Psyche
alle pijlers
Mezelf lelijk voelen?
vrijdag 18 januari 2013 om 17:37
Ik vraag me wat af en voordat ik het met m'n therapeut wil bespreken (het duurt nog even voordat ik haar zie), deel ik het hier.
Ik ben vroeger emotioneel verwaarloosd. Er was nauwelijks tijd voor mij en na al die jaren worstelen met mezelf heb ik na een opname vorig jaar het nu echt onder ogen willen zien en afscheid genomen van verlangens van vroeger.
Ik merk dat er nu echter weer wat anders omhoog komt, namelijk herinneringen van vroeger dat school- en leeftijdsgenoten mij lelijk noemden.
Ik vind zelf niet echt dat ik echt gepest werd. Wel hoorde ik tussendoor opmerkingen dat ze me lelijk vonden, zeiden dat er echt nooit iemand met mij naar bed zou willen, dat ik te veel haar op m'n armen had etc. Ook een vriendin wist me eens op indirecte wijze te vertellen dat ze me niet mooi vond door een lijstje te maken van iedere. Van haar vrienden Wiese het mooist vond (en ik stond onderaan, maar net boven haar omdat zij zichzelf toen lelijk vond omdat het uit was met haar vriendje). Het waren gewoon steeds van die kleine dingen. Vriendinnen kwamen en gingen meer en naarmate ik ook steeds meer merkte dat er thuis ook niet zo veel was, dacht ik dat ik gewoon te lelijk was voor aandacht.
Ik miste een positieve basis. Hetgeen er wel altijd was, was negatieve dingen. Ik hoorde mijn moeder ook een keer zeggen dat ze mijn nicht zo'n mooi meisje vond, waar ik uit opmaakte dat ik dat dus niet was.
Toen ik ging studeren, bleven er van die kleine dingen mij steeds raken. Ik hoorde eens de opmerking:" prima lijf, alleen het hoofd dat erop staat". Ik deed altijd alsof het me niet raakte. Ik was ook altijd vrolijk, praatte met iedereen, maar van binnen werd steeds m'n hart samengeknepen.
Ook als ik nog mensen van vroeger zie, negeren ze me vaak en ik maak daaruit op dat ze me te lelijk en stom vinden.
Ook toen ik ging werken, kreeg ik vaak van de tussende regels door opmerkingen of dubbelzinnige opmerkingen. Dat ik een snorretje heb (dat niet zo was) of dat ik een heks ben vanwege m'n neus (die echt niet zo dramatisch is).
Ik kan nog een heleboel opnoemen, maar het komt erop neer dat door al die opmerkingen die ik vanwege mijn onvermogen van toen ik me heb onzichtbaar heb laten raken, ik standaard zo'n minderwaardig gevoel heb. Ik weet het goed te verbergen, laat er dingen niet om, heb heel wat mensen om me heen, maar het zit er wel.
Bij het woord lelijk voel ik me aangesproken. Als ik mezelf in een ruit of iets zie, ben ik niet altijd blij. Naast iemand anders in een spiegel kijken, zul je me niet snel zien doen.
Ergo, ben ik nou echt gepest, is het nog de moeite om hier nog heel veel mee te doen, of zou het meeste toch voortkomen uit mijn emotionele verwaarlozing. Of eigenlijk weet ik niet wat m'n vraag is, ik wilde het sowieso even kwijt en wie weet herkennen anderen hier iets in en heeft iemand tips (afgezien van: bespreek het me je therapeut, wat ik overigens erg moeilijk vind omdat ik me schaam en toch ook denk dat het nergens over gaat)
Ik ben vroeger emotioneel verwaarloosd. Er was nauwelijks tijd voor mij en na al die jaren worstelen met mezelf heb ik na een opname vorig jaar het nu echt onder ogen willen zien en afscheid genomen van verlangens van vroeger.
Ik merk dat er nu echter weer wat anders omhoog komt, namelijk herinneringen van vroeger dat school- en leeftijdsgenoten mij lelijk noemden.
Ik vind zelf niet echt dat ik echt gepest werd. Wel hoorde ik tussendoor opmerkingen dat ze me lelijk vonden, zeiden dat er echt nooit iemand met mij naar bed zou willen, dat ik te veel haar op m'n armen had etc. Ook een vriendin wist me eens op indirecte wijze te vertellen dat ze me niet mooi vond door een lijstje te maken van iedere. Van haar vrienden Wiese het mooist vond (en ik stond onderaan, maar net boven haar omdat zij zichzelf toen lelijk vond omdat het uit was met haar vriendje). Het waren gewoon steeds van die kleine dingen. Vriendinnen kwamen en gingen meer en naarmate ik ook steeds meer merkte dat er thuis ook niet zo veel was, dacht ik dat ik gewoon te lelijk was voor aandacht.
Ik miste een positieve basis. Hetgeen er wel altijd was, was negatieve dingen. Ik hoorde mijn moeder ook een keer zeggen dat ze mijn nicht zo'n mooi meisje vond, waar ik uit opmaakte dat ik dat dus niet was.
Toen ik ging studeren, bleven er van die kleine dingen mij steeds raken. Ik hoorde eens de opmerking:" prima lijf, alleen het hoofd dat erop staat". Ik deed altijd alsof het me niet raakte. Ik was ook altijd vrolijk, praatte met iedereen, maar van binnen werd steeds m'n hart samengeknepen.
Ook als ik nog mensen van vroeger zie, negeren ze me vaak en ik maak daaruit op dat ze me te lelijk en stom vinden.
Ook toen ik ging werken, kreeg ik vaak van de tussende regels door opmerkingen of dubbelzinnige opmerkingen. Dat ik een snorretje heb (dat niet zo was) of dat ik een heks ben vanwege m'n neus (die echt niet zo dramatisch is).
Ik kan nog een heleboel opnoemen, maar het komt erop neer dat door al die opmerkingen die ik vanwege mijn onvermogen van toen ik me heb onzichtbaar heb laten raken, ik standaard zo'n minderwaardig gevoel heb. Ik weet het goed te verbergen, laat er dingen niet om, heb heel wat mensen om me heen, maar het zit er wel.
Bij het woord lelijk voel ik me aangesproken. Als ik mezelf in een ruit of iets zie, ben ik niet altijd blij. Naast iemand anders in een spiegel kijken, zul je me niet snel zien doen.
Ergo, ben ik nou echt gepest, is het nog de moeite om hier nog heel veel mee te doen, of zou het meeste toch voortkomen uit mijn emotionele verwaarlozing. Of eigenlijk weet ik niet wat m'n vraag is, ik wilde het sowieso even kwijt en wie weet herkennen anderen hier iets in en heeft iemand tips (afgezien van: bespreek het me je therapeut, wat ik overigens erg moeilijk vind omdat ik me schaam en toch ook denk dat het nergens over gaat)
vrijdag 18 januari 2013 om 17:43
Als het je dwars zit moet je het er gewoon over hebben. Ik ben eerlijk gezegd al helemaal blij dat jij jezelf niet lelijk vind. Schoonheid is sowieso iets subjectiefs maar het belankrijkste is dat jij er tevreden mee bent. Heel veel sterkte met je therapie en laat je niet gek maken door anderen, het is vaak hun eigen frustratie die spreekt.
vrijdag 18 januari 2013 om 17:45
Je schrijft zelf al dat veel van de dingen die tegen je zijn gezegd niet waar zijn. Ik geef je daar groot gelijk in. Kinderen pesten anderen om zichzelf beter te voelen omdat zij zelf een minderwaardigheidsgevoel hebben.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 18 januari 2013 om 17:52
Na ja, niet waar vinden.... Ik heb vaak gedacht en denk het nu ook nog wel eens dat als anderen stom tegen me doen of me negeren, dat dat dan is omdat ik niet mooi genoeg ben.
Ik had ooit eens een collega die op mijn eerste dag niks tegen me zei en bij een andere meid wel en ik hem hoorde zeggen dat hij het wel een mooie meid vond.
Daar maak ik dan van: ik ben te lelijk en dan is het logisch dat ik die aandacht dan niet verdien of zoiets.
Ik heb ook altijd gedacht dat als anderen me negeerden, dat dat was omdat ik te lelijk was/ben. Jaren later werden die gedachten bevestigd door iets dat ik over mezelfde hoorde van die personen.
Als er anderen om me heen zijn die ik mooier vind, vind ik mezelf minder waard en vind ik dat minder recht van spreken heb. Mensen aankijken vind ik soms ook nog wel moeilijk, omdat ik bang ben dat er uit het niets een kloteopmerking over m'n uiterlijk krijg.
Pff, bleh.
Ik had ooit eens een collega die op mijn eerste dag niks tegen me zei en bij een andere meid wel en ik hem hoorde zeggen dat hij het wel een mooie meid vond.
Daar maak ik dan van: ik ben te lelijk en dan is het logisch dat ik die aandacht dan niet verdien of zoiets.
Ik heb ook altijd gedacht dat als anderen me negeerden, dat dat was omdat ik te lelijk was/ben. Jaren later werden die gedachten bevestigd door iets dat ik over mezelfde hoorde van die personen.
Als er anderen om me heen zijn die ik mooier vind, vind ik mezelf minder waard en vind ik dat minder recht van spreken heb. Mensen aankijken vind ik soms ook nog wel moeilijk, omdat ik bang ben dat er uit het niets een kloteopmerking over m'n uiterlijk krijg.
Pff, bleh.
vrijdag 18 januari 2013 om 17:57
Hoi,
Misschien ben je door de verwaarlozing ook wel supergevoelig geworden voor dingen die mensen zeggen die je negatief kunt interpreteren. Iedereen heeft zijn eigen filter en daardoor let je meer op sommige dingen / vallen ze meer op / hecht je er meer waarde aan. Dat kan ertoe leiden dat je opmerkingen die eigenlijk niets voorstellen als het ware opblaast en veel groter maakt dan ze eigenlijk zijn. Elke opmerking over je uiterlijk valt je dan op en gebruik je als bewijs om jouw interpretatie te bevestigen, maar dat is niet altijd reeël.
Ik vind het goed dat je het met je therapeut gaat bespreken!
Misschien ben je door de verwaarlozing ook wel supergevoelig geworden voor dingen die mensen zeggen die je negatief kunt interpreteren. Iedereen heeft zijn eigen filter en daardoor let je meer op sommige dingen / vallen ze meer op / hecht je er meer waarde aan. Dat kan ertoe leiden dat je opmerkingen die eigenlijk niets voorstellen als het ware opblaast en veel groter maakt dan ze eigenlijk zijn. Elke opmerking over je uiterlijk valt je dan op en gebruik je als bewijs om jouw interpretatie te bevestigen, maar dat is niet altijd reeël.
Ik vind het goed dat je het met je therapeut gaat bespreken!
vrijdag 18 januari 2013 om 17:59
vrijdag 18 januari 2013 om 18:01
Ik merk dat ik het bespreken alleen wel echt eng vind: het lijkt wel of ik zelfs bij haar bang ben voor iets negatiefs.
Zat wel te denken dat het me misschien helpt door erover te vertellen in de derde persoon, zodat het gevoel me niet meteen overspoelt en het nog even lijkt alsof het over iemand anders gaat.
Zat wel te denken dat het me misschien helpt door erover te vertellen in de derde persoon, zodat het gevoel me niet meteen overspoelt en het nog even lijkt alsof het over iemand anders gaat.
vrijdag 18 januari 2013 om 18:43
Als ik tegen mijn moeder zeg dat ik mijn nichtje een knappe meid vind, dan zeg ik daarmee niet dat ik mijn zusje lelijk vind.
Je openingspost lezende, wat wil je met dit onderwerp? Ik denk dat je dit voor jezelf duidelijk moet zien te krijgen. Iedereen heeft onzekerheden. Er zullen altijd gemene mensen zijn die je naar beneden willen halen, om zichzelf zo beter te voelen. Dat zegt meer over hen dan over jou.
Je schrijft dat je emotioneel verwaarloosd bent in je jeugd en hier afscheid van hebt genomen. Heel knap, echt. Nu heb je dus die herinneringen waarbij 'men' opmerkingen maakte over jouw uiterlijk... Ok. Ten eerste hoeft dat misschien helemaal niet zo geweest te zijn, maar is het deels jouw interpretatie, en stel dat 'men' je wel lelijk vond, wat dan? Wat maakt dit uit? Welke invloed heeft dit op je leven nu, en wat wil je als resultaat zien van een gesprek hierover met een therapeut?
Je openingspost lezende, wat wil je met dit onderwerp? Ik denk dat je dit voor jezelf duidelijk moet zien te krijgen. Iedereen heeft onzekerheden. Er zullen altijd gemene mensen zijn die je naar beneden willen halen, om zichzelf zo beter te voelen. Dat zegt meer over hen dan over jou.
Je schrijft dat je emotioneel verwaarloosd bent in je jeugd en hier afscheid van hebt genomen. Heel knap, echt. Nu heb je dus die herinneringen waarbij 'men' opmerkingen maakte over jouw uiterlijk... Ok. Ten eerste hoeft dat misschien helemaal niet zo geweest te zijn, maar is het deels jouw interpretatie, en stel dat 'men' je wel lelijk vond, wat dan? Wat maakt dit uit? Welke invloed heeft dit op je leven nu, en wat wil je als resultaat zien van een gesprek hierover met een therapeut?
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
vrijdag 18 januari 2013 om 18:49
Ik ben vroeger ook emotioneel verwaarloosd (fysiek trouwens ook) en ik werd ook lelijk genoemd door klasgenoten. Nu weet ik dat dat ene geen donder te maken had met mijn uiterlijk, maar met de manier waarop ik me gedroeg omdat ik door die verwaarlozing totaal geen gevoel voor eigenwaarde had en niet goed wist hoe ik me moest gedragen. Het ging niet over mij, maar over mijn (negatieve) uitstraling.
Het heeft heel lang geduurd voordat ik erachter kwam dat ik objectief gezien helemaal niet lelijk ben. Het heeft ook heel lang geduurd voordat ik complimentjes of positieve aandacht in dank kon aanvaarden, ipv te denken dat ik in de maling werd genomen.
Wat jammer dat je je therapeut niet genoeg vertrouwt om toch open kaart te spelen. Misschien moet je het gewoon benaderen als experiment. Zie de kamer van de therapeut als een veilige haven, als een vrijplaats, een soort lab waar je kunt experimenteren wat er gebeurt als jij je kwestbaar opstelt. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is, maar ik denk dat je, als je daar bewust voor kiest, hele grote stappen kunt maken.
Sterkte
Het heeft heel lang geduurd voordat ik erachter kwam dat ik objectief gezien helemaal niet lelijk ben. Het heeft ook heel lang geduurd voordat ik complimentjes of positieve aandacht in dank kon aanvaarden, ipv te denken dat ik in de maling werd genomen.
Wat jammer dat je je therapeut niet genoeg vertrouwt om toch open kaart te spelen. Misschien moet je het gewoon benaderen als experiment. Zie de kamer van de therapeut als een veilige haven, als een vrijplaats, een soort lab waar je kunt experimenteren wat er gebeurt als jij je kwestbaar opstelt. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is, maar ik denk dat je, als je daar bewust voor kiest, hele grote stappen kunt maken.
Sterkte
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
vrijdag 18 januari 2013 om 19:06
Ik merk met name dat het me soms belemmert in het contact me anderen omdat ik bv soms oogcontact vermijd uit angst.
En het is niet dat ik sommige dingen verkeerd heb geïnterpreteerd: soms was het een letterlijke opmerking die ik niet anders kon interpreteren. En als je zoiets zo vaak en zo lang hoort, ook in periodes dat ik me sterk voelde, dan tja, dan zal er blijkbaar een kern van waarheid inzitten.
En het klopt: als m'n moeder zegt dat m'n nicht mooi is, zegt dat niet dat ze me lelijk vindt. Echter, omdat ze wel eens zij dat ze me dikkig vond (wat ik absoluut niet was) of de nadruk lag op een pukkel of iets en verder me eigenlijk nooit aankeken, kreeg ik daar een heel negatieve associatie mee (en bedenk me nu dat dat misschien is waarom ik nerveus wordt als mensen me aan kijken: dan zal er wel wat negatiefs volgen, want anders kijken ze niet...)
Maar goed, ik heb altijd gedaan alsof het me weinig kon schelen en altijd dus vrolijk en sociaal. Echter is altijd mijn grootste wens geweest eens iets positiefs te horen en ik denk dat zoveel negatieve dingen van mensen waar ik net zo veel mee heb me bleven en blijven raken.
Wat ik graag zou willen is dat ik me niet zo snel laat raken door anderen, of wat ik denk dat anderen bedoelen. (Interpersoonlijke gevoeligheid). Ik merk voor nu dat herinneringen me nog gewoon best pijn doen, dus er eens echt over praten kan misschien al eens helpen.
Ik heb sowieso veel last van m'n huidige zwarte bril en de gedachte dat dingen vaak mijn schuld zijn, dus het zou fijn zijn als ik deze ervaring ook wat meer kon gaan loslaten.
En wat betreft m'n therapeut: ik vind haar echt heel goed en fijn. Maar blijkbaar zit die angst zo diep (en die komt denk ik met name nog door de verwaarlozing), dat ik dan vaak helemaal dichtsla. Vandaar het idee van het vertellen in de derde persoon.
Dank trouwens voor al jullie reacties
En het is niet dat ik sommige dingen verkeerd heb geïnterpreteerd: soms was het een letterlijke opmerking die ik niet anders kon interpreteren. En als je zoiets zo vaak en zo lang hoort, ook in periodes dat ik me sterk voelde, dan tja, dan zal er blijkbaar een kern van waarheid inzitten.
En het klopt: als m'n moeder zegt dat m'n nicht mooi is, zegt dat niet dat ze me lelijk vindt. Echter, omdat ze wel eens zij dat ze me dikkig vond (wat ik absoluut niet was) of de nadruk lag op een pukkel of iets en verder me eigenlijk nooit aankeken, kreeg ik daar een heel negatieve associatie mee (en bedenk me nu dat dat misschien is waarom ik nerveus wordt als mensen me aan kijken: dan zal er wel wat negatiefs volgen, want anders kijken ze niet...)
Maar goed, ik heb altijd gedaan alsof het me weinig kon schelen en altijd dus vrolijk en sociaal. Echter is altijd mijn grootste wens geweest eens iets positiefs te horen en ik denk dat zoveel negatieve dingen van mensen waar ik net zo veel mee heb me bleven en blijven raken.
Wat ik graag zou willen is dat ik me niet zo snel laat raken door anderen, of wat ik denk dat anderen bedoelen. (Interpersoonlijke gevoeligheid). Ik merk voor nu dat herinneringen me nog gewoon best pijn doen, dus er eens echt over praten kan misschien al eens helpen.
Ik heb sowieso veel last van m'n huidige zwarte bril en de gedachte dat dingen vaak mijn schuld zijn, dus het zou fijn zijn als ik deze ervaring ook wat meer kon gaan loslaten.
En wat betreft m'n therapeut: ik vind haar echt heel goed en fijn. Maar blijkbaar zit die angst zo diep (en die komt denk ik met name nog door de verwaarlozing), dat ik dan vaak helemaal dichtsla. Vandaar het idee van het vertellen in de derde persoon.
Dank trouwens voor al jullie reacties
vrijdag 18 januari 2013 om 19:19
quote:Ook als ik nog mensen van vroeger zie, negeren ze me vaak en ik maak daaruit op dat ze me te lelijk en stom vinden.Wat ik bedoel te zeggen: wanneer je leert om niet alles op jezelf te betrekken, wordt het hopelijlk allemaal wat makkelijker voor je
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
vrijdag 18 januari 2013 om 19:23
vrijdag 18 januari 2013 om 19:29
quote:gwenstar schreef op 18 januari 2013 @ 19:06:
En het klopt: als m'n moeder zegt dat m'n nicht mooi is, zegt dat niet dat ze me lelijk vindt. Echter, omdat ze wel eens zij dat ze me dikkig vond (wat ik absoluut niet was) of de nadruk lag op een pukkel of iets en verder me eigenlijk nooit aankeken, kreeg ik daar een heel negatieve associatie mee (en bedenk me nu dat dat misschien is waarom ik nerveus wordt als mensen me aan kijken: dan zal er wel wat negatiefs volgen, want anders kijken ze niet...)Maar jouw moeder was schuldig! Probeer haar woorden te zien voor wat ze zijn: afkomstig van iemand die jou verwaarloosde, daar zou je dus eigenlijk geen waarde aan moeten hechten. (snap dat het moeilijk is)
En het klopt: als m'n moeder zegt dat m'n nicht mooi is, zegt dat niet dat ze me lelijk vindt. Echter, omdat ze wel eens zij dat ze me dikkig vond (wat ik absoluut niet was) of de nadruk lag op een pukkel of iets en verder me eigenlijk nooit aankeken, kreeg ik daar een heel negatieve associatie mee (en bedenk me nu dat dat misschien is waarom ik nerveus wordt als mensen me aan kijken: dan zal er wel wat negatiefs volgen, want anders kijken ze niet...)Maar jouw moeder was schuldig! Probeer haar woorden te zien voor wat ze zijn: afkomstig van iemand die jou verwaarloosde, daar zou je dus eigenlijk geen waarde aan moeten hechten. (snap dat het moeilijk is)
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
vrijdag 18 januari 2013 om 19:31
Moeilijk he meid, je voelt je snel gekwetst en dus is het heel goed dat je in therapie bent om te leren zelfverzekerder te worden en je meer te focussen op wat je te bieden hebt en niet aan wat het je ontbreekt. In een goeie balans weet je dat je niet perfect bent maar ook dat niemand dat van je verwacht en dat dat ook jou maakt tot wie je bent. Ik wens je dat gevoel toe.
vrijdag 18 januari 2013 om 19:54
Mja, is zeker moeilijk ja. Anderhalf haar geleden ook ontslagen tijdens ziekte en dat is ook niet al te best voor de gedachte wat je waard bent.
Nee, je bent niet werk etc, maar ik merk dat ik nog zoveel dingen moet leren die ik nooit geleerd heb, dat is echt lastig. Bedenken wie en wat IK ben en wil...
Nee, je bent niet werk etc, maar ik merk dat ik nog zoveel dingen moet leren die ik nooit geleerd heb, dat is echt lastig. Bedenken wie en wat IK ben en wil...
dinsdag 22 januari 2013 om 18:24
Nou, ik heb het haar verteld en ben wel een beetje trots op mezelf, want ik vond het zo moeilijk.
Ze geeft me 2 keuzes om het probleem aan te pakken: via EMDR bij een andere therapeute (de snelste manier) of de meer omslachtige manier bij haar middels schematherapie.
En nu kan ik niet kiezen.... M'n verstand zegt EMDR (hoewel ik net voor iets anders een EMDRtraject heb afgerond), m'n gevoel zegt dat ik graag met haar dit probleem wil aanpakken. Vooral omdat ik haar nu eindelij, na zo lang, behoorlijk vertrouw..
Iemand anders nog overwegingen om mee te nemen in mijn besluit?
Ze geeft me 2 keuzes om het probleem aan te pakken: via EMDR bij een andere therapeute (de snelste manier) of de meer omslachtige manier bij haar middels schematherapie.
En nu kan ik niet kiezen.... M'n verstand zegt EMDR (hoewel ik net voor iets anders een EMDRtraject heb afgerond), m'n gevoel zegt dat ik graag met haar dit probleem wil aanpakken. Vooral omdat ik haar nu eindelij, na zo lang, behoorlijk vertrouw..
Iemand anders nog overwegingen om mee te nemen in mijn besluit?