Psyche
alle pijlers
Volwassen moeten worden
dinsdag 8 januari 2013 om 23:43
Hi,
Ik moet even van mij afschrijven hoor, en wellicht even wat advies inwinnen.
Laat ik maar beginnen bij de gebeurtenissen die de meeste impact hebben gehad..
Ik ben opgegroeid met mijn moeder en mijn broer. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn ma kreeg een nieuwe vriend toen ik 7 was. We zijn toen in dat dorpje gaan wonen waar die man ook woonde. Na ongeveer 2 jaar zag ik voor mijn ogen dat hij mijn moeder mishandelde, toen zijn we ook gevlucht. Mijn broer is toen bij mijn tante gaan wonen en ik ben met mijn moeder enkele weken in NL ondergedoken.
Hierna zijn mijn moeder en ik beland in een blijf-van-mijn-lijf-huis. Na enkele maanden hier door te hebben gebracht en herenigt met mijn broer, hadden we eindelijk onze eigen woning. Dit is gebeurt toen ik ongeveer 9 jaar oud was.
Na vele ups en downs, en mijn broer uit huis vertrokken, begon mijn grootste drama ongeveer 2 jaar terug,
Ik woonde alleen met mijn moeder. Mijn moeder werkte altijd hard voor haar geld, maar door veel pech, werkloos geraakt en aan de drank geraakt. Desondanks waren we nog hecht.
Dit wil ik toch even in detail beschrijven: ik werkte 32 uur bij een overheidsinstelling en deed 2 deeltijdstudies ernaast. Op een maandag, ik moest zoveel huiswerk maken, had me (gelukkig) een dagje ziekgemeld, kwam de onderbuurvrouw met mijn moeder aan de deur dat het niet goed ging. Mijn moeder deed ook erg vreemd. Mijn eigen vervangende huisarts wilde maar niet langskomen, omdat mijn moeder nog in een andere plaats stond ingeschreven, en terwijl ik er 2 uur lang heen heb gebeld, raadde een ander familielid me af om te bellen, omdat diegene aangaf dat mijn moeder een psychose had. Maar gelukkig heb ik urenlang doorgebeld, en uiteindelijk kwamen ze.
Om een lang verhaal kort te maken: mijn moeder lag op het randje van de dood voor weken op de intensive care, daarna werd gezegd: ze blijft in coma, of er moet een wonder gebeuren.
In deze periode ben ik ook ontslagen op mijn werk, en moest ik rondkomen met niks eigenlijk en kon ook niet op de hulp van familie rekenen.
Ik was zo hecht met mijn moeder, en dit had zo'n impact, dat ik haar maandenlang enkele uren per dag bezocht. De rest van de dag was ik ook echt nodig om bij te komen van alles. In deze periode heb ik haar ook zien groeien van kasplantje tot "bijna-moeder", omdat, dankzij de zware hersenbeschadigingen, ze echt verandert is.
Ik was nog thuiswonend, deze hele periode heb ik ook in mijn "ouderlijk" huis gewoond, zelfstandig.
In mei 2012 heb ik een man leren kennen. Deze man heeft mij een passie/hobby leren ontdekken én hij heeft mij laten zien dat ik mijn eigen toekomst kon creëren.
Ik heb toen besloten dat ik echt weg moest uit mijn ouderlijk huis, binnen 3 weken zat ik in midden-Nederland, inclusief baan en nieuwe woonruimte.
Toen ik hier kwam, dacht ik: dit is mijn leven a la 2.0.. Ik zit hier nu een half jaar en heb zoiets van: nee, het is hier leuk, maar ik kan hier mijn droom niet uitvoeren en voel me hier niet op mijn plek.
Ik wil namelijk richting een multimedia-achtige baan/opleiding en dit is met mijn huidige werk/omgeving niet bereikbaar.
Ik heb voor mezelf besloten, als ik dit zo snel mogelijk wil bereiken, zal ik weer terug naar school moeten.
Ik kan hiervoor terug gaan richting het oosten, dat voelt vertrouwt en heb ook heimwee. Alhoewel ik die heimwee heb, voel ik me totaal niet op mijn gemak in desbetreffende stad, heb altijd het idee dat ik heb gefaald.
Mijn uiteindelijke plan is België. Daar kan ik weer een nieuwe start maken en daar heb ik ook superveel zin in. Aan de andere kant, ik wou dat ik gewoon kind kon zijn en weer terug naar huis kon, wat niet kan. Nu sta ik echt in dubio wat te doen.. Ik ben iig mijn verhaal kwijt
Ik moet even van mij afschrijven hoor, en wellicht even wat advies inwinnen.
Laat ik maar beginnen bij de gebeurtenissen die de meeste impact hebben gehad..
Ik ben opgegroeid met mijn moeder en mijn broer. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn ma kreeg een nieuwe vriend toen ik 7 was. We zijn toen in dat dorpje gaan wonen waar die man ook woonde. Na ongeveer 2 jaar zag ik voor mijn ogen dat hij mijn moeder mishandelde, toen zijn we ook gevlucht. Mijn broer is toen bij mijn tante gaan wonen en ik ben met mijn moeder enkele weken in NL ondergedoken.
Hierna zijn mijn moeder en ik beland in een blijf-van-mijn-lijf-huis. Na enkele maanden hier door te hebben gebracht en herenigt met mijn broer, hadden we eindelijk onze eigen woning. Dit is gebeurt toen ik ongeveer 9 jaar oud was.
Na vele ups en downs, en mijn broer uit huis vertrokken, begon mijn grootste drama ongeveer 2 jaar terug,
Ik woonde alleen met mijn moeder. Mijn moeder werkte altijd hard voor haar geld, maar door veel pech, werkloos geraakt en aan de drank geraakt. Desondanks waren we nog hecht.
Dit wil ik toch even in detail beschrijven: ik werkte 32 uur bij een overheidsinstelling en deed 2 deeltijdstudies ernaast. Op een maandag, ik moest zoveel huiswerk maken, had me (gelukkig) een dagje ziekgemeld, kwam de onderbuurvrouw met mijn moeder aan de deur dat het niet goed ging. Mijn moeder deed ook erg vreemd. Mijn eigen vervangende huisarts wilde maar niet langskomen, omdat mijn moeder nog in een andere plaats stond ingeschreven, en terwijl ik er 2 uur lang heen heb gebeld, raadde een ander familielid me af om te bellen, omdat diegene aangaf dat mijn moeder een psychose had. Maar gelukkig heb ik urenlang doorgebeld, en uiteindelijk kwamen ze.
Om een lang verhaal kort te maken: mijn moeder lag op het randje van de dood voor weken op de intensive care, daarna werd gezegd: ze blijft in coma, of er moet een wonder gebeuren.
In deze periode ben ik ook ontslagen op mijn werk, en moest ik rondkomen met niks eigenlijk en kon ook niet op de hulp van familie rekenen.
Ik was zo hecht met mijn moeder, en dit had zo'n impact, dat ik haar maandenlang enkele uren per dag bezocht. De rest van de dag was ik ook echt nodig om bij te komen van alles. In deze periode heb ik haar ook zien groeien van kasplantje tot "bijna-moeder", omdat, dankzij de zware hersenbeschadigingen, ze echt verandert is.
Ik was nog thuiswonend, deze hele periode heb ik ook in mijn "ouderlijk" huis gewoond, zelfstandig.
In mei 2012 heb ik een man leren kennen. Deze man heeft mij een passie/hobby leren ontdekken én hij heeft mij laten zien dat ik mijn eigen toekomst kon creëren.
Ik heb toen besloten dat ik echt weg moest uit mijn ouderlijk huis, binnen 3 weken zat ik in midden-Nederland, inclusief baan en nieuwe woonruimte.
Toen ik hier kwam, dacht ik: dit is mijn leven a la 2.0.. Ik zit hier nu een half jaar en heb zoiets van: nee, het is hier leuk, maar ik kan hier mijn droom niet uitvoeren en voel me hier niet op mijn plek.
Ik wil namelijk richting een multimedia-achtige baan/opleiding en dit is met mijn huidige werk/omgeving niet bereikbaar.
Ik heb voor mezelf besloten, als ik dit zo snel mogelijk wil bereiken, zal ik weer terug naar school moeten.
Ik kan hiervoor terug gaan richting het oosten, dat voelt vertrouwt en heb ook heimwee. Alhoewel ik die heimwee heb, voel ik me totaal niet op mijn gemak in desbetreffende stad, heb altijd het idee dat ik heb gefaald.
Mijn uiteindelijke plan is België. Daar kan ik weer een nieuwe start maken en daar heb ik ook superveel zin in. Aan de andere kant, ik wou dat ik gewoon kind kon zijn en weer terug naar huis kon, wat niet kan. Nu sta ik echt in dubio wat te doen.. Ik ben iig mijn verhaal kwijt
woensdag 9 januari 2013 om 00:20
Wat een heftig verhaal! Ik hoop dat je bij het maken van je beslissing kan rekenen op vrienden, een collega of evt professionele hulp, want het klinkt alsof je geschiedenis jou achtervolgt.
Vraag je altijd af waarom je naar een andere stad verhuist. Werk, liefde, kinderen of studie zijn een goede reden, maar zoals je zelf al lijkt aan te geven voel je je nu nergens echt thuis. Dit is heel logisch hoor, maar wel iets om aan te werken.
Multimedia is een werkveld waar je echt heel erg veel kan bereiken met zelfstudie. De programma-uitleg staat op youtube en andere websites. Ik moest hier aan denken: http://abduzeedo.com/design-interview-kevin-roodhorst
Hoe beter jij de benodigde software en kennis beheerst, hoe meer jij uit die studie kan halen!
Succes en een knuffel
Vraag je altijd af waarom je naar een andere stad verhuist. Werk, liefde, kinderen of studie zijn een goede reden, maar zoals je zelf al lijkt aan te geven voel je je nu nergens echt thuis. Dit is heel logisch hoor, maar wel iets om aan te werken.
Multimedia is een werkveld waar je echt heel erg veel kan bereiken met zelfstudie. De programma-uitleg staat op youtube en andere websites. Ik moest hier aan denken: http://abduzeedo.com/design-interview-kevin-roodhorst
Hoe beter jij de benodigde software en kennis beheerst, hoe meer jij uit die studie kan halen!
Succes en een knuffel
woensdag 9 januari 2013 om 00:30
Bedankt voor al jullie lieve berichtjes!
Qua multimedia.. In detail wil ik richting motion graphics. Ik ben eind mei-begin juni met graphic design begonnen, heb inmiddels een portfolio opgebouwd. Op dit moment ben ik vooral bezig met animaties maken en dergelijke.
Op dit moment werk ik in de ict, maar collega's merken op - zodra ik over designen begin - dat ik dan echt begin te stralen, en dat doe ik dan ook, dan denk ik: dit is het liefst wat ik wil.
Ik heb ook zoiets: ik kan natuurlijk hier blijven, of in het vakgebied waar ik in gespecialiseerd ben(ict, communicatie, commercieel) maar weet ook dat ik spijt krijg, als ik 30 ben en erop terug kijk.
Ik heb nu vooral zoiets: na alles wil ik voor mezelf kiezen en wil ik mijn droom achterna, kostte wat het kost. Denk namelijk ook (en dat is mijn mening) dat ik dit het beste kan bereiken door een opleiding.
Ik heb toevallig sinds eind vorige week weer contact met een oude vriend uit het oosten. Ik was er dit weekend en merkte, toen ik er was, dat ik echt dacht: voor mij is dat hoofdstuk afgesloten en moet nu verder.
Nu ik weer in midden-Nederland zit, begin ik wel weer die heimwee te krijgen en dat is op dit moment mijn grootste struikelblok, mijn haat-liefde verhouding met het oosten. Het liefst pak ik het rigoreus aan door te emigreren, nieuwe uitdagingen aan te gaan en hopen dat ik daar wel op mijn plek ben. Dat hoop ik dan!
Qua multimedia.. In detail wil ik richting motion graphics. Ik ben eind mei-begin juni met graphic design begonnen, heb inmiddels een portfolio opgebouwd. Op dit moment ben ik vooral bezig met animaties maken en dergelijke.
Op dit moment werk ik in de ict, maar collega's merken op - zodra ik over designen begin - dat ik dan echt begin te stralen, en dat doe ik dan ook, dan denk ik: dit is het liefst wat ik wil.
Ik heb ook zoiets: ik kan natuurlijk hier blijven, of in het vakgebied waar ik in gespecialiseerd ben(ict, communicatie, commercieel) maar weet ook dat ik spijt krijg, als ik 30 ben en erop terug kijk.
Ik heb nu vooral zoiets: na alles wil ik voor mezelf kiezen en wil ik mijn droom achterna, kostte wat het kost. Denk namelijk ook (en dat is mijn mening) dat ik dit het beste kan bereiken door een opleiding.
Ik heb toevallig sinds eind vorige week weer contact met een oude vriend uit het oosten. Ik was er dit weekend en merkte, toen ik er was, dat ik echt dacht: voor mij is dat hoofdstuk afgesloten en moet nu verder.
Nu ik weer in midden-Nederland zit, begin ik wel weer die heimwee te krijgen en dat is op dit moment mijn grootste struikelblok, mijn haat-liefde verhouding met het oosten. Het liefst pak ik het rigoreus aan door te emigreren, nieuwe uitdagingen aan te gaan en hopen dat ik daar wel op mijn plek ben. Dat hoop ik dan!
woensdag 9 januari 2013 om 07:58
Als ik jouw verhaal zo lees, dan heb jij al een hoop meegemaakt. Een instabiele jeugd, het gemis van je gezin, een ernstig zieke moeder en een verslaving, dat is allemaal niet niks!
Maar het lijkt wel of jij de ene verslaving (drank) nu inruilt voor de volgende (de nieuwe studie), in de hoop dat je daarmee jouw nieuwe levensgeluk kunt gaan creeren. Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik denk niet dat dit zo werkt. Stel bijvoorbeeld eens dat na je studie blijkt dat er weinig werk is in jouw nieuwe vakgebied? Denk je dat jij zo'n tegenslag op zou kunnen vangen?
Misschien zit ik er wel helemaal naast hoor, maar ik denk dat het slim zou zijn om niet alleen te kijken naar die betere toekomst, maar om ook aandacht te besteden aan het verwerken van jouw jeugd. Want als ik jouw verhaal zo lees, dan lees ik niet dat jij daar al actief mee bezig bent geweest?
Jouw ongemakkelijke gevoel bij het Oosten is denk ik een teken dat jij dit toch nog niet helemaal achter je hebt gelaten en dat daar toch nog wel wat onverwerkt zeer zit.
En jouw eerdere verslaving heb jij nu gelukkig de kop in gedrukt. Maar wat gebeurt er als het op een gegeven moment allemaal weer even tegen zit? Vaak vallen we dan terug in de valkuilen die we al hadden (in jouw geval dus de drank), omdat we simpelweg nooit geleerd hebben hoe we dat anders aan kunnen pakken.
Kortom, ik zou je willen adviseren om niet alleen naar de studie te kijken, maar ook naar de lessen uit het verleden, zodat je echt een goede basis voor de toekomst kunt leggen.
Succes!
Maar het lijkt wel of jij de ene verslaving (drank) nu inruilt voor de volgende (de nieuwe studie), in de hoop dat je daarmee jouw nieuwe levensgeluk kunt gaan creeren. Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik denk niet dat dit zo werkt. Stel bijvoorbeeld eens dat na je studie blijkt dat er weinig werk is in jouw nieuwe vakgebied? Denk je dat jij zo'n tegenslag op zou kunnen vangen?
Misschien zit ik er wel helemaal naast hoor, maar ik denk dat het slim zou zijn om niet alleen te kijken naar die betere toekomst, maar om ook aandacht te besteden aan het verwerken van jouw jeugd. Want als ik jouw verhaal zo lees, dan lees ik niet dat jij daar al actief mee bezig bent geweest?
Jouw ongemakkelijke gevoel bij het Oosten is denk ik een teken dat jij dit toch nog niet helemaal achter je hebt gelaten en dat daar toch nog wel wat onverwerkt zeer zit.
En jouw eerdere verslaving heb jij nu gelukkig de kop in gedrukt. Maar wat gebeurt er als het op een gegeven moment allemaal weer even tegen zit? Vaak vallen we dan terug in de valkuilen die we al hadden (in jouw geval dus de drank), omdat we simpelweg nooit geleerd hebben hoe we dat anders aan kunnen pakken.
Kortom, ik zou je willen adviseren om niet alleen naar de studie te kijken, maar ook naar de lessen uit het verleden, zodat je echt een goede basis voor de toekomst kunt leggen.
Succes!