Psyche
alle pijlers
Effect depressie op relatie
donderdag 24 januari 2013 om 14:22
Mijn huisarts heeft me verteld dat ik een depressie heb. Maar mijn partner lijkt dat soms niet te snappen. Ik weet niet of ik nou gek ben of teveel verwacht, dus ben benieuwd wat jullie vinden of zoiets hebben meegemaakt.
Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.
Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.
Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.
Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.
Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.
Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.
Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.
Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.
Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.
Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.
Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.
Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.
Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.
Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.
donderdag 24 januari 2013 om 15:50
Ik slik mijn AD niet. Mijn dokter zei dat het niet veel bijwerkingen geeft en ik geloofde dat niet, dus ging het zelf nazoeken en dat heeft het dus wel. En ook doet het iets met je hersenen, wat de dokter ontkende, waardoor ik alleen maar achterdochtiger wordt. Waarom kan mijn arts niet gewoon eerlijk zijn? Ik las dat het effect van de pillen is dat je het huis uit kan komen om bijvoorbeeld te gaan sporten. Dus toen heb ik dat schema opgesteld omdat ik dan tegen mezelf kan zeggen: ik moet dit doen, anders moet ik aan de AD. En tot nu toe werkte dat goed. Het was ook mijn vriends idee dat ik niet aan de pillen zou moeten beginnen. En alles is hier (niet Nederland) zo duur: pillen maar ook therapie. Dus doe het liever zonder, want dan voel ik me helemaal schuldig want heb zelf dus niet echt een inkomen en gebruik dan het inkomen van mijn vriend voor mijn ziekte en dat vind ik niet fijn.
donderdag 24 januari 2013 om 15:55
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 15:47:
ik kan me voorstellen dat TO (onbewust) niet echt wil herstellen want dan moet ze weer bij vriend aan de bak.
Hoe voel je je bij het idee om dat bedrijf aan je vriend te laten en weer eigen werk te zoeken?Ik wil mijn vriend iever niet teleurstellen. Ik denk dat ik het werk wel leuk zou kunnen vinden, als ik mijn niet al te realistische plannen (of vage ideeen eigenlijk), gewoon achter me kan laten. Ook moet ik het idee om zelf een betere baan te krijgen of een doorbraak ofzo (vooral gericht op status dus) achter me laten. En dat zou ik ook graag achter me laten, want dat is vooral mijn ego dat spreekt. Ik vind het werken met mijn vriend leuk, het is interessant werk, ik denk dat ik er best goed in zou zijn en ik denk dat als ik niet met de depressie van doen had, het best goed zou gaan.
ik kan me voorstellen dat TO (onbewust) niet echt wil herstellen want dan moet ze weer bij vriend aan de bak.
Hoe voel je je bij het idee om dat bedrijf aan je vriend te laten en weer eigen werk te zoeken?Ik wil mijn vriend iever niet teleurstellen. Ik denk dat ik het werk wel leuk zou kunnen vinden, als ik mijn niet al te realistische plannen (of vage ideeen eigenlijk), gewoon achter me kan laten. Ook moet ik het idee om zelf een betere baan te krijgen of een doorbraak ofzo (vooral gericht op status dus) achter me laten. En dat zou ik ook graag achter me laten, want dat is vooral mijn ego dat spreekt. Ik vind het werken met mijn vriend leuk, het is interessant werk, ik denk dat ik er best goed in zou zijn en ik denk dat als ik niet met de depressie van doen had, het best goed zou gaan.
donderdag 24 januari 2013 om 15:57
quote:valentinamaria schreef op 24 januari 2013 @ 15:52:
jouw vriend heeft toch ook van jouw inkomen gebruik gemaakt toen zijn bedrijf slecht liep?Ja, en hij maakt er ook geen probleem van. Ik maak er een probleem van. Ik schaam me dat ik niet onafhankelijk meer ben. Ik wil niet dat het zorgt voor een onuitgesproken woede of teleurstelling, zoals ik dat wel voelde toen ik er alleen voor stond.
jouw vriend heeft toch ook van jouw inkomen gebruik gemaakt toen zijn bedrijf slecht liep?Ja, en hij maakt er ook geen probleem van. Ik maak er een probleem van. Ik schaam me dat ik niet onafhankelijk meer ben. Ik wil niet dat het zorgt voor een onuitgesproken woede of teleurstelling, zoals ik dat wel voelde toen ik er alleen voor stond.
donderdag 24 januari 2013 om 15:58
Als je nou op de goedkope manier een depressie op wilt lossen, dan moet je je daar wel zelf actief voor inzetten. Je gebruikt nu je vriend als excuus om je er niet aan te houden en dat is echt geen oplossing voor je gesteldheid. Ik denk dat het heel moeilijk is om in een relatie te kampen met een depressie, vooral om de verwachtingen die je van je partner hebt. Hij verwacht dat jij je best doet om beter te worden. Jij verwacht onvoorwaardelijke steun. Jullie laten het beide afweten omdat niet aan die verwachtingen voldaan wordt.
donderdag 24 januari 2013 om 16:01
Helaas is uit een depressie komen hetzelfde als stoppen met roken of afvallen. Je kunt iedereen van alles opleggen maar je moet het zelf doen. Je vriend beperkingen opleggen in zijn vrijheid is niet eerlijk. Jij moet je aan jouw structuur houden, niet hij want jij wilt beter worden. AD werkt inderdaad op je chemie omdat die verstoort is en dat ga je merken ook met AD. Let op dat je niet gaat zwelgen in je depressie want so far doe je er zelf weing aan behalve je kont tegen de krib goien.
donderdag 24 januari 2013 om 16:01
Ik wil mijn vriend iever niet teleurstellen.
Je hebt het over het teleurstellen van je vriend en van je ouders. Maar je moet leren om in de eerste plaats voor je eigen belangen op te komen. Je schreef ergens dat je het idee had dat het 'nut' van je depressie is. Ik denk dat je daar gelijk in hebt.
Je hebt het over het teleurstellen van je vriend en van je ouders. Maar je moet leren om in de eerste plaats voor je eigen belangen op te komen. Je schreef ergens dat je het idee had dat het 'nut' van je depressie is. Ik denk dat je daar gelijk in hebt.
.
donderdag 24 januari 2013 om 16:03
quote:valentinamaria schreef op 24 januari 2013 @ 15:59:
je maakt het jezelf wel makkelijk....
zijn je ouders echt zulke mensen die onmogelijke dingen van je verwachten of zit dat in je hoofd?Dat weet ik niet. Aan de ene kant zeggen ze (vooral mijn moeder) dat ze willen dat ik gelukkig ben, of dat nu op manier A of manier B is. Aan de andere kant zeggen ze (vooral mijn vader) dat door mijn gedrag ik natuurlijk nooit verder kan komen en laten ze doorschemeren dat ze hadden verwacht dat ik op dit punt in mijn leven toch wel verder zou zijn geklommen op de maatschappelijke ladder. Ze hebben zelf niet gestudeerd en ik vermoed dat ze dachten dat ómdat ik op de universiteit heb gestudeerd ik wel een of andere topfunctie zou kunnen krijgen na een paar jaar. Maar zo werkt dat dus niet. Ik ben ook redelijk teleurgesteld in mezelf, omdat mijn ouders mij dat plaatje al van jongs af aan voorhielden en het nu dus niet zo blijkt te zijn. Klinkt nogal stom, maar ergens voel ik dat zo.
je maakt het jezelf wel makkelijk....
zijn je ouders echt zulke mensen die onmogelijke dingen van je verwachten of zit dat in je hoofd?Dat weet ik niet. Aan de ene kant zeggen ze (vooral mijn moeder) dat ze willen dat ik gelukkig ben, of dat nu op manier A of manier B is. Aan de andere kant zeggen ze (vooral mijn vader) dat door mijn gedrag ik natuurlijk nooit verder kan komen en laten ze doorschemeren dat ze hadden verwacht dat ik op dit punt in mijn leven toch wel verder zou zijn geklommen op de maatschappelijke ladder. Ze hebben zelf niet gestudeerd en ik vermoed dat ze dachten dat ómdat ik op de universiteit heb gestudeerd ik wel een of andere topfunctie zou kunnen krijgen na een paar jaar. Maar zo werkt dat dus niet. Ik ben ook redelijk teleurgesteld in mezelf, omdat mijn ouders mij dat plaatje al van jongs af aan voorhielden en het nu dus niet zo blijkt te zijn. Klinkt nogal stom, maar ergens voel ik dat zo.
donderdag 24 januari 2013 om 16:03
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 16:00:
Misschien heb je gelijk nesse. Maar Ik voel niet alsof partner verwacht dat ik beter mijn best doe. Ik voel het alsof mijn partner er niet zoveel om geeft of ik me goed voel of niet, als ik mijn werk voor zijn bedrijf maar doe.Jouw gevoel is alleen momenteel niet echt betrouwbaar door je depressie. Je legt jezelf ook allerlei schuldgevoelens op (tov je ouders) die nergens op slaan.
Misschien heb je gelijk nesse. Maar Ik voel niet alsof partner verwacht dat ik beter mijn best doe. Ik voel het alsof mijn partner er niet zoveel om geeft of ik me goed voel of niet, als ik mijn werk voor zijn bedrijf maar doe.Jouw gevoel is alleen momenteel niet echt betrouwbaar door je depressie. Je legt jezelf ook allerlei schuldgevoelens op (tov je ouders) die nergens op slaan.
donderdag 24 januari 2013 om 16:10
quote:valentinamaria schreef op 24 januari 2013 @ 16:07:
eigenlijk sta je dus al levenslang onder druk, lastig.
zou je, zonder depressie, tevreden zijn met je eigen leven?Nee, niet echt. Ik had dus vooral een betere baan willen hebben. Ik had meer extrovert en assertief willen zijn. Ik had een groot huis willen hebben. Ik had eigenlijk het liefst geen kinderwens willen hebben (die ik dus wel heb), zodat ik me op mijn carriere had kunnen richten. Ik had graag de juiste vrienden in de juiste kringen gehad (die andere mensen om mij heen wel hebben, omdat ze bijvoorbeeld uit een bepaalde familie komen). Ik zou al die dingen willen hebben. En dan zou ik kunnen zeggen: dat heb ik bereikt, zo en nu ga ik doen waar ik écht zin in heb.
eigenlijk sta je dus al levenslang onder druk, lastig.
zou je, zonder depressie, tevreden zijn met je eigen leven?Nee, niet echt. Ik had dus vooral een betere baan willen hebben. Ik had meer extrovert en assertief willen zijn. Ik had een groot huis willen hebben. Ik had eigenlijk het liefst geen kinderwens willen hebben (die ik dus wel heb), zodat ik me op mijn carriere had kunnen richten. Ik had graag de juiste vrienden in de juiste kringen gehad (die andere mensen om mij heen wel hebben, omdat ze bijvoorbeeld uit een bepaalde familie komen). Ik zou al die dingen willen hebben. En dan zou ik kunnen zeggen: dat heb ik bereikt, zo en nu ga ik doen waar ik écht zin in heb.
donderdag 24 januari 2013 om 16:12
Ik heb nogal moeite dus met doen wat ik zelf leuk vind of wat ik wil doen, omdat ik het gevoel heb ergens aan te moeten voldoen. En pas als ik dat doel heb bereikt, mag ik eindelijk eens tijd aan wat ik zelf wil gaan besteden. Ik vind het nu dus ook heel moeilijk om te weten wat het is wat ik echt wil of echt voel.
donderdag 24 januari 2013 om 16:14
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 16:08:
zolang jij het gevoel hebt dat 'beter worden' betekent dat je weer dingen moet gaan doen die je enorm tegenstaan, nl voor je vriend werken, ga jij niet beter worden.Maar misschien kan ik deze dingen doen, gewoon om een ritme in mijn dag te hebben en het gevoel dat ik die baan dus wel aan kan en kan ik daarna eens gaan bekijken wat ik wil veranderen. Vanuit dit zwarte gat, waarin ik nogal irrationeel denk, bedenken hoe ik mijn leven ga omgooien lijkt me niet zo slim. Of?
zolang jij het gevoel hebt dat 'beter worden' betekent dat je weer dingen moet gaan doen die je enorm tegenstaan, nl voor je vriend werken, ga jij niet beter worden.Maar misschien kan ik deze dingen doen, gewoon om een ritme in mijn dag te hebben en het gevoel dat ik die baan dus wel aan kan en kan ik daarna eens gaan bekijken wat ik wil veranderen. Vanuit dit zwarte gat, waarin ik nogal irrationeel denk, bedenken hoe ik mijn leven ga omgooien lijkt me niet zo slim. Of?
donderdag 24 januari 2013 om 16:15
Ik denk dat het je niet gaat lukken om van je depressie af te komen op de goedkope manier; je manier van denken is op zijn zachtst gezegd nogal ehm fucked up. Je verwacht allerlei zaken van jezelf, van het leven en van anderen die niet realistisch zijn en legt jezelf zo'n ontzettende druk op dat je alleen maar kán falen. Die gedachtengang ga je niet regelen met wandelen en regelmaat.
donderdag 24 januari 2013 om 16:15
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 15:50:
alleen maar achterdochtiger wordt. Waarom kan mijn arts niet gewoon eerlijk zijn? Ik las dat ...Even los van de andere dingen, als je je arts niet (meer) vertrouwd, zoek dan een andere (kan waarschijnlijk via huisarts) , het is zinloos nog naar een arts te gaan die je toch niet vertrouwd.
alleen maar achterdochtiger wordt. Waarom kan mijn arts niet gewoon eerlijk zijn? Ik las dat ...Even los van de andere dingen, als je je arts niet (meer) vertrouwd, zoek dan een andere (kan waarschijnlijk via huisarts) , het is zinloos nog naar een arts te gaan die je toch niet vertrouwd.
donderdag 24 januari 2013 om 16:17
Ik wil eigenlijk ook niet tegen vriend zeggen dat ik wat anders wil doen. Ik heb het wel eens gezegd, maar niet al te serieus. Ik had eens tegen andere mensen tijdens een etentje waar vriend ook bij was gezegd dat ik misschien eens vrijwilligerswerk moet gaan doen in een andere branche (want banen zijn er amper). Die mensen vonden dat een goed idee en waren heel enthousiast. Mijn vriend merkte achteraf op dat ze het dus niet zo goed vonden dat ik voor mijn vriend werkte. Dat idee had ik dus ook. Op zo'n moment zegt vriend dan ook: misschien moet je dat dan maar doen. Maar op andere momenten is hij dan weer heel teleurgesteld dat zijn bedrijf niet mijn volle aandacht krijgt.
donderdag 24 januari 2013 om 16:19
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 16:10:
[...]
Nee, niet echt. Ik had dus vooral een betere baan willen hebben. Ik had meer extrovert en assertief willen zijn. Ik had een groot huis willen hebben. Ik had eigenlijk het liefst geen kinderwens willen hebben (die ik dus wel heb), zodat ik me op mijn carriere had kunnen richten. Ik had graag de juiste vrienden in de juiste kringen gehad (die andere mensen om mij heen wel hebben, omdat ze bijvoorbeeld uit een bepaalde familie komen). Ik zou al die dingen willen hebben. En dan zou ik kunnen zeggen: dat heb ik bereikt, zo en nu ga ik doen waar ik écht zin in heb.Klinkt een beetje als het gras van de buren...
[...]
Nee, niet echt. Ik had dus vooral een betere baan willen hebben. Ik had meer extrovert en assertief willen zijn. Ik had een groot huis willen hebben. Ik had eigenlijk het liefst geen kinderwens willen hebben (die ik dus wel heb), zodat ik me op mijn carriere had kunnen richten. Ik had graag de juiste vrienden in de juiste kringen gehad (die andere mensen om mij heen wel hebben, omdat ze bijvoorbeeld uit een bepaalde familie komen). Ik zou al die dingen willen hebben. En dan zou ik kunnen zeggen: dat heb ik bereikt, zo en nu ga ik doen waar ik écht zin in heb.Klinkt een beetje als het gras van de buren...
donderdag 24 januari 2013 om 16:20