ergens mijn ei kwijt

Hallo allemaal,



Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.

Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.



ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.



Bedankt voor het lezen!!



Misia

Hey lieve meiden,

Ik kom net terug van het etentje, was gezellig. Heb vandaag wel een brak en verdrietig gevoel van binnen. Iris ja, ik denk dat het over is. Het gesprek was zo fijn en open dat het bijna niet voorstelbaar is, maar ik weet t echt even niet. We hebben afgesproken elkaar nog te bellen einde van de week. Ik voel me nu best wel alleen. Maar ja, nu is het even forumtijd. Jonkvrouwmaleen, dank je wel voor je superlieve post, ben er helemaal stil van, van herkenning van het soort dat ik niet onder woorden kan brengen. Ik herken gewoon wat je schrijft. Ik denk ook vaak in die lijnen, en heb ook ergens het vertrouwen, dat het gewoon allemaal bij zal draaien, dat misschien mensen bijdraaien. Maar dat nog niet eens zo, het gevoel dat het goed is, ondanks de verliezen, dat is dat overheerst. Ik heb je meerdere keren gelezen en het komt echt binnen, dank je wel voor je openheid en dus superlieve woorden!! ik hoop dat je hier blijft schrijven als je iets kwijt wilt van dit proces want ik denk dat we wel in een zelfde soort vaarwater zitten.

Dat heb ik ook na het lezen van jouw Bloemetje. Ik word zo blij van jullie, omdat het gewoon zo open is en zo herkenbaar wat jullie schrijven. En dat je schrijft dat er wel degelijk mensen zijn die wel interesse en ruimte hebben voor een ander, dat is wat ik dan graag wil blijven vasthouden. Soms denk ik gewoon: dit is het, en ik ben een vreemde eend die iets heel exotisch wil terwijl er alleen slavinken op het menu staan . Maar goed, ook jij veel dank. Ik schrijft hier wat vage termen want vind het lastig om er echt op in te gaan. Ik heb dat in ieder geval ook, dat eenzame gevoel soms en het dan toch niet willen gaan twijfelen aan jezelf. Want je hebt gelijk, en zoals ik al hierboven schreef: door die vreemde conclusies en zelfverwensingen voel ik me juist compleet beroerd.

En dan wil ik graag denken wat jij schrijft kabouterpuntmuts: "Ik probeer nu iig dingen te doen met mensen die MIJ blij maken, ipv ik hen. Dan hoop ik maar dat het hen ook blij maakt en dat ik gewoon wat meer op die mensen lijk dan op de vrienden die ik had."- dat vind ik een mooie, geruste gedachte, waar ik een lach van op mijn gezicht krijg. Want zo is het ook.



Nog even over mijn gevoel van vanavond ik mis die man nu zo erg. Er loopt door dit alles ook nog "gewoon" liefdesverdriet. Wou dat ik met m kon praten, zoals we deden. Ik probeer nu veel dingen anders te zien, maar dan is er ook nog gewoon gemis nu, van het soort dat thee wil, en een arm om me heen, en even niks moeten. Dat ga ik nu doen: nog even een kop thee zetten, als ik teveel nadenk voel me in soort drilpudding zakken.



Again meiden, merci! T was heel fijn wakker worden met jullie berichten, en mede daardoor ging de werkdag verder best goed



Slaap lekker naar jullie, in NL en de VS !



Misia

En die gedachte laat me niet meer los: wat is vriendschap dan en hoe wil ik die? Inderdaad Iris, weg met de energiezuigers, en toe naar relaties die goed voelen, met mensen bij wie je je niet hoeft in te houden of op eieren hoeft te lopen.

Hey Kabouter,

Dank je wat lief, en ik ben blij dat je hier schrijft

Ja, ik voel me niet goed, en dan trapte ik toch weer even in oud gedrag: ga ik op ieders post reageren, terwijl ik dan van binnen alleen maar wat onsamenhangende dingen stamel. Dan vind ik dat dus niet kunnen, om weer alleen over mezelf te schrijven. T is in ieder geval waar dat ik heel blij word van de sfeer in jullie posts. Maakt dat ik er alles maar uitgooi. Maar heb daar toh veel moeite mee. Die vriend/kennis vanavond ook. Ik vertelde dingen en hij ging er zowaar op in. Soms dacht ik, oei, misschien moet ik maar ergens anders over beginnen, als hij dan even ndacht, maar dan ging hij gewoon in op wat ik net had gezegd. Klinkt absurd, I know, maar ik was dat dus blijkbaar NIET gewend!!



Dus, zover heen was het dus al. En ik ben het gewend om VOOR DIE ANDER snel van onderwerp te wisselen, zoals ik hier ook een beetje doe (ligt dus niet aan jullie, dat is mijn mechanisme), dan ga ik t heel breed trekken, t positief bekijken, lekker neutraal, optimistisch proberen te zijn. Soms, niet echt nu hoor, meer IRL, voelt het van binnen dan HEEL anders. Maar ik ga er niet op door omdat zoveel mensen er 1) niet op ingingen of 2) afhaakten, in woede of onbegrip of beide. Dus ik ben me gaan terugtrekken in feite.



Ik probeer hier iets aan te doen.

Bv laatst wilde een buurman iets lenen, en hij belde me zaterdagavond. Tot 2 keer toe. Ik dacht, misschien is er iets dringends. Ging het dus erom dat hij dat iets wilde lenen. Ik dacht toen, he daar val je iemand niet zo over lastig op zaterdagavond. Hij was en klonk ook heel zelfvoldaan. Zo van, tuurlijk bel ik hierover. Ik heb hem toen, vraag me niet precies hoe, op zijn nummer gezet. Werkte perfect, gewoon geen probleem. En vandaag kwam ik er dan toe hem dat ding te lenen, en stuurde daar een bericht over. Hoorde uren niks, kwam hem toen tegen en zei: zo vreemd, ik hoor maar niks als ik je een bericht stuur, heb je dat ding nog nodig of hoeft het niet meer? Ook op een directe, no-nonsense manier, die een beetje tweede natuur wordt, dat is dus dat afbakenen. En wat ik daarmee doe is gewoon meer ruimte innemen. Dat voel ik bijna letterlijk als ik dan de buurman er subtiel aan herinner dat ie echt niks terugstuurt, en dat dat eigenlijk heel vreemd is. Maar ondertussen zie ik dus heel duidelijk hoe dat atijd is gegaan, dan verwachtte ik niet eens bericht terug, dan verwachtte ik niet eens meer dat mensen mijn verhaal wilden horen. En dan was ik aan 1 stuk door bezig met het aftasten van de draagkracht van die ander. Bij het minste geringste teken van "I'm fed up" dan ging ik mijn tranen drogen, de ander uitvoerig bedanken dat hij/zij er zo fijn voor me was en zo fijn naar me luisterde. De ander weer "gunstig" stemmen, maar daarmee dreef ik finaal van mezelf weg. Want waarom niet je verdriet mogen delen? Waarom niet boosheid of kritiek kunnen uiten? Dat zou die ander moeten kunnen/willen handelen (alles natuurlijk tot zekere hoogte, iedereen is ook maar mensch), maar daar ben ik gewoon helemaal niets in gewend.



Mis nu mijn vriend. t wisselt enorm in mij, ene moment den ik, nee, we moeten er helemaal n eind aan breien, en dan denk ik weer aan dat goede gesprek van gisteren en voel: nee, ik ben niet klaar met hem

Natuurlijk ga ik daar nu weer over nadenken. Tevens over mijn huis. Dat wordt als geheel nu volledig gerenoveerd. Van buiten wordt alles gesaneerd, ja asbest incluis, en ik woon er nog gewoon tussen. Ik wil graag een mooi plekje voor mijzelf, met bomen voor de deur en een weiland om de hoek. Vandaag dacht ik: dit is wel metaforisch voor wat er gebeurd in/met mij. Alles om me heen wordt afgebroken. En wanneer is het punt bereikt dat ik zeg: ik spring naar de overkant? Naar een plek die heel is en beter bij me past/ Waarom blijf ik letterlijk en figuurlijk zitten kuieren op een plek waar ik me bij lange na niet goed voel. Ja, in mijzelf zijn er al veel dingen veranderd, veel is al gewoon goed zo. Maar dan dat huis, ja, dat is toch wel iets waar ik nu echt tegenaan loop.. Ik wil hier echt weg, overal ligt gruis, t slaat me gewoon op de ademhaling. Brrr. maar waarom ga ik er dan niet wat harder voor?



O nee, dat is weer een zelfverwijt. Dus maar waarom ga ik er dan niet wat harder voor? dat fijne huis ga ik me ook gunnen.

Ha Iris,



Haha, dan ga ik hoppa nu ook duidelijk zijn tegen jou, met je welnemen: ik neem en heb altijd verantwoordelijkheid genomen voor mijn eigen geluk. Moet er ook wel om lachen, want als er iemand niet verzakt in zelfmedelijden en inertie ben ik t. Nu zou ik normaal gesproken mijn mond gaan houden. Dan maar niet meer erover schrijven. Want dan zou het dus over kunnen komn als dat ik in zelfmedelijden verzink. En nu denk ik, nee dit is juist zo'n moment als met de buurman, een moment om te oefenen om bij mezelf te blijven.

Dus ja, je hebgelijk: ik heb verdriet dat het sinds zondagavond uit is (1,5 dag) met een man die me heel na aan het hart staat, ja, ik baal van mijn huis als een stekker dat gewoon meer gruis is dan wat anders en ja, ik heb ook niet het werk dat ik wil. En oja, ik had ook graag al kindjes gehad want bijna kan het niet meer. En dat huis met die tuin. Dat alles zijn constateringen, en nergens blijkt daar zelfmedelijden uit, en nergens staat dat ik er niks aan doe. Misschien is het ook wel deels zo dat je het niet voor mij zegt, dat ik mijn geluk in eigen hand moet nemen, maar ook voor jezelf? Want als je de persoon niet kent, en jullie kennen me niet, kan het bovenstaande als passief zeuren worden gezien. Voor mij is het eindelijk achter de dingen te staan die ik diep van binnen voel. Eindelijk.



Bedoel je ook dit met "mijn grenzen aangeven"? Te zeggen: ho, je zegt iets over mij dat niet klopt?





Liefs en dank je wel voor je posts. En haha, inderdaad die buurman zal me zo gauw niet meer zateravond bellen . Is dat in ieder geval gewonnen, zo zijn er toch aantoonbare resultaten van mijn andere houding. Thanks voor reminding me en je compliment!! XX!! Ja, ik voel dat ik op de goede weg zit.





Misia

oja, nu moet ik eigenlijk alleen maar lachen om wat je schrijft, over geluk in eigen hand nemen, want reden dat ik zo vroeg al op ben is het zoeken naar andere woonruimte. En ik vergat bij het schrijven va bovenstaande ook dat ik daar nog tot diep in de nacht mee bezig was. Dus misschien - als ik wat verder doordenk - denk ik dat het na de doorwaakte nacht gisteren wel slim geweest om juist MINDER actie te ondernemen... pff, nog een leermoment. T regent die dingen lately. Heb er een mandarijntje bij gepakt en denk: nee, ik hoef en kán niet alles in 1 keer te veranderen - nu nog even een half uurtje rustig aan doen en lekker ontbijten



Een fijne dag iedereen, dank voor jullie input!!

Wat voor mij vooral verhelderend is is mijn reactie op de post van je Iris. Ik neem even jouw post als voorbeeld, t is echt niet meer dan dat (waardeer je ervaringen in je eigen leven hiermee, zoals gezegd!!), Mijn neiging is dan mijn mond te gaan houden. Iemand die vind dat ik mijn geluk in eigen hand moet nemen, en niet moet verzakken in zelfmedelijden, en ik ga denken, dan mag ik me dus net meer zo rot voelen. Dat een ander zoveel invloed geven, is iets dat me echt heel erg duidelijk word dat ik dat doe. Het is een soort automatisme. daarachter zit de angst dat ik een zeur ben, gewoon niet oké ben in mijn gevoelens. Terwijl daar niks mis mee is. T is best verhelderend eens te zien hoe ik me altijd laat leiden door de mening van anderen, dat is als het ware mijn tweede natuur. Ik vraag me in eerste instantie niet eens af wat ik ervan vind, of ik me erin kan vinden of niet. Denk alleen: ojee. En denk gelijk: die ander zal het wel beter zien en weten dan ik.

Interesting.

ik leer hier veel van.



Misia

Lieve Kabouterpuntmuts

Dank je... wat een leuk en grappig compliment!!!

Ik hoop over een tijdje (oei, misschien gaat dat wel harder dan ik denk) ook de lievelingstante te zijn van neefjes of nichtjes . Ik heb sommige andere posts van jou gelezen en je raakt me, en ik vind het fantastisch sterk hoe je omgaat met t verlies van je vader. Ik ben ook mijn vader verloren, meer dan 20 jaar geleden, maar hij is er nog, een beetje zoals ik schreef over ex. De band gaat niet dood, de liefde al helemaal niet. Stomme woorden dit, ik denk dat ik 7 jaar wel over deed om hem niet meer fysiek zo vreselijk te missen. Je komt op mij over als een warme en wijze vrouw, op jouw leeftijd was ik zo bleu als t achtereind van n tapir (die zijn best wel bleu ;0)!), en zeker niet zo goed in het verwoorden van medeleven.



Vandaag een goede dag, veel gedacht over het gesprek met Man zondag, en ook over dit topic. Blijf het bijzonder vinden, dat woorden op papier in dit geval scherm, zoveel impact kunnen hebben.



Liefs Misia

@Iris, oei, zoals Kp al schrijft, ik denk dat ik zal moeten oppassen . Haha, ik ben blij met je post hoor. T was inderdaad wel een eyeopener hoe ik gelijk in die oude patronen schiet van oei, wie weet heeft ze gelijk. Zonder dat ik eigenlijk nog besef dat ik dus du moment ik t las naar andere woonruimte aan het zoeken was, denk ik: ohjee, ik onderneem geen actie enz. Hoe dan ook, prima en no worries. Envind het fij dat je hier post, van overzee . Gezellig! Ik vind het trouwens sowieso een knusse boel hier. Kom net thuis steek wat kaarsjes aan en ........even theewater opschenken.....(ja heus !), ben zo terug, haha......



Iris, ja, ik kreeg nog een reactie op mijn sms, van MisiaMan. Hij is gewoon heel lief. Ik voel me er nog steeds heel rustig onder, heb helemaal niet hoeven huilen ofzo (alsof dat erg is, maar jullie snappen wat ik bedoel). Voel me wel wat bezorgd. Is het straks uit het oog uit het hart, zo vanzelf? Ik wil hem nog steeds niet kwijt. T is gewoon niet "af" ofzo. Maar ik zie het ook wel even, mijn ervaring is dat op het droge over dingen nadenken niet echt vooruit brengt. Ik weet wat ik voel en dat is misschien voorlopig genoeg. En dat is iets dat weer moeilijk te omschrijven is, maar het is "goed". Punt.....



@Zo, en dan een welkom aan Olifant. Natuurlijk mag je hier meeschrijven, wees welkom. De babystapjes waar KP over schrijft, op je eigen pad, en alle andere zaken zijn hier welkom. Belangrijkste is dat niemand hier een beeld hoeft hoog te houden waar ie zich niet (meer) in herkent, en kan onderzoeken hoe ie zich wil ontplooien....denk ik (ook dat is maar een mening/hoop). Wat jij schrijft, KP: "We hoeven niet perfect te zijn toch? Uiteindelijk zijn we allemaal even verloren en even erg op zoek in deze wereld, denk ik altijd maar." - kan wel een soort Motto van Dit Topic zijn, vind ik .



Wil je een tipje van de sluier lichten, Olifant, wat dat keerpunt volgens jou vooral behelst?



@ Lieve Jonkvrouw, ja het was een heel goed teken. Ik was wel om ongeveer 4 uur heel erg wakker, ogen zaten warempel zelfs dichtgeplakt zo moe was ik. De slaap leek weer niet echt vat op me te krijgen, maar ben toch weer in slaap gevallen, ook omdat de werklui vandaag later kwamen. Wat een rust, ik zette in serene stilte koffie en dacht echt, wat fijn, zo wakker worden, voelde me echt uitgerust. Dus het was een goed teken ja! En ook niet zinnigs kan zinnig zijn, dus erop los schrijven hier komt gewoon altijd wel ergens uit! Over het klappen krijgen, nee, het klinkt niet veroordelend. Net zo min als je koos de klappen van het leven te krijgen kiest een ander ervoor ze niet te krijgen. Er zit geen verschil tussen. Ik denk ook dat de klappen voor iedereen anders zijn. Misschien is het de bus missen wel een klap voor iemand, bij wijze van spreke, en wie is een ander mens om daarover te oordelen? En wat Victor Frankl meemaakte en de kracht waarmee hij tot zijn wijsheid kwam, zet bijvoorbeeld al mijn sores (voor de bekrompen en in hokjes denkende geest) weer in de schaduw, maar so what? Juist iemand als Frankl zal geen oordeel vellen over het leed van een ander, omdat er nu eenmaal geen maatstaven voor zijn. En zonder maatstaven kun je niet (ver)oordelen, gelukkig. Ik vond het wel een interessante idee dat er wellicht een link bestaat tussen het verlies van een ouder en, ja, wat eigenlijk? Ik snap het wel die connectie, ook al is het niet zo goed te benoemen. En of het wezenlijk verschil maakt weet ik ook niet.



N85: ook welkom aan jou, lieverd! En zeker doe ik mee!! Die vragen die je stelt, die stel ik mezelf ook. En die relatie tot de buitenwereld en je eigen binnenwereld in overeenstemming brengen, in samenklank (haha, om maar eens een zalvend rotwoord te gebruiken), is wel het fijnste doel. Maar de weg ernaartoe is denk ik een levenslang iets. Dat klinkt gelijk weer zo depressief, maar t is gewoon niet een keer echt "af" denk ik. Maar beter in balans inderdaad. Je schrijft dat je een nieuwe studie bent begonnen waar echt je hart ligt, dat klinkt helemaal fijn. Hoewel in je woorden ook enige onzekerheid doorklinkt. Alle nieuwe dingen zijn eng, onwennig, en helemaal als er wezenlijke dingen in jezelf en je houding veranderen. Want waar moet je dan houvast aan vinden, in de tussentijd? Maar wat ik laatst las is denk ik wel waar: een mens is nooit angstvrij. We evolueerden vanuit de holbewoners, en in die tijd moest je constant speuren naar gevaar om t vege leven te reden. De menselijke geest is daarom (volgens die auteur) constant on the lookout for danger. In plaats van dat soort gevoelens, en diepgewortelde mechanismen te willen elimineren, kun je je er beter toe verhouden. Want weg zullen ze nooit gaan. Op de een of andere manier geeft dat idee ook een zekere rust, al is het angstvrij zijn wel eens een fijn idee as well :0).

Maar goed t blijft een concreet topic, dus even terug naar de dagelijkse dingen. Kom net thuis en heb gegeten met een collega in de stad. Was heel gezellig. Ze zei me dingen over mij die voelden alsof ze zo een wittige gelzalf in een diepe wond deed.....ze zei dat ze mij zo positief vond, zo sterk, dat ik zo goed kon luisteren en ook echt de diepte in kon gaan, dat ik mensen aan het lachen maakte omdat ik altijd zo positief ben, en oja, sterk vond ze me. Dat is nu een vreemde opsomming van een gesprek dat natuurlijk veel organischer ging over van alles maar het deed me echt veel goed. En het confronteert me ermee dat ik mezelf dus zo anders zie, zo bang ben dat anderen me negatief vinden bijvoorbeeld. Of een zeur. De reden dat ik mijn mond houd bij sommige mensen, is dat ik bang ben dat ze kwaad worden als ik mijn gevoelens uit die in mijn ogen altijd heel triest zijn. Te horen van collega dat ik juist zo positief ben, dat is dan bijna lastig om te concipiëren. Ik hoor het ook al jaren van andere mensen. En dat ik dus anderen zo aan het lachen maak. Ik denk dan bij mijzelf, zelfs nu ik me zo rot voel, en dat voel ik me inwendig over veel dingen, kan ik dus anderen aan het lachen maken. Het is nieuw, pijnlijk en fijn tegelijk. En natuurlijk zijn er ergere dingen dan waar het hier over gaat, maar ben toch best wel vaak aan het denken, hoe ga ik dit doen, dan weet ik van inwendige pijn niet wat ik moet doen. Misschien hoeft dat ook niet. Ik ben bovendien blij met heel erg veel. T leven is mooi, en dat gewoon elke dag. Kreeg net berichtje van collega dat ze het gezellig vond, en dat ze blij is dat we elkaar begrijpen ook al zijn we heel verschillend. Misschien is dat wel waar het om gaat, uiteindelijk, dat je allemaal anders bent en elkaar toch begrijpt op dat level waar we het hier over hebben. Dat ons allemaal bindt, zoals je al schrijft KP.



Al schrijvend mis ik MisiaMan. Het is vreemd hoe iemand je toch de hele tijd gezelschap kan houden, en nog vreemder, bijna pijnlijk, is dat gevoel dat het niet "af" is tussen ons. Dat doet pijn, want is het wel realistisch. Er zijn echt wel dingen in ons contact die slecht werk(t)en. Moielijk te bepalen!





Misia

Dank je flowerpower (((HUG)))!!

En wat een mooi motto: When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile



T is echt zo, ook al is huilen ook niet erg

GASP

Meiden, moet even een ei kwijt, another. Net een sms gekregen van MM. Dat hij me mist en veel nadenkt over hoe nu verder.



Ik heb teruggestuurd dat ik er ook veel over dacht maar niet veel "wist", en dat dat maf voelt. En wat ik deed. Ik ben bang om te schrijven dat ik m mis. Echt bang. Want hoezo, we hadden echt al weken zo'n mismatch op bepaalde basale vlakken. Ik ben bang voor dat dubbele gevoel in mij. Schreef aardig neutraal terug, en daar ben ik dan nu weer beroerd van. Want voel me niet neutraal, maar blij met zijn bericht, en ook met hem. Dus wat nou als hij erdoor wordt gekwetst of.....?



Ach, pfff. Dit op het droge denken, twijfel en kringetjes, ooops, there it is again.

Ha die Olidant, dank je wel voor je berichtje!! Ja, ik heb dat ook geschreven. Dat ik het ook niet weet. En dat blijft ook wel even zo. Voelde me even overvallen, maar je hebt gelijk, ik hoef geen rekening te houden met zijn gevoelens, als dat tegen die van mij indruist. Jonge, weer een leermoment van t kaliber waar ik mee bezig ben .

Ik begrijp ook wat je schrijft over dat je een echt keerpunt niet als een moment in de tijd kunt prikken. Dat is het ook vaak niet. En lange verhalen mogen, in plakken of in repen of in flarden. Dus zie maar hoe je dit topic wilt gebruiken, en leuk, je kleine mannetje zo tussen de regels door



Voor nu fijne avond en dank je wel nogmaals.

Ik heb nu een grote pan met tofu massala op het vuur, lekker eten en dan kerstkaarten schrijven



Kus voor jullie van Mies

N85: hier is een groot wit vel voor je. Ergens beginnen, gewoon je ei kwijt tikken en voor jezelf en samen vragen beantwoorden en herkenning vinden Daat is dit topic voor, dus wie zou waar inbreuk op kunnen doen?



Lees je graag.....

Welterusten, XX



Misia