullie lieve woorden doen me goed en stellen me wat geruster.
@Isabon: het is niet iets dat ik verkeerd deed. Ik denk dat ik goedmaken bedoel in de zin dat ik zo graag wil dat het weer goed is. Maar tegelijkertijd weet ik van die familieleden dat ze er 1) geen probleem mee hebben dat de situatie zo is als die is, en 2) dat sommige zelfs "opgelucht" zijn. Ik heb van sommige vriendinnen niks meer gehoord, en al schiet je me lek, ik weet zeker dat ik niks verkeerds deed. Ik zeg dat niet gauw.
Zo had ik met een vriendin in een andere stad afgesproken om thee te drinken. Dat is nu al heeel lang geleden, ik denk al 2 jaar, maar ben even de tel kwijt (door alles dat er voorvalt heb ik gek besef van tijd), maar toen weer zaten vroeg ze me of ze er genoeg voor me was geweest, in de tijd dat ik en ex in een ellendige rottoestand verzeilden (ander verhaal, is allemaal terug te lezen in eerdere topics als jullie trek hebben, maar zware tijd), en toen antwoorde ik eerlijk: ik heb je wel gemist. Ik zei het vriendelijk en echt welwillend, er lag geen verwijt in mijn stem, want zo voelde ik het helemaal niet. Ik wilde haar echter wel de waarheid zeggen over hoe ik me had gevoeld. Best alleen, we hadden in die tijd gewoon amper contact. Maar goed, ze sprong op en is weg gegaan. Kwaad en ze zei dat ik kwade bedoelingen ermee had. Dat staat zo ver van mij af dat ik t niet eens kan beschrijven. Maar daarna is er dus geen contact geweest, behoudens een kaart van mij naar haar en van haar naar mij, met tussenpozen. Ongetwijfeld om de kloof te overbruggen en toch lukt het niet. Ook in dat bericht schreef ze me hoe onjuist mijn gevoelens waren.
Ik wil dat niet,
Maar ik mis haar en t plezier dat we hadden.
Maar weet ook dat ik geen vriendschap kan hebbn met iemand die me zo ziet, dus dat is dan de tweestrijd in mij.
Maar goed, ik denk dit is een voorbeeld, de lading dekt het niet helemaal. Dat is een gevoel van afschied, en een gevoel van onwelkom-zijn. Heel ongrijpbaar.
Nu maar naar bed. Nogmaals dank voor jullie open, lieve berichten. Lieverds zijn jullie, echt!
Misia
Ja, t lucht alvast op, want mèèn, er zat iets klem ;0). Zucht, zonder gekheid, ik denk dat jullie gelijk hebben, ik zal gewoon ergens beginnen en maar zien waar het uitkomt. En die onbegrijpende reacties, ik weet dat ook die van goedbedoelende forummers komen, zo lang loop ik hier dan nog wel al rond ;0)!. Dus daar ben ik niet bang voor. Toch vind ik het eng.
Dus die brokjes en dat ergens beginnen en ooral jullie lieve woorden doen me goed en stellen me wat geruster.
@Isabon: het is niet iets dat ik verkeerd deed. Ik denk dat ik goedmaken bedoel in de zin dat ik zo graag wil dat het weer goed is. Maar tegelijkertijd weet ik van die familieleden dat ze er 1) geen probleem mee hebben dat de situatie zo is als die is, en 2) dat sommige zelfs "opgelucht" zijn. Ik heb van sommige vriendinnen niks meer gehoord, en al schiet je me lek, ik weet zeker dat ik niks verkeerds deed. Ik zeg dat niet gauw.
Zo had ik met een vriendin in een andere stad afgesproken om thee te drinken. Dat is nu al heeel lang geleden, ik denk al 2 jaar, maar ben even de tel kwijt (door alles dat er voorvalt heb ik gek besef van tijd), maar toen weer zaten vroeg ze me of ze er genoeg voor me was geweest, in de tijd dat ik en ex in een ellendige rottoestand verzeilden (ander verhaal, is allemaal terug te lezen in eerdere topics als jullie trek hebben, maar zware tijd), en toen antwoorde ik eerlijk: ik heb je wel gemist. Ik zei het vriendelijk en echt welwillend, er lag geen verwijt in mijn stem, want zo voelde ik het helemaal niet. Ik wilde haar echter wel de waarheid zeggen over hoe ik me had gevoeld. Best alleen, we hadden in die tijd gewoon amper contact. Maar goed, ze sprong op en is weg gegaan. Kwaad en ze zei dat ik kwade bedoelingen ermee had. Dat staat zo ver van mij af dat ik t niet eens kan beschrijven. Maar daarna is er dus geen contact geweest, behoudens een kaart van mij naar haar en van haar naar mij, met tussenpozen. Ongetwijfeld om de kloof te overbruggen en toch lukt het niet. Ook in dat bericht schreef ze me hoe onjuist mijn gevoelens waren.
Ik wil dat niet,
Maar ik mis haar en t plezier dat we hadden.
Maar weet ook dat ik geen vriendschap kan hebbn met iemand die me zo ziet, dus dat is dan de tweestrijd in mij.
Maar goed, ik denk dit is een voorbeeld, de lading dekt het niet helemaal. Dat is een gevoel van afschied, en een gevoel van onwelkom-zijn. Heel ongrijpbaar.
Nu maar naar bed. Nogmaals dank voor jullie open, lieve berichten. Lieverds zijn jullie, echt!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 00:56
Lieve Mylene - Valerie, dank je ook aan jou! Wat een superlief bericht ***HUGS***
3 van dit soort lieve berichten drijven me dan toch (weer) de tranen in de ogen. Zo ken ik t forum, echt. Hoe vager de OP vaak hoe onbegrijpender de reacties, en dat snap ik dan ook vaak. Dus dat jullie zo lief reageren, dat lucht enorm op!!
Moet ook zeggen dat ik me vanavond wat shaky voel, want heb een lang en goed gesprek gehad met een nieuwe vlam, met daaruit resulterend vraagtekens of we wel bij elkaar passen en horen. Ik vind hem enorm lief en t is echt een beetje rauw nu allemaal.
Dus hier weer een eindje, los eindje, en stukje van de puzzel.
Meiden, dit lijkt wel een warrig doolhof als ik het zo lees. Maar bedankt voor het lezen.
3 van dit soort lieve berichten drijven me dan toch (weer) de tranen in de ogen. Zo ken ik t forum, echt. Hoe vager de OP vaak hoe onbegrijpender de reacties, en dat snap ik dan ook vaak. Dus dat jullie zo lief reageren, dat lucht enorm op!!
Moet ook zeggen dat ik me vanavond wat shaky voel, want heb een lang en goed gesprek gehad met een nieuwe vlam, met daaruit resulterend vraagtekens of we wel bij elkaar passen en horen. Ik vind hem enorm lief en t is echt een beetje rauw nu allemaal.
Dus hier weer een eindje, los eindje, en stukje van de puzzel.
Meiden, dit lijkt wel een warrig doolhof als ik het zo lees. Maar bedankt voor het lezen.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 01:01
Hee TO, ik herken het heel erg. En vooral het ik-weet-het-allemaal-ook-niet-meer-gevoel.
Alsof je overal tekortschiet. Alsof je er nooit genoeg bent geweest. Alsof je nieuwe ik, na al die veranderingen, niet gewaardeerd wordt en mensen wachten tot de oude jij weer terugkomt. Een jij die jij helemaal niet meer kan, maar misschien ook niet meer wil zijn.
Het gevoel alsof elke stap om een vriendschap weer op te pakken teveel is. Puur en alleen al omdat zij jou ook al maanden niet meer bellen. Zo moe zijn van het stempel, de smet die op je rust, waardoor mensen niet weten hoe ze met je om moet gaan. Waardoor je niet meer een persoon lijkt te zijn, maar dat meisje dat ...
Het gevoel van: laat me nou eens even gewoon mij zijn. Laat me nou voor 1 keer in m'n waarde. ZIE me nou eens. Wat ik GEWORDEN ben, in plaats van wat ik ben verloren.
Mijn vader overleed een jaar en een maand geleden. Met hem overleed het kind in mij. Met hem overleed kennelijk ook een vriendin voor velen en stond een besmet meisje op. Een meisje dat Heel Erg Zielig is. Kennelijk. Ik ken haar niet, dus als andere mensen voor haar bellen, hang ik weer op.
Hoe je weer jezelf moet kunnen zijn? Je omringen met vrienden die je bellen om je gezelschap en niet bang zijn voor je verdriet? Geen idee. Ze zeggen dat je in moeilijke tijden je echte vrienden en familie leert kennen. Dan heb ik nu niet veel meer over. Wat ik over heb koester ik, maar ik zou het graag anders zien.
Dus, geen wijze woorden voor je, maar misschien herken je je in mijn verhaal.
Alsof je overal tekortschiet. Alsof je er nooit genoeg bent geweest. Alsof je nieuwe ik, na al die veranderingen, niet gewaardeerd wordt en mensen wachten tot de oude jij weer terugkomt. Een jij die jij helemaal niet meer kan, maar misschien ook niet meer wil zijn.
Het gevoel alsof elke stap om een vriendschap weer op te pakken teveel is. Puur en alleen al omdat zij jou ook al maanden niet meer bellen. Zo moe zijn van het stempel, de smet die op je rust, waardoor mensen niet weten hoe ze met je om moet gaan. Waardoor je niet meer een persoon lijkt te zijn, maar dat meisje dat ...
Het gevoel van: laat me nou eens even gewoon mij zijn. Laat me nou voor 1 keer in m'n waarde. ZIE me nou eens. Wat ik GEWORDEN ben, in plaats van wat ik ben verloren.
Mijn vader overleed een jaar en een maand geleden. Met hem overleed het kind in mij. Met hem overleed kennelijk ook een vriendin voor velen en stond een besmet meisje op. Een meisje dat Heel Erg Zielig is. Kennelijk. Ik ken haar niet, dus als andere mensen voor haar bellen, hang ik weer op.
Hoe je weer jezelf moet kunnen zijn? Je omringen met vrienden die je bellen om je gezelschap en niet bang zijn voor je verdriet? Geen idee. Ze zeggen dat je in moeilijke tijden je echte vrienden en familie leert kennen. Dan heb ik nu niet veel meer over. Wat ik over heb koester ik, maar ik zou het graag anders zien.
Dus, geen wijze woorden voor je, maar misschien herken je je in mijn verhaal.
maandag 17 december 2012 om 01:01
Ik vind het zo rot dat ik ongeveer 99% van de dingen die er voorgevallen zijn niet zo heb gewild. Klinkt als een dreinend kind misschien, maar dat is wat me enorm steekt. Dat er dingen gebeuren, dat ik mensen verlies, maar dat er dus van mijn kant niet iets is dat ik willens en wetens deed, dat eraan bijdroeg dat die verwijdering optrad. Ik kan me hooguit indenken dat ik ben veranderd, andere "eisen" stel, als je dat zo kan stellen. Ik heb vooral last van het feit dat ik niks van dat alles heb gewild. Ik heb er zoveel moeite mee er een plekje aan te geven omdat ik het zo nooit voor me zag. Echt niet. Daarnaast weet ik ook echt van mezelf dat ik die ander niet wilde kwetsen, tegen de borst stuiten. Ik wilde gewoon mijzelf zijn en ook dat mijn behoeften tegemoet werden gekomen. Daar heb ik niet om gedramd, maar ik heb t naar voren gebracht. En is dat een reden om dan weg te gaan bij iemand?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 01:12
Misschien kan je die laatste post eens in een brief naar die vriendin schrijven. En het vooral bij jezelf houden.
Je geeft je eigen grenzen aan en dat is heel goed. Vrienden die dat niet accepteren zijn misschien toch niet zulke goede vrienden.
De vriendin bij de thee vroeg zelf naar je mening en toen je die gaf zinde haar dat niet. Sommige mensen willen gewoon dat dingen precies zo lopen en gezegd worden als ze zelf voor ogen hebben. Die zijn alleen met hun eigen gevoelens bezig en niet met die van jou.
Dat jij nu grenzen aangeeft is niet in hun straatje. Maar een echte vriend zou je eerlijkheid en goede bedoelingen wel zien.
Soms kom je tot de conclusie dat een vriendschap toch niet zo mooi was als die leek. En dat doet zeer. Je zoekt dingen bij jezelf. Maar als jij je eigen grenzen bewaakt, en die vriendelijk doch duidelijk aangeeft hoef je jezelf niets te verwijten. Als je dat namelijk niet doet, verlaat je jezelf, en dat is veel erger.
Je geeft je eigen grenzen aan en dat is heel goed. Vrienden die dat niet accepteren zijn misschien toch niet zulke goede vrienden.
De vriendin bij de thee vroeg zelf naar je mening en toen je die gaf zinde haar dat niet. Sommige mensen willen gewoon dat dingen precies zo lopen en gezegd worden als ze zelf voor ogen hebben. Die zijn alleen met hun eigen gevoelens bezig en niet met die van jou.
Dat jij nu grenzen aangeeft is niet in hun straatje. Maar een echte vriend zou je eerlijkheid en goede bedoelingen wel zien.
Soms kom je tot de conclusie dat een vriendschap toch niet zo mooi was als die leek. En dat doet zeer. Je zoekt dingen bij jezelf. Maar als jij je eigen grenzen bewaakt, en die vriendelijk doch duidelijk aangeeft hoef je jezelf niets te verwijten. Als je dat namelijk niet doet, verlaat je jezelf, en dat is veel erger.
maandag 17 december 2012 om 01:15
@ Misia: ja, feest van herkenning. Ik denk dat het mijn eigen schuld is. Ik ben een kameleon wat betreft mensen. Voor iedereen de vriendin die zij willen dat ik ben.
En ik begin me pas de laatste tijd te realiseren dat ik daarmee eigenlijk voorbij ga aan wie ik ben. Dat ik me zo machteloos voel omdat ik dingen niet voor mezelf doe, maar omdat ik weet dat anderen dat van mij willen. En als ik dan ruimte voor mezelf vraag, dan wordt daarop gereageerd alsof ik altijd zoveel ruimte inneem.
Ik weet niet of het waar is, maar mijn huisarts zei tegen mij: dat komt omdat jij graag alle verantwoordelijkheid van de wereld op je schouders neemt, jij hebt een zodanig empatisch vermogen, dat je verdriet van anderen zelf kan voelen. Dat is ontzettend lief maar daarmee ga je ontzettend over je eigen grenzen heen. En bovendien, geef je mensen niet de kans om verdriet hun verdriet te laten zijn. Want ook al kun je 't nog zo goed verbergen, mensen die dichtbij je staan hebben door dat je je rot voelt. Je neemt dan hun ruimte in door hun verdriet mee te voelen en als je dan zelf iets hebt gaat het 'weer over jou'.
Hij zegt dat ik mezelf meer als individu moet leren zien en dat individu af te bakenen en vervolgens met dat individu op anderen moet afstappen. En dat dat moeilijk is en tijd kost.
Ik herken mezelf er wel in, ik weet niet, misschien jij ook. De ha zei dat het een van de beste eigenschappen is die een mens kan hebben, als je er maar mee leert omgaan. Dat je de afbakening van je eigen individu naar dat van een ander kan laten vervagen op het moment dat jij het wil, dat je je empathie kan aanwenden in een gesprek, maar dat je je zelfbewustzijn en je eigenheid niet verliest doordat je je zo kunt inleven in anderen.
Nouja daar kwam het op neer geloof ik. Ik ben helaas nog niet erg goed in toepassen ervan :p
En ik begin me pas de laatste tijd te realiseren dat ik daarmee eigenlijk voorbij ga aan wie ik ben. Dat ik me zo machteloos voel omdat ik dingen niet voor mezelf doe, maar omdat ik weet dat anderen dat van mij willen. En als ik dan ruimte voor mezelf vraag, dan wordt daarop gereageerd alsof ik altijd zoveel ruimte inneem.
Ik weet niet of het waar is, maar mijn huisarts zei tegen mij: dat komt omdat jij graag alle verantwoordelijkheid van de wereld op je schouders neemt, jij hebt een zodanig empatisch vermogen, dat je verdriet van anderen zelf kan voelen. Dat is ontzettend lief maar daarmee ga je ontzettend over je eigen grenzen heen. En bovendien, geef je mensen niet de kans om verdriet hun verdriet te laten zijn. Want ook al kun je 't nog zo goed verbergen, mensen die dichtbij je staan hebben door dat je je rot voelt. Je neemt dan hun ruimte in door hun verdriet mee te voelen en als je dan zelf iets hebt gaat het 'weer over jou'.
Hij zegt dat ik mezelf meer als individu moet leren zien en dat individu af te bakenen en vervolgens met dat individu op anderen moet afstappen. En dat dat moeilijk is en tijd kost.
Ik herken mezelf er wel in, ik weet niet, misschien jij ook. De ha zei dat het een van de beste eigenschappen is die een mens kan hebben, als je er maar mee leert omgaan. Dat je de afbakening van je eigen individu naar dat van een ander kan laten vervagen op het moment dat jij het wil, dat je je empathie kan aanwenden in een gesprek, maar dat je je zelfbewustzijn en je eigenheid niet verliest doordat je je zo kunt inleven in anderen.
Nouja daar kwam het op neer geloof ik. Ik ben helaas nog niet erg goed in toepassen ervan :p
maandag 17 december 2012 om 02:48
Ik ken je hele verhaal natuurlijk niet misia, maar als ik het zo lees ben jij bezig met een persoonlijke ontwikkeling en wordt het langzaamaan duidelijker voor je wie jij bent en wat je wil in het leven. Dat is alleen maar goed en mooi en daar moet je helemaal niet van ondersteboven zijn joh. Mensen komen, en mensen gaan. Je kunt niet met iedereen die je ontmoet, altijd bevriend blijven. Wat je schrijft over die vriendin en dat je terugdenkt aan die leuke tijd met haar: dat was toen. Nu is nu. Ik ben nu moeder en ben in het buitenland gaan wonen. Ik kan soms ook met weemoed terugdenken aan mijn vrijgezelle periode en het stappen in Amsterdam met mijn vriendengroep van die tijd. Mijn god, wat leuk was dat. Maar dat was toen en nu ben ik een ander persoon. Ik heb ook om verschillende redenen geen contact meer met die mensen, maar toen, toen was het top. Snap je? Probeer het verleden te waarderen en te leven in het nu met de mensen die nu belangrijk voor je zijn.
Succes
Succes
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
maandag 17 december 2012 om 05:00
Ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik heb daarvoor bij mezelf inmiddels een bepaalde berusting gevonden. Er zijn in mijn leven ook mensen die ik niet meer zie - door een ruzie of omdat het verwaterd is. Bij slechts één van hen vind ik het jammer; bij de anderen is het een natuurlijk proces geweest of kon het niet anders meer. Ik wil geen mensen in mijn leven die mij negatieve energie geven; het leven is zonder dat al moeilijk genoeg.
Waar ik me wel steeds meer van bewust ben, is dat vriendschappen vrij broos zijn. En dat je mensen moet "nemen" zoals ze zijn. Ik raak keer op keer teleurgesteld in mijn vrienden. Dat is echt waar. Heel vaak doen of zeggen of schrijven ze iets waarvan ik denk: hhm. Had we even anders gekund. Of ze laten vrijwel nooit iets horen als je dat juist nodig hebt. Ik merk dat hoe ouder ik word, des te meer ik weet dat ik alles maar dan ook alles in het leven alleen moet doen. Natuurlijk, een beetje steun, iemand die even naar je luistert. Maar het moet allemaal niet te veel worden en te lang duren, want dan haken mensen af. Je moet blij zijn, vrolijk etc. en niet te veel zeuren. Niet depri zijn. Dat mag een week, maar als het een maand duurt worden mensen dat al zat. Laat staan een half jaar of een jaar.
Wat ik nu doe om hiermee om te kunnen gaan is de positieve dingen van die mensen naar voren te halen. Niet zozeer wat zij als positieve eigenschappen hebben, maar heel egoïstisch: wat is er voor mij in die vriendschap?
Ik heb bijvoorbeeld 1 vriendin die mij zelden contact. Ik ben dat echt zat. Maar ze heeft een hele leuke vriendenclub die ik ook best vaak zie en waarvan sommige mensen mij zelf ook benaderen. Maar als ik niet meer met die vriendin om zou gaan, zou dat over zijn. dan zou ik de leuke dingen met die mensen ook niet meer doen (het is vaak met een groep). Dús denk ik: vriendin X, ik erger me aan het feit dat je mij nooit eens belt en dat alles altijd van MIJ uit moet gaan, maar ach...als ik jou niet meer zie snij ik mezelf in de vingers, dus doe maar gewoon wat je doet en ik haal de krenten uit de pap van de vriendschap met jou.
En zo geldt het nog voor wel meer mensen. Ik heb één vriendin die heel moeilijk in de omgang is, en soms ook best een beetje gemeen. Maar ze kan wel heel goed luisteren en geeft goede adviezen. Dus dan denk ik: je bent af en toe een hork en echt niet leuk, maar uit jouw vriendschap haal ik dat ik soms echt iets aan je adviezen heb en dat je een luisterend oor voor me hebt als ik dat even nodig heb.
De andere vriendin is oppervlakkig, maar daar kan ik leuk filmpjes mee kijken e.d.
En ga zo maar door. Bij iedereen is wel íets te vinden waar jij nog iets mee kunt, denk ik dan maar. En zo lang dat nog overhelt, neem ik de mindere kanten van die vriendschap erbij.
Omdat ik inmiddels weet dat het met elke vriendschap zo gaat.
En dat mensen je eigenlijk altijd zullen tegenvallen als het erop aan komt. Heel vaak tenminste. Zeker de mensen van wie je meer verwacht. Dus is dit de modus die ik erin gevonden heb. Misschien heb je er wat aan....
Waar ik me wel steeds meer van bewust ben, is dat vriendschappen vrij broos zijn. En dat je mensen moet "nemen" zoals ze zijn. Ik raak keer op keer teleurgesteld in mijn vrienden. Dat is echt waar. Heel vaak doen of zeggen of schrijven ze iets waarvan ik denk: hhm. Had we even anders gekund. Of ze laten vrijwel nooit iets horen als je dat juist nodig hebt. Ik merk dat hoe ouder ik word, des te meer ik weet dat ik alles maar dan ook alles in het leven alleen moet doen. Natuurlijk, een beetje steun, iemand die even naar je luistert. Maar het moet allemaal niet te veel worden en te lang duren, want dan haken mensen af. Je moet blij zijn, vrolijk etc. en niet te veel zeuren. Niet depri zijn. Dat mag een week, maar als het een maand duurt worden mensen dat al zat. Laat staan een half jaar of een jaar.
Wat ik nu doe om hiermee om te kunnen gaan is de positieve dingen van die mensen naar voren te halen. Niet zozeer wat zij als positieve eigenschappen hebben, maar heel egoïstisch: wat is er voor mij in die vriendschap?
Ik heb bijvoorbeeld 1 vriendin die mij zelden contact. Ik ben dat echt zat. Maar ze heeft een hele leuke vriendenclub die ik ook best vaak zie en waarvan sommige mensen mij zelf ook benaderen. Maar als ik niet meer met die vriendin om zou gaan, zou dat over zijn. dan zou ik de leuke dingen met die mensen ook niet meer doen (het is vaak met een groep). Dús denk ik: vriendin X, ik erger me aan het feit dat je mij nooit eens belt en dat alles altijd van MIJ uit moet gaan, maar ach...als ik jou niet meer zie snij ik mezelf in de vingers, dus doe maar gewoon wat je doet en ik haal de krenten uit de pap van de vriendschap met jou.
En zo geldt het nog voor wel meer mensen. Ik heb één vriendin die heel moeilijk in de omgang is, en soms ook best een beetje gemeen. Maar ze kan wel heel goed luisteren en geeft goede adviezen. Dus dan denk ik: je bent af en toe een hork en echt niet leuk, maar uit jouw vriendschap haal ik dat ik soms echt iets aan je adviezen heb en dat je een luisterend oor voor me hebt als ik dat even nodig heb.
De andere vriendin is oppervlakkig, maar daar kan ik leuk filmpjes mee kijken e.d.
En ga zo maar door. Bij iedereen is wel íets te vinden waar jij nog iets mee kunt, denk ik dan maar. En zo lang dat nog overhelt, neem ik de mindere kanten van die vriendschap erbij.
Omdat ik inmiddels weet dat het met elke vriendschap zo gaat.
En dat mensen je eigenlijk altijd zullen tegenvallen als het erop aan komt. Heel vaak tenminste. Zeker de mensen van wie je meer verwacht. Dus is dit de modus die ik erin gevonden heb. Misschien heb je er wat aan....
maandag 17 december 2012 om 05:39
Ik heb er even een deken bij gepakt en zit nu met nog zeer rode oogjes aan mijn buro, en denk over dingen na die jullie schreven. Ik ben verbijsterd, dat jullie ondanks mijn wat vertakte moeite het duidelijk te verwoorden wel voelen, wat ik bedoel. Bedankt voor jullie voelsprieten, die warmen nog méér dan mijn deken nu .
@isabon, deze alinea komt heel erg bij me binnen: "Soms kom je tot de conclusie dat een vriendschap toch niet zo mooi was als die leek. En dat doet zeer. Je zoekt dingen bij jezelf. Maar als jij je eigen grenzen bewaakt, en die vriendelijk doch duidelijk aangeeft hoef je jezelf niets te verwijten. Als je dat namelijk niet doet, verlaat je jezelf, en dat is veel erger.", met name je laatste zin. Je treft ermee de spijker op de kop. Dat is precies dat er gebeurd. Ik maak mezelf als het ware voortdurend verwijten, zie mezelf als "gefaald". En daarop doorbordurend, komt jou post in het verlengde daarvan, @kabouterpuntmuts. Ik herken mezelf daarin wel. Wat je huisarts zegt is erg waar. Ik wou dat ik zo'n wijze huisarts had!! Ik heb dat ook, het gevoel van me eindeloos open stellen voor anderen, en daarbij eigenlijk vaak vormeloos zijn. Niet blijven staan met wat IK wil is me met de paplepel ingegoten. MAAR, en nu komt iets positiefs
: het laatste jaar heb ik dat niet meer. Dat gevoel van vormeloos zijn. Ik voel me alsof mijn binnenwereld matcht met de buitenkant, met wat ik naar buiten breng. Er zit niet meer zo'n kloof tussen, waarbij ik eerst eindeloos aftast hoeveel die ander "wil" en "kan hebben" en dan pas met dat ei kom , maar dat ik denk: IK zit hiermee, dus zeg ik het. Ik ben minder bang. En nog steeds tactisch hoor. Ben op de schaal van subassertief-assertief-agressief, nog steeds subassertief denk ik, maar ook grotendeels wel assertief. Dominant of agressief zal ik nooit worden. Het afbakenen van mijzelf is kortom al best wel ver gevorderd, heb ik het gevoel. Waar ik nu mee zit is een soort schokgevoel. Dat die enorme golf van verlies optrad nadat ik me eigenlijk BETER over mijzelf ging voelen, dat is iets dat ik niet begrijp, en niet zal begrijpen. Het is voor mij zo wezensvreemd, zo ver van mijn bed, dat ik nooit zal kunnen bevatten wat mensen tegen me zeggen, out of the blue. Ik heb bijvoorbeeld bij die vriendin van de thee het gevoel, van: was je eigenlijk ooit mijn vriendin? @Iris27, daarin maak jij een goed punt. Ja, vast wel. TOEN. En nu niet meer. Je hebt dat blijkbaar ook gehad. Bij mij is die berusting die ik in je post lees nog ver te zoeken. Ik mis ze, stuk voor stuk. Ik vraag me nog dagelijks, en nu nachtelijk, af wat er gebeurd is dat het zo uit de hand is gelopen. Een andere vriendin, die ik al sinds mijn elfde kende was bijvoorbeeld een vakantie vergeten. Zij had me in een januari, ook hier ontgaat me even besef van tijd wanneer dit nu was, welk jaar, maar in een januari vroeg ze me of we in meivakantie het jaar erop iets samen zouden doen. Aangezien het een grote reis was zouden we het dus lang van te voren plannen. In mei op die januari volgend vroeg ik haar er daarom eens naar, en toen was ze het vergeten. Ze was helemaal vergeten dat ze had gezegd dat we wel daar en daar heen konden gaan. Let wel, ze had in januari gewoon toegezegd, toen was er dus helemaal niks vaags of we-zien-wellerigs aan! Niets!! Maar, hoewel pijnlijk dat ze het vergat, was de nasleep nog veel pijnlijker. Want in dat gesprek zei ze me dat ze helemaal niet meer op vakantie zou gaan, in het hele daaropvolgende jaar. Dus NIET, ook niet met haar vriend. Dat had ik nog gevraagd: joh, ga je niet met X ook? Nee, zei zeze had namelijk GEEN geld. Ik schrok hiervan, want wist niet dat ze zo aan de grond zat financieel. We zijn toen uit elkaar gegaan, en natuurlijk vond ik het niet leuk, maar ik dacht, jee, wat erg dat ze het zo slecht heeft nu dat ze helemaal nergens meer naartoe kan. Ik schaamde me zelfs bijna, dat ik er zo lullig/kwaad om was geworden. Dus in december van dat jaar, we hadden elkaar aan de lijn vroeg ik haar eens naar haar financiele situatie, en of ze dus niet meer weg zou gaan. Oh, tuurlijk ging ze op vakantie. Ik zo WAT? Ja, dat was toch logisch, ze zou wekenlang met haar vriend weg gaan. Ik vond dat zo pijnlijk, viel echt uit alle wolken. Tuurlijk moet ze met haar vriend op vakantie gaan, maar ze was zich dus WEER van geen kwaad bewust. Integendeel, ze verweet MIJ dat ik haar niet zou gunnen dat ze met haar vriend zou gaan. IK ZO: WAT??? Ik haar dat niet gunnen, voor mijn part gaat ze 52 weken met hem op vakantie, dan hoop ik van harte dat ze een fijne tijd hebben. Zo ben ik gewoon, en dat ze dat dus na decennia vriendschap niet ziet, en ook het gore lef (sorry) heeft om me in het gezicht te liegen over geld, dan denk ik: why? Maar goed, voor het eerst (!!!) in onze vriendschap werd ik dus echt boos toen. Nog nooit eerder was ik boos op haar geweest. Krijg ik een mail dat ze "die toon" niet wil en niet weet of ze nog wel een vriendschap zo kan hebben. In plaats van dat ze zich achter de oren gaat krabben van, jee, als Misia kwaad is, zal er echt wel wat zijn, let's hear her out. Nee, ik voelde me degene die zich aanstelde. En toen heb ik haar in juni dit jaar nog 1 keer gezien, en daarna niks mee gehoord. Dat is dus ook over, er is gewoon niks meer, geen interesse van haar kant over hoe het gaat. Niks. De vriendschap overleefde dus niet mijn kwaadheid. Zo voelt het, hoewel ik weet dat het dan bij het volgende zuchtje wind was gebroken, voel ik me nu alsof IK de breuk heb veroorzaakt. Ik had begripvoller moeten zijn, niet zo lang (in 2 telgesprekken) erop door moeten gaan. Ik had het moeten laten rusten, en haar vergeven. Kortom: ik ben de oorzaak van de breuk. Ik weet verstandelijk dat het niet zo is, maar ook deze vriendin kaatste het euvel dus op mij. Ik gunde haar niet, ik wond me op om niks, ik sloeg een toon aan die haar niet beviel en wel dusdanig dat ze over de voortgang van de vriendschap twijfelde. Kortom: zij had wezenlijk niet zo veel verkeerd gedaan.
Ik merk dat ik nog steeds kwaad erom ben. En ver, ver verwijderd, Iris, van de berusting, zo van: de vriendchap was ooit heel fijn, en nu is nu. Ik merk dat ik enorm rouw. Ja, dat is het woord. Er komen zoveel emoties los, misschien des te meer omdat ik ze bij die 2 vriendinnen (en nog veel meer mensen) NIET kwijt kon. Want dat is wel de rode lijn. Niemand vraagt: goh, Misia, je vertelde me dat je dat niet fijn vind dat we zo weinig contact hadden destijds, vertel eens, wat bedoel je precies. En escues is blijkbaar al helemaal niet nodig. Ik mis het dat ik mijn gevoelens kwijt kan. En dat mensen dan toch blijven. Die basale interesse ontbreekt, dat: hoe is het met je? --- het is er niet en eigenlijk bij heel veel mensen nooit geweest, en dat verdring ik.
@muis, ook jij bedankt voor je lieve woorden, en vanuit vorige zin denk ik dat ik niet teveel verwacht van mensen, ik heb net als jij nooit het gevoel gehad dat ik "alles" uit 1 persoon "moet" halen. Mensen zijn menselijk en vooral heel vaak onvermogend, net als ik, om er echt te zijn voor een ander op de manier dat hij/zij nodig heeft. Dat is geen onwil. Ik heb dit ook nooit verwacht of gevraagd. Wat ik de laatste jaren pas me realiseer is dat er bij het gros, op 1 vriend na, geen BASALE interesse is in mij. Ik was er altijd op verjaardagen, was lief leuk en aardig, met mij kon je lache. Ik was ook het moeilijke wicht, waar je wat op neer kon kijken, het emotionele wicht, die vaak een traantje weg moest pinken. Ik heb die rol die ik had nu heel scherp gevoeld, en hem ook van me afgegooid, en daar ben ik dan weer bij het afbakenen van mijzelf. Dat gaat GOED . Alleen het prijskaartje is voor mijn gevoel bijna te hoog.
Ik heb bijvoorbeeld gisteravond een gesprek gehad meteen nieuwe man in mijn leven. We daten nu 3 maanden. Ik had een fijn gevoel bij hem, van thuiskomen, maar ook voelde ik me geremd, in bepaalde opzcihten. Nu bleek in het gesprek gisteren dat hij moeite heeft met veranderingen. Ik merkte dat al, en ik was een verandering Ik voelde me vaak niet inpassen in zijn leven. Oh herkenning van het thuisfront, en dat voelde weer heel akelig. Dus het is voor mij moeilijk om ermee door te gaan, aan de ene kant wil ik graag bij hem zijn en is die tijd ook ECHT heel fijn, aan de andere kant mis ik dat die deur wijdopenwelkom staat (mooi nieuw bijvoegelijk naamwoord). Ik wil een man die zegt: wees welkom in mijn hart en in mijn leven. Mede daarom voel ik me nu denk ik ook zo shaky, t was een goed, echt warm, maar ook moeilijk gesprek.
Lieverds, ik ga weer onder de wol,. met een dank jullie wel, voor warme welkoms . Ja.
Misia
PS: Wegens herkenbaarheid (erg veel details, zal ik dit bovenstaande binnenkort wat aanpassen)
@isabon, deze alinea komt heel erg bij me binnen: "Soms kom je tot de conclusie dat een vriendschap toch niet zo mooi was als die leek. En dat doet zeer. Je zoekt dingen bij jezelf. Maar als jij je eigen grenzen bewaakt, en die vriendelijk doch duidelijk aangeeft hoef je jezelf niets te verwijten. Als je dat namelijk niet doet, verlaat je jezelf, en dat is veel erger.", met name je laatste zin. Je treft ermee de spijker op de kop. Dat is precies dat er gebeurd. Ik maak mezelf als het ware voortdurend verwijten, zie mezelf als "gefaald". En daarop doorbordurend, komt jou post in het verlengde daarvan, @kabouterpuntmuts. Ik herken mezelf daarin wel. Wat je huisarts zegt is erg waar. Ik wou dat ik zo'n wijze huisarts had!! Ik heb dat ook, het gevoel van me eindeloos open stellen voor anderen, en daarbij eigenlijk vaak vormeloos zijn. Niet blijven staan met wat IK wil is me met de paplepel ingegoten. MAAR, en nu komt iets positiefs
: het laatste jaar heb ik dat niet meer. Dat gevoel van vormeloos zijn. Ik voel me alsof mijn binnenwereld matcht met de buitenkant, met wat ik naar buiten breng. Er zit niet meer zo'n kloof tussen, waarbij ik eerst eindeloos aftast hoeveel die ander "wil" en "kan hebben" en dan pas met dat ei kom , maar dat ik denk: IK zit hiermee, dus zeg ik het. Ik ben minder bang. En nog steeds tactisch hoor. Ben op de schaal van subassertief-assertief-agressief, nog steeds subassertief denk ik, maar ook grotendeels wel assertief. Dominant of agressief zal ik nooit worden. Het afbakenen van mijzelf is kortom al best wel ver gevorderd, heb ik het gevoel. Waar ik nu mee zit is een soort schokgevoel. Dat die enorme golf van verlies optrad nadat ik me eigenlijk BETER over mijzelf ging voelen, dat is iets dat ik niet begrijp, en niet zal begrijpen. Het is voor mij zo wezensvreemd, zo ver van mijn bed, dat ik nooit zal kunnen bevatten wat mensen tegen me zeggen, out of the blue. Ik heb bijvoorbeeld bij die vriendin van de thee het gevoel, van: was je eigenlijk ooit mijn vriendin? @Iris27, daarin maak jij een goed punt. Ja, vast wel. TOEN. En nu niet meer. Je hebt dat blijkbaar ook gehad. Bij mij is die berusting die ik in je post lees nog ver te zoeken. Ik mis ze, stuk voor stuk. Ik vraag me nog dagelijks, en nu nachtelijk, af wat er gebeurd is dat het zo uit de hand is gelopen. Een andere vriendin, die ik al sinds mijn elfde kende was bijvoorbeeld een vakantie vergeten. Zij had me in een januari, ook hier ontgaat me even besef van tijd wanneer dit nu was, welk jaar, maar in een januari vroeg ze me of we in meivakantie het jaar erop iets samen zouden doen. Aangezien het een grote reis was zouden we het dus lang van te voren plannen. In mei op die januari volgend vroeg ik haar er daarom eens naar, en toen was ze het vergeten. Ze was helemaal vergeten dat ze had gezegd dat we wel daar en daar heen konden gaan. Let wel, ze had in januari gewoon toegezegd, toen was er dus helemaal niks vaags of we-zien-wellerigs aan! Niets!! Maar, hoewel pijnlijk dat ze het vergat, was de nasleep nog veel pijnlijker. Want in dat gesprek zei ze me dat ze helemaal niet meer op vakantie zou gaan, in het hele daaropvolgende jaar. Dus NIET, ook niet met haar vriend. Dat had ik nog gevraagd: joh, ga je niet met X ook? Nee, zei zeze had namelijk GEEN geld. Ik schrok hiervan, want wist niet dat ze zo aan de grond zat financieel. We zijn toen uit elkaar gegaan, en natuurlijk vond ik het niet leuk, maar ik dacht, jee, wat erg dat ze het zo slecht heeft nu dat ze helemaal nergens meer naartoe kan. Ik schaamde me zelfs bijna, dat ik er zo lullig/kwaad om was geworden. Dus in december van dat jaar, we hadden elkaar aan de lijn vroeg ik haar eens naar haar financiele situatie, en of ze dus niet meer weg zou gaan. Oh, tuurlijk ging ze op vakantie. Ik zo WAT? Ja, dat was toch logisch, ze zou wekenlang met haar vriend weg gaan. Ik vond dat zo pijnlijk, viel echt uit alle wolken. Tuurlijk moet ze met haar vriend op vakantie gaan, maar ze was zich dus WEER van geen kwaad bewust. Integendeel, ze verweet MIJ dat ik haar niet zou gunnen dat ze met haar vriend zou gaan. IK ZO: WAT??? Ik haar dat niet gunnen, voor mijn part gaat ze 52 weken met hem op vakantie, dan hoop ik van harte dat ze een fijne tijd hebben. Zo ben ik gewoon, en dat ze dat dus na decennia vriendschap niet ziet, en ook het gore lef (sorry) heeft om me in het gezicht te liegen over geld, dan denk ik: why? Maar goed, voor het eerst (!!!) in onze vriendschap werd ik dus echt boos toen. Nog nooit eerder was ik boos op haar geweest. Krijg ik een mail dat ze "die toon" niet wil en niet weet of ze nog wel een vriendschap zo kan hebben. In plaats van dat ze zich achter de oren gaat krabben van, jee, als Misia kwaad is, zal er echt wel wat zijn, let's hear her out. Nee, ik voelde me degene die zich aanstelde. En toen heb ik haar in juni dit jaar nog 1 keer gezien, en daarna niks mee gehoord. Dat is dus ook over, er is gewoon niks meer, geen interesse van haar kant over hoe het gaat. Niks. De vriendschap overleefde dus niet mijn kwaadheid. Zo voelt het, hoewel ik weet dat het dan bij het volgende zuchtje wind was gebroken, voel ik me nu alsof IK de breuk heb veroorzaakt. Ik had begripvoller moeten zijn, niet zo lang (in 2 telgesprekken) erop door moeten gaan. Ik had het moeten laten rusten, en haar vergeven. Kortom: ik ben de oorzaak van de breuk. Ik weet verstandelijk dat het niet zo is, maar ook deze vriendin kaatste het euvel dus op mij. Ik gunde haar niet, ik wond me op om niks, ik sloeg een toon aan die haar niet beviel en wel dusdanig dat ze over de voortgang van de vriendschap twijfelde. Kortom: zij had wezenlijk niet zo veel verkeerd gedaan.Ik merk dat ik nog steeds kwaad erom ben. En ver, ver verwijderd, Iris, van de berusting, zo van: de vriendchap was ooit heel fijn, en nu is nu. Ik merk dat ik enorm rouw. Ja, dat is het woord. Er komen zoveel emoties los, misschien des te meer omdat ik ze bij die 2 vriendinnen (en nog veel meer mensen) NIET kwijt kon. Want dat is wel de rode lijn. Niemand vraagt: goh, Misia, je vertelde me dat je dat niet fijn vind dat we zo weinig contact hadden destijds, vertel eens, wat bedoel je precies. En escues is blijkbaar al helemaal niet nodig. Ik mis het dat ik mijn gevoelens kwijt kan. En dat mensen dan toch blijven. Die basale interesse ontbreekt, dat: hoe is het met je? --- het is er niet en eigenlijk bij heel veel mensen nooit geweest, en dat verdring ik.
@muis, ook jij bedankt voor je lieve woorden, en vanuit vorige zin denk ik dat ik niet teveel verwacht van mensen, ik heb net als jij nooit het gevoel gehad dat ik "alles" uit 1 persoon "moet" halen. Mensen zijn menselijk en vooral heel vaak onvermogend, net als ik, om er echt te zijn voor een ander op de manier dat hij/zij nodig heeft. Dat is geen onwil. Ik heb dit ook nooit verwacht of gevraagd. Wat ik de laatste jaren pas me realiseer is dat er bij het gros, op 1 vriend na, geen BASALE interesse is in mij. Ik was er altijd op verjaardagen, was lief leuk en aardig, met mij kon je lache. Ik was ook het moeilijke wicht, waar je wat op neer kon kijken, het emotionele wicht, die vaak een traantje weg moest pinken. Ik heb die rol die ik had nu heel scherp gevoeld, en hem ook van me afgegooid, en daar ben ik dan weer bij het afbakenen van mijzelf. Dat gaat GOED . Alleen het prijskaartje is voor mijn gevoel bijna te hoog.
Ik heb bijvoorbeeld gisteravond een gesprek gehad meteen nieuwe man in mijn leven. We daten nu 3 maanden. Ik had een fijn gevoel bij hem, van thuiskomen, maar ook voelde ik me geremd, in bepaalde opzcihten. Nu bleek in het gesprek gisteren dat hij moeite heeft met veranderingen. Ik merkte dat al, en ik was een verandering Ik voelde me vaak niet inpassen in zijn leven. Oh herkenning van het thuisfront, en dat voelde weer heel akelig. Dus het is voor mij moeilijk om ermee door te gaan, aan de ene kant wil ik graag bij hem zijn en is die tijd ook ECHT heel fijn, aan de andere kant mis ik dat die deur wijdopenwelkom staat (mooi nieuw bijvoegelijk naamwoord). Ik wil een man die zegt: wees welkom in mijn hart en in mijn leven. Mede daarom voel ik me nu denk ik ook zo shaky, t was een goed, echt warm, maar ook moeilijk gesprek.
Lieverds, ik ga weer onder de wol,. met een dank jullie wel, voor warme welkoms . Ja.
Misia
PS: Wegens herkenbaarheid (erg veel details, zal ik dit bovenstaande binnenkort wat aanpassen)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 05:57
PS: heb het gevoel anderen niks te kunnen bieden ofzo. Zo ver is het al gekomen. Als ik leuk lief en aardig ben, met andere woorden HEN iets geef, dat ze kunnen gebruiken (om even met jouw gevonden modus verder te gaan Muis, die overigens heel herkenbaar is) dan ben ik oké. Maar ik, als persoon, wat geef ik ze?
Ik ben erg warmhartig. Ik ben eerlijk en grappig. Maar dat alles weegt niet op tegen die dingen die je als hobbels kunt zien. Bijvoorbeeld met die vriendin die de vakantie vergat: in plaats van zich af te sluiten voor mijn gevoelens had ze in mijn ogen JUIST zich af moeten vragen: goh, wat zegt die goede vriendin me? Die ik zo waardeer, van wie ik niet WIL (omdat ik van haar houd) dat ik haar kwets met iets? Waar is dat gevoel? Of draait het uiteindelijk altijd om jezelf?
Van mezelf weet ik dat ik echt eigenschappen in EEN ANDER waardeer, niet om wat ik van ze krijg, ik weet wat ik allemaal in die ander waardeer, en dat is als het ware de dobber waarop de rottigheid kan drijven, en die eigenlijk de nare dingen gewoon "oplost" uiteindelijk. Daar hoef ik geen moeite voor te doen, al komt kritiek natuurlijk nooit echt "lekker" binnen, ik sta er wel altijd open voor. Maar andersom heb ik dat gevoel niet. Dat die vriendin me nu mist, bijvoorbeeld, om wie ik ben. Nee ik gedroeg me niet zoals gewenst was, dsu kon ik weg gaan.
Wat is liefde dan en vriendschap, als ze niet is gebaseerd op de persoon, maar op hoe je zelf wil dat diegene zich gedraagt? Om jezelf maar geen kitgevoel van onvermogen te geven. Is dat liefde en vriendschap voor een ander?
Dat is de schok waar ik mee zit. Dat de dingen die dan even niet goed gaan, niet worden gedragen door hun waardering voor mij als persoon, dat die liefde voor WIE het zegt niet overheerst. Daar ben ik enorm van geschokken.
Bijvoorbeeld weet ik zeker, dat ik die vriendin dezelfde vraag had gesteld: ben ik er genoeg voor je geweest? En als ze had gezegd: ik heb je gemist was ik ook opgestaan, maar om naast haar te gaan zitten. En ik had gezegd: dat snap ik. Omdat ik t ook echt zou snappen. En dan had ik haar een knuffel gegeven. Omdat dus mijn liefde voor haar zou overheersen dat zou mijn gevoel van onvermogen gewoon doen wegsmelten, dat onvermogen waar die vriendin voor wegliep en mij de schuld van gaf. En dan vraag ik me af: waarom? Zer kon inderdaad de waaheid waar ze zelf om vroeg niet horen. Dat woog zwaarder dan haar gevoel van vriendschap voor mij. Dat kan ik me voorstellen, ik zeg niet dat het fout is. Ik snap dat wel. Maar ik blijf met een gevoel zitten en vooral een vraag: waarom overheerst bij de mensen die afhaken niet hun gevoel van liefde voor mij? Blijkbaar kunnen ze die eigenschappen die ik inbracht ook prima missen. En dat doet pijn, en laat me nu dus slapeloos opziotten. Omdat ik dat nooit had verwacht. Zoals ik beschreef met die vriendin en de vakantie: nooit eerder was ik kwaad geworden, en het betekent gelijk het einde van de vriendschap. Waar is dan die interesse in de ander? Waar is haar interesse in mij? En is die er ooit wezenlijk geweest? Dat is de hamvraag voor mij: wat betekent het een liefdes- of vriendschapsband te hebben als je niet jezelf kunt zijn? En kan het ook anders dan ik tot nu toe gewend ben?
Bestaat dat, dat iemand zegt, goh Mies, ik zie dat je verdrietig bent en me hebt gemist, nou: ik jou ook! Of niet een "blank" blik in de ogen krijgt als ik ergens mee zit, maar zegt, "kom, wil je een kop thee, en dan wil ik t allemaal horen." Of dat iemand terugkomt o iets: zo van: hoe is dat toen nog afgelopen? Of de simpele vraag die ik niet hoor, een vrolijk en welgemeend: Hoe gaat het met je?
Nee, ik ben constant bezig dat moment van afwijzing te voorkomen, op eieren aan het lopen door maar NIET meer open te zijn en te zeggen als ik ergens mee zit. VOORAL NIET TEVEEL TE VRAGEN.
Maar dat kan niet de bedoeling zijn. Ik ben bijna mijn geloof kwijt in dat er mensen zijn die WEL graag met me om zouden gaan. Die echt denken: hey, ik wil iets met Misia doen, of ik vraag haar voor Kerstmis, omdat ik haar zo mag. Nu zit ik alleen met kerst. En denk echt: wat is vriendschap nou? Wat familiebanden?
Zulke grote vragen, voor zo een klein, moe, roodgheuild hoofd zijn NIET handig, dus kruip nu echt nog even onder de wol, t word echt n heftig dagje op t werk vrees ik qua vermoeidheid. en schaam me ook altijd als ik zo behuild eruit zie. Nou ja,
Welterusten
Misia
Ik ben erg warmhartig. Ik ben eerlijk en grappig. Maar dat alles weegt niet op tegen die dingen die je als hobbels kunt zien. Bijvoorbeeld met die vriendin die de vakantie vergat: in plaats van zich af te sluiten voor mijn gevoelens had ze in mijn ogen JUIST zich af moeten vragen: goh, wat zegt die goede vriendin me? Die ik zo waardeer, van wie ik niet WIL (omdat ik van haar houd) dat ik haar kwets met iets? Waar is dat gevoel? Of draait het uiteindelijk altijd om jezelf?
Van mezelf weet ik dat ik echt eigenschappen in EEN ANDER waardeer, niet om wat ik van ze krijg, ik weet wat ik allemaal in die ander waardeer, en dat is als het ware de dobber waarop de rottigheid kan drijven, en die eigenlijk de nare dingen gewoon "oplost" uiteindelijk. Daar hoef ik geen moeite voor te doen, al komt kritiek natuurlijk nooit echt "lekker" binnen, ik sta er wel altijd open voor. Maar andersom heb ik dat gevoel niet. Dat die vriendin me nu mist, bijvoorbeeld, om wie ik ben. Nee ik gedroeg me niet zoals gewenst was, dsu kon ik weg gaan.
Wat is liefde dan en vriendschap, als ze niet is gebaseerd op de persoon, maar op hoe je zelf wil dat diegene zich gedraagt? Om jezelf maar geen kitgevoel van onvermogen te geven. Is dat liefde en vriendschap voor een ander?
Dat is de schok waar ik mee zit. Dat de dingen die dan even niet goed gaan, niet worden gedragen door hun waardering voor mij als persoon, dat die liefde voor WIE het zegt niet overheerst. Daar ben ik enorm van geschokken.
Bijvoorbeeld weet ik zeker, dat ik die vriendin dezelfde vraag had gesteld: ben ik er genoeg voor je geweest? En als ze had gezegd: ik heb je gemist was ik ook opgestaan, maar om naast haar te gaan zitten. En ik had gezegd: dat snap ik. Omdat ik t ook echt zou snappen. En dan had ik haar een knuffel gegeven. Omdat dus mijn liefde voor haar zou overheersen dat zou mijn gevoel van onvermogen gewoon doen wegsmelten, dat onvermogen waar die vriendin voor wegliep en mij de schuld van gaf. En dan vraag ik me af: waarom? Zer kon inderdaad de waaheid waar ze zelf om vroeg niet horen. Dat woog zwaarder dan haar gevoel van vriendschap voor mij. Dat kan ik me voorstellen, ik zeg niet dat het fout is. Ik snap dat wel. Maar ik blijf met een gevoel zitten en vooral een vraag: waarom overheerst bij de mensen die afhaken niet hun gevoel van liefde voor mij? Blijkbaar kunnen ze die eigenschappen die ik inbracht ook prima missen. En dat doet pijn, en laat me nu dus slapeloos opziotten. Omdat ik dat nooit had verwacht. Zoals ik beschreef met die vriendin en de vakantie: nooit eerder was ik kwaad geworden, en het betekent gelijk het einde van de vriendschap. Waar is dan die interesse in de ander? Waar is haar interesse in mij? En is die er ooit wezenlijk geweest? Dat is de hamvraag voor mij: wat betekent het een liefdes- of vriendschapsband te hebben als je niet jezelf kunt zijn? En kan het ook anders dan ik tot nu toe gewend ben?
Bestaat dat, dat iemand zegt, goh Mies, ik zie dat je verdrietig bent en me hebt gemist, nou: ik jou ook! Of niet een "blank" blik in de ogen krijgt als ik ergens mee zit, maar zegt, "kom, wil je een kop thee, en dan wil ik t allemaal horen." Of dat iemand terugkomt o iets: zo van: hoe is dat toen nog afgelopen? Of de simpele vraag die ik niet hoor, een vrolijk en welgemeend: Hoe gaat het met je?
Nee, ik ben constant bezig dat moment van afwijzing te voorkomen, op eieren aan het lopen door maar NIET meer open te zijn en te zeggen als ik ergens mee zit. VOORAL NIET TEVEEL TE VRAGEN.
Maar dat kan niet de bedoeling zijn. Ik ben bijna mijn geloof kwijt in dat er mensen zijn die WEL graag met me om zouden gaan. Die echt denken: hey, ik wil iets met Misia doen, of ik vraag haar voor Kerstmis, omdat ik haar zo mag. Nu zit ik alleen met kerst. En denk echt: wat is vriendschap nou? Wat familiebanden?
Zulke grote vragen, voor zo een klein, moe, roodgheuild hoofd zijn NIET handig, dus kruip nu echt nog even onder de wol, t word echt n heftig dagje op t werk vrees ik qua vermoeidheid. en schaam me ook altijd als ik zo behuild eruit zie. Nou ja,
Welterusten
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 07:59
Dag lieve Misia,
Wat schrijf je het enorm mooi en goed op. Voor mij ook heel herkenbaar.
Ik denk dat veel mensen bang zijn om op die manier met elkaar om te gaan: Als de ander zegt "ik heb je gemist", niet terug te deinzen en zich afgewezen te voelen, maar te zeggen "goh, wat naar om te horen, wil je me erover vertellen?" Veel mensen kunnen niet omgaan met die eerlijkheid. Je moet je eigen gevoelens dan kunnen dragen, en dat is soms zwaar. Jij bent ergens doorheen gegaan, en wil dat nu wèl doen, sterker nog, je kàn niet anders meer. En dan raak je mensen kwijt.
Ik heb dat ook, en moet regelmatig tegen mezelf zeggen "rustig maar, houd dit uit, over een tijdje is alles weer in evenwicht". Ik heb er wel vertrouwen in dat het beter wordt. En anders heb ik in ieder geval mezelf voortaan, en dat had ik toch echt niet willen missen. Ik koester de vriendschappen die er nog wèl zijn, al zijn dat er niet veel. En probeer mijn eigen kracht te versterken, zodat ik niet afhankelijk van anderen ben.
Ik vind het fijn dat je dit hier opschrijft. Je klinkt als een heel mooi, warm mens, fijn dat je dit wil behoeden en er niet hard van wordt. Helemaal niet makkelijk, maar volgens mij is het de moeite waard!
Liefs en veel sterkte vandaag met je rode oogjes...
Wat schrijf je het enorm mooi en goed op. Voor mij ook heel herkenbaar.
Ik denk dat veel mensen bang zijn om op die manier met elkaar om te gaan: Als de ander zegt "ik heb je gemist", niet terug te deinzen en zich afgewezen te voelen, maar te zeggen "goh, wat naar om te horen, wil je me erover vertellen?" Veel mensen kunnen niet omgaan met die eerlijkheid. Je moet je eigen gevoelens dan kunnen dragen, en dat is soms zwaar. Jij bent ergens doorheen gegaan, en wil dat nu wèl doen, sterker nog, je kàn niet anders meer. En dan raak je mensen kwijt.
Ik heb dat ook, en moet regelmatig tegen mezelf zeggen "rustig maar, houd dit uit, over een tijdje is alles weer in evenwicht". Ik heb er wel vertrouwen in dat het beter wordt. En anders heb ik in ieder geval mezelf voortaan, en dat had ik toch echt niet willen missen. Ik koester de vriendschappen die er nog wèl zijn, al zijn dat er niet veel. En probeer mijn eigen kracht te versterken, zodat ik niet afhankelijk van anderen ben.
Ik vind het fijn dat je dit hier opschrijft. Je klinkt als een heel mooi, warm mens, fijn dat je dit wil behoeden en er niet hard van wordt. Helemaal niet makkelijk, maar volgens mij is het de moeite waard!
Liefs en veel sterkte vandaag met je rode oogjes...
maandag 17 december 2012 om 08:16
Ik herken het ook. Daar wordt je zo onzeker van, mensen die je in feite afwijzen. Na therapie is het mij ook wel duidelijk geworden dat het een beetje het type mens is wat ik om me heen verzameld had. Een tikje egoistische mensen, erg zoals ik ook gewend was van mijn ouders en hoe ik opgegroeid ben. Dat voelt dan veilig omdat dat is wat je kent. Misschien heb jij dat ook onbewust gedaan?
Echt lieve, attente mensen had ik eigenlijk gewoon niet om me heen. Pas als je zelf veranderd, grenzen aan gaat geven, jouw eigen gevoelens laat spreken (zoals jij met die vriendin, dat je oprecht aangaf haar wel gemist te hebben), dan merk je dat er iets spaak loopt. Begrijpen doe ik het ook niet. Waarom zij zo zijn.
Ik weet dat er ook mensen zijn die op zo'n moment wél blijven zitten en het gesprek met je aangaan, op een volwassen, gevoelsmatige manier, zonder verdraaiingen, verwijten etc.
Die mensen zijn er en ik probeer mijn energie tegenwoordig in die paar te steken die ik ken en ik hoop meer nieuwe mensen te ontmoeten die beter passen bij hoe ik nu ben en wat ik nu verwacht van een vriendschap (en familie). Dat is wel moeilijk merk ik op mijn leeftijd en situatie, en ook wel eenzaam af en toe. Maar ik probeer echt niet te gaan twijfelen aan mezelf op dat soort momenten, dat heeft echt geen zin, wordt je alleen maar depri van.
Veel sterkte vandaag!
Echt lieve, attente mensen had ik eigenlijk gewoon niet om me heen. Pas als je zelf veranderd, grenzen aan gaat geven, jouw eigen gevoelens laat spreken (zoals jij met die vriendin, dat je oprecht aangaf haar wel gemist te hebben), dan merk je dat er iets spaak loopt. Begrijpen doe ik het ook niet. Waarom zij zo zijn.
Ik weet dat er ook mensen zijn die op zo'n moment wél blijven zitten en het gesprek met je aangaan, op een volwassen, gevoelsmatige manier, zonder verdraaiingen, verwijten etc.
Die mensen zijn er en ik probeer mijn energie tegenwoordig in die paar te steken die ik ken en ik hoop meer nieuwe mensen te ontmoeten die beter passen bij hoe ik nu ben en wat ik nu verwacht van een vriendschap (en familie). Dat is wel moeilijk merk ik op mijn leeftijd en situatie, en ook wel eenzaam af en toe. Maar ik probeer echt niet te gaan twijfelen aan mezelf op dat soort momenten, dat heeft echt geen zin, wordt je alleen maar depri van.
Veel sterkte vandaag!
maandag 17 december 2012 om 09:15
Morgen Misia.
Heb je nog een beetje kunnen slapen? Ik heb dus juist ook het gevoel dat ik wat minder vormeloos begin te worden en dat mensen me niet waarderen om wie ik nu ben - de vormige ik zeg maar.
Die vorm is nog wel vaag, want ik kan nog absoluut niet mijn grenzen aangeven, maar de contouren zijn er. En nu al stuit ik op zo'n enorme weerstand dat ik er van schrik. Dat ik er veel verdriet van heb. Ik ben namelijk ook best trots op mezelf. Ik heb een moeilijk jaar achter de rug maar ik heb ook wat weten op te bouwen en ik heb veel geleerd over mezelf.
Maar ik keer nu dus ook wat over mijn vrienden: zij vonden kabouter-het-feestbeest leuk. Of kabouter-het-luisterend-oor, of kabouter-het-shopmaatje. Niet gewoon kabouter. In mij zijn ze niet geinteresseerd, hoe pijnlijk dat ook is.
Ooit epische vriendschappen zijn gereduceerd tot contacten die me leegzuigen.
Nu ik niet meer wil zijn wie anderen willen dat ik ben maar gewoon mezelf wil zijn, mis ik vooral het begrip daarvoor. Het begrip ervoor dat ik eindelijk uit mijn schulp kom en de interesse naar wie daar eigenlijk uit komt gekropen.
Daarom heb ik mijn vriendschappen op een laag pitje. Jammer, maar ik wil gewoon wat positieve energie opdoen. Er wordt vaak negatief op me gereageerd de laatste tijd en daar heb ik geen zin in. Ik kan juist wel een complimentje gebruiken, want ik voel me nogal wankel en eenzaam op dit moment.
Nogmaals, ik heb niet echt advies. Ik denk dat het gewoon komt zoals het komt en dat het weer weggaat. Misschien maak je 1 of 2 nieuwe vrienden op een dag, misschien 10. Maar ik denk dat het nog even op zich laat wachten. Ik probeer nu iig dingen te doen met mensen die MIJ blij maken, ipv ik hen. Dan hoop ik maar dat het hen ook blij maakt en dat ik gewoon wat meer op die mensen lijk dan op de vrienden die ik had.
Oke, snap je wat ik bedoel? Ik weet zelf niet zo goed wat ik bedoel... Toch hoop ik dat het helpt dat je niet de enige bent die zich een beetje verloren voelt. Het helpt mij iig.
Heb je nog een beetje kunnen slapen? Ik heb dus juist ook het gevoel dat ik wat minder vormeloos begin te worden en dat mensen me niet waarderen om wie ik nu ben - de vormige ik zeg maar.
Die vorm is nog wel vaag, want ik kan nog absoluut niet mijn grenzen aangeven, maar de contouren zijn er. En nu al stuit ik op zo'n enorme weerstand dat ik er van schrik. Dat ik er veel verdriet van heb. Ik ben namelijk ook best trots op mezelf. Ik heb een moeilijk jaar achter de rug maar ik heb ook wat weten op te bouwen en ik heb veel geleerd over mezelf.
Maar ik keer nu dus ook wat over mijn vrienden: zij vonden kabouter-het-feestbeest leuk. Of kabouter-het-luisterend-oor, of kabouter-het-shopmaatje. Niet gewoon kabouter. In mij zijn ze niet geinteresseerd, hoe pijnlijk dat ook is.
Ooit epische vriendschappen zijn gereduceerd tot contacten die me leegzuigen.
Nu ik niet meer wil zijn wie anderen willen dat ik ben maar gewoon mezelf wil zijn, mis ik vooral het begrip daarvoor. Het begrip ervoor dat ik eindelijk uit mijn schulp kom en de interesse naar wie daar eigenlijk uit komt gekropen.
Daarom heb ik mijn vriendschappen op een laag pitje. Jammer, maar ik wil gewoon wat positieve energie opdoen. Er wordt vaak negatief op me gereageerd de laatste tijd en daar heb ik geen zin in. Ik kan juist wel een complimentje gebruiken, want ik voel me nogal wankel en eenzaam op dit moment.
Nogmaals, ik heb niet echt advies. Ik denk dat het gewoon komt zoals het komt en dat het weer weggaat. Misschien maak je 1 of 2 nieuwe vrienden op een dag, misschien 10. Maar ik denk dat het nog even op zich laat wachten. Ik probeer nu iig dingen te doen met mensen die MIJ blij maken, ipv ik hen. Dan hoop ik maar dat het hen ook blij maakt en dat ik gewoon wat meer op die mensen lijk dan op de vrienden die ik had.
Oke, snap je wat ik bedoel? Ik weet zelf niet zo goed wat ik bedoel... Toch hoop ik dat het helpt dat je niet de enige bent die zich een beetje verloren voelt. Het helpt mij iig.
maandag 17 december 2012 om 12:21
Thanks lieverds, even een kort berichtje en waaaah tussendoor. Ben op mijn werk, en vertelde net aan collega dat t afgelopen is sinds gisteravond met die man, en dan krijg ik echt zo'n meewarige blik, zo van ow, wat errug joh. Terwijl ik er altijd voor haar was (in zoverre je dat voor collega's bent natuurlijk).
Ik heb t gevoel, again, dat ik nergens gewoon oprechte belangstelling krijg :S Dit gesprekje ook, zo dat meewarige, bah. En nu is de rest weer gezellig verder aan het "lullen"...
Ben beetje zielig aan het miepen, I know, maar er kan een stofje op me neerdalen of ik word al naar de grond geslagen, ben beetje sippig
Ik heb t gevoel, again, dat ik nergens gewoon oprechte belangstelling krijg :S Dit gesprekje ook, zo dat meewarige, bah. En nu is de rest weer gezellig verder aan het "lullen"...
Ben beetje zielig aan het miepen, I know, maar er kan een stofje op me neerdalen of ik word al naar de grond geslagen, ben beetje sippig
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 13:16
maandag 17 december 2012 om 13:35
quote:misia schreef op 17 december 2012 @ 05:57:
PS: heb het gevoel anderen niks te kunnen bieden ofzo.
HO! Jij maakt een denktfout hoor. Jij biedt juist teveel. Als ik dit zo hoor zijn al jouw vriendschappen uit balans geweest. Er komt altijd (al is het na jaren) een moment waarop jij ook iets van die ander verwacht en dan geven ze niet thuis. Omdat ze dit niet van je gewend zijn.
Je zal nieuwe mensen ontmoeten en dan adviseer ik je selectiever te zijn. Vraag iets van hen, al in de beginfase. Kan iets kleins zijn (kom jij naar mijn stad toe om samen te lunchen?) maar dat laat zien in hoeverre zij bereid zijn om te geven. Er zijn veel mensen op deze wereld. Heel veel egoïsten en ook heel veel lieve mensen. Je moet leren zien met welke soort je te maken hebt
En pas bouwen, gaan geven, aan een vriendschap als deze van de goede soort is. Een goede vriendschap kent evenwicht.
PS: heb het gevoel anderen niks te kunnen bieden ofzo.
HO! Jij maakt een denktfout hoor. Jij biedt juist teveel. Als ik dit zo hoor zijn al jouw vriendschappen uit balans geweest. Er komt altijd (al is het na jaren) een moment waarop jij ook iets van die ander verwacht en dan geven ze niet thuis. Omdat ze dit niet van je gewend zijn.
Je zal nieuwe mensen ontmoeten en dan adviseer ik je selectiever te zijn. Vraag iets van hen, al in de beginfase. Kan iets kleins zijn (kom jij naar mijn stad toe om samen te lunchen?) maar dat laat zien in hoeverre zij bereid zijn om te geven. Er zijn veel mensen op deze wereld. Heel veel egoïsten en ook heel veel lieve mensen. Je moet leren zien met welke soort je te maken hebt
En pas bouwen, gaan geven, aan een vriendschap als deze van de goede soort is. Een goede vriendschap kent evenwicht.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
maandag 17 december 2012 om 13:36
Lieve Anoukies, dank je wel meis , krijg enorme smile hiero, dank je wel....
wijs en sterk voel ik me niet, maar ergens weet ik wel dat ik t wel bèn...
En nogmaals aan de rest ook, kan nu even niet uitgebreider reageren, maar heb heel veel aan jullie woorden en waardeer het enorm dat jullie je eigen ervaringen delen. Advies is ook niet nodig, het blijft heel individueel allemaal, maar ik heb heel veel aan jullie openheid!
Ik ga vanavond trouwens lekker wat eten met een vriend van mij. We zien elkaar sporadisch, maar bij hem voel ik me dus wel op mijn gemak. Beetje positief geluid tussendoor
wijs en sterk voel ik me niet, maar ergens weet ik wel dat ik t wel bèn...
En nogmaals aan de rest ook, kan nu even niet uitgebreider reageren, maar heb heel veel aan jullie woorden en waardeer het enorm dat jullie je eigen ervaringen delen. Advies is ook niet nodig, het blijft heel individueel allemaal, maar ik heb heel veel aan jullie openheid!
Ik ga vanavond trouwens lekker wat eten met een vriend van mij. We zien elkaar sporadisch, maar bij hem voel ik me dus wel op mijn gemak. Beetje positief geluid tussendoor
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 13:38
Iris, zo gelijk: evenwicht was/is zoek (geweest). En die denkfouten die maken dat ik me zo Kl*te voel, heb geprobeerd t van me af te houden, maar t was gewoon te veel, te veel mensen........nu gauw weer aan het werk!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 17 december 2012 om 16:19
quote:Iris27 schreef op 17 december 2012 @ 13:35:
[...]
HO! Jij maakt een denktfout hoor. Jij biedt juist teveel. Als ik dit zo hoor zijn al jouw vriendschappen uit balans geweest. Er komt altijd (al is het na jaren) een moment waarop jij ook iets van die ander verwacht en dan geven ze niet thuis. Omdat ze dit niet van je gewend zijn.
Je zal nieuwe mensen ontmoeten en dan adviseer ik je selectiever te zijn. Vraag iets van hen, al in de beginfase. Kan iets kleins zijn (kom jij naar mijn stad toe om samen te lunchen?) maar dat laat zien in hoeverre zij bereid zijn om te geven. Er zijn veel mensen op deze wereld. Heel veel egoïsten en ook heel veel lieve mensen. Je moet leren zien met welke soort je te maken hebt En pas bouwen, gaan geven, aan een vriendschap als deze van de goede soort is. Een goede vriendschap kent evenwicht.
Dit: bij hoeveel vriendinnen fiets ik niet ALTIJD eerst bij hun langs en zit ik dan nog een halfuur op de bank te wachten tot ze klaar zijn, die nog NOOIT bij mij thuis zijn geweest. 't Zou niet in ze ópkomen.
Dat herken jij inderdaad dan vast ook, Misia?
[...]
HO! Jij maakt een denktfout hoor. Jij biedt juist teveel. Als ik dit zo hoor zijn al jouw vriendschappen uit balans geweest. Er komt altijd (al is het na jaren) een moment waarop jij ook iets van die ander verwacht en dan geven ze niet thuis. Omdat ze dit niet van je gewend zijn.
Je zal nieuwe mensen ontmoeten en dan adviseer ik je selectiever te zijn. Vraag iets van hen, al in de beginfase. Kan iets kleins zijn (kom jij naar mijn stad toe om samen te lunchen?) maar dat laat zien in hoeverre zij bereid zijn om te geven. Er zijn veel mensen op deze wereld. Heel veel egoïsten en ook heel veel lieve mensen. Je moet leren zien met welke soort je te maken hebt
En pas bouwen, gaan geven, aan een vriendschap als deze van de goede soort is. Een goede vriendschap kent evenwicht.Dit: bij hoeveel vriendinnen fiets ik niet ALTIJD eerst bij hun langs en zit ik dan nog een halfuur op de bank te wachten tot ze klaar zijn, die nog NOOIT bij mij thuis zijn geweest. 't Zou niet in ze ópkomen.
Dat herken jij inderdaad dan vast ook, Misia?
maandag 17 december 2012 om 16:59
Misia de schrijft dat het over is met die man sinds gisterenavond. Ik begreep uit je eerdere post dat jullie juist een goed gesprek hadden gehad? Hij gaf aan moeite te hebben met verandering, maar is het daarom ook over? Just wondering...
Ik was net sporten en ik heb nagedacht over jouw topic. Ik kan over mijn vriendschappen zeggen dat ze echt zijn. In goede en in slechte tijden. Ik ben zoals ik al zei geemigreerd en nog steeds ervaar ik de balans. Ik toon interesse in wat zij doen en visa versa. Er is betrokkenheid van twee kanten. Dat kost tijd en moeite, maar het kan. Ik heb in mijn nieuwe land ook mensen leren kennen. Ik woon in de USA en men staat er hierom bekend om oppervlakkig te zijn, en dat zijn ze ook. Dat is prima, kletsen over niets met geen enkele verwachting. Toch heb ik hier ook twee goede vriendinnen die ik dag en nacht kan bellen (en zij mij ook). Je moet alleen leren inzien wie de juiste personen zijn om zo'n vriendschap mee aan te gaan. En de rest? Daar moet je gewoon luchtig over zijn. Zij zijn niet de personen die jij dacht dat zij waren.
@kabouterpuntmuts. Jij krijgt van mij een welgemeend compliment! Ik vind het fantastisch te lezen dat je zo goed bezig bent met je eigen ontwikkeling en je komt tot inzichten die je persoonlijkheid laten groeien. Alle energiezuigers opgehoepeld. Vanaf nu alleen nog maar vriendschappen waarin allebei de betrokkenen geven EN nemen.
Ik was net sporten en ik heb nagedacht over jouw topic. Ik kan over mijn vriendschappen zeggen dat ze echt zijn. In goede en in slechte tijden. Ik ben zoals ik al zei geemigreerd en nog steeds ervaar ik de balans. Ik toon interesse in wat zij doen en visa versa. Er is betrokkenheid van twee kanten. Dat kost tijd en moeite, maar het kan. Ik heb in mijn nieuwe land ook mensen leren kennen. Ik woon in de USA en men staat er hierom bekend om oppervlakkig te zijn, en dat zijn ze ook. Dat is prima, kletsen over niets met geen enkele verwachting. Toch heb ik hier ook twee goede vriendinnen die ik dag en nacht kan bellen (en zij mij ook). Je moet alleen leren inzien wie de juiste personen zijn om zo'n vriendschap mee aan te gaan. En de rest? Daar moet je gewoon luchtig over zijn. Zij zijn niet de personen die jij dacht dat zij waren.
@kabouterpuntmuts. Jij krijgt van mij een welgemeend compliment! Ik vind het fantastisch te lezen dat je zo goed bezig bent met je eigen ontwikkeling en je komt tot inzichten die je persoonlijkheid laten groeien. Alle energiezuigers opgehoepeld. Vanaf nu alleen nog maar vriendschappen waarin allebei de betrokkenen geven EN nemen.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused