Thuis
alle pijlers
Knutseltopic part 2
zaterdag 15 september 2012 om 10:42
Omdat wij weigeren naar Libelle verbannen te worden.
Omdat wij trots zijn op onze suftruttigheid.
Omdat wij zweren bij trolley, driekwartsbroek en leren rugzakje.
Omdat wij schilderen, kleien, punniken en kantklossen toevallig heel erg cool vinden.
Omdat wij niet bang zijn om mutsig te zijn, we zijn er trots op!
Omdat wij trotse knutselmutsen zijn.
Daarom hier alweer het tweede knutseltopic.
Nieuwe knutselaars zijn uiteraard altijd welkom. We zijn geen geheim besloten genootschap.
In deel 2 zit er zelfs een heuse Mutsenmeet aan te komen; de knutselmutsen gaan naar de CreaDoe beurs in Utrecht!
Voorwaarden om mee te gaan:
- een trolley
- een rugzakje
- een driekwartsbroek
- kort rood haar want dat is zo lekker makkelijk
- een abonnement op Libelle
- minstens vijf jaar Huishoudbeurservaring.
Voldoet u aan deze voorwaarden?
Stuur een mail met aanmeldingsgegevens naar marelsmarels@gmail.com, en tante Marels houdt u op de hoogte van de ranzige details
Omdat wij trots zijn op onze suftruttigheid.
Omdat wij zweren bij trolley, driekwartsbroek en leren rugzakje.
Omdat wij schilderen, kleien, punniken en kantklossen toevallig heel erg cool vinden.
Omdat wij niet bang zijn om mutsig te zijn, we zijn er trots op!
Omdat wij trotse knutselmutsen zijn.
Daarom hier alweer het tweede knutseltopic.
Nieuwe knutselaars zijn uiteraard altijd welkom. We zijn geen geheim besloten genootschap.
In deel 2 zit er zelfs een heuse Mutsenmeet aan te komen; de knutselmutsen gaan naar de CreaDoe beurs in Utrecht!
Voorwaarden om mee te gaan:
- een trolley
- een rugzakje
- een driekwartsbroek
- kort rood haar want dat is zo lekker makkelijk
- een abonnement op Libelle
- minstens vijf jaar Huishoudbeurservaring.
Voldoet u aan deze voorwaarden?
Stuur een mail met aanmeldingsgegevens naar marelsmarels@gmail.com, en tante Marels houdt u op de hoogte van de ranzige details
668, the neighbour of the Beast
donderdag 10 januari 2013 om 08:02
quote:Elmervrouw schreef op 09 januari 2013 @ 18:21:
Klinkt als een leuke avond, Ibi! Met nog een fijn resultaat ook.
Ja, was het ook!
Ik zit hier weer klaar met m'n werkkleding aan . Nog ff het forum doorlezen en dan laatste dag werken. bleh. Dat blijft toch een dagelijks terugkerende strijd hoor... Terwijl ik, als ik er over nadenk, toch echt geen hekel heb aan de taken die ik momenteel moet doen. Dat zijn er ZO weinig. Ik hoef er feitelijk weinig te doen, alleen aanwezig zijn. Ik sta boventallig dus geen werkdruk/stress. En toch voelt alles bij vlagen zo intens vermoeiend. Kan me zo verbazen over het verschil tussen wat ik denk en voel....!
Ik kan verstandelijk NIETS verzinnen aan mijn werk dat kan verklaren hoe moe/leeg/down ik me soms voel. Het heeft wel met werk te maken (grotendeels dan), omdat ik me veel beter voel als ik NIET hoef te werken.
Natuurlijk heeft het ook gewoon TIJD nodig om te herstellen van een burnout/depressie, dat weet ik wel, maar ik vind het eng dat mijn gevoel en verstand zo'n totaal andere waarneming hebben. Lastig om dat te verenigen .
Want dan voel ik me dus rot, en dan begint mijn verstand hard te werken om dat te verklaren. Waar komt dat van? Is dat overdreven, mag dat er zijn? Ik wil er logica in vinden; dan heb ik het meer onder controle.
Ik weet dat het magische woord "loslaten" is. Dat ik mijn gevoel moet accepteren ipv beredeneren, die conclusie heb ik al vaker (jaja, met mn verstand) gemaakt, maar in de praktijk lukt me dat niet.
Fijn dat ik het even van me af kan schrijven hier.
Dank je wel voor het lezen.
Vandaag op knutselgebied...: de uitgeprinte knuffeldier-patroontjes neem ik mee naar m'n werk om daar met het copieerapparaat te vergroten. Lijkt me leuk om er nog een te maken, maar dan ietsje groter.
Verder is er een afscheid waarvoor iedereen op het werk een A4tje moest maken; daar heb ik gisteren aan zitten knutselen.
Ik kan wel een fotootje plaatsen van dat walvisknuffeltje trouwens. Is mss leuk! (Dochter is vandaag trouwens weer gewoon in haar nopjes met de playmobil; walvis ligt ergens in haar bed bij de rest vd knuffelberg )
Klinkt als een leuke avond, Ibi! Met nog een fijn resultaat ook.
Ja, was het ook!
Ik zit hier weer klaar met m'n werkkleding aan . Nog ff het forum doorlezen en dan laatste dag werken. bleh. Dat blijft toch een dagelijks terugkerende strijd hoor... Terwijl ik, als ik er over nadenk, toch echt geen hekel heb aan de taken die ik momenteel moet doen. Dat zijn er ZO weinig. Ik hoef er feitelijk weinig te doen, alleen aanwezig zijn. Ik sta boventallig dus geen werkdruk/stress. En toch voelt alles bij vlagen zo intens vermoeiend. Kan me zo verbazen over het verschil tussen wat ik denk en voel....!
Ik kan verstandelijk NIETS verzinnen aan mijn werk dat kan verklaren hoe moe/leeg/down ik me soms voel. Het heeft wel met werk te maken (grotendeels dan), omdat ik me veel beter voel als ik NIET hoef te werken.
Natuurlijk heeft het ook gewoon TIJD nodig om te herstellen van een burnout/depressie, dat weet ik wel, maar ik vind het eng dat mijn gevoel en verstand zo'n totaal andere waarneming hebben. Lastig om dat te verenigen .
Want dan voel ik me dus rot, en dan begint mijn verstand hard te werken om dat te verklaren. Waar komt dat van? Is dat overdreven, mag dat er zijn? Ik wil er logica in vinden; dan heb ik het meer onder controle.
Ik weet dat het magische woord "loslaten" is. Dat ik mijn gevoel moet accepteren ipv beredeneren, die conclusie heb ik al vaker (jaja, met mn verstand) gemaakt, maar in de praktijk lukt me dat niet.
Fijn dat ik het even van me af kan schrijven hier.
Dank je wel voor het lezen.
Vandaag op knutselgebied...: de uitgeprinte knuffeldier-patroontjes neem ik mee naar m'n werk om daar met het copieerapparaat te vergroten. Lijkt me leuk om er nog een te maken, maar dan ietsje groter.
Verder is er een afscheid waarvoor iedereen op het werk een A4tje moest maken; daar heb ik gisteren aan zitten knutselen.
Ik kan wel een fotootje plaatsen van dat walvisknuffeltje trouwens. Is mss leuk! (Dochter is vandaag trouwens weer gewoon in haar nopjes met de playmobil; walvis ligt ergens in haar bed bij de rest vd knuffelberg )
donderdag 10 januari 2013 om 17:42
Allereerst: wat is dat een schattig knuffelbeestje, leuk zeg!
Ik heb je verhaal gelezen, Ibi, en ik vind het heel herkenbaar, dat wat je zegt over verstand en gevoel. Bij mij is het ook zo dat ik verstandelijk alles kan inzien, verklaren en begrijpen, maar dat het gevoel er mijlenver achteraan sloft. Alleen gaat het dan over andere dingen, die ik inmiddels heel goed in beeld heb en erg overweldigend voel. Vandaag voor het eerst sinds 2 wk kerstvakantie therapeute weer gezien en het helder kunnen uitleggen. Zij wist dat natuurlijk allang.
Ik denk dat je, net als ik dat moet doen, het gevoel wat je hebt moet toestaan, en dat het dan pas op één lijn kan komen. Uiteindelijk. Dat hoop ik tenminste wel!
Vanmiddag heb ik die brace voor mijn linkerhand opgehaald. Blegh, voel me nu meteen bejaard. Heb 'm dus nu ook niet 'aan'. Even rustig aan het idee wennen. Of zoiets.
Ik heb je verhaal gelezen, Ibi, en ik vind het heel herkenbaar, dat wat je zegt over verstand en gevoel. Bij mij is het ook zo dat ik verstandelijk alles kan inzien, verklaren en begrijpen, maar dat het gevoel er mijlenver achteraan sloft. Alleen gaat het dan over andere dingen, die ik inmiddels heel goed in beeld heb en erg overweldigend voel. Vandaag voor het eerst sinds 2 wk kerstvakantie therapeute weer gezien en het helder kunnen uitleggen. Zij wist dat natuurlijk allang.
Ik denk dat je, net als ik dat moet doen, het gevoel wat je hebt moet toestaan, en dat het dan pas op één lijn kan komen. Uiteindelijk. Dat hoop ik tenminste wel!
Vanmiddag heb ik die brace voor mijn linkerhand opgehaald. Blegh, voel me nu meteen bejaard. Heb 'm dus nu ook niet 'aan'. Even rustig aan het idee wennen. Of zoiets.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 10 januari 2013 om 22:03
Ach ikbenik, wat een strijd toch. En, alhoewel ik geen burnout heb, herken ik het wel deels. Regelmatig heb ik ook echt een aversie tegen mijn werk, spanning. Terwijl, als ik er dan ben, het allemaal reuze meevalt. Ik probeer (dat lukt dus echt niet altijd) het gevoel te benoemen voor mezelf, en het er dan gewoon te laten zijn maar wel mijn aandacht te richten op iets anders. Dus zoiets als: "ok, je bent nu nerveus voor dit of dat, maar op dit moment kan je er niets aan doen, want, je bent nu aan het koken / spelen met de kinderen / schoonmaken / weet ik veel wat. Je gaat je daar nu op richten." Het klinkt misschien flauw, maar toch werkt het wel een beetje, omdat ik niet vecht tegen het gevoel (ik denk dus niet: dit moet stoppen, of: ik mag me niet zo voelen). Door steeds heel bewust mijn aandacht te richten op dat waar ik mee bezig ben, merk ik vaak dat het gevoel vaak in ieder geval vermindert.
Je beestje is schattig trouwens!
EV, ik herken je gevoel maar al te goed met die brace. Precies zoals ik dat had met mijn 'aandrijvingen' zoals ik mijn hoortoestellen tegenwoordig noem. Gun jezelf de tijd om eraan te wennen en leg jezelf geen druk op. Wellicht merk je dat je, net als ik, toch steeds meer gewend raakt en hopelijk merk je op een gegeven moment ook dat er wat verbetert in je pols. Is het tegen de pijn, of ter voorkoming van erger letsel?
Kat, wat een snoezig jurkje! Echt leuk. Nu nog schoenen vinden.
voor jullie alledrie!
Je beestje is schattig trouwens!
EV, ik herken je gevoel maar al te goed met die brace. Precies zoals ik dat had met mijn 'aandrijvingen' zoals ik mijn hoortoestellen tegenwoordig noem. Gun jezelf de tijd om eraan te wennen en leg jezelf geen druk op. Wellicht merk je dat je, net als ik, toch steeds meer gewend raakt en hopelijk merk je op een gegeven moment ook dat er wat verbetert in je pols. Is het tegen de pijn, of ter voorkoming van erger letsel?
Kat, wat een snoezig jurkje! Echt leuk. Nu nog schoenen vinden.
voor jullie alledrie!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
donderdag 10 januari 2013 om 22:17
Akakia, wat een luxe idd. Zoveel stofjes gekregen, zo weinig tijd...
Al iets eraan gedaan.
Ja, graag een kopie als het gaat.
IBI, wat een leuke knuffel is het.
Ik ken het probleem niet, gelukkig. Hoe was het je laatste, sorry, werkdag?
EV, je bent niet bejaard! Doe hem anders een uur aan en dan, voor de gezondheid langer of waar jij aan toe bent. Jij ook een
Kat, leuke schoenen die witte! Mocht je het nodig hebben
Hier geen werk meer gedaan aan het hobbien, ik heb een nagel kapot en die klapt steeds dubbel als ik eraan werk. Morgen heb ik toch een afspraak bij de nagelstyliste. Kan ik daarna weer fröbelen. Maar wel garen gekocht, een soort wat ik wel moet breien en niet punniken.
Al iets eraan gedaan.
Ja, graag een kopie als het gaat.
IBI, wat een leuke knuffel is het.
Ik ken het probleem niet, gelukkig. Hoe was het je laatste, sorry, werkdag?
EV, je bent niet bejaard! Doe hem anders een uur aan en dan, voor de gezondheid langer of waar jij aan toe bent. Jij ook een
Kat, leuke schoenen die witte! Mocht je het nodig hebben
Hier geen werk meer gedaan aan het hobbien, ik heb een nagel kapot en die klapt steeds dubbel als ik eraan werk. Morgen heb ik toch een afspraak bij de nagelstyliste. Kan ik daarna weer fröbelen. Maar wel garen gekocht, een soort wat ik wel moet breien en niet punniken.
vrijdag 11 januari 2013 om 10:36
quote:Akakia schreef op 10 januari 2013 @ 22:03:
Het klinkt misschien flauw, maar toch werkt het wel een beetje, omdat ik niet vecht tegen het gevoel (ik denk dus niet: dit moet stoppen, of: ik mag me niet zo voelen). Door steeds heel bewust mijn aandacht te richten op dat waar ik mee bezig ben, merk ik vaak dat het gevoel vaak in ieder geval vermindert. !
Bedankt voor je reactie, Ak! Wat je schrijft klopt helemaal; je moet niet vechten tegen het gevoel, maar het er laten zijn/accepteren, terwijl je het daarna ook los moet laten. Precies wat je schrijft. In de praktijk ga ik er vaak met volle kracht tegenin. ("Wat voel ik NOU weer??? GodvrdeGDVRRR! BEN ik daar nu NOG niet overheen???En nou is het UIT hoor! Gewoon negeren en doorlopen nou!!!" ) Maar dat werkt dus helaas niet.
Ik wil wat milder worden naar mezelf, en dan vanuit die 'zachtheid' weer krachtiger worden. Eh. Dat klinkt stom . Maar eh; zoiets dan toch .
Ev; hahaha! Ja, idd; lenzen, houten benen, rolstoelen, kunstgebitten, haarstukjes (al dan niet zelf gebreidt ); we zijn lekker bezig!!! Maar -zoals mijn oma van 90 atijd zei- krakende wagens lopen het langst!
Steph; is er dan garen waarmee je alleen kunt breien en niet punniken..? Dacht dat je overal wel mee kon punniken. Is dat niet zo..? (*weet er weer eens niets van*) Enne; laatste werkdag (van deze week dan) ging goed. Kijk dan zoooo uit naar het moment dat ik naar huis mag; gewoon genant hoeveel vrolijker ik word naar mate dat ik dichter bij de laatste minuut kom!
Het klinkt misschien flauw, maar toch werkt het wel een beetje, omdat ik niet vecht tegen het gevoel (ik denk dus niet: dit moet stoppen, of: ik mag me niet zo voelen). Door steeds heel bewust mijn aandacht te richten op dat waar ik mee bezig ben, merk ik vaak dat het gevoel vaak in ieder geval vermindert. !
Bedankt voor je reactie, Ak! Wat je schrijft klopt helemaal; je moet niet vechten tegen het gevoel, maar het er laten zijn/accepteren, terwijl je het daarna ook los moet laten. Precies wat je schrijft. In de praktijk ga ik er vaak met volle kracht tegenin. ("Wat voel ik NOU weer??? GodvrdeGDVRRR! BEN ik daar nu NOG niet overheen???En nou is het UIT hoor! Gewoon negeren en doorlopen nou!!!" ) Maar dat werkt dus helaas niet.
Ik wil wat milder worden naar mezelf, en dan vanuit die 'zachtheid' weer krachtiger worden. Eh. Dat klinkt stom . Maar eh; zoiets dan toch .
Ev; hahaha! Ja, idd; lenzen, houten benen, rolstoelen, kunstgebitten, haarstukjes (al dan niet zelf gebreidt ); we zijn lekker bezig!!! Maar -zoals mijn oma van 90 atijd zei- krakende wagens lopen het langst!
Steph; is er dan garen waarmee je alleen kunt breien en niet punniken..? Dacht dat je overal wel mee kon punniken. Is dat niet zo..? (*weet er weer eens niets van*) Enne; laatste werkdag (van deze week dan) ging goed. Kijk dan zoooo uit naar het moment dat ik naar huis mag; gewoon genant hoeveel vrolijker ik word naar mate dat ik dichter bij de laatste minuut kom!
vrijdag 11 januari 2013 om 10:42
Oh ja, datzelfde doe ik dus ook, Ibi. Zó er tegen vechten (ook tegen tranen). Nog steeds dit? Doe niet zo kinderachtig! Al zo lang therapie, en het is nog niet over? (En dan kondig ik weer aan dat ik wil stoppen). Op jouw leeftijd, nog zo zitten kl*ten? Erg hard en onvriendelijk naar mezelf eigenlijk, als ik dat zo lees... (en therapeute vindt juist dat ik grote stappen maak!)
Dit is echt een erfenis van vroeger, waar gevoel er nooit mocht zijn (en ik vergat dat ik het uberhaupt had). Maar je zou toch denken dat ik dat onderhand eens een keer achter me kon laten.. (weer zo hard).
Ach, ik zie tegenwoordig óók dingen waar ik trots op ben, zelfoverwinningen, vooruitgang - dat gelukkig ook.
Dit is echt een erfenis van vroeger, waar gevoel er nooit mocht zijn (en ik vergat dat ik het uberhaupt had). Maar je zou toch denken dat ik dat onderhand eens een keer achter me kon laten.. (weer zo hard).
Ach, ik zie tegenwoordig óók dingen waar ik trots op ben, zelfoverwinningen, vooruitgang - dat gelukkig ook.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 11 januari 2013 om 10:46
Fijn om te lezen dat er meer ("oudere-mensen" zoals ik ) zijn die nog steeds worstelen met dit soort levensvragen, Ev...! Natuurlijk niet omdat ik je dit toewens, maar ik voel me er ietsje minder alleen door..!
(*recht nu haar schouders en gaat nu echt-echt-echt toch richting sportschool; al is het maar voor een half uurtje*)
(*recht nu haar schouders en gaat nu echt-echt-echt toch richting sportschool; al is het maar voor een half uurtje*)
vrijdag 11 januari 2013 om 14:09
IBI, het is zo'n raar maar mooi garen dat als ik ermee werk dat het op elkaar gaat liggen. Dus het wordt hoger, ja raar, ipv langer. Ik keek heel raar op toen ik het zag.
Schamen hoeft niet hoor, soms is het weleens lekker om naar iets uit te kijken.
Ik slik zelf vanaf mijn 11de medicijnen, tegen epilepsie. Vroeger keek ik wat ik niet kon, nu kijk ik wat ik wel kan en dat is veel.
Ja, kinderen waren leuk geweest (maar niet zaligmakend) maar het zit er niet, door medicatie, niet in. Joh, nu hebben we vrijheid waar velen alleen van dromen. Ik rij geen auto, mag niet, maar met het ov kom je een heel eind (ook met de fiets!).
Schamen hoeft niet hoor, soms is het weleens lekker om naar iets uit te kijken.
Ik slik zelf vanaf mijn 11de medicijnen, tegen epilepsie. Vroeger keek ik wat ik niet kon, nu kijk ik wat ik wel kan en dat is veel.
Ja, kinderen waren leuk geweest (maar niet zaligmakend) maar het zit er niet, door medicatie, niet in. Joh, nu hebben we vrijheid waar velen alleen van dromen. Ik rij geen auto, mag niet, maar met het ov kom je een heel eind (ook met de fiets!).
vrijdag 11 januari 2013 om 16:24
vrijdag 11 januari 2013 om 17:46
@Chat: en hoe gaat het dan nu met je? Heb je er ook zoveel moeite mee (dat wat Ibi en ik beschreven)? Ik vind het een hele worsteling en schaamde me dood toen ik de eerste keer in therapie moest huilen. Daarna veel vaker gebeurd, ik kan het (daar dan, buiten is het wat anders) nu moeilijker tegenhouden, wat ik als vooruitgang beschouw!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 11 januari 2013 om 19:50
Allereerst even het (ondertussen traditionele) weekenddansje: quote:steph schreef op 11 januari 2013 @ 14:09:
Ik slik zelf vanaf mijn 11de medicijnen, tegen epilepsie. Vroeger keek ik wat ik niet kon, nu kijk ik wat ik wel kan en dat is veel.
Ja, kinderen waren leuk geweest (maar niet zaligmakend) maar het zit er niet, door medicatie, niet in. Joh, nu hebben we vrijheid waar velen alleen van dromen. Ik rij geen auto, mag niet, maar met het ov kom je een heel eind (ook met de fiets!).
Wat mooi omschreven en gezegd Steph! Knap dat je er zo in kan staan.
Laat even weten waar ik de cd heen kan sturen, dan doe ik dat dit weekend. Wil je mailen naar puntje puntje puntje en even laten weten als je dit gelezen hebt?
Ikbenik en EV, ik vind jullie sterke vrouwen. Ongetwijfeld kom je steeds een stukje verder in je eigen proces, en zolang dat er maar is, gaat het goed. Wees trots op jezelf, daar is reden toe!
Kat, hoe is het met jou? Zijn je baaldagen weer verdwenen? En vorderen je stoelen een beetje?
Ik slik zelf vanaf mijn 11de medicijnen, tegen epilepsie. Vroeger keek ik wat ik niet kon, nu kijk ik wat ik wel kan en dat is veel.
Ja, kinderen waren leuk geweest (maar niet zaligmakend) maar het zit er niet, door medicatie, niet in. Joh, nu hebben we vrijheid waar velen alleen van dromen. Ik rij geen auto, mag niet, maar met het ov kom je een heel eind (ook met de fiets!).
Wat mooi omschreven en gezegd Steph! Knap dat je er zo in kan staan.
Laat even weten waar ik de cd heen kan sturen, dan doe ik dat dit weekend. Wil je mailen naar puntje puntje puntje en even laten weten als je dit gelezen hebt?
Ikbenik en EV, ik vind jullie sterke vrouwen. Ongetwijfeld kom je steeds een stukje verder in je eigen proces, en zolang dat er maar is, gaat het goed. Wees trots op jezelf, daar is reden toe!
Kat, hoe is het met jou? Zijn je baaldagen weer verdwenen? En vorderen je stoelen een beetje?
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde