Psyche
alle pijlers
Effect depressie op relatie
donderdag 24 januari 2013 om 14:22
Mijn huisarts heeft me verteld dat ik een depressie heb. Maar mijn partner lijkt dat soms niet te snappen. Ik weet niet of ik nou gek ben of teveel verwacht, dus ben benieuwd wat jullie vinden of zoiets hebben meegemaakt.
Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.
Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.
Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.
Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.
Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.
Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.
Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.
Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.
Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.
Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.
Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.
Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.
Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.
Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.
donderdag 24 januari 2013 om 14:38
Mij dokter en therapeut zeiden altijd dat een (behoorlijke) depressie het beste te behandelen is met de twee P's: Pillen&Praten. Ik zou er toch nog eens op aandringen. Met pillen neem je op een gegeven moment het depressieve gevoel wel weg, maar niet de reden waarom je je zo voelt. Met praten kan je achter de oorzaak komen en daar constructief aan werken.
Mijn vriend destijds begreep er ook niks van. Ik heb hem veel laten lezen over depressies. Voor mensen die zelf nog nooit depressief zijn geweest is het heel,lastig te begrijpen wat er in je omgaat helaas.
Mijn vriend destijds begreep er ook niks van. Ik heb hem veel laten lezen over depressies. Voor mensen die zelf nog nooit depressief zijn geweest is het heel,lastig te begrijpen wat er in je omgaat helaas.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 24 januari 2013 om 14:44
Het is heel erg zwaar voor je vriend. Ik was vriendin van depressieve vriend die het gelukkig op kon brengen om heel hard tegen zijn depressie te vechten.
Het is voor iemand die niet depressief is zo zo zo moeilijk om te begrijpen wat jij doormaakt. Als je samen een schema opstelt, en ook de middelen beschikbaar maakt om dat schema aan te houden en zo 'beter' te worden, dan is het voor hem onbegrijpelijk als jij dat dan niet doet. Ongeacht waardoor dat komt, want gezond verstand zegt: doe dit, dan wordt het beter.
Het is van hem misschien niet eerlijk dat hij jou gaat beschuldigen, maar vergeet niet dat het voor hem onwijs lastig is om te begrijpen wat er in jouw hoofd omgaat. Of je hem dat nou verteld of niet.
Ik zou hulp zoeken voor je vriend. Dan kan hij met iemand erover praten en kan iemand hem helpen begrijpen wat jij doormaakt. Samen (om en om?) een psycholoog zoeken dus.
Het is voor iemand die niet depressief is zo zo zo moeilijk om te begrijpen wat jij doormaakt. Als je samen een schema opstelt, en ook de middelen beschikbaar maakt om dat schema aan te houden en zo 'beter' te worden, dan is het voor hem onbegrijpelijk als jij dat dan niet doet. Ongeacht waardoor dat komt, want gezond verstand zegt: doe dit, dan wordt het beter.
Het is van hem misschien niet eerlijk dat hij jou gaat beschuldigen, maar vergeet niet dat het voor hem onwijs lastig is om te begrijpen wat er in jouw hoofd omgaat. Of je hem dat nou verteld of niet.
Ik zou hulp zoeken voor je vriend. Dan kan hij met iemand erover praten en kan iemand hem helpen begrijpen wat jij doormaakt. Samen (om en om?) een psycholoog zoeken dus.
donderdag 24 januari 2013 om 14:52
Ik kan me best voorstellen dat je vriend het heel erg zwaar heeft en vind dat je daar in je OP aan voorbij gaat. Je huisarts geeft aan dat je moet bewegen, structuur en gezond eten. Nou, dan staan je vriend en de huisarts behoorlijk op 1 lijn en gezien de maatregelen die je moet nemen ben je ook niet compleet van de kaart. Ik kan me voorstellen dat je een ongelofelijke rottijd hebt zo, maar in feite zegt je huisarts; geef jezelf eentrap onder je reet. Af en toe helpt dat echt. Sterkte hoor, het is niet makkelijk om uit zo'n cirkeltje te komen.
donderdag 24 januari 2013 om 14:55
Nee, dat denk ik niet. Ik zorgde eerst voor het inkomen toen hij met zijn bedrijf moeilijk zat. En dat was gedurende 3 jaar. Ik voel het nu alsof hij nu een keer in zijn eentje moet werken en nu gaat hij zitten piepen, terwijl ik ook nog een goede reden heb om niets te kunnen, zeg maar. Ik wil ook het liefste niet niks doen, ik wil wel succesvol zijn, maar ik kan amper mijn bed uitkomen. En als ik dan trots ben op mijn kleine stapjes, bijvoorbeeld mijn bed uitkomen, een wandeling maken, ontbijten dan zit mijn vriend wel weer te zeuren over dat ik mijn glas niet in de keuken neerzet. Ik vind hem op dit moment gewoon een zeur en niet erg medelevend. En hij zit nu in een andere kamer te mokken. Normaal ben ik dan degene die het weer goed wil maken, maar ik heb daar nu helemaal geen zin in. Hij komt maar naar mij. Ik wil best toegeven dat het voor hem heel heel moeilijk moet zijn, maar ik krijg niet echt het idee dat hij ook maar accepteert dat ik een dergelijk probleem heb. Ik heb ook het idee dat hij zich genept voelt, zo van madille is altijd zo vrolijk en daar ben ik op gevallen en nu heb ik opeens een andere vriendin. Hij heeft zelfs gezegd dat ik misschien een tijdje bij mijn ouders moet gaan wonen. Ik weet dat hij dat zegt om mij te helpen, omdat hij voelt alsof hij het probleem is en mij teleurgesteld heeft en dat ik me daarom zo rot voel. Maar ik heb het gevoel dat hij me aan de kant gaat zetten. Ik heb bijna de neiging het dan maar zelf uit te maken. Maar ik weet dat dat niet slim is, want ik kan op dit moment (niet door mijn boosheid maar door die depressie) gewoon niet helder denken.
donderdag 24 januari 2013 om 14:58
hoe zit dat precies met dat bedrijf? Jullie hebben samen een bedrijf, maar eerst had jij een andere baan. En die was wel zwaar, maar toen was je niet depressief ?
Vind je het werk in jullie bedrijf niet leuk? Of was altijd al lusteloos maar geef je er nu meer aan toe omdat je niet meer ontslagen kan worden?
Edit: crosspost. Ik ga je eerst ff lezen...
Vind je het werk in jullie bedrijf niet leuk? Of was altijd al lusteloos maar geef je er nu meer aan toe omdat je niet meer ontslagen kan worden?
Edit: crosspost. Ik ga je eerst ff lezen...
.
donderdag 24 januari 2013 om 14:59
donderdag 24 januari 2013 om 15:02
Toen je vriend moeilijk zat met zijn bedrijf, toen werkte hij toch wel? Alleen leverde het te weinig op? Dat is toch iets anders dan helemaal niks doen. Dat is veel ergerlijker.
Maar is die depressie begonnen toen je van werk wisselde?
Misschien is dat samen werken gewoon niks voor jou ?
Heb je je baan opgezegd om hem te helpen met het bedrijf?
Maar is die depressie begonnen toen je van werk wisselde?
Misschien is dat samen werken gewoon niks voor jou ?
Heb je je baan opgezegd om hem te helpen met het bedrijf?
.
donderdag 24 januari 2013 om 15:06
Ik geef eerlijk toe dat ik ook niet zoveel snap van een depressie.
Ik vraag me altijd af of er niet wat anders speelt en of de diagnose depressie niet erg welkom is om even niets meer te moeten.
Dat zal komen door het soortmensen om mij heen met een depressie, zegt niets over jou natuurlijk.
Ik vraag me wel af hoe gelukkig jij bent met de stap naar een gezamelijk bedrijf. Haal je er wel voldoening uit?
En is de 'machtspositie' en daardoor jullie relatie veranderd nu jij niet meer voor het inkomen binnenbrengt?
Ik vraag me altijd af of er niet wat anders speelt en of de diagnose depressie niet erg welkom is om even niets meer te moeten.
Dat zal komen door het soortmensen om mij heen met een depressie, zegt niets over jou natuurlijk.
Ik vraag me wel af hoe gelukkig jij bent met de stap naar een gezamelijk bedrijf. Haal je er wel voldoening uit?
En is de 'machtspositie' en daardoor jullie relatie veranderd nu jij niet meer voor het inkomen binnenbrengt?
donderdag 24 januari 2013 om 15:12
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 14:58:
hoe zit dat precies met dat bedrijf? Jullie hebben samen een bedrijf, maar eerst had jij een andere baan. En die was wel zwaar, maar toen was je niet depressief ? Dat klopt. Vriend had zijn bedrijf eerst, en ik had toen een baan. Dat was een rotbaan, want ik had pestende collega's, een baas waartegen ik hierover geklaagd heb, werd niks aan gedaan, maar toen die collega's over mij bij baas gingen klagen, ging hij er opeens wel iets aan doen namelijk mij kritiek geven. Ik had niet het gevoel geholpen te worden door mijn baas. Ik wilde geen fouten maken maar deed dat wel en was als het ware aan het wachten op de dag dat ik door de mand zou vallen. Ik weet niet of ik toen al depressief was. Wat daar nog bovenop zat was dat mijn vriend dus nauwelijks inkomen had, waardoor ik niet het gevoel had dat ik mijn baan kon opzeggen. Daarnaast wilde mijn vriend geen stappen nemen in de relatie door te trouwen of kinderen te krijgen. Hij vond het allemaal wel best. We zijn toen in therapie gegaan, want ik was niet blij met de status quo. Toen is mijn vriend gaan zoeken naar een baan die heeft hij gevonden. Ik heb mijn baan opgezegd en ben ingestort. Vriend heeft me ook ten huwelijk gevraagd (zijn excuus eerder was dat hij geen inkomen had en dus geen bruiloft kon betalen etc) en dat vond ik natuurlijk geweldig, maar heb wel het gevoel dat het een soort van too little too late was, juist omdat ik zo gespannen was over of hij nu serieus met me was of niet. En nu is hij dus op zich serieus, want hij heeft zichzelf een schop onder de kont gegeven en heeft dus naast zijn bedrijf een vaste baan en daarnaast heeft hij me ook ten huwelijk gevraagd. Maar aan de andere kant heb ik dus niet echt het idee dat hij me ook steunt in slechtere tijden en nu begint hij dus ook weer over dat hij niet zeker weet of hij wel kinderen met me wil. Dus nu zit ik weer in die onzekerheid. Morgen zal het allemaal wel weer goed zijn, maar vandaag... ik haat ruzie.
hoe zit dat precies met dat bedrijf? Jullie hebben samen een bedrijf, maar eerst had jij een andere baan. En die was wel zwaar, maar toen was je niet depressief ? Dat klopt. Vriend had zijn bedrijf eerst, en ik had toen een baan. Dat was een rotbaan, want ik had pestende collega's, een baas waartegen ik hierover geklaagd heb, werd niks aan gedaan, maar toen die collega's over mij bij baas gingen klagen, ging hij er opeens wel iets aan doen namelijk mij kritiek geven. Ik had niet het gevoel geholpen te worden door mijn baas. Ik wilde geen fouten maken maar deed dat wel en was als het ware aan het wachten op de dag dat ik door de mand zou vallen. Ik weet niet of ik toen al depressief was. Wat daar nog bovenop zat was dat mijn vriend dus nauwelijks inkomen had, waardoor ik niet het gevoel had dat ik mijn baan kon opzeggen. Daarnaast wilde mijn vriend geen stappen nemen in de relatie door te trouwen of kinderen te krijgen. Hij vond het allemaal wel best. We zijn toen in therapie gegaan, want ik was niet blij met de status quo. Toen is mijn vriend gaan zoeken naar een baan die heeft hij gevonden. Ik heb mijn baan opgezegd en ben ingestort. Vriend heeft me ook ten huwelijk gevraagd (zijn excuus eerder was dat hij geen inkomen had en dus geen bruiloft kon betalen etc) en dat vond ik natuurlijk geweldig, maar heb wel het gevoel dat het een soort van too little too late was, juist omdat ik zo gespannen was over of hij nu serieus met me was of niet. En nu is hij dus op zich serieus, want hij heeft zichzelf een schop onder de kont gegeven en heeft dus naast zijn bedrijf een vaste baan en daarnaast heeft hij me ook ten huwelijk gevraagd. Maar aan de andere kant heb ik dus niet echt het idee dat hij me ook steunt in slechtere tijden en nu begint hij dus ook weer over dat hij niet zeker weet of hij wel kinderen met me wil. Dus nu zit ik weer in die onzekerheid. Morgen zal het allemaal wel weer goed zijn, maar vandaag... ik haat ruzie.
donderdag 24 januari 2013 om 15:16
donderdag 24 januari 2013 om 15:27
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 15:16:
Klinkt alsof je het eerst te druk had met je baan om toe te geven aan een depressie. En als je dat dan wel doet, is het erg moeilijk om weer op gang te komen. Helemaal als het werken met/voor je vriend eigenlijk niet is wat je wil. Want dat idee krijg ik wel.Ja mijn vriend wordt best verdrietig als ik hem vertel dat ik het werk leuk vind, maar dat het niet mijn droom is om samen een bedrijf te hebben. Dat is zijn droom. Ik vind het leuk om met hem te werken hoor, maar ik houd er juist van om wel met collega's te werken en ik krijg er ook niet het idee door dat ik iets heb bereikt (eerder dat ik mijn vriend help hem iets te bereiken). Ik wil hem ook best helpen hoor, maar liever gewoon 's avonds nadat ik thuis ben van mijn eigen baan ofzo. Je hebt elkaar ook meer te vertellen. Mijn vriend wijst er dan op dat ik voorheen ook nooit echt hielp, maar dat was omdat ik door mijn eigen baan zo moe was door al de negativiteit dat ik 's avonds geen puf over had. Ik las ook dat depressies soms helpen met het vinden naar wat je echt met je leven wil doen. En ik denk dat mijn vriend daar bang voor is, want hij wil dat ik hem help en ook als ik dat niet doe dat ik dan in ieder geval in onze branche blijf werken. Maar ik denk dus nu dat ik misschien juist iets compleet anders moet gaan doen. En dat ziet vriend eigenlijk niet zitten. En het is misschien ook niet zo reeel en ik heb geen ervaring en ik heb geen geld om te investeren etc etc. Dus ik snap dat vriend zoiets heeft van: waarom die switch dan maken? Maar ik wil gewoon spelen met het idee, langzaamaan wat andere dingen proberen. Het kan verspilde tijd zijn, maar misschien ook niet?
Klinkt alsof je het eerst te druk had met je baan om toe te geven aan een depressie. En als je dat dan wel doet, is het erg moeilijk om weer op gang te komen. Helemaal als het werken met/voor je vriend eigenlijk niet is wat je wil. Want dat idee krijg ik wel.Ja mijn vriend wordt best verdrietig als ik hem vertel dat ik het werk leuk vind, maar dat het niet mijn droom is om samen een bedrijf te hebben. Dat is zijn droom. Ik vind het leuk om met hem te werken hoor, maar ik houd er juist van om wel met collega's te werken en ik krijg er ook niet het idee door dat ik iets heb bereikt (eerder dat ik mijn vriend help hem iets te bereiken). Ik wil hem ook best helpen hoor, maar liever gewoon 's avonds nadat ik thuis ben van mijn eigen baan ofzo. Je hebt elkaar ook meer te vertellen. Mijn vriend wijst er dan op dat ik voorheen ook nooit echt hielp, maar dat was omdat ik door mijn eigen baan zo moe was door al de negativiteit dat ik 's avonds geen puf over had. Ik las ook dat depressies soms helpen met het vinden naar wat je echt met je leven wil doen. En ik denk dat mijn vriend daar bang voor is, want hij wil dat ik hem help en ook als ik dat niet doe dat ik dan in ieder geval in onze branche blijf werken. Maar ik denk dus nu dat ik misschien juist iets compleet anders moet gaan doen. En dat ziet vriend eigenlijk niet zitten. En het is misschien ook niet zo reeel en ik heb geen ervaring en ik heb geen geld om te investeren etc etc. Dus ik snap dat vriend zoiets heeft van: waarom die switch dan maken? Maar ik wil gewoon spelen met het idee, langzaamaan wat andere dingen proberen. Het kan verspilde tijd zijn, maar misschien ook niet?
donderdag 24 januari 2013 om 15:31
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 15:18:
misschien speelt er onbewust ook iets mee van: ik heb geen zin om in jouw bedrijf te investeren als jij niet wil investeren in onze toekomst (lees: een kind). En ben je een beetje in staking?Dat niet echt. Maar hoewel ik echt liever succesvol ben dan een nietsnut, heb ik ergens ook wel het idee dat het niet zó erg is om niets te doen omdat mijn vriend mij ook heel lang heeft laten zitten met alle lasten op mijn schouders. Dit klinkt best erg, eigenlijk. Maar het is best onaantrekkelijk dat nu dat ik een probleem heb, hij zichzelf zieliger vindt. Dat vind ik wel jammer. Hij is niet zo sterk als dat ik zou willen? Mijn vriend denkt ook dat als we goed geld met zijn bedrijf verdienen dat het dan okee is. Maar geld is voor mij nog nooit een drijfveer geweest. Ik neem een baan voor mijn ontwikkeling, voor status, voor contact met mensen, voor presteren, voor vanalles, maar geld is niet zo heel belangrijk voor mij. Voor hem wel. Dus hij snapt dan ook niet dat als we goed zouden kunnen verdienen als ik hem help, waarom ik dan een minder betaalde baan zou willen aannemen.
misschien speelt er onbewust ook iets mee van: ik heb geen zin om in jouw bedrijf te investeren als jij niet wil investeren in onze toekomst (lees: een kind). En ben je een beetje in staking?Dat niet echt. Maar hoewel ik echt liever succesvol ben dan een nietsnut, heb ik ergens ook wel het idee dat het niet zó erg is om niets te doen omdat mijn vriend mij ook heel lang heeft laten zitten met alle lasten op mijn schouders. Dit klinkt best erg, eigenlijk. Maar het is best onaantrekkelijk dat nu dat ik een probleem heb, hij zichzelf zieliger vindt. Dat vind ik wel jammer. Hij is niet zo sterk als dat ik zou willen? Mijn vriend denkt ook dat als we goed geld met zijn bedrijf verdienen dat het dan okee is. Maar geld is voor mij nog nooit een drijfveer geweest. Ik neem een baan voor mijn ontwikkeling, voor status, voor contact met mensen, voor presteren, voor vanalles, maar geld is niet zo heel belangrijk voor mij. Voor hem wel. Dus hij snapt dan ook niet dat als we goed zouden kunnen verdienen als ik hem help, waarom ik dan een minder betaalde baan zou willen aannemen.
donderdag 24 januari 2013 om 15:39
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 14:31:
Heb huisarts gevraagd om psycholoog maar die vibdt beweging, structuur en pillen voor nu genoeg.
Dat is in eerste plaats het advies ja. Pas als blijkt dat dit niet helpt, dan wordt er doorverwezen naar een psycholoog of psychiater.
Dus, probeer eerst het opgestelde schema te volgen. Ik snap het gevoel van je vriend. Door dit advies van je huisarts in de wind te slaan, lijk je niet mee te willen werken aan herstel.
Heb huisarts gevraagd om psycholoog maar die vibdt beweging, structuur en pillen voor nu genoeg.
Dat is in eerste plaats het advies ja. Pas als blijkt dat dit niet helpt, dan wordt er doorverwezen naar een psycholoog of psychiater.
Dus, probeer eerst het opgestelde schema te volgen. Ik snap het gevoel van je vriend. Door dit advies van je huisarts in de wind te slaan, lijk je niet mee te willen werken aan herstel.
donderdag 24 januari 2013 om 15:42
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 15:16:
Klinkt alsof je het eerst te druk had met je baan om toe te geven aan een depressie. En als je dat dan wel doet, is het erg moeilijk om weer op gang te komen. Helemaal als het werken met/voor je vriend eigenlijk niet is wat je wil. Want dat idee krijg ik wel.
Ik heb wel eens gehoord dat de beste manier om van een burnout af te komen, is gewoon weer aan het werk te gaan
http://www.nrccarriere.nl/index.php/cms ... rie/20822/
Voor het gemak veeg ik depressie en burn-out maar even op een hoop...
Maar misschien staat de vriend van TO er wel hetzelfde is. Niet lullen, doorwerken, dan gaat het wel weer over.
Klinkt alsof je het eerst te druk had met je baan om toe te geven aan een depressie. En als je dat dan wel doet, is het erg moeilijk om weer op gang te komen. Helemaal als het werken met/voor je vriend eigenlijk niet is wat je wil. Want dat idee krijg ik wel.
Ik heb wel eens gehoord dat de beste manier om van een burnout af te komen, is gewoon weer aan het werk te gaan
http://www.nrccarriere.nl/index.php/cms ... rie/20822/
Voor het gemak veeg ik depressie en burn-out maar even op een hoop...
Maar misschien staat de vriend van TO er wel hetzelfde is. Niet lullen, doorwerken, dan gaat het wel weer over.
donderdag 24 januari 2013 om 15:44
Je vriend is blij met zijn bedrijf maar dat is zijn ding en hoeft zeker niet die van jou te worden en als hij daar wat in wil ereiken zal die dat toch zelf moeten doen. Jij hebt het recht om zelf te kijken wat je wilt met je toekomst want je bent niet een verlengstuk van je vriend.
Maar dat heeft niets te maken met je depressie en hoe je daar mee moet omgaan. Mijn man werd er ook wel eens wanhopig van, ik kon niks en wilde niks of de ene dag wilde ik zus en dan weer zo. Voor jezelf doodvermoeiend maar voor partner ook maar aan verwijten heb je helemaal niets en dat moet je hem misschien wel even duidelijk maken. Hoelang slik je nu AD? en ik zou toch naar een psycholoog gaan want AD alleen is niet genoeg en zeker niet als je thuis niet goed opgevangen wordt.
Maar dat heeft niets te maken met je depressie en hoe je daar mee moet omgaan. Mijn man werd er ook wel eens wanhopig van, ik kon niks en wilde niks of de ene dag wilde ik zus en dan weer zo. Voor jezelf doodvermoeiend maar voor partner ook maar aan verwijten heb je helemaal niets en dat moet je hem misschien wel even duidelijk maken. Hoelang slik je nu AD? en ik zou toch naar een psycholoog gaan want AD alleen is niet genoeg en zeker niet als je thuis niet goed opgevangen wordt.
donderdag 24 januari 2013 om 15:46
Maar ik wil het schema wel uitvoeren hoor. Maar het is voornamelijk mijn vriend die het tegenwerkt. Ik bedoel: ik weet dat het mijn verantwoordelijkheid is. Maar toch, als hij tot 3 uur tv gaat kijken en niet naar bed komt, dan heb ik ook niet zoveel zin om in bed te gaan liggen. Als hij laat opstaat dan heb ik niet veel zin om vroeg op te staan. Als hij een zooi maakt, heb ik geen zin op te ruimen. En zo verder. Hij heeft een paar weken alles gedaan om het me makkelijker te maken en toen ging het ook beter. Maar als ik een dag wat minder hard werk, dan geeft hij het helemaal op want ik doe niet genoeg en hij moet het allemaal alleen doen. En dan slaat hij het schema in de wind en ik dus ook. Ik moet dat schema voor mezelf aan gaan houden en niet voor hem of iemand anders. Maar zo voelt het nu wel, alsof ik beter wil worden omdat hij anders bij me weg gaat, omdat mijn ouders anders teleurgesteld zijn, omdat mijn vrienden anders bezorgd zijn. Ik wil het liefst gewoon helemaal niks. En als ik het schema volgen voor mijn vriend doe, bijvoorbeeld, en hij waardeert niet wat ik doe of de vooruitgang die ik boek dan is dat zeer demotiverend.