Psyche
alle pijlers
Effect depressie op relatie
donderdag 24 januari 2013 om 14:22
Mijn huisarts heeft me verteld dat ik een depressie heb. Maar mijn partner lijkt dat soms niet te snappen. Ik weet niet of ik nou gek ben of teveel verwacht, dus ben benieuwd wat jullie vinden of zoiets hebben meegemaakt.
Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.
Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.
Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.
Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.
Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.
Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.
Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.
Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.
Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.
Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.
Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.
Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.
Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.
Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.
donderdag 24 januari 2013 om 16:24
Je wilt heel veel, deels omdat je het gevoel hebt dat je heel veel moet, en dat is een van de redenen van je depressie. Maar je wilt geen therapie, je slikt je pillen niet, je houdt je niet aan het schema wat je hebt opgesteld. Ik kan me dan wel voorstellen dat je vriend dan een beetje wanhopig wordt. Los gezien van de vraag of hij verder gelijk heeft: je helpt jezelf op deze manier niet. En als ik lees hoe je over dingen denkt, dan vraag ik me ook ernstig af of je er met alleen pillen gaat komen (zeker als je die ook nog eens niet slikt). Je gevoelens hebben een oorzaak, als je daar niet serieus mee aan de slag gaat kan je de rest van je leven aan symptoombestrijding doen maar de oorsprong van je problemen zal niet verdwijnen.
donderdag 24 januari 2013 om 16:25
quote:valentinamaria schreef op 24 januari 2013 @ 16:20:
poeh, jij wilt veel, en ook tegelijk.
idd nogal fucked up.
als je dit allemaal bereikt hebt ben je vast te oud om er nog van te genieten.Er zijn anders genoeg mensen in mijn buurt die dat allemaal wel hebben bereikt. Het verschil is dat zij een passie hebben voor wat ze doen en daardoor goed zijn. Ik heb dat niet echt. Maar ik heb het gevoel omdat ik nu eenmaal dit vak heb gestudeerd, ik niet echt iets anders kan of mag voordat ik dit vak voldoende heb uitgeoefend ofzo. Daar moet ik vanaf. Ik moet gewoon iets gaan doen waar ik voldoening uit haal. Maar wat is dat dan? En hoe kom ik daarachter? En durf ik de risico's wel te nemen? Want het werk dat ik nu doe, daar ben ik op zich goed in en het gaat me makkelijk af.
poeh, jij wilt veel, en ook tegelijk.
idd nogal fucked up.
als je dit allemaal bereikt hebt ben je vast te oud om er nog van te genieten.Er zijn anders genoeg mensen in mijn buurt die dat allemaal wel hebben bereikt. Het verschil is dat zij een passie hebben voor wat ze doen en daardoor goed zijn. Ik heb dat niet echt. Maar ik heb het gevoel omdat ik nu eenmaal dit vak heb gestudeerd, ik niet echt iets anders kan of mag voordat ik dit vak voldoende heb uitgeoefend ofzo. Daar moet ik vanaf. Ik moet gewoon iets gaan doen waar ik voldoening uit haal. Maar wat is dat dan? En hoe kom ik daarachter? En durf ik de risico's wel te nemen? Want het werk dat ik nu doe, daar ben ik op zich goed in en het gaat me makkelijk af.
donderdag 24 januari 2013 om 16:27
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 16:14:
[...]
Maar misschien kan ik deze dingen doen, gewoon om een ritme in mijn dag te hebben en het gevoel dat ik die baan dus wel aan kan en kan ik daarna eens gaan bekijken wat ik wil veranderen. Vanuit dit zwarte gat, waarin ik nogal irrationeel denk, bedenken hoe ik mijn leven ga omgooien lijkt me niet zo slim. Of?
Ik denk dat je je depressie in stand gaat houden omdat je een enorme afkeer hebt van het werken voor je vriend. Waarom zou je werken aan je herstel als dat betekent dat je weer bij hem aan de bak moet.
Je moet weer het gevoel hebben aan je eigen leven en aan je eigen doelen te werken. Daar wil je eerder je bed voor uitkomen.
[...]
Maar misschien kan ik deze dingen doen, gewoon om een ritme in mijn dag te hebben en het gevoel dat ik die baan dus wel aan kan en kan ik daarna eens gaan bekijken wat ik wil veranderen. Vanuit dit zwarte gat, waarin ik nogal irrationeel denk, bedenken hoe ik mijn leven ga omgooien lijkt me niet zo slim. Of?
Ik denk dat je je depressie in stand gaat houden omdat je een enorme afkeer hebt van het werken voor je vriend. Waarom zou je werken aan je herstel als dat betekent dat je weer bij hem aan de bak moet.
Je moet weer het gevoel hebben aan je eigen leven en aan je eigen doelen te werken. Daar wil je eerder je bed voor uitkomen.
.
donderdag 24 januari 2013 om 16:28
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 16:25:
[...]
Er zijn anders genoeg mensen in mijn buurt die dat allemaal wel hebben bereikt.
En dus moet jij het ook? En dus heb je gefaald, omdat het niet is gelukt?
Het verschil is dat zij een passie hebben voor wat ze doen en daardoor goed zijn. Is dat zo?
Ik heb dat niet echt. Maar ik heb het gevoel omdat ik nu eenmaal dit vak heb gestudeerd, ik niet echt iets anders kan of mag voordat ik dit vak voldoende heb uitgeoefend ofzo.
Sorry dat ik het zo hard stel, maar dit is totale onzin.
Daar moet ik vanaf. Ik moet gewoon iets gaan doen waar ik voldoening uit haal. Maar wat is dat dan? En hoe kom ik daarachter? En durf ik de risico's wel te nemen? Want het werk dat ik nu doe, daar ben ik op zich goed in en het gaat me makkelijk af.Als je zoveel vragen hebt, dan zou ik toch eens serieus aan therapie gaan denken. Want dan leer je juist met dit soort vragen en onzekerheden omgaan.
[...]
Er zijn anders genoeg mensen in mijn buurt die dat allemaal wel hebben bereikt.
En dus moet jij het ook? En dus heb je gefaald, omdat het niet is gelukt?
Het verschil is dat zij een passie hebben voor wat ze doen en daardoor goed zijn. Is dat zo?
Ik heb dat niet echt. Maar ik heb het gevoel omdat ik nu eenmaal dit vak heb gestudeerd, ik niet echt iets anders kan of mag voordat ik dit vak voldoende heb uitgeoefend ofzo.
Sorry dat ik het zo hard stel, maar dit is totale onzin.
Daar moet ik vanaf. Ik moet gewoon iets gaan doen waar ik voldoening uit haal. Maar wat is dat dan? En hoe kom ik daarachter? En durf ik de risico's wel te nemen? Want het werk dat ik nu doe, daar ben ik op zich goed in en het gaat me makkelijk af.Als je zoveel vragen hebt, dan zou ik toch eens serieus aan therapie gaan denken. Want dan leer je juist met dit soort vragen en onzekerheden omgaan.
donderdag 24 januari 2013 om 16:28
Als je depressief bent, is dat een goed moment om even niets van jezelf te eisen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dat wel.
Het zoeken naar status (door goede baan, de 'juiste' mensen te kennen, etc.) geeft mij het idee dat je nogal onzeker bent van jezelf. Die onzekerheid moet je aanpakken. Want ook al bereik je al die dingen die je wil bereiken, die onzekerheid zal dan toch blijven, want het zal nooit goed genoeg zijn.
(Leuk plaatje trouwens, Maple Town!)
Het zoeken naar status (door goede baan, de 'juiste' mensen te kennen, etc.) geeft mij het idee dat je nogal onzeker bent van jezelf. Die onzekerheid moet je aanpakken. Want ook al bereik je al die dingen die je wil bereiken, die onzekerheid zal dan toch blijven, want het zal nooit goed genoeg zijn.
(Leuk plaatje trouwens, Maple Town!)
donderdag 24 januari 2013 om 16:33
quote:raisyday schreef op 24 januari 2013 @ 16:28:
Als je depressief bent, is dat een goed moment om even niets van jezelf te eisen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dat wel.
Het zoeken naar status (door goede baan, de 'juiste' mensen te kennen, etc.) geeft mij het idee dat je nogal onzeker bent van jezelf. Die onzekerheid moet je aanpakken. Want ook al bereik je al die dingen die je wil bereiken, die onzekerheid zal dan toch blijven, want het zal nooit goed genoeg zijn.
(Leuk plaatje trouwens, Maple Town!)Beetje tegenstrijdig dit.
Als je depressief bent, is dat een goed moment om even niets van jezelf te eisen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dat wel.
Het zoeken naar status (door goede baan, de 'juiste' mensen te kennen, etc.) geeft mij het idee dat je nogal onzeker bent van jezelf. Die onzekerheid moet je aanpakken. Want ook al bereik je al die dingen die je wil bereiken, die onzekerheid zal dan toch blijven, want het zal nooit goed genoeg zijn.
(Leuk plaatje trouwens, Maple Town!)Beetje tegenstrijdig dit.
.
donderdag 24 januari 2013 om 16:43
quote:madille schreef op 24 januari 2013 @ 16:17:
Ik wil eigenlijk ook niet tegen vriend zeggen dat ik wat anders wil doen. Dat wil je wel maar je durft het niet, Vandaar het onderstaande proefbalonnetje
Ik heb het wel eens gezegd, maar niet al te serieus. Ik had eens tegen andere mensen tijdens een etentje waar vriend ook bij was gezegd dat ik misschien eens vrijwilligerswerk moet gaan doen in een andere branche (want banen zijn er amper).
Die mensen vonden dat een goed idee en waren heel enthousiast. Mijn vriend merkte achteraf op dat ze het dus niet zo goed vonden dat ik voor mijn vriend werkte. Dat idee had ik dus ook.
Wat een rare conclusie, van jullie allebei. En al vonden die mensen dat, so what. Het is jullie/jouw leven. Maar het ligt meer voor de hand dat ze enthouisiast deden omdat mensen nu eenmaal positief willen doen, tijdens zo'n etentje.
Op zo'n moment zegt vriend dan ook: misschien moet je dat dan maar doen. Maar op andere momenten is hij dan weer heel teleurgesteld dat zijn bedrijf niet mijn volle aandacht krijgt.
Tuurlijk is hij teleurgesteld. Maar het is uiteindelijk zijn bedrijf, niet het jouwe. Hij mag al blij zijn dat je hem geholpen hebt.Je moet leren om meer voor jezelf te leven en minder voor anderen. Wat je nu doet leidt tot frustraties en -jawel- depressie.
Ik wil eigenlijk ook niet tegen vriend zeggen dat ik wat anders wil doen. Dat wil je wel maar je durft het niet, Vandaar het onderstaande proefbalonnetje
Ik heb het wel eens gezegd, maar niet al te serieus. Ik had eens tegen andere mensen tijdens een etentje waar vriend ook bij was gezegd dat ik misschien eens vrijwilligerswerk moet gaan doen in een andere branche (want banen zijn er amper).
Die mensen vonden dat een goed idee en waren heel enthousiast. Mijn vriend merkte achteraf op dat ze het dus niet zo goed vonden dat ik voor mijn vriend werkte. Dat idee had ik dus ook.
Wat een rare conclusie, van jullie allebei. En al vonden die mensen dat, so what. Het is jullie/jouw leven. Maar het ligt meer voor de hand dat ze enthouisiast deden omdat mensen nu eenmaal positief willen doen, tijdens zo'n etentje.
Op zo'n moment zegt vriend dan ook: misschien moet je dat dan maar doen. Maar op andere momenten is hij dan weer heel teleurgesteld dat zijn bedrijf niet mijn volle aandacht krijgt.
Tuurlijk is hij teleurgesteld. Maar het is uiteindelijk zijn bedrijf, niet het jouwe. Hij mag al blij zijn dat je hem geholpen hebt.Je moet leren om meer voor jezelf te leven en minder voor anderen. Wat je nu doet leidt tot frustraties en -jawel- depressie.
.
donderdag 24 januari 2013 om 16:45
donderdag 24 januari 2013 om 16:46
Wat een nare situatie! Misshien moet je loslaten wat andere willen/ verwahten en gaan doe wt je leuk lijkt... Ik denk (en ik heb wat ervaring met depressie) dat in jou geval pillen je lijden wat verzachten, maar verder komen doe je er niet mee... Als pillen/ therapie daar echt heel duur is, kun je online training overwegen in Nederland, als je het zelf betaald is dan misschien goedkoper?!
donderdag 24 januari 2013 om 16:47
Voor mij is een echte leuke baan dé beste manier om mijn depressie in bedwang te houden. Jij geeft aan bang te zijn je vriend teleur te stellen. Op dit moment doe je dacht echter toch al, want je werkt nu ook niet in zijn bedrijf. En zoals het nu gaat ziet het er ook niet naar uit dat dit 1,2,3 gaat veranderen. Als vriend kan kiezen tussen een depressieve thuis zittende jij en een vrolijker, bij een ander bedrijf werkende jij, dan vermoed ik zomaar dat die laatste optie stukken aantrekkelijker is; ondanks zijn teleurstelling.
Een tweede punt waar ik me keer op keer over verwonder in jouw topics is de constante ongelijkwaardigheid die ik meen te bespeuren in jullie relatie. Eerst draaide jij overal voor op terwijl hij zijn bedrijf aan het op bouwen was; dit ben jij hem gaan verwijten. Nu draait hij overal voor op terwijl jij depressief thuis zit en vind jij ook eigenlijk dat je dit wel een beetje verdiend hebt door het verleden. Ook blijf je maar in het verleden hangen als het gaat om de zekerheid in jullie relatie: hij heeft je pas te laat ten huwelijk gevraagd en voor jou is dat een teken dat hij daarvoor dús niet serieus met je was (terwijl je hopelijk ook wel weet dat trouwen niet perse iets te maken heeft met wel of niet serieus zijn, en al helemáál niet als het een financiele afweging is). Laat dat verleden nu toch eens los en streef ernaar om NU een gelijkwaardige relatie te hebben en niet een relatie waarin je nog steeds alle acties en situaties uit het verleden op een weegschaal aan het leggen bent.
Een tweede punt waar ik me keer op keer over verwonder in jouw topics is de constante ongelijkwaardigheid die ik meen te bespeuren in jullie relatie. Eerst draaide jij overal voor op terwijl hij zijn bedrijf aan het op bouwen was; dit ben jij hem gaan verwijten. Nu draait hij overal voor op terwijl jij depressief thuis zit en vind jij ook eigenlijk dat je dit wel een beetje verdiend hebt door het verleden. Ook blijf je maar in het verleden hangen als het gaat om de zekerheid in jullie relatie: hij heeft je pas te laat ten huwelijk gevraagd en voor jou is dat een teken dat hij daarvoor dús niet serieus met je was (terwijl je hopelijk ook wel weet dat trouwen niet perse iets te maken heeft met wel of niet serieus zijn, en al helemáál niet als het een financiele afweging is). Laat dat verleden nu toch eens los en streef ernaar om NU een gelijkwaardige relatie te hebben en niet een relatie waarin je nog steeds alle acties en situaties uit het verleden op een weegschaal aan het leggen bent.
donderdag 24 januari 2013 om 16:48
Raisyday, ik snap wel wat je bedoelt, denk ik. Ik weet dat ik voor mezelf die hoge lat moet weghalen, zodat de weg openstaat naar iets anders. Wat dat anders is, weet ik nog niet. Maar tegelijkertijd moet ik bijvoorbeeld niet op mijn luie gat blijven zitten en dan bijvoorbeeld ook maar niet sporten. Ik moet gewoon de deur uitgaan en dan wandelen of sporten. Gewoon doen. Ik wil best mijn onzekerheid aanpakken, maar hoe dan? En het is best vreemd dat dit onzekerheid zou zijn, want als ik mezelf vergelijk met anderen ben ik eigenlijk over veel dingen best wel zeker. Misschien te zeker. Dat ik denk dat mijn mening de juiste is bijvoorbeeld, terwijl anderen dat veel minder hebben.
donderdag 24 januari 2013 om 16:50
quote:raisyday schreef op 24 januari 2013 @ 16:47:
Impala, minder van jezelf eisen betekent dat je minder van jezelf moet?
Minder van jezelf eisen is niet hetzelfde als niks, wat je eerder schreef. En het gaat er natuurlijk om dat je leert welke eisen aan jezelf reëel zijn en welke niet.
Met helemaal niks van jezelf eisen kom je ook nergens.
Impala, minder van jezelf eisen betekent dat je minder van jezelf moet?
Minder van jezelf eisen is niet hetzelfde als niks, wat je eerder schreef. En het gaat er natuurlijk om dat je leert welke eisen aan jezelf reëel zijn en welke niet.
Met helemaal niks van jezelf eisen kom je ook nergens.
.
donderdag 24 januari 2013 om 16:52
quote:impala schreef op 24 januari 2013 @ 16:43:
[...]
Je moet leren om meer voor jezelf te leven en minder voor anderen. Wat je nu doet leidt tot frustraties en -jawel- depressie.Ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Ik heb het hier al eens eerder met psychologen over gehad, maar ik heb nog niet echt een oplossing gehoord. Ik weet alleen dat ik perfectionistisch ben, maar dat wist ik daarvoor ook. Door die depressie ben ik wel een stuk minder perfectionistisch geworden en dat is best fijn! Ik kan nu denken van: boeien dat doe ik dan maar wat minder goed. Alleen is het jammer dat ik nu perfectionistisch ben over de verkeerde dingen (een spiegel schoonmaken bijvoorbeeld). Maar echte oplossingen... Hoe zouden ze dat bij een therapeut doen? Je slechte gedachten ombuigen in goede?
[...]
Je moet leren om meer voor jezelf te leven en minder voor anderen. Wat je nu doet leidt tot frustraties en -jawel- depressie.Ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Ik heb het hier al eens eerder met psychologen over gehad, maar ik heb nog niet echt een oplossing gehoord. Ik weet alleen dat ik perfectionistisch ben, maar dat wist ik daarvoor ook. Door die depressie ben ik wel een stuk minder perfectionistisch geworden en dat is best fijn! Ik kan nu denken van: boeien dat doe ik dan maar wat minder goed. Alleen is het jammer dat ik nu perfectionistisch ben over de verkeerde dingen (een spiegel schoonmaken bijvoorbeeld). Maar echte oplossingen... Hoe zouden ze dat bij een therapeut doen? Je slechte gedachten ombuigen in goede?
donderdag 24 januari 2013 om 16:52
Ik heb al vaker opmerkingen van gelezen dat je graag status wilt, dat je had willen opgroeien in een ander soort omgeving waar je alvast een netwerk zou hebben gehad voor een toekomstige carriere, waar je bepaalde etiquette zou hebben geleerd, in hogere kringen zou hebben verkeerd etc.
Je kijkt zo op tegen mensen die dat hebben, daar heb ik me al vaker over verbaasd.
Het lijkt me deels frustratie, omdat jij het allemaal niet hebt (en dat in het bedrijf van jouw vriend ook niet zult hebben), maar deels ook een ontevredenheid waar je aan zult moeten werken.
Is jouw vriend wel 'goed genoeg' voor jou, om het maar eens cru te zeggen?
Je kijkt zo op tegen mensen die dat hebben, daar heb ik me al vaker over verbaasd.
Het lijkt me deels frustratie, omdat jij het allemaal niet hebt (en dat in het bedrijf van jouw vriend ook niet zult hebben), maar deels ook een ontevredenheid waar je aan zult moeten werken.
Is jouw vriend wel 'goed genoeg' voor jou, om het maar eens cru te zeggen?
donderdag 24 januari 2013 om 16:53
quote:Saphira schreef op 24 januari 2013 @ 16:47:
Voor mij is een echte leuke baan dé beste manier om mijn depressie in bedwang te houden. Jij geeft aan bang te zijn je vriend teleur te stellen. Op dit moment doe je dacht echter toch al, want je werkt nu ook niet in zijn bedrijf. En zoals het nu gaat ziet het er ook niet naar uit dat dit 1,2,3 gaat veranderen. Als vriend kan kiezen tussen een depressieve thuis zittende jij en een vrolijker, bij een ander bedrijf werkende jij, dan vermoed ik zomaar dat die laatste optie stukken aantrekkelijker is; ondanks zijn teleurstelling.
Een tweede punt waar ik me keer op keer over verwonder in jouw topics is de constante ongelijkwaardigheid die ik meen te bespeuren in jullie relatie. Eerst draaide jij overal voor op terwijl hij zijn bedrijf aan het op bouwen was; dit ben jij hem gaan verwijten. Nu draait hij overal voor op terwijl jij depressief thuis zit en vind jij ook eigenlijk dat je dit wel een beetje verdiend hebt door het verleden. Ook blijf je maar in het verleden hangen als het gaat om de zekerheid in jullie relatie: hij heeft je pas te laat ten huwelijk gevraagd en voor jou is dat een teken dat hij daarvoor dús niet serieus met je was (terwijl je hopelijk ook wel weet dat trouwen niet perse iets te maken heeft met wel of niet serieus zijn, en al helemáál niet als het een financiele afweging is). Laat dat verleden nu toch eens los en streef ernaar om NU een gelijkwaardige relatie te hebben en niet een relatie waarin je nog steeds alle acties en situaties uit het verleden op een weegschaal aan het leggen bent.
Goeie post.
Laat het verleden los, maar trek er wel lering uit.
Je hebt er nu nog last van, dat je toen meer voor je vriend hebt geleefd dan voor jezelf. Als je zo door gaat stapelen de frustraties zich verder op.
Voor mij is een echte leuke baan dé beste manier om mijn depressie in bedwang te houden. Jij geeft aan bang te zijn je vriend teleur te stellen. Op dit moment doe je dacht echter toch al, want je werkt nu ook niet in zijn bedrijf. En zoals het nu gaat ziet het er ook niet naar uit dat dit 1,2,3 gaat veranderen. Als vriend kan kiezen tussen een depressieve thuis zittende jij en een vrolijker, bij een ander bedrijf werkende jij, dan vermoed ik zomaar dat die laatste optie stukken aantrekkelijker is; ondanks zijn teleurstelling.
Een tweede punt waar ik me keer op keer over verwonder in jouw topics is de constante ongelijkwaardigheid die ik meen te bespeuren in jullie relatie. Eerst draaide jij overal voor op terwijl hij zijn bedrijf aan het op bouwen was; dit ben jij hem gaan verwijten. Nu draait hij overal voor op terwijl jij depressief thuis zit en vind jij ook eigenlijk dat je dit wel een beetje verdiend hebt door het verleden. Ook blijf je maar in het verleden hangen als het gaat om de zekerheid in jullie relatie: hij heeft je pas te laat ten huwelijk gevraagd en voor jou is dat een teken dat hij daarvoor dús niet serieus met je was (terwijl je hopelijk ook wel weet dat trouwen niet perse iets te maken heeft met wel of niet serieus zijn, en al helemáál niet als het een financiele afweging is). Laat dat verleden nu toch eens los en streef ernaar om NU een gelijkwaardige relatie te hebben en niet een relatie waarin je nog steeds alle acties en situaties uit het verleden op een weegschaal aan het leggen bent.
Goeie post.
Laat het verleden los, maar trek er wel lering uit.
Je hebt er nu nog last van, dat je toen meer voor je vriend hebt geleefd dan voor jezelf. Als je zo door gaat stapelen de frustraties zich verder op.
.
donderdag 24 januari 2013 om 16:55
donderdag 24 januari 2013 om 16:57
Saphira, je hebt gelijk over onze relatie. Bij onze ruzie van net kwamen er weer allerlei oude dingen boven water. Ook van zijn kant. We moeten dat loslaten. Maar dat is best moeilijk als het nog steeds pijn doet. En van zijn kant snap ik het ook wel: vraag ik madille ten huwelijk is het nog niet goed. Het is ook niet snel goed Ik ga daar nog eens over nadenken. Ik hoop dat ik dat achter me kan laten. En vooral dat ik mijn gevoel recht te hebben op niet gebruik om langer in een depressie te blijven zitten want dat is voor niemand goed.
donderdag 24 januari 2013 om 17:04
Perezosa, je hebt daar ook gelijk in. Ik vind dat eigenlijk best erg. Ook dat ik blij ben met 'gewone' mensen om te kunnen gaan (in tegenstelling tot sommige mensen om mij heen) en dat ik blij ben van een normale (en niet een rijke) achtergrond te komen. Lijkt wel leuk, maar eigenlijk zegt dat dus alleen maar dat ik een verschil zie tussen groepen mensen, laten we ze de rijken en de armen noemen of de hogeropgeleiden en lageropgeleiden. Dat is dus helemaal niet zo leuk. Ik zou ook niet weten waar dat vandaan komt, eerlijk gezegd.
donderdag 24 januari 2013 om 17:04
Je hebt het jezelf lastig gemaakt, het is niet de schuld van anderen.
Je hebt je in je hoofd gehaald dat iedereen verwachtingen heeft van jou en dat jij daar ook nog eens aan moet voldoen.
De mensen die echt van je houden zullen dat nog steeds doen als je het roer omgooit en iets heel anders gaat doen.
Je hebt zo weinig energie en zin om je bed uit te komen omdat je niet blij bent met je leven. Je kunt dan wel stug doorgaan met doen wat je al deed, maar je lichaam vertelt je dat het anders moet.
Ze zullen ook van je houden als je een verkeerde beslissing maakt, of twee of drie. Misschien moeten ze even wennen en zijn ze niet meteen heel supportive want alle verandering is spannend en mensen neigen snel naar het veilige en bekende. maar uiteindelijk hou je die mensen over die er echt toe doen. Of je vriend daarbij zit valt te bezien. Ik krijg de indruk dat je omdat je nog twijfels hebt zelf het ook niet duidelijk brengt naar je vriend. Laat hem weten dat je het roer wil omgooien, en alleen nog niet weet hoe precies. Dat je voorlopig niets aan zijn bedrijf wil doen omdat je die energie nodig hebt voor ontdekken waar je gelukkig van word. Leg uit dat je van hem verwacht dat hij je daar qua tijd en financien de ruimte voor geeft, omdat jij ook ooit zo voor hem hebt gezorgd. Vervolgens ga je doen wat je wil. Waarschijnlijk ga je een paar dagen in bed liggen, al was het maar voor de angst voor wat je nog gaat beleven. Na een paar dagen ga je jezelf vervelen en dan ga je eens wat doen. gewoon wat je wil. Alsof je een sabbatical hebt. Niks moeten, alles mogen en vooral maar zien. Misschien maak je een schilderij, misschien ga je iets nieuws koken of bakken, wandelen zoals je erder al aangaf. Het is wel goed om regelmatig buiten de deur te komen, voor beweging, vitamine D en contact met andere mensen. Maak een praatje in de supermarkt met een onbekende of bel eens wat mensen zomaar op. Wie weet gaat het dat ene contact zijn waardoor je aan het vrijwilligersbaantje komt, of waardoor je nieuw inzicht krijgt in wat je wil. Heb vooral eens ruggegraat voor jezelf. Is het egoistisch? Misschien wel, maar het is een fase die nodig is om je energie terug te vinden om uiteindelijke een leukere vriendin te zijn. Go for it!
(ps; ik heb zelf zoiets gedaan dus... mocht je meer info willen over mijn ervaringen en af en toe een duwtje in je rug dan kunnen we wel mailen als je wil)
Je hebt je in je hoofd gehaald dat iedereen verwachtingen heeft van jou en dat jij daar ook nog eens aan moet voldoen.
De mensen die echt van je houden zullen dat nog steeds doen als je het roer omgooit en iets heel anders gaat doen.
Je hebt zo weinig energie en zin om je bed uit te komen omdat je niet blij bent met je leven. Je kunt dan wel stug doorgaan met doen wat je al deed, maar je lichaam vertelt je dat het anders moet.
Ze zullen ook van je houden als je een verkeerde beslissing maakt, of twee of drie. Misschien moeten ze even wennen en zijn ze niet meteen heel supportive want alle verandering is spannend en mensen neigen snel naar het veilige en bekende. maar uiteindelijk hou je die mensen over die er echt toe doen. Of je vriend daarbij zit valt te bezien. Ik krijg de indruk dat je omdat je nog twijfels hebt zelf het ook niet duidelijk brengt naar je vriend. Laat hem weten dat je het roer wil omgooien, en alleen nog niet weet hoe precies. Dat je voorlopig niets aan zijn bedrijf wil doen omdat je die energie nodig hebt voor ontdekken waar je gelukkig van word. Leg uit dat je van hem verwacht dat hij je daar qua tijd en financien de ruimte voor geeft, omdat jij ook ooit zo voor hem hebt gezorgd. Vervolgens ga je doen wat je wil. Waarschijnlijk ga je een paar dagen in bed liggen, al was het maar voor de angst voor wat je nog gaat beleven. Na een paar dagen ga je jezelf vervelen en dan ga je eens wat doen. gewoon wat je wil. Alsof je een sabbatical hebt. Niks moeten, alles mogen en vooral maar zien. Misschien maak je een schilderij, misschien ga je iets nieuws koken of bakken, wandelen zoals je erder al aangaf. Het is wel goed om regelmatig buiten de deur te komen, voor beweging, vitamine D en contact met andere mensen. Maak een praatje in de supermarkt met een onbekende of bel eens wat mensen zomaar op. Wie weet gaat het dat ene contact zijn waardoor je aan het vrijwilligersbaantje komt, of waardoor je nieuw inzicht krijgt in wat je wil. Heb vooral eens ruggegraat voor jezelf. Is het egoistisch? Misschien wel, maar het is een fase die nodig is om je energie terug te vinden om uiteindelijke een leukere vriendin te zijn. Go for it!
(ps; ik heb zelf zoiets gedaan dus... mocht je meer info willen over mijn ervaringen en af en toe een duwtje in je rug dan kunnen we wel mailen als je wil)
Lorem Ipsum