"vermiste" zus

Oeh nee, ik heb dit nooit meegemaakt. Maar ik kan me voorstellen dat dit ongelofelijk moeilijk is voor jou en je familie.



Hebben jullie wel enig idee waar ze kan zijn en of is ze wel in nederland of buitenland? Weten jullie wel iets, of echt niets?

Als je niet wilt antwoorden, dan begrijp ik dat natuurlijk wel.



ik wens je veel sterkte toe, en ik hoop voor jullie dat ze snel weer van zich laat horen.



Heel veel liefs,

Wished.

Moeilijk om hier op te reageren. Vooral omdat vermiste met " " . Wordt ze vermist of gemist?



Als je een zus hebt die psychisch verklaard ( neem ik aan ? ) geen contact meer met de familie heeft, hoe is dit ontstaan?



Hoe kan het van de zussen of moeder kant dat er geen contact meer is waardoor er nu gezocht wordt. Of is ze in behandeling en kan ze beter geen contact hebben.



Ik weet jullie verhaal niet, lijkt me geen leuke periode. Ik heb een tijd met moeilijke pubers gewerkt die het contact met de familie verloren hebben omdat de familie zelf haar/hem niet voldoende contacteerde. Iemand die geestelijke problemen heeft en onder behandeling is kan beter of eerst voor zich zelf zorgen maar/en heel vaak laten familieleden het ook afhangen.



Kan je geen tip geven alleen als advies na te gaan welk aandeel wie waar heeft en hopen dat ze terug komt.

Moeilijk!

Je ziet het weleens in tv programma's. Soms zijn mensen naar het buitenland vertrokken, soms blijken ze relatief dichtbij te wonen, allemaal met hun eigen persoonlijke redenen om het contact te verbreken. Als ervoor gekozen is de confrontatie niet aan te gaan en geen redenen bekend te maken, kun je als achterblijver alleen maar aanvaarden, toch?

Pff lijkt me heftig! Gelukkig geen ervaring, maar wil je wel sterkte wensen!! Gemis is altijd erg!

Ja hoor. Hier iemand met hetzelfde.

Nouja hetzelfde. Ik zal het heel basic opschrijven. Misschien lijkt het dan nog normaal...





Mijn zus heeft altijd een grote drang naar aandacht gehad. Deed alles om perfect gevonden te worden door mijn ouders.

Toen ze een jaar of 12 was wijzigde ze haar voorkeuren met eten en viel enorm af. Dit leidde tot anorexia. Psychisch ging het opeens ook berg af. We vermoeden dat ze ook drugs gebruikte om sneller af te vallen. Hulpinstanties hebben ons nooit kunnen helpen omdat ze zelf geen probleem zag en het maar bleef afslaan. Radeloos werden we. In het gezin kwam ook steeds meer spanning hierdoor.

Steeds vaker ging ze activiteiten doen om afstand te creëren tussen haar en de familie. Bizar veel fietsen, shoppen zonder geld (kopen em retourneren. Zo 'verdiende' ze geld). Verder weg wonen. Geen mobieltje nemen. Dat soort dingen.

Opeens besloot ze om in het buitenland te gaan wonen en is ze vertrokken. Af en toe kwam ze terug om een hoop spanning te veroorzaken door haar vreemde gedrag. De kleinste dingen waren reden voor hysterische woedeaanvallen. (M'n broer die zeep op z'n handen had en de kraan daarna pas aandraaide kreeg een houten stoel tegen z'n hoofd gegooid. Ik snap het nog steeds niet!). En we zagen haar van volwassen vrouw veranderen in een kind van 8. Opeens ging ze een soort poppenkleding aantrekken waardoor ze jonger lijkt dan ze is. Het is net Alsof ze een toneelstuk opvoerde als je haar zag. Heel eng.

Ze praatte ook alsof ze nog een klein meisje was. Heel hoog terwijl ze dat normaal nooit eerder deed. Ook had ze regelmatig problemen of stond ze opeens voor m'n deur. M'n ouders leende haar vaak geld. Iets wat nooit hielp. Waar dat geld aan op ging mag Joost weten.



In ieder geval resulteerde dit in 2 jaar radio stilte. Heel af en toe ontvangen we een telefoontje wat heel lief en leuk begint om vervolgens in manisch en naar te eindigen.

Tot 2 weken geleden. Toen bleek dat de politie in haar nieuwe land haar gevonden heeft onder een brug. Ze was zwaar ondervoed en ze dachten bij het vinden van haar dat ze dood was. Nu zit ze in een psychiatrische inrichting en belt ze elke dag met m'n moeder. Ze zit stijf onder de medicijnen en nog zegt ze de meest verschrikkelijke dingen.

Gezellige gesprekken zijn het dan ook zeker niet.

2 jaar lang hebben we in spanning gezeten. Leeft ze nog? Is ze veilig, warm, alleen ? Het was een verschrikkelijke tijd en eerlijk gezegd is het dat nog steeds.

Ik haat mijn zus om wat ze ons heeft aangedaan en ben helemaal klaar met haar. Altijd al gehad sinds mn 17e ofzo. Omwille van mijn ouders probeer ik nog normaal te doen maar dit vind ik vrijwel onmogelijk. Ik ben nu 27 en ik ben blij voor m'n ouders dat ze terecht is, maar zelf hoef ik haar niet meer te zien. Hoe hard dat ook mag klinken.

Mijn ouders rijd ik binnenkort naar haar toe (zij zijn al op leeftijd en zijn door haar gezeik ook flink verouderd in korte tijd) en zelf wil ik haar niet zien. Ik wil alleen niet dat m'n ouders alleen naar haar gaan. Ze kan zo gemeen zijn. (Mijn moeder is al eens naar haar toe gegaan mrt de trein en toen weigerde ze de deur open te doen ...)



Ik hoop voor jou dat wanneer jullie je zus vinden ze in goede gezondheid verkeerd. Liefdevol is en jullie gemist heeft. Dat jullie weer een bestaan kunnen opbouwen.

Jeetje wat een klote situatie Houvast. Ook geen ervaring mee. Wel iemand een tijdje gehaat om wat ze me heeft aangedaan. Maar (@liebling) haat is destructief, niemand kiest ervoor om 'gestoord' te zijn. Je kunt alleen je eigen grenzen bewaken en hopen dat er voor je zus en haar lotgenoten ergens een keer verlichting komt in hun bestaan. Dat hoop ik ook voor jouw zus Houvast en dat jij en je familie rust vinden en het gemis een plaatsje kunnen geven. Sterkte