Vraag oude vriendin

Tien jaar geleden leerde ik mijn vriendin kennen tijdens onze masteropleiding. Een onderdeel van de opleiding was een stage die we moesten halen om te kunnen afstuderen. Ik was ongeveer een halfjaar eerder begonnen dan zij en toen we elkaar leerden kennen, ontdekte ik dat zij precies dezelfde stagebegeleider had gekregen die ik een halfjaar daarvoor had gehad.

Mijn ervaring met deze man was verschrikkelijk. Hij gedroeg zich grensoverschrijdend tegenover mij: hij schreeuwde tegen me, vernederde me waar anderen bij waren en gaf mij de schuld van fouten waarvoor hij zelf verantwoordelijk was. Het ging om een onderwijsstage en de school zelf werd bovendien erg slecht geleid. Uiteindelijk ben ik met die stage gestopt, heb ik een klacht ingediend bij de universiteit en ben ik ergens anders geplaatst. Daar heb ik mijn opleiding afgemaakt en een ontzettend fijne tijd gehad.

Een halfjaar later kwam mijn vriendin bij dezelfde begeleider terecht. Tegen die tijd gedroeg hij zich ineens heel professioneel, mogelijk omdat hij na mijn klacht was aangesproken op zijn gedrag. Mijn vriendin en ik zijn daarnaast heel verschillende mensen. Ik ben uitgesproken, denk sterk in systemen, weet over het algemeen goed wat ik doe en accepteer niet zomaar dat iemand mij slecht behandelt. Zij is conflictvermijdend, heeft ADHD en is over het algemeen erg vergeetachtig. Ik heb theorieën over waarom deze man mij behandelde zoals hij deed, maar dat is hier niet bijzonder relevant. Waar het om gaat, is dat zij en ik totaal verschillende ervaringen met hem hebben gehad.

Toen we er een paar jaar later over spraken, geloofde ze me simpelweg niet toen ik vertelde wat er was gebeurd. Tijdens haar stage had ik haar er bewust niets over verteld, omdat ik haar ervaring niet negatief wilde beïnvloeden en haar stage niet in gevaar wilde brengen. Toen ik het haar jaren later uiteindelijk vertelde, zei ze echter dat ze het vreemd vond omdat hij tegen haar altijd zo aardig was geweest en suggereerde ze dat ik hem waarschijnlijk verkeerd had begrepen. Dat zat me toen al niet lekker. Ik begreep niet waarom een vriendin mij niet zou geloven over zoiets, alleen omdat dezelfde persoon zich tegenover haar anders had gedragen. Ik had niets te winnen met mijn verhaal. Ik probeerde zijn carrière niet kapot te maken. Ik vertelde alleen wat mij was overkomen en hoe die ervaring nog steeds invloed op me had, vooral wanneer ik op mijn werk een fout maakte of problemen ondervond.

Uiteindelijk hebben we het onderwerp laten rusten en in de tien jaar daarna ontwikkelden onze levens zich in heel verschillende richtingen. Ik heb verschillende relaties gehad die uiteindelijk zijn geëindigd en inmiddels heb ik besloten om een tijdje celibatair te leven en me op mezelf te richten. Zij ontmoette een man via Tinder, trouwde met hem, kreeg een zoon, kocht een huis en leidt nu een gezinsleven.

Ik begrijp volledig dat je minder tijd voor vrienden hebt wanneer je een kind krijgt. Ik heb meerdere vrienden met kinderen en verwacht absoluut niet dat ik hun enige prioriteit ben. Deze vriendin is mij echter steeds vaker maandenlang gaan ghosten. Toen ik een operatie onderging, vroeg ze niet eens hoe het met me ging. Al mijn andere vrienden deden dat wel, ook degenen met kinderen. Een van hen is zelfs alleenstaande moeder en zij vond nog steeds de tijd om met me te praten en bij me langs te komen.

Tegelijkertijd is mijn vriendin extreem veroordelend geworden als het om sociale kwesties gaat. Ik ben zelf links, werk met vluchtelingen en ben maatschappelijk betrokken. Maar zodra iemand iets zegt wat zij problematisch of triggerend vindt, begint ze die persoon onmiddellijk terecht te wijzen alsof zij een bijzondere autoriteit heeft over wat moreel wel en niet acceptabel is. Ik zei bijvoorbeeld een keer dat ik niet begreep waarom mensen voor concertzalen gingen slapen en dat ik dat niveau van fangirlen nogal zielig vond. Ze begon me onmiddellijk de les te lezen over hoe dat waarschijnlijk kwetsbare tienermeisjes waren en dat ik zulke dingen niet mocht zeggen, zeker niet als docent.

Op dat moment heb ik haar gezegd dat ik de situatie hypocriet vond. Ze corrigeerde mij vanwege de manier waarop ik een mening over concertgroupies uitte, terwijl ze tegelijkertijd iemand verdedigde die mij daadwerkelijk slecht had behandeld en mij vertelde dat ze niet geloofde wat hij mij had aangedaan. Ze had bovendien nog steeds contact met deze man via Instagram. Ze volgden elkaar en liketen elkaars berichten. Ik begreep niet hoe zij mijn relatief onschuldige mening over obsessieve fans moreel onacceptabel kon vinden, terwijl ze er geen probleem in zag om vriendelijk contact te onderhouden met iemand van wie haar vriendin haar had verteld dat hij zich grensoverschrijdend tegenover haar had gedragen.

Sindsdien is onze vriendschap verder verslechterd. Aanvankelijk reageerde ze alleen heel kort en zei ze dat ik belachelijk deed. Ik probeerde het met haar uit te praten en heb haar gebeld. Tijdens dat gesprek zei ze dat ze mijn standpunt zo vreemd vond dat ze het simpelweg niet kon begrijpen. Vanuit haar perspectief had ze niets verkeerd gedaan en mocht ze een positief oordeel over iemand hebben omdat haar eigen ervaringen met hem positief waren geweest.

Mijn probleem is juist dat haar positieve persoonlijke ervaring de negatieve ervaring van iemand anders niet uitwist. Er zijn beroemdheden van wie ik vroeger het werk leuk vond en van wie later bleek dat ze in hun privéleven verschrikkelijke dingen hadden gedaan. Zodra ik zoiets weet, voel ik me er persoonlijk niet meer prettig bij om hen te blijven steunen. Als bijvoorbeeld zou blijken dat een artiest betrokken was geweest bij Epstein Island, zou ik niet naar die artiest blijven luisteren alleen omdat ik zijn of haar muziek daarvoor mooi vond. Voor mij zou dat niet meer moreel juist voelen.

Daardoor vraag ik me af of ik overdreven heb in het conflict met mijn vriendin. Het laatste bericht dat ik van haar kreeg, was in juni en inmiddels is het augustus. We zouden afspreken, maar ze zegde op het laatste moment af en heeft sindsdien niet meer gereageerd. Er lijkt bovendien een terugkerend patroon te bestaan waarin zij altijd als slachtoffer wordt gezien en iedereen rekening moet houden met haar ADHD, haar vergeetachtigheid, haar carrière en haar gezinsleven. Tegelijkertijd heeft ze een nanny omdat haar man rijk is. Mijn eigen ouders hadden nooit een nanny en toch onderhield mijn moeder haar vriendschappen en kwamen haar vrienden gewoon bij ons thuis langs. Een kind hebben of een druk leven leiden verklaart op zichzelf niet waarom je maandenlang uit een vriendschap verdwijnt of niet eens vraagt hoe het met een vriendin gaat wanneer zij een operatie heeft ondergaan.


TLDR; oude vriendin ghost en zet zichzelf in de rol van morele beoordelaar richting mij, maar neemt het op voor een problematisch persoon die mij heeft geschaad.