Thuis
alle pijlers
Zo verdrietig... kat opgenomen
woensdag 28 september 2011 om 15:39
Ik ging eerder vanmiddag met mijn kat naar de dierenarts en heb kat achter moeten laten. Pffff, heb even een jankmomentje
Kat at sinds afgelopen vrijdag niet goed meer, stonk uit z'n bek en leek lusteloos. Heb hem allemaal lekkere hapjes voorgezet en sinds zondag leek het weer wat op te knappen. Maar vond hem anders dan anders, dus daarom vandaag naar de da want ik vertrouwde het niet.
Er is bloed afgenomen en het is foute boel met de nierwaarden.
Die zijn veel te hoog. De da denkt aan acuut/ernstig nierfalen
Kat moest blijven, krijgt een infuus en later vandaag een echo.Ze willen hem waarschijnlijk zeker tot vrijdag daar houden.
Ik mis hem zo... ik weet dat ze goed voor hem zorgen maar ik wil hem zo graag bij me hebben en knuffelen.
Heb de afgelopen jaren aardig wat klappen te verwerken gekregen en dit kon er nou net even niet meer bij. Ik hoop met heel mijn hart dat mijn lieve kat er weer een beetje bovenop komt en nog een paar jaar bij me kan zijn.
Kan niet wachten tot ik hem weer op kan halen, het idee dat het beestje daar zo alleen zit breekt mijn hart...
Weet niet wat ik met dit topic wil, het is gewoon even fijn om het van me af te schrijven denk ik.
En nu maar hopen dat de uitslag van de echo niet nog heftiger is dan de nierwaarden.... k*t dit zeg
Kat at sinds afgelopen vrijdag niet goed meer, stonk uit z'n bek en leek lusteloos. Heb hem allemaal lekkere hapjes voorgezet en sinds zondag leek het weer wat op te knappen. Maar vond hem anders dan anders, dus daarom vandaag naar de da want ik vertrouwde het niet.
Er is bloed afgenomen en het is foute boel met de nierwaarden.
Die zijn veel te hoog. De da denkt aan acuut/ernstig nierfalen
Kat moest blijven, krijgt een infuus en later vandaag een echo.Ze willen hem waarschijnlijk zeker tot vrijdag daar houden.
Ik mis hem zo... ik weet dat ze goed voor hem zorgen maar ik wil hem zo graag bij me hebben en knuffelen.
Heb de afgelopen jaren aardig wat klappen te verwerken gekregen en dit kon er nou net even niet meer bij. Ik hoop met heel mijn hart dat mijn lieve kat er weer een beetje bovenop komt en nog een paar jaar bij me kan zijn.
Kan niet wachten tot ik hem weer op kan halen, het idee dat het beestje daar zo alleen zit breekt mijn hart...
Weet niet wat ik met dit topic wil, het is gewoon even fijn om het van me af te schrijven denk ik.
En nu maar hopen dat de uitslag van de echo niet nog heftiger is dan de nierwaarden.... k*t dit zeg
.
donderdag 23 augustus 2012 om 19:37
@Neve, dankjewel! Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.
Fijn dat je de honneurs waarnam terwijl ik op mijn werk zat en me niet kon verdedigen
Kat is gelukkig bij de dierenarts echt in goede handen, het is een dierenkliniek (de beste in de regio en een rib uit mijn lijf, maar dat terzijde) en ik beschouw de dierenartsen als specialisten. Niets dan lof over de praktijk, ze staan echt dag en nacht voor me klaar.
De epilepsie is secundair, m.a.w. oorzaak van het nierfalen (vergiftiging van het bloed). Tijdens een aanval is de kat buiten bewustzijn dus hij krijgt er zelf gelukkig niets van mee. Mocht hij vaker aanvallen krijgen, dan weet ik wat me te doen staat....
Het is gelukkig aardig onder controle nu, geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om hem nu al in te laten slapen.
Zolang ik hem nog zie genieten ga ik nog niet loslaten.
Maar als het ooit zover is, zal ik sterk genoeg zijn om de juiste beslissing te nemen op het juiste moment.
Gave avatar heb je, I love Simon's Cat!
@MV, jij ook bedankt voor je lieve reactie. Spijker op zijn kop.
Als er iemand begaan is met zijn katten, dan ben ik het wel en ik zou ze never nooit niet pijn laten lijden. Het idee alleen al.
Maar zolang er hoop is, of in ieder geval verlenging zonder lijden, blijf ik vechten voor de kat. Wat het dan ook kost. Wat ik er dan ook voor moet doen of laten.
Wat ontzettend fijn dat je je knuffels weer bij je hebt. Kan me voorstellen dat je ze ontzettend gemist hebt (en zij jou ook!), wat een nachtmerrie zo lang zonder je katten.
Hell, ik was al overstuur van een paar nachtjes de kat in spoedopname. Watje dat ik er ben .
Super dat je zo'n goede oppas had.
Zorg goed voor jezelf meis. Je bent het waard
@Catje, lief dat je reageert en mis jou ook
Ik zit nog steeds soort van ondergedoken Het gaat nou niet bepaald denderend met mijn gezondheid maar ik ben hard met mezelf aan de slag. Er is helaas weinig ruimte in mijn hoofd voor andere dingen.
Vond je vakantiekaartje echt heel leuk en fijn omdat ik weet dat je aan me denkt. Eens zullen we meeten hoor, dat beloof ik
@Primaat, als je wat zo leest? Kan je uberhaupt wel lezen?
Wat dacht je toen je op de verzendknop drukte, was je trots dat je zo'n nuttige bijdrage hebt geleverd? Wat een volslagen onzin komt er uit jouw botte hersens.
De kat zou pijn lijden? Nergens, maar dan ook nergens in dit topic heb ik gesproken over dat mijn kat pijn zou hebben want dat is niet zo. Denk je nou werkelijk dat een kat die pijn heeft goed eet en speelt?!? Come on....
Ik weet wanneer het tijd is voor mijn katten, daar heb ik jouw zogenaamde advies echt niet voor nodig. Ga voortaan ergens anders vervelend lopen doen zeg. Je voegt hier niets toe.
Fijn dat je de honneurs waarnam terwijl ik op mijn werk zat en me niet kon verdedigen
Kat is gelukkig bij de dierenarts echt in goede handen, het is een dierenkliniek (de beste in de regio en een rib uit mijn lijf, maar dat terzijde) en ik beschouw de dierenartsen als specialisten. Niets dan lof over de praktijk, ze staan echt dag en nacht voor me klaar.
De epilepsie is secundair, m.a.w. oorzaak van het nierfalen (vergiftiging van het bloed). Tijdens een aanval is de kat buiten bewustzijn dus hij krijgt er zelf gelukkig niets van mee. Mocht hij vaker aanvallen krijgen, dan weet ik wat me te doen staat....
Het is gelukkig aardig onder controle nu, geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om hem nu al in te laten slapen.
Zolang ik hem nog zie genieten ga ik nog niet loslaten.
Maar als het ooit zover is, zal ik sterk genoeg zijn om de juiste beslissing te nemen op het juiste moment.
Gave avatar heb je, I love Simon's Cat!
@MV, jij ook bedankt voor je lieve reactie. Spijker op zijn kop.
Als er iemand begaan is met zijn katten, dan ben ik het wel en ik zou ze never nooit niet pijn laten lijden. Het idee alleen al.
Maar zolang er hoop is, of in ieder geval verlenging zonder lijden, blijf ik vechten voor de kat. Wat het dan ook kost. Wat ik er dan ook voor moet doen of laten.
Wat ontzettend fijn dat je je knuffels weer bij je hebt. Kan me voorstellen dat je ze ontzettend gemist hebt (en zij jou ook!), wat een nachtmerrie zo lang zonder je katten.
Hell, ik was al overstuur van een paar nachtjes de kat in spoedopname. Watje dat ik er ben .
Super dat je zo'n goede oppas had.
Zorg goed voor jezelf meis. Je bent het waard
@Catje, lief dat je reageert en mis jou ook
Ik zit nog steeds soort van ondergedoken Het gaat nou niet bepaald denderend met mijn gezondheid maar ik ben hard met mezelf aan de slag. Er is helaas weinig ruimte in mijn hoofd voor andere dingen.
Vond je vakantiekaartje echt heel leuk en fijn omdat ik weet dat je aan me denkt. Eens zullen we meeten hoor, dat beloof ik
@Primaat, als je wat zo leest? Kan je uberhaupt wel lezen?
Wat dacht je toen je op de verzendknop drukte, was je trots dat je zo'n nuttige bijdrage hebt geleverd? Wat een volslagen onzin komt er uit jouw botte hersens.
De kat zou pijn lijden? Nergens, maar dan ook nergens in dit topic heb ik gesproken over dat mijn kat pijn zou hebben want dat is niet zo. Denk je nou werkelijk dat een kat die pijn heeft goed eet en speelt?!? Come on....
Ik weet wanneer het tijd is voor mijn katten, daar heb ik jouw zogenaamde advies echt niet voor nodig. Ga voortaan ergens anders vervelend lopen doen zeg. Je voegt hier niets toe.
.
dinsdag 8 januari 2013 om 18:44
Het gaat naar omstandigheden nog steeds best goed MilaDila.
Hij staat nu onder halfjaarlijkse controle (bloed, urine, bloeddruk etc.) en was toevallig afgelopen vrijdag weer met hem bij de DA.
Crea blijft nu zo rond de 395 hangen en ureum 35. Geen goede waardes natuurlijk, maar gelukkig doet de kat het er vrij goed op (niet misselijk o.i.d.).
Hij was ook weer een ons aangekomen, wat erg positief is voor een CNF-kat
De epileptische aanvallen komen nu zo ongeveer om de 4 weken, daar wen ik denk ik nooit aan. Het blijft vreselijk om mee te maken maar de kat lijkt er vooralsnog niets aan over te houden.
Vrijdag wel erg geschrokken, toen we thuiskwamen van de DA was er nog niets aan de hand (DA had gezegd, we zien hem over een half jaar weer) maar 's avonds liep hij opeens heel onstabiel en zwabberde met zijn achterlijf, Kon ook nergens meer opspringen (terwijl hij vorige week notabene nog op het aanrecht sprong) en is een paar treden van de trap gevallen
Heb hem 's nachts in een bench gedaan, en gelukkig liep hij zaterdag alweer veel beter. Geen idee wat het geweest is. Misschien een TIA? DA heeft ook een grote cyste op zijn rug leeggehaald dus kan er misschien ook wat mee te maken hebben.
Nu lijkt er gelukkig weer niets met hem aan de hand, een hele opluchting.
Toch hou ik er rekening mee dat hij niet nog een lente/zomer van de zon kan genieten, maar ik ben nog steeds blij met iedere dag, omdat ik lang geleden al dacht afscheid van hem te moeten nemen. Ik ben gewoon zó blij dat hij er nog steeds is.
En hij wordt natuurlijk tot op het bot verwend, gewoon omdat het kan
Hij staat nu onder halfjaarlijkse controle (bloed, urine, bloeddruk etc.) en was toevallig afgelopen vrijdag weer met hem bij de DA.
Crea blijft nu zo rond de 395 hangen en ureum 35. Geen goede waardes natuurlijk, maar gelukkig doet de kat het er vrij goed op (niet misselijk o.i.d.).
Hij was ook weer een ons aangekomen, wat erg positief is voor een CNF-kat
De epileptische aanvallen komen nu zo ongeveer om de 4 weken, daar wen ik denk ik nooit aan. Het blijft vreselijk om mee te maken maar de kat lijkt er vooralsnog niets aan over te houden.
Vrijdag wel erg geschrokken, toen we thuiskwamen van de DA was er nog niets aan de hand (DA had gezegd, we zien hem over een half jaar weer) maar 's avonds liep hij opeens heel onstabiel en zwabberde met zijn achterlijf, Kon ook nergens meer opspringen (terwijl hij vorige week notabene nog op het aanrecht sprong) en is een paar treden van de trap gevallen
Heb hem 's nachts in een bench gedaan, en gelukkig liep hij zaterdag alweer veel beter. Geen idee wat het geweest is. Misschien een TIA? DA heeft ook een grote cyste op zijn rug leeggehaald dus kan er misschien ook wat mee te maken hebben.
Nu lijkt er gelukkig weer niets met hem aan de hand, een hele opluchting.
Toch hou ik er rekening mee dat hij niet nog een lente/zomer van de zon kan genieten, maar ik ben nog steeds blij met iedere dag, omdat ik lang geleden al dacht afscheid van hem te moeten nemen. Ik ben gewoon zó blij dat hij er nog steeds is.
En hij wordt natuurlijk tot op het bot verwend, gewoon omdat het kan
.
dinsdag 8 januari 2013 om 19:06
Mogelijk een epileptie aanval gehad. Dat is een enorme aanslag op de spieren. En daar kan hij zo wankel van zijn.
Maar het is echt zo kl.te om zo'n aanval te zien he, ik weet er alles van. Onze Polle had dat ook. Je voelt je echt beroerd.
Maar toch is he fijn dat hij er nog steeds is, het is een mooie meevaller.
Maar het is echt zo kl.te om zo'n aanval te zien he, ik weet er alles van. Onze Polle had dat ook. Je voelt je echt beroerd.
Maar toch is he fijn dat hij er nog steeds is, het is een mooie meevaller.
dinsdag 8 januari 2013 om 19:31
Af fijn dat hij er nog is! Maar wel eng zeg, met die epilepsie. Moet je hem geen dieetvoer voor de nieren geven? En krijgt hij ook medicijnen?
Ik vraag dit omdat ik gisteren te horen kreeg dat mijn oude kater ook verhoogde nierwaardes heeft (crea 227 en ure 16,5). Heb ooit nog met m'n oude nick hier geschreven
Ik vraag dit omdat ik gisteren te horen kreeg dat mijn oude kater ook verhoogde nierwaardes heeft (crea 227 en ure 16,5). Heb ooit nog met m'n oude nick hier geschreven
dinsdag 8 januari 2013 om 19:39
Dat zou kunnen hoor Iones. Nadat we thuis kwamen van de DA ben ik nog wel even weg geweest voor boodschappen. Misschien dat hij toen een aanval heeft gehad (alhoewel ik nergens urine heb gevonden, dat laat hij altijd lopen tijdens de aanval, maar misschien had hij al eerder geplast op de bak, dat kan).
Heb alleen bij eerdere epileptische aanvallen (hij heeft er tot nu toe ca. 10 gehad) nooit die zwakte in dat achterlijfje gemerkt. Vandaar dat ik er ook erg van schrok. Ik heb nu ook een pijnstiller voor hem, die ik kan geven na een aanval zodat hij niet zo'n last van zijn spieren heeft.
Hij is ook altijd heel moe na zo'n aanval. Na een vreetbui die volgt op een aanval, slaapt hij meestal uren achter elkaar.
Maar het is inderdaad zwaar klote om te zien.... volgens DA is epilepsie zeldzaam bij katten maar ik hoor het best vaak. Mijn moeder had ook een kat met epilepsie en een vriendin ook.
Ergste vind ik als hij tijdens een aanval op zijn tong of wang bijt, waardoor er allemaal slijm en bloed uit zijn bekkie komt of als ik er niet bij ben (werk) en hem half verdwaast aantref als ik thuiskom. Zó zielig....
Hoe vaak kreeg jouw Polle aanvallen en is hij/zij (?) daar uiteindelijk ook aan overleden?
Ik heb het wel duidelijk voor mezelf dat mocht hij te vaak aanvallen krijgen (een of meerdere keren per week) dat ik hem in laat slapen. Dat vind ik geen leven voor hem en trek ik zelf ook niet.
Heb alleen bij eerdere epileptische aanvallen (hij heeft er tot nu toe ca. 10 gehad) nooit die zwakte in dat achterlijfje gemerkt. Vandaar dat ik er ook erg van schrok. Ik heb nu ook een pijnstiller voor hem, die ik kan geven na een aanval zodat hij niet zo'n last van zijn spieren heeft.
Hij is ook altijd heel moe na zo'n aanval. Na een vreetbui die volgt op een aanval, slaapt hij meestal uren achter elkaar.
Maar het is inderdaad zwaar klote om te zien.... volgens DA is epilepsie zeldzaam bij katten maar ik hoor het best vaak. Mijn moeder had ook een kat met epilepsie en een vriendin ook.
Ergste vind ik als hij tijdens een aanval op zijn tong of wang bijt, waardoor er allemaal slijm en bloed uit zijn bekkie komt of als ik er niet bij ben (werk) en hem half verdwaast aantref als ik thuiskom. Zó zielig....
Hoe vaak kreeg jouw Polle aanvallen en is hij/zij (?) daar uiteindelijk ook aan overleden?
Ik heb het wel duidelijk voor mezelf dat mocht hij te vaak aanvallen krijgen (een of meerdere keren per week) dat ik hem in laat slapen. Dat vind ik geen leven voor hem en trek ik zelf ook niet.
.
dinsdag 8 januari 2013 om 19:52
quote:MilaDila schreef op 08 januari 2013 @ 19:31:
Af fijn dat hij er nog is! Maar wel eng zeg, met die epilepsie. Moet je hem geen dieetvoer voor de nieren geven? En krijgt hij ook medicijnen?
Ik vraag dit omdat ik gisteren te horen kreeg dat mijn oude kater ook verhoogde nierwaardes heeft (crea 227 en ure 16,5). Heb ooit nog met m'n oude nick hier geschreven
Nou ben ik benieuwd wie je bent MD! Maar hoi
Die epilepsie is echt eng ja. De eerste aanval dacht ik werkelijk dat hij dood ging. Ik wist toen natuurlijk nog niet wat epilepsie was.
Gelukkig duurt een aanval maar heel kort, zo'n 1,5-2 minuten. Hoewel ik het nu meestal wel aan zie komen (bepaalde gedragingen, veel eten, etc.) en weet hoe een aanval verloopt, probeer ik er zo rustig mogelijk onder te blijven. Maar eerlijk gezegd staan de tranen me iedere keer weer in de ogen hoor...
Hij eet nu gelukkig al weer een hele tijd dieetvoer (in het begin was het lastig), hij vindt de Renal zakjes natvoer (beef) van RC het lekkerste.
Ook droge brokken Renal RC.
Héél af en toe krijgt hij een beetje hart, in kleine stukjes gesneden. Daar is hij echt verzot op. Vrijdag gevraagd aan DA en die vond het geen probleem, het gaat om de kwaliteit van leven tenslotte en kat mag best verwend worden.
Ook medicatie krijgt hij al vanaf het begin, iedere dag een pil Benefortin en Ipakitine poeder over zijn eten. Ik ben ervan overtuigd dat zonder deze medicijnen hij al niet meer geleefd zou hebben, het beetje nierfunctie wat er nog is, wordt goed ondersteund op deze manier.
Jouw kater heeft ook flink hoge waarden Hoe oud is hij?
Heb je medicatie gekregen van de DA? Ik zou absoluut proberen zo snel mogelijk op niervoeding over te stappen.
Af fijn dat hij er nog is! Maar wel eng zeg, met die epilepsie. Moet je hem geen dieetvoer voor de nieren geven? En krijgt hij ook medicijnen?
Ik vraag dit omdat ik gisteren te horen kreeg dat mijn oude kater ook verhoogde nierwaardes heeft (crea 227 en ure 16,5). Heb ooit nog met m'n oude nick hier geschreven
Nou ben ik benieuwd wie je bent MD! Maar hoi
Die epilepsie is echt eng ja. De eerste aanval dacht ik werkelijk dat hij dood ging. Ik wist toen natuurlijk nog niet wat epilepsie was.
Gelukkig duurt een aanval maar heel kort, zo'n 1,5-2 minuten. Hoewel ik het nu meestal wel aan zie komen (bepaalde gedragingen, veel eten, etc.) en weet hoe een aanval verloopt, probeer ik er zo rustig mogelijk onder te blijven. Maar eerlijk gezegd staan de tranen me iedere keer weer in de ogen hoor...
Hij eet nu gelukkig al weer een hele tijd dieetvoer (in het begin was het lastig), hij vindt de Renal zakjes natvoer (beef) van RC het lekkerste.
Ook droge brokken Renal RC.
Héél af en toe krijgt hij een beetje hart, in kleine stukjes gesneden. Daar is hij echt verzot op. Vrijdag gevraagd aan DA en die vond het geen probleem, het gaat om de kwaliteit van leven tenslotte en kat mag best verwend worden.
Ook medicatie krijgt hij al vanaf het begin, iedere dag een pil Benefortin en Ipakitine poeder over zijn eten. Ik ben ervan overtuigd dat zonder deze medicijnen hij al niet meer geleefd zou hebben, het beetje nierfunctie wat er nog is, wordt goed ondersteund op deze manier.
Jouw kater heeft ook flink hoge waarden Hoe oud is hij?
Heb je medicatie gekregen van de DA? Ik zou absoluut proberen zo snel mogelijk op niervoeding over te stappen.
.
dinsdag 8 januari 2013 om 20:27
###
Kat is nu 13 jaar. Vandaag begonnen met dieetvoer: testzakje van Hills K/D ging er goed in gelukkig. Overmorgen twee dagen Renal RC proberen.
Medicijnen krijgt hij (nog) niet. DA wil eerst dieet 8 weken proberen en dan bloeddruk & waardes weer opmeten. Las al ergens dat ik ook op fosfor moet laten testen. Twijfel een beetje of ik niet eerder naar DA moet voor medicijnen. Maar las ook weer dat dieetvoer erg kan schelen.
Kat is nu 13 jaar. Vandaag begonnen met dieetvoer: testzakje van Hills K/D ging er goed in gelukkig. Overmorgen twee dagen Renal RC proberen.
Medicijnen krijgt hij (nog) niet. DA wil eerst dieet 8 weken proberen en dan bloeddruk & waardes weer opmeten. Las al ergens dat ik ook op fosfor moet laten testen. Twijfel een beetje of ik niet eerder naar DA moet voor medicijnen. Maar las ook weer dat dieetvoer erg kan schelen.
dinsdag 8 januari 2013 om 20:47
Ah dan 'ken' ik je wel
Ik zou het advies van je DA volgen. Tenzij je merkt dat je kat heel misselijk wordt/niet meer wil eten, dan is het verstandig onmiddellijk weer een bloedtest te laten doen om te kijken of hij misschien wel meteen aan de medicatie moet.
Bovenwaarde crea is 164, dus dat valt gelukkig mee bij jouw kat, ure wel aan de hoge kant.
Op zijn slechts had mijn kat een crea van 895/ure 45... hij was dus eigenlijk klinisch dood.
Een hoge waarde hoeft gelukkig niet altijd het ergste te betekenen, weet ik inmiddels uit ervaring (en heel wat euro's minder op mijn spaarrekening )
Fosfaat inderdaad laten testen de volgende keer, is belangrijk.
Fijn dat je kat het niervoer van Hills nu al lekker vindt, wel goed om verschillende merken uit te proberen. Na heel veel proberen ben ik hier dus uiteindelijk op beef RC uitgekomen, het andere niervoer wil hij allemaal niet.
Maar bij jouw kat klinkt het veelbelovend
Hou je me op de hoogte? Ik hoop dat je kat nog heel lang bij je is.
Hoe ben je erachter gekomen trouwens?
Ik zou het advies van je DA volgen. Tenzij je merkt dat je kat heel misselijk wordt/niet meer wil eten, dan is het verstandig onmiddellijk weer een bloedtest te laten doen om te kijken of hij misschien wel meteen aan de medicatie moet.
Bovenwaarde crea is 164, dus dat valt gelukkig mee bij jouw kat, ure wel aan de hoge kant.
Op zijn slechts had mijn kat een crea van 895/ure 45... hij was dus eigenlijk klinisch dood.
Een hoge waarde hoeft gelukkig niet altijd het ergste te betekenen, weet ik inmiddels uit ervaring (en heel wat euro's minder op mijn spaarrekening )
Fosfaat inderdaad laten testen de volgende keer, is belangrijk.
Fijn dat je kat het niervoer van Hills nu al lekker vindt, wel goed om verschillende merken uit te proberen. Na heel veel proberen ben ik hier dus uiteindelijk op beef RC uitgekomen, het andere niervoer wil hij allemaal niet.
Maar bij jouw kat klinkt het veelbelovend
Hou je me op de hoogte? Ik hoop dat je kat nog heel lang bij je is.
Hoe ben je erachter gekomen trouwens?
.
woensdag 9 januari 2013 om 07:51
He lieve Soul,
Ik wilde je alleen even heel veel sterkte wensen met je mooie lieve viervoetertje. Wat verschrikkelijk om te lezen van die aanvallen, ik hoop echt voor hem en voor jou dat ze niet in aantal of hevigheid toenemen. Maar je schat heeft al eerder bewezen een taaie te zijn, dus ik duim optimistisch verder dat hij wèl nog mag genieten van een prachtige zomer dit jaar met z'n geweldig zorgzame baasje!
Sterkte meis, geef hem maar een dikke knuffel van mij!
Ik wilde je alleen even heel veel sterkte wensen met je mooie lieve viervoetertje. Wat verschrikkelijk om te lezen van die aanvallen, ik hoop echt voor hem en voor jou dat ze niet in aantal of hevigheid toenemen. Maar je schat heeft al eerder bewezen een taaie te zijn, dus ik duim optimistisch verder dat hij wèl nog mag genieten van een prachtige zomer dit jaar met z'n geweldig zorgzame baasje!
Sterkte meis, geef hem maar een dikke knuffel van mij!
woensdag 9 januari 2013 om 09:05
@Soul, hij braakte veel en suffe blik in z'n ogen. Ja, ik ga voorlopig ook naar DA luisteren hoor, moet niet te veel op internet kijken naar medicijnen en andermans verhalen. Raak ik alleen maar zenuwachtig van Ik was ieder geval blij te lezen hoe het met jouw kat gaat. Dat zag er vorig jaar toch wel erg somber uit, maar met behulp van goed voer en medicijnen blijkt het een taai beestje!
Ik was ieder geval blij te lezen hoe het met jouw kat gaat. Dat zag er vorig jaar toch wel erg somber uit, maar met behulp van goed voer en medicijnen blijkt het een taai beestje!
woensdag 9 januari 2013 om 09:09
woensdag 9 januari 2013 om 10:30
quote:Soulcats schreef op 08 januari 2013 @ 19:39:
Hoe vaak kreeg jouw Polle aanvallen en is hij/zij (?) daar uiteindelijk ook aan overleden?
Ik heb het wel duidelijk voor mezelf dat mocht hij te vaak aanvallen krijgen (een of meerdere keren per week) dat ik hem in laat slapen. Dat vind ik geen leven voor hem en trek ik zelf ook niet.
Polleke was er slechter aan toe. Zij leefde altijd tussen de aanvallen in. En je weet waarschijnlijk dat een dier vlak voor de aanval en ook vlak erna onrustig is. Polle ging door de kamer ijsberen. Moet je voorstellen: een lichaam dat stijf en uitgeput is na de aanvallen, en de rust niet nemen....
Haar rug was al zwak, en werd nu nog zwakker. Ze ging slepen met de achterpootjes, de nagels sleten af, en er vormden zich bloedsporen van de nagels over het parket.
En wat we ook deden, hoezeer we de medicijnen (in korte tijd) ook verhoogden, we kregen die verrekte epilepsie er niet onder. En ik was Polleke feitelijk al kwijt vanaf de eerste aanval die toen plaatsvond in januari. Want ze keerde in zichzelf en was alleen nog maar bezig met die onrust. Ik was altijd ongerust. Wilde niet weg van huis, wilde bij haar blijven en haar niet alleen laten. Man wat een klotezooi was dat zeg, nu ik er weer zo aan denk. Dan doet het me wéér pijn. En het is nu toch al jaren geleden, ze is gestorven in 2005.
In januari dus de eerste aanval, in maart gooiden we de handoek in de ring. Het werd niets meer, het was een lijdensweg. Ik heb haar in moeten laten slapen.
Hoe vaak kreeg jouw Polle aanvallen en is hij/zij (?) daar uiteindelijk ook aan overleden?
Ik heb het wel duidelijk voor mezelf dat mocht hij te vaak aanvallen krijgen (een of meerdere keren per week) dat ik hem in laat slapen. Dat vind ik geen leven voor hem en trek ik zelf ook niet.
Polleke was er slechter aan toe. Zij leefde altijd tussen de aanvallen in. En je weet waarschijnlijk dat een dier vlak voor de aanval en ook vlak erna onrustig is. Polle ging door de kamer ijsberen. Moet je voorstellen: een lichaam dat stijf en uitgeput is na de aanvallen, en de rust niet nemen....
Haar rug was al zwak, en werd nu nog zwakker. Ze ging slepen met de achterpootjes, de nagels sleten af, en er vormden zich bloedsporen van de nagels over het parket.
En wat we ook deden, hoezeer we de medicijnen (in korte tijd) ook verhoogden, we kregen die verrekte epilepsie er niet onder. En ik was Polleke feitelijk al kwijt vanaf de eerste aanval die toen plaatsvond in januari. Want ze keerde in zichzelf en was alleen nog maar bezig met die onrust. Ik was altijd ongerust. Wilde niet weg van huis, wilde bij haar blijven en haar niet alleen laten. Man wat een klotezooi was dat zeg, nu ik er weer zo aan denk. Dan doet het me wéér pijn. En het is nu toch al jaren geleden, ze is gestorven in 2005.
In januari dus de eerste aanval, in maart gooiden we de handoek in de ring. Het werd niets meer, het was een lijdensweg. Ik heb haar in moeten laten slapen.
woensdag 9 januari 2013 om 10:34
quote:Soulcats schreef op 08 januari 2013 @ 19:52:
[...]
Die epilepsie is echt eng ja. De eerste aanval dacht ik werkelijk dat hij dood ging. Ik wist toen natuurlijk nog niet wat epilepsie was.
Hier idem. Ik wist ook niet dat het epileptie was en dacht dat ze iets in de keel had en aan het stikken was. Ik was helemaal in paniek.
Trouwens, dieren met epileptie eten vaak heel goed het eten wat je ze voorzet en ze zijn niet meer zo kieskeurig.
Dat komt omdat de medicatie een bijwerking heeft: ze worden er heel hongerig van.
[...]
Die epilepsie is echt eng ja. De eerste aanval dacht ik werkelijk dat hij dood ging. Ik wist toen natuurlijk nog niet wat epilepsie was.
Hier idem. Ik wist ook niet dat het epileptie was en dacht dat ze iets in de keel had en aan het stikken was. Ik was helemaal in paniek.
Trouwens, dieren met epileptie eten vaak heel goed het eten wat je ze voorzet en ze zijn niet meer zo kieskeurig.
Dat komt omdat de medicatie een bijwerking heeft: ze worden er heel hongerig van.
woensdag 9 januari 2013 om 12:53
Hkgirl,
Bedankt voor je lieve berichtje! Het is met recht een taaie...
Wat zou het prachtig zijn als hij de komende lente weer lekker buiten in het zonnetje kan liggen.
De knuffel is overgebracht hoor
MilaDila,
Lijkt me erg verstandig om af te gaan op het advies van je DA.
En blijf je kat gewoon goed in de gaten houden, jij kent hem het beste tenslotte.
Ik hoop dat het niervoer de grootste problemen oplost en je kat nog even medicatievrij kan blijven.
Moest erg lachen om je vreemde eter, da's héél apart zeg
Beterschap voor je kat!
Iones,
Met tranen in mijn ogen heb ik je hartverscheurende berichtje gelezen. Arme kat wat een lijdensweg inderdaad. Zoveel aanvallen, en dan die onrust en dat vermoeide lijf, afschuwelijk...
Ik snap heel goed dat jullie haar in hebben laten slapen, als ik het zo lees had het beestje geen kwaliteit van leven meer.
Maar wat ontzettend heftig, ik begrijp je verdriet zo goed.
Ik herken het, het niet van huis willen gaan, bij je kat willen zijn. Alijd bezorgdheid en angst.
Ik werk 4 dagen per week, ben incl. reistiijd zo'n dik 11 uur van huis. Heb iedere dag weer hartkloppingen als ik naar huis fiets, niet wetende wat ik aan ga treffen. Echt een naar gevoel.
Als ik er bij ben tijdens een aanval, zorg ik dat hij zich niet bezeerd, dat hij gerustgesteld wordt als hij bij komt, dan maak ik hem schoon (want in zijn eigen urine liggen schokken ), zorg ik dat hij te eten krijgt en leg ik hem ergens op een warm plekje om bij te komen.
Heb nu al zo'n 4 keer pas bij thuiskomst gemerkt dat hij een aanval had gehad, en dat doet me iedere keer zo'n verdriet. Dan voel ik me schuldig omdat ik er niet voor hem was.
Toch probeer ik er als ik op mijn werk ben, of weg ben niet teveel aan te denken, ik kan tenslotte niet 24x7 bij hem zijn, hoe graag ik dat ook zou willen.
Mensen vragen me wel eens, "moet jij niet hoognodig een weekendje er tussenuit?" Nou ehm, nee dus! Als ik niet werk of voor iets anders weg moet, dan ben ik gewoon graag bij mijn kat.
Die onrust bij mijn kat voor/na een aanval merk ik hier niet zo. Een dag voor een aanval is de kat meestal wel wat vaker rond aan het lopen maar na een aanval wil hij alleen maar slapen. Gelukkig maar.
De vreetbuien komen volgens mij echt van de aanval, mijn kat krijgt geen medicatie voor de epilepsie. Heb daar veel info over gelezen, en de bijwerkingen van de medicatie zijn bijna erger dan de kwaal. Volgens DA zou medicatie er bij mijn kat bijv. voor zorgen dat hij eens per 10 weken een aanval krijgt i.p.v. eens per 4 weken. Dus ik wil daar nog niet aan. Het schijnt dat katten erg suf kunnen worden van de medicatie en een suffe kat vind ik ook geen kwaliteit van leven hebben.
Zolang de kat niet teveel schade van de aanvallen ondervindt hou ik het even zo. Medicatie tegen de epilepsie voelt voor mij ook een beetje als het begin van het einde
Hopelijk nemen de aanvallen niet in zwaarte en frequentie toe.
Bedankt voor je lieve berichtje! Het is met recht een taaie...
Wat zou het prachtig zijn als hij de komende lente weer lekker buiten in het zonnetje kan liggen.
De knuffel is overgebracht hoor
MilaDila,
Lijkt me erg verstandig om af te gaan op het advies van je DA.
En blijf je kat gewoon goed in de gaten houden, jij kent hem het beste tenslotte.
Ik hoop dat het niervoer de grootste problemen oplost en je kat nog even medicatievrij kan blijven.
Moest erg lachen om je vreemde eter, da's héél apart zeg
Beterschap voor je kat!
Iones,
Met tranen in mijn ogen heb ik je hartverscheurende berichtje gelezen. Arme kat wat een lijdensweg inderdaad. Zoveel aanvallen, en dan die onrust en dat vermoeide lijf, afschuwelijk...
Ik snap heel goed dat jullie haar in hebben laten slapen, als ik het zo lees had het beestje geen kwaliteit van leven meer.
Maar wat ontzettend heftig, ik begrijp je verdriet zo goed.
Ik herken het, het niet van huis willen gaan, bij je kat willen zijn. Alijd bezorgdheid en angst.
Ik werk 4 dagen per week, ben incl. reistiijd zo'n dik 11 uur van huis. Heb iedere dag weer hartkloppingen als ik naar huis fiets, niet wetende wat ik aan ga treffen. Echt een naar gevoel.
Als ik er bij ben tijdens een aanval, zorg ik dat hij zich niet bezeerd, dat hij gerustgesteld wordt als hij bij komt, dan maak ik hem schoon (want in zijn eigen urine liggen schokken ), zorg ik dat hij te eten krijgt en leg ik hem ergens op een warm plekje om bij te komen.
Heb nu al zo'n 4 keer pas bij thuiskomst gemerkt dat hij een aanval had gehad, en dat doet me iedere keer zo'n verdriet. Dan voel ik me schuldig omdat ik er niet voor hem was.
Toch probeer ik er als ik op mijn werk ben, of weg ben niet teveel aan te denken, ik kan tenslotte niet 24x7 bij hem zijn, hoe graag ik dat ook zou willen.
Mensen vragen me wel eens, "moet jij niet hoognodig een weekendje er tussenuit?" Nou ehm, nee dus! Als ik niet werk of voor iets anders weg moet, dan ben ik gewoon graag bij mijn kat.
Die onrust bij mijn kat voor/na een aanval merk ik hier niet zo. Een dag voor een aanval is de kat meestal wel wat vaker rond aan het lopen maar na een aanval wil hij alleen maar slapen. Gelukkig maar.
De vreetbuien komen volgens mij echt van de aanval, mijn kat krijgt geen medicatie voor de epilepsie. Heb daar veel info over gelezen, en de bijwerkingen van de medicatie zijn bijna erger dan de kwaal. Volgens DA zou medicatie er bij mijn kat bijv. voor zorgen dat hij eens per 10 weken een aanval krijgt i.p.v. eens per 4 weken. Dus ik wil daar nog niet aan. Het schijnt dat katten erg suf kunnen worden van de medicatie en een suffe kat vind ik ook geen kwaliteit van leven hebben.
Zolang de kat niet teveel schade van de aanvallen ondervindt hou ik het even zo. Medicatie tegen de epilepsie voelt voor mij ook een beetje als het begin van het einde
Hopelijk nemen de aanvallen niet in zwaarte en frequentie toe.
.
woensdag 9 januari 2013 om 17:52
Één correctie: polleke was geen kat, maar een hond! En ik hield zielsveel van haar. Ze was gewoon deel van mij.
Waarom? We waren eigenlijk altijd samen, alleen niet als ik op mijn werk was. Maar daarbuiten altijd. Ze ging overal met mij mee naartoe. Naar vrienden, boodschappen doen (wachtte ze in de auto), naar de paarden, winkelen (vond ze heel gezellig, vooral vanwege de aandacht die ze kreeg van personeel en klanten), etc. En 's nachts sliep ze bij mij op bed. Zo'n intensieve omgang is met een mens niet eens mogelijk, want dan wordt je gek van elkaar. Met een hond heb je dat niet. Maar die intensiteit maakt wel dat je des te meer van de hond houdt.
Als de epileptische aanvallen bij jouw kat gaan toenemen, zul je uiteindelijk toch moeten overwegen om over te gaan op medicatie. Ze worden er inderdaad wat suf van, maar Polleke helaas niet. Ze bleken bijna geen effect op haar te hebben.
Nu is het voor jouw kat nog niet zo nodig, maar als ze het 2x per week krijgt, gaat ze fysiek gesloopt worden. En dan moet ze wel aan de medicatie. Of je moet haar in laten slapen. Terwijl ze met die medicatie misschien nog een aardige tijd vooruit kan.
Als je merkt dat het gaat komen, omgeving prikkelarm houden: donker, geen tv aan (vanwege de flitsen en geluid) en als het kan de kamer koel houden. Warmte doet ze slecht, koelte doet ze goed.
Waarom? We waren eigenlijk altijd samen, alleen niet als ik op mijn werk was. Maar daarbuiten altijd. Ze ging overal met mij mee naartoe. Naar vrienden, boodschappen doen (wachtte ze in de auto), naar de paarden, winkelen (vond ze heel gezellig, vooral vanwege de aandacht die ze kreeg van personeel en klanten), etc. En 's nachts sliep ze bij mij op bed. Zo'n intensieve omgang is met een mens niet eens mogelijk, want dan wordt je gek van elkaar. Met een hond heb je dat niet. Maar die intensiteit maakt wel dat je des te meer van de hond houdt.
Als de epileptische aanvallen bij jouw kat gaan toenemen, zul je uiteindelijk toch moeten overwegen om over te gaan op medicatie. Ze worden er inderdaad wat suf van, maar Polleke helaas niet. Ze bleken bijna geen effect op haar te hebben.
Nu is het voor jouw kat nog niet zo nodig, maar als ze het 2x per week krijgt, gaat ze fysiek gesloopt worden. En dan moet ze wel aan de medicatie. Of je moet haar in laten slapen. Terwijl ze met die medicatie misschien nog een aardige tijd vooruit kan.
Als je merkt dat het gaat komen, omgeving prikkelarm houden: donker, geen tv aan (vanwege de flitsen en geluid) en als het kan de kamer koel houden. Warmte doet ze slecht, koelte doet ze goed.
dinsdag 15 januari 2013 om 22:16
Iones, ik lag plat met een zware griep vandaar dat ik nu pas op je berichtje kan reageren.
Sorry voor de vergissing!
Zo te lezen was je hond een echt maatje, wat mis je zo'n beestje dan he. Het is zó'n deel van je leven.
Je liefde voor Polle spat nog steeds van het scherm, het kan niet anders dan dat ze een prachtleven bij jou heeft gehad.
Wat verdrietig dat de medicatie niet is aangeslagen, gaf de DA daar nog een reden voor?
Hoeveel honden heb je nu nog?
Mocht mijn kat vaker aanvallen krijgen dan laat ik hem inslapen. Ik vind dat echt geen leven voor hem. Medicatie is dan alleen maar tijd rekken en ik hou van het beestje, maar gun hem dan ook zijn rust (zeg ik nu stoer, terwijl het een hartverscheurende beslissing is als het eenmaal zover is).
Het gaat nu best goed met hem, laatste aanval is meer dan vier weken geleden inmiddels, en van de zwakte in zijn achterlijfje merk ik gelukkig ook niets meer: hij springt weer op de tafel en op het aanrecht
De tijd zal het leren....
Nog bedankt voor de tips!
Sorry voor de vergissing!
Zo te lezen was je hond een echt maatje, wat mis je zo'n beestje dan he. Het is zó'n deel van je leven.
Je liefde voor Polle spat nog steeds van het scherm, het kan niet anders dan dat ze een prachtleven bij jou heeft gehad.
Wat verdrietig dat de medicatie niet is aangeslagen, gaf de DA daar nog een reden voor?
Hoeveel honden heb je nu nog?
Mocht mijn kat vaker aanvallen krijgen dan laat ik hem inslapen. Ik vind dat echt geen leven voor hem. Medicatie is dan alleen maar tijd rekken en ik hou van het beestje, maar gun hem dan ook zijn rust (zeg ik nu stoer, terwijl het een hartverscheurende beslissing is als het eenmaal zover is).
Het gaat nu best goed met hem, laatste aanval is meer dan vier weken geleden inmiddels, en van de zwakte in zijn achterlijfje merk ik gelukkig ook niets meer: hij springt weer op de tafel en op het aanrecht
De tijd zal het leren....
Nog bedankt voor de tips!
.
donderdag 17 januari 2013 om 20:35
quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Iones, ik lag plat met een zware griep vandaar dat ik nu pas op je berichtje kan reageren.
Sorry voor de vergissing!
Zo te lezen was je hond een echt maatje, wat mis je zo'n beestje dan he. Het is zó'n deel van je leven.
Je liefde voor Polle spat nog steeds van het scherm, het kan niet anders dan dat ze een prachtleven bij jou heeft gehad.
Wat verdrietig dat de medicatie niet is aangeslagen, gaf de DA daar nog een reden voor?Het heeft te maken met de reden van de epilepsie. Ik denk dat er een tumor in de hersenen zat of zo. Daar kun je met geen medicatie tegenop. Het hangt gewoon heel erg af van de oorzaak van de epileptie.quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Hoeveel honden heb je nu nog?toen had ik er twee, en ik hield Bobbes over. Die heb ik nog steeds, en daar is Sokkie later bij gekomen. En later ook nog door omstandigheden twee jack russels (niet tegelijk).quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Mocht mijn kat vaker aanvallen krijgen dan laat ik hem inslapen. Ik vind dat echt geen leven voor hem. Medicatie is dan alleen maar tijd rekken en ik hou van het beestje, maar gun hem dan ook zijn rust (zeg ik nu stoer, terwijl het een hartverscheurende beslissing is als het eenmaal zover is). Probeer het t.z.t. Je zult nooit spijt krijgen van iets dat je geprobeerd hebt. Eerder van iets dat je niet geprobeerd hebt. Je kunt kijken in hoeverre het nou helemaal aanslag pleegt op zijn levenskwaliteit. Misschien is het toch de moeite waard.quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Het gaat nu best goed met hem, laatste aanval is meer dan vier weken geleden inmiddels, en van de zwakte in zijn achterlijfje merk ik gelukkig ook niets meer: hij springt weer op de tafel en op het aanrecht
De tijd zal het leren....
Nog bedankt voor de tips!Super dat het nu toch zo goed met hem gaat. Het is gelukkig een heel langzaam proces dus dat scheelt.
Iones, ik lag plat met een zware griep vandaar dat ik nu pas op je berichtje kan reageren.
Sorry voor de vergissing!
Zo te lezen was je hond een echt maatje, wat mis je zo'n beestje dan he. Het is zó'n deel van je leven.
Je liefde voor Polle spat nog steeds van het scherm, het kan niet anders dan dat ze een prachtleven bij jou heeft gehad.
Wat verdrietig dat de medicatie niet is aangeslagen, gaf de DA daar nog een reden voor?Het heeft te maken met de reden van de epilepsie. Ik denk dat er een tumor in de hersenen zat of zo. Daar kun je met geen medicatie tegenop. Het hangt gewoon heel erg af van de oorzaak van de epileptie.quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Hoeveel honden heb je nu nog?toen had ik er twee, en ik hield Bobbes over. Die heb ik nog steeds, en daar is Sokkie later bij gekomen. En later ook nog door omstandigheden twee jack russels (niet tegelijk).quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Mocht mijn kat vaker aanvallen krijgen dan laat ik hem inslapen. Ik vind dat echt geen leven voor hem. Medicatie is dan alleen maar tijd rekken en ik hou van het beestje, maar gun hem dan ook zijn rust (zeg ik nu stoer, terwijl het een hartverscheurende beslissing is als het eenmaal zover is). Probeer het t.z.t. Je zult nooit spijt krijgen van iets dat je geprobeerd hebt. Eerder van iets dat je niet geprobeerd hebt. Je kunt kijken in hoeverre het nou helemaal aanslag pleegt op zijn levenskwaliteit. Misschien is het toch de moeite waard.quote:Soulcats schreef op 15 januari 2013 @ 22:16:
Het gaat nu best goed met hem, laatste aanval is meer dan vier weken geleden inmiddels, en van de zwakte in zijn achterlijfje merk ik gelukkig ook niets meer: hij springt weer op de tafel en op het aanrecht
De tijd zal het leren....
Nog bedankt voor de tips!Super dat het nu toch zo goed met hem gaat. Het is gelukkig een heel langzaam proces dus dat scheelt.