Psyche
alle pijlers
Je oud voelen...
zaterdag 8 december 2012 om 23:33
Hallo allemaal,
Laat ik beginnen met zeggen dat ik weet dat mijn gedachten niet realistisch zijn.. Ik weet ook niet zo goed hoe ik dit moet schrijven maar ik doe m'n best.
Sinds ongeveer twee weken zit het waanidee in mijn hoofd dat ik 'oud' ben. Ik ben 26 jaar, en verstandelijk weet ik echt wel dat ik nog lang niet oud ben, toch voel ik me zo. Gevoelsmatig ben ik nog een 'meisje', terwijl ik met mijn 26 toch niet zo meisje meer ben... Wel ben ik regelmatig erg onzeker en ben ik op veel gebieden best wel een laatbloeier.
Ik denk dat dit gevoel voortkomt uit de situatie waar ik nu in zit (weinig ervaring op liefdesgebied, sinds 2 maanden zwaar verliefd op een onbereikbare jongen) en ik heb gewoon het gevoel dat ik veel heb gemist wat ik nooit meer in kan halen.... Ook voelt het alsof ik ontzettend achterloop, veel mensen van mijn leeftijd zijn bezig met settelen of hebben op z'n minst een serieuze relatie, ik dus niet....
Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar misschien herkent iemand zich hier een beetje in?
Laat ik beginnen met zeggen dat ik weet dat mijn gedachten niet realistisch zijn.. Ik weet ook niet zo goed hoe ik dit moet schrijven maar ik doe m'n best.
Sinds ongeveer twee weken zit het waanidee in mijn hoofd dat ik 'oud' ben. Ik ben 26 jaar, en verstandelijk weet ik echt wel dat ik nog lang niet oud ben, toch voel ik me zo. Gevoelsmatig ben ik nog een 'meisje', terwijl ik met mijn 26 toch niet zo meisje meer ben... Wel ben ik regelmatig erg onzeker en ben ik op veel gebieden best wel een laatbloeier.
Ik denk dat dit gevoel voortkomt uit de situatie waar ik nu in zit (weinig ervaring op liefdesgebied, sinds 2 maanden zwaar verliefd op een onbereikbare jongen) en ik heb gewoon het gevoel dat ik veel heb gemist wat ik nooit meer in kan halen.... Ook voelt het alsof ik ontzettend achterloop, veel mensen van mijn leeftijd zijn bezig met settelen of hebben op z'n minst een serieuze relatie, ik dus niet....
Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar misschien herkent iemand zich hier een beetje in?
vrijdag 21 december 2012 om 20:38
ik ben 46 maar een stuk zorgelozer dan toen ik 26 was.
weet je, alles is normaal als jij je er prettig bij voelt. Fuck iedereen, die lekker wat bij jepast. Die ideën van hoe het hoort., brrr wat heb ik daar veel tijd aan verspild!
Je hebt nu de gelegenheid om uit te vinden wat bij je past. Ga reizen als je dat leuk vindt . Heb je het werk wat je wilt? De studie gedaan die je wilde? Anders kun je daar in zoeken.
je kunt ook gewoon rustig doorleven en je ogen en oren open houden. Komt er vanzelf iets. Alles kan, alles mag. Zolang je er een ander geen pijn mee doet.
veelplezier!
weet je, alles is normaal als jij je er prettig bij voelt. Fuck iedereen, die lekker wat bij jepast. Die ideën van hoe het hoort., brrr wat heb ik daar veel tijd aan verspild!
Je hebt nu de gelegenheid om uit te vinden wat bij je past. Ga reizen als je dat leuk vindt . Heb je het werk wat je wilt? De studie gedaan die je wilde? Anders kun je daar in zoeken.
je kunt ook gewoon rustig doorleven en je ogen en oren open houden. Komt er vanzelf iets. Alles kan, alles mag. Zolang je er een ander geen pijn mee doet.
veelplezier!
vrijdag 21 december 2012 om 23:27
Bedankt voor de mooie reactie rrinkje! Ik heb er wel veel over nagedacht de laatste tijd, en ik denk dat het toch grotendeels onzekerheid is... En ook wel wat eenzaamheid, na al die jaren alleen verlang ik toch ook wel naar een relatie Aan beide dingen ga ik de komende tijd werken! Vooral die onzekerheid, dat moet maar eens afgelopen zijn!
zaterdag 22 december 2012 om 00:26
lascana, het is enerzijds wel herkenbaar wat je schrijft, maar toch sta ik er wat anders in. Herkenbaar vind ik dat mensen om je heen van dezelfde leeftijd al veel 'volwassener' dingen doen, en soms het gevoel geven dat jij achterloopt. Maar dat gevoel kan ik dan wel weer heel makkelijk van me af zetten. Ik heb al jaren een relatie, maar echt stappen zetten doen we nog niet. Ik werk ook, maar net als wat jij zegt, een carriere is het niet te noemen.
Maar hey, waarom moet dat allemaal per se nu? Ik zie het zo: ik heb leuk werk, in deze tijden van hoge werkloosheid en genoegen moeten nemen met minder, en mijn relatie is ook erg leuk zonder dat we nieuwe stappen zetten. Vrienden die nu al getrouwd zijn of zelfs al kinderen hebben, mensen die een koophuis hebben, mensen die een topbaan hebben, die leveren er in mijn ogen (en ook vaak in eigen ogen) een hoop vrijheid voor in.
Met de levensverwachting van tegenwoordig en met de vooruitzichten wat betreft werken, hebben we in principe nog jaaaaaaaaren de tijd om al dat soort dingen te gaan realiseren (of lekker niet)
Maar hey, waarom moet dat allemaal per se nu? Ik zie het zo: ik heb leuk werk, in deze tijden van hoge werkloosheid en genoegen moeten nemen met minder, en mijn relatie is ook erg leuk zonder dat we nieuwe stappen zetten. Vrienden die nu al getrouwd zijn of zelfs al kinderen hebben, mensen die een koophuis hebben, mensen die een topbaan hebben, die leveren er in mijn ogen (en ook vaak in eigen ogen) een hoop vrijheid voor in.
Met de levensverwachting van tegenwoordig en met de vooruitzichten wat betreft werken, hebben we in principe nog jaaaaaaaaren de tijd om al dat soort dingen te gaan realiseren (of lekker niet)
zaterdag 22 december 2012 om 00:37
quote:LieverLustDanLiefde schreef op 22 december 2012 @ 00:26:
lascana, het is enerzijds wel herkenbaar wat je schrijft, maar toch sta ik er wat anders in. Herkenbaar vind ik dat mensen om je heen van dezelfde leeftijd al veel 'volwassener' dingen doen, en soms het gevoel geven dat jij achterloopt. Maar dat gevoel kan ik dan wel weer heel makkelijk van me af zetten. Ik heb al jaren een relatie, maar echt stappen zetten doen we nog niet. Ik werk ook, maar net als wat jij zegt, een carriere is het niet te noemen.
Maar hey, waarom moet dat allemaal per se nu? Ik zie het zo: ik heb leuk werk, in deze tijden van hoge werkloosheid en genoegen moeten nemen met minder, en mijn relatie is ook erg leuk zonder dat we nieuwe stappen zetten. Vrienden die nu al getrouwd zijn of zelfs al kinderen hebben, mensen die een koophuis hebben, mensen die een topbaan hebben, die leveren er in mijn ogen (en ook vaak in eigen ogen) een hoop vrijheid voor in.
Met de levensverwachting van tegenwoordig en met de vooruitzichten wat betreft werken, hebben we in principe nog jaaaaaaaaren de tijd om al dat soort dingen te gaan realiseren (of lekker niet)Het is allemaal helemaal waar wat je schrijft.. Het is ook dat bij mij ineens het besef is gekomen dat ik niet eeuwig jong blijf, op een of andere manier heb ik me dat nooit echt gerealiseerd Maar nu ik aan de 'verkeerde kant van de 20' zit, komt dat besef ineens wel......
lascana, het is enerzijds wel herkenbaar wat je schrijft, maar toch sta ik er wat anders in. Herkenbaar vind ik dat mensen om je heen van dezelfde leeftijd al veel 'volwassener' dingen doen, en soms het gevoel geven dat jij achterloopt. Maar dat gevoel kan ik dan wel weer heel makkelijk van me af zetten. Ik heb al jaren een relatie, maar echt stappen zetten doen we nog niet. Ik werk ook, maar net als wat jij zegt, een carriere is het niet te noemen.
Maar hey, waarom moet dat allemaal per se nu? Ik zie het zo: ik heb leuk werk, in deze tijden van hoge werkloosheid en genoegen moeten nemen met minder, en mijn relatie is ook erg leuk zonder dat we nieuwe stappen zetten. Vrienden die nu al getrouwd zijn of zelfs al kinderen hebben, mensen die een koophuis hebben, mensen die een topbaan hebben, die leveren er in mijn ogen (en ook vaak in eigen ogen) een hoop vrijheid voor in.
Met de levensverwachting van tegenwoordig en met de vooruitzichten wat betreft werken, hebben we in principe nog jaaaaaaaaren de tijd om al dat soort dingen te gaan realiseren (of lekker niet)Het is allemaal helemaal waar wat je schrijft.. Het is ook dat bij mij ineens het besef is gekomen dat ik niet eeuwig jong blijf, op een of andere manier heb ik me dat nooit echt gerealiseerd Maar nu ik aan de 'verkeerde kant van de 20' zit, komt dat besef ineens wel......
zondag 23 november 2014 om 17:08
Leuk onderwerp en herkenbaar! Ben ook 26 maar schrik er soms nog van: help, 'al' 26!
Maar in het NU, in het moment leven helpt mij heel erg en dat is al eerder genoemd maar dat zou ik je ook echt gunnen. Probeer het eens! Of lees over mindfullness.
Ik ben getrouwd toen ik 23 was en we hebben ook een koophuis. Bij beide keuzes voelde ik ook wel twijfel, vooral een gevoel van....o help nu is mijn leven toch niet voorbij? Dit heb ik ook geuit en besproken met mijn man maar nee, ik geniet ontzettend van het huwelijk en ons huis! Heerlijk om samen in een huis te leven, ik zou echt niet anders willen. Ik voel me ook vaak nog zo jong en helemaal geen 26, maar dat er dingen veranderen, dat wil niet zeggen dat dit nadelig is. Ik dacht bijvoorbeeld veel te zwart-wit. Zo van, nu ik een koophuis heb kan ik niet meer studeren/reizen/vul-maar-in. Maar dat is helemaal niet waar. We voelen ons juist onafhankelijk en het is heerlijk om een plek voor jezelf te hebben. Ik moet er wel eerlijk bij zetten dat mijn man liever niet te lang een huis wilde huren (dat deden we eerst) omdat hij graag wilde 'investeren' in een huis. Dus tja, dat was ook een heel rationele reden om een huis te kopen. Maar bijvoorbeeld: aan kinderen moeten wij helemaal nog niet denken. We hechten veel waarde aan onze vrijheid (klinkt gek misschien, maar zo ervaren wij het wel).
Ik was als puber eigenlijk maar heel 'saai' in de zin van, niet uitgaan, geen alcohol, altijd serieus, etc. En ik ben ook een laatbloeier, ook qua studie/werk/leuke dingen doen. Het is alleen nog niet te laat: nu is nu en nu mag ik genieten!
Maar in het NU, in het moment leven helpt mij heel erg en dat is al eerder genoemd maar dat zou ik je ook echt gunnen. Probeer het eens! Of lees over mindfullness.
Ik ben getrouwd toen ik 23 was en we hebben ook een koophuis. Bij beide keuzes voelde ik ook wel twijfel, vooral een gevoel van....o help nu is mijn leven toch niet voorbij? Dit heb ik ook geuit en besproken met mijn man maar nee, ik geniet ontzettend van het huwelijk en ons huis! Heerlijk om samen in een huis te leven, ik zou echt niet anders willen. Ik voel me ook vaak nog zo jong en helemaal geen 26, maar dat er dingen veranderen, dat wil niet zeggen dat dit nadelig is. Ik dacht bijvoorbeeld veel te zwart-wit. Zo van, nu ik een koophuis heb kan ik niet meer studeren/reizen/vul-maar-in. Maar dat is helemaal niet waar. We voelen ons juist onafhankelijk en het is heerlijk om een plek voor jezelf te hebben. Ik moet er wel eerlijk bij zetten dat mijn man liever niet te lang een huis wilde huren (dat deden we eerst) omdat hij graag wilde 'investeren' in een huis. Dus tja, dat was ook een heel rationele reden om een huis te kopen. Maar bijvoorbeeld: aan kinderen moeten wij helemaal nog niet denken. We hechten veel waarde aan onze vrijheid (klinkt gek misschien, maar zo ervaren wij het wel).
Ik was als puber eigenlijk maar heel 'saai' in de zin van, niet uitgaan, geen alcohol, altijd serieus, etc. En ik ben ook een laatbloeier, ook qua studie/werk/leuke dingen doen. Het is alleen nog niet te laat: nu is nu en nu mag ik genieten!
zondag 23 november 2014 om 20:29
Ik ben 29 en ook een laatbloeier. Woon in een seniorenwoning, alles op de begane grond. Is groot genoeg voor mij alleen. En ik heb nog nooit een echte relatie gehad. De meeste leeftijdsgenoten die ik ken hebben al jaren een relatie. Sommigen hebben al een kind. Ik heb geen kinderwens, dus ben daar niet jaloers op. Ben erg op mijn vrijheid gesteld, dus samenwonen zie ik mezelf nooit doen. Maar een leuke LAT-relatie is wel welkom. Maar ik weet niet of dat voor me is weggelegd. Ik word ook nooit verliefd. En de vriendjes die ik kort had, lieten altijd merken dat zij beter waren dan ik. Ik wil een man die van me houdt zoals ik ben. Misschien kan dat niet bij mij, dus ik ga me er niet op vastpinnen. Het moet spontaan gebeuren, vind ik.
Soms kan het me niks schelen, maar op sommige momenten vind ik het moeilijk.
Pas geleden kreeg ik een voorstel van een klassenreünie van de basisschool. Het feit dat ik zo achterloop is misschien wel een reden om niet te gaan. Heb nog niet definitief besloten. Van een aantal mensen weet ik niks. Maar de meesten hebben een partner en hebben een reguliere baan. Ik heb ook psychische problemen waardoor ik geen reguliere baan heb. De meesten van hun weten dit niet. Maar ik vermoed dat ik me eenzaam ga voelen op dag. Of me niet meer een van hen voelen.
Soms kan het me niks schelen, maar op sommige momenten vind ik het moeilijk.
Pas geleden kreeg ik een voorstel van een klassenreünie van de basisschool. Het feit dat ik zo achterloop is misschien wel een reden om niet te gaan. Heb nog niet definitief besloten. Van een aantal mensen weet ik niks. Maar de meesten hebben een partner en hebben een reguliere baan. Ik heb ook psychische problemen waardoor ik geen reguliere baan heb. De meesten van hun weten dit niet. Maar ik vermoed dat ik me eenzaam ga voelen op dag. Of me niet meer een van hen voelen.