Effect depressie op relatie

Mijn huisarts heeft me verteld dat ik een depressie heb. Maar mijn partner lijkt dat soms niet te snappen. Ik weet niet of ik nou gek ben of teveel verwacht, dus ben benieuwd wat jullie vinden of zoiets hebben meegemaakt.



Mijn vriend en ik werken samen in ons bedrijf. Ik kwam een tijd amper mijn bed uit. Ik dacht dat dat kwam omdat mijn vorige baan zo zwaar was. Mijn vriend had daar geen probleem mee, omdat het maar tijdelijk was.



Toen bleek dat ik eigenlijk nergens zin in bleef hebben. Het enige dat ik deed was surfen op het internet, slapen, tv kijken. Mijn vriend zei dan wel eens dat hij wou dat ik meer voor het bedrijf zou doen en dat deed ik na een ruzie dan ook wel, voor eventjes.



Maar ik werd steeds ongelukkiger met mezelf, ik keek nergens naar uit, was niet echt blij op momenten waarop ik blij moet zijn (vakantie bijvoorbeeld), voelde me een loser want ik deed niks en voel me of ik iedereen teleurstel. Dus ik ben naar de dokter gegaan en die zegt depressie.



Ik heb het uit proberen te leggen aan vriend maar hij denkt dat ik treurig ben. Maar dat is het niet eens echt. Ik bedoel, ik weet dat ik objectief gezien best blij mag zijn met mijn leven en kijk op zich uit naar onze toekomst samen. Ik geloof alleen niet in mijn kunnen, ik krijg echt niks gedaan en voel me daar ook schuldig over. Ik heb samen met vriend een schema opgesteld met sport, slaaptijden, gezond eten, hobby en werk.



Mijn vriend is nu telkens heel teleurgesteld als ik mijn schema niet aanhoudt. Ook blijft hij maar herhalen hoe hij er qua inkomen binnenhalen alleen voorstaat, hoe ik niet eens achter mezelf opruim terwijl hij zo hard werkt. Als ik wel mijn hobby doe en werk iets minder of als ik in zijn ogen lang met vrienden bel, dan wordt hij boos.



Ik ben het wel met hem eens en snap dat het voor hem ook vermoeiend is dat ik zo ben, maar het helpt mij niet echt. Ik heb gewoon het idee dat ik altijd de sterke in onze relatie moet zijn.



Hij haalt er nu allemaal dingen bij die zouden indiceren dat ik geen goede moeder zou zijn. Dus ik heb hem gevraagd waarom hij nog bij me is. Eigenlijk kan niets me echt meer schelen, ook onze relatie niet. Ik wou dat hij mij gewoon kon laten tieren en dan niet zielig zou gaan doen maar een arm om me heen of dat hij me zou helpen met mijn schema volhouden ofzo.

Ik heb dit topic even laten rusten. Reacties als die van naski slaan eigenlijk de grond onder mijn voeten vandaan en maken me nogal droevig. Mijn vriend doet soms ook alsof het een keuze is. En dan ben ik bijna in staat dat te gaan geloven, terwijl de dokter me toch echt op het hart heeft gedrukt dat het een ziekte is en geen luiheid of keuze.



Om terug te komen op de reacties:



@turquasi: "Je hebt het jezelf lastig gemaakt, het is niet de schuld van anderen. Je hebt je in je hoofd gehaald dat iedereen verwachtingen heeft van jou en dat jij daar ook nog eens aan moet voldoen. De mensen die echt van je houden zullen dat nog steeds doen als je het roer omgooit en iets heel anders gaat doen."



Je hebt hier misschien wel gelijk in. Maar soms twijfel ik eraan. Vandaag bijvoorbeeld was mijn vriend weer boos omdat ik me niet aan mijn eigen schema hield. Ik zelf probeer vooral te kijken naar welke dingen op mijn schema ik wél doe. Ik voel me al rot genoeg over mezelf, waardeloos eigenlijk. En een tip op depressie websites is om jezelf te belonen voor prestaties, al zijn ze nog zo klein. Maar mijn vriend kijkt steeds naar wat ik niet doe.



Ik ging vanmorgen voor zijn gevoel te laat uit bed en was op internet bezig. En dat mocht op dat moment van de dag niet, want dat staat in mijn schema. Hij vroeg wat ik op internet deed en ik zei dat ik aan het zoeken was naar tips om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik voelde me nogal rot en soms helpt het me om te zoeken naar oplossingen voor depressie bijvoorbeeld, dan voel ik me snel beter.



Mijn vriend werd toen milder en zei dat ik nog eens naar vrijwilligerswerk moest zoeken, maar hij zei er wel meteen bij dat het niet voor meer dan een dag moet zijn, want hij heeft mij nodig voor het bedrijf. Ik zei iets als dat als ik iets voltijd zou doen het geen vrijwilligerswerk, maar betaald werk zou zijn.



Hij werd boos. Hij vindt dat ik mijn werk voor ons eigen bedrijf niet serieus neem. Dat ik laat begin omdat het kan en ik niet geinteresseerd ben en dat ik perse een baas wil die me dwingt ergens van 9-5 te zitten en mij werk oplegt. Ik zei dat het bedrijf zijn droom was, niet perse de mijne. Toen werd hij nog bozer. Het was zijn droom niet, het was gewoon werk en voor hem ook niet leuk. (Ik heb het hem niet gevraagd, maar dacht bij mezelf: waarom leven we dan al 5 jaar in zo'n moeilijke situatie? Ik heb mijn luxe opgegeven voor zijn bedrijf, althans zo ervaar ik dat. Als hij gewoon een baan had gehad, dan hadden we een normaal leven kunnen hebben zonder alle financiele zorgen)



Hij zei dat ik dan maar maandag besloten moest hebben of ik voor hem werk of zelf een baan zoek. Maar of het echt een keuze is... Hij is duidelijk teleurgesteld dat ik niet met liefde voor ons bedrijf werk. Daarnaast liggen de banen voor hogeropgeleiden niet voor het oprapen, dus mijn vriend zei dat ik qua baan dan waarschijnlijk bij de mcdonalds eindig. Nou denk ik dat niet, maar echt een droombaan vonden is moeilijk.



En mijn vriend heeft op zich gelijk. Waarom wil ik een 9-5 baan bij een ander, waarom heb ik dan het idee dat ik uit mijn depressie zou kunnen komen, dat ik dan weer trots zou kunnen zijn op mijn werk? Ik ben nu soort van beschaamd om te zeggen dat ik voor het bedrijf van vriend werk, omdat men het niet ziet als echt werk of omdat ik het zo niet zie? Omdat ik geen direct inkomen ontvang? Omdat ik teveel klusjes doe op secretaresse niveau terwijl ik hoogopgeleid ben? Ik zou wel graag met zin voor vriend werken, maar misschien komt het door de depressie dat dit niet zo erg lukt? Ik weet gewoon niet wat ik wil. Dat maakt het ook zo moeilijk. Ik weet niet of mijn twijfel door de depressie komt en een fase is of dat het echt zo is? Maar het onder druk zetten, qua verwachtingen en qua tijd, maakt mij niet vrolijker.



Daarna begon hij ook nog over hoe moeilijk hij het heeft, niet alleen met zijn vaste baan (die hij naast zijn bedrijf heeft), maar ook nu dat ik me zo rot voel. Dat snap ik wel, maar ik kan er niks mee. Daarom heb ik zoiets van: waarom moet hij mij vertellen over zijn gevoelens? Net of ik niet al genoeg aan mijn hoofd heb? Normaliter luister ik altijd naar hem, zelfs toen ik zelf een drukke rotbaan had en ons twee onderhield, heb ik altijd naar zijn problemen geluisterd (en hij werkt zich bijna overal waar hij is in de problemen, maar dat is werkelijk niet zijn schuld). Hij is altijd negatief en ik positief. En nu ik een keer een probleem heb, en negatieve gevoelens heb, voel ik het alsof hij me dat kwalijk neemt (want hij heeft het al zwaar genoeg). En dan ga ik hem weer helpen ipv andersom! Ik wou dat ik hem eens niet hoefde te helpen en dat hij mij zou verzorgen, meer dan alleen rekeningen betalen zeg maar. Maar ik wil dan weer niet zeggen dat hij het niet met mij moet bespreken, want ik voel me als vriendin verantwoordelijk voor het hem geruststellen.



Hij probeert me wel te helpen hoor. Soms werkt zijn boosheid of teleurstelling en daarna bezorgdheid me om meer te doen. En als ik dan meer gedaan krijg, voel ik me beter. En ook stelt hij dingen voor zodat ik me beter voel, bijvoorbeeld tips over mensen ontmoeten etc. Maar ik heb soms het idee dat hij niet weet hoe hij met de situatie moet omgaan. Als hij het moeilijk heeft, kan hij het daar beter met anderen en niet met mij over hebben. Ik heb al een verantwoordelijkheidsgevoel van 1000% en voel me al een mislukkeling, dus zijn boosheid en teleurstelling helpen me alleen verder de put in. En ik reageer ook nog eens vlakker dan normaal, wat hem weer bozer maakt want het kan mij blijkbaar niks schelen.



Soms denk ik wel eens dat het beter zou zijn als ik er niet was. Ik wil niet dood ofzo. Maar ik fantaseer wel eens: wat als ik wel dood zou zijn, zou iemand me dan achteraf wel serieus nemen.

@banaan:

"Mijn advies is dus ook: zoek een fijne psych op, die gaat je structureel van je depressie afhelpen. Die pillen niet. Die zijn alleen symptoombestrijding. Soms nuttig, als hulp om weer op te krabbelen, maar lang niet altijd noodzakelijk. En hoe ga je jezelf voelen als je op eigen kracht (of met een beetje hulp van de pillen) uit je depressie komt? Heel erg sterk. En dat is precies wat je nodig hebt om ook andere lastige situaties die je ongetwijfeld nog tegen gaat komen in je leven, het hoofd te bieden. "



Ten eerste is een psych hier heel duur, te duur. Ten tweede weet ik dat je niet helemaal gek hoeft te zijn om een psych op te zoeken. Ik ben in het verleden meermaals geweest. Maar ik zou nu niet weten waar ik precies hulp bij nodig heb. Ik denk dat ik me moet berusten in het werken in mijn eigen sector, met het geld dat ik verdien andere cursussen doen (breien, naaien, schilderen) en dan kijken of ik niet zoiets erbij wil doen als soort van tweede beroep. En met de tijd die ik over heb kan ik vrijwilligerswerk doen in de andere sectoren waar ik graag in zou werken. Ik denk dat dat de beste manier is. Ik dacht eerst aan een switch nu, op dit moment, maar ik heb nergens anders ervaring in en heb eigenlijk ook geen idee wat ik wil. Dat ik wat anders wil is me duidelijk.

@impala:

"Ik zou beginnen met het advies van Turquasi. Schep duidelijkheid voor jezelf en voor je vriend. Van daaruit kun je weer verder."



Misschien moet ik zeggen dat ik het werk voor ons bedrijf ook in de avonduren kan doen, als ik me beter zou voelen ben ik namelijk 100x efficienter met mijn tijd. Ook dat ik een inkomen nodig heb om die hobbies te proberen, cursussen te doen etc.



Ik wil gewoon eigenlijk mijn vriend niet telwurstellen Iedereen die een connectie had met zijn bedrijf heeft zich teruggetrokken en hij heeft het idee dat niemand hem serieus neemt. En nu ik ook nog eens...



Ik neem hem wel serieus, maar als ik dat werk blijf doen neem ik mezelf misschien niet zo serieus.

@perezosa:

"Ik vind je in topics lief en sociaal overkomen, ook verstandig maar soms wat naief."



Bedankt.



"Je bent nog jong. Neem zoals al eerder geopperd eens de tijd om te kijken waar jouw hart ligt. Probeer dat eens los te zien van wat maatschappelijk als succesvol wordt gezien (bij een groot bedrijf, met dure lease-auto etc),

Je kunt ook 'groot' worden in iets doordat je gewoon goed bent in wat je doet, je daar zelf verder in ontwikkelt, aan dingen meewerkt, die op andere vlakken indruk maken."



Ik voel me eigenlijk te oud om nu nog met deze problemen te zitten. Ik wou dat ik dit als 18 jarige had doorstaan.



Ik wil die andere dingen doen, maar ik heb nu geen mogelijkheid en geld voor een switch of iets nieuws proberen. Ik begin nu in te zien dat ik eerst terug moet naar mijn eigen sector en van daaruit moet verder kijken.

@tantejos:

"Je ouders of vriend teleurstellen is nog altijd beter dan zelf ongelukkig/ depressief zijn!"



Zo voelt dat voor mij vaak niet.

@julus:

"Zijn je verwachtingen realistisch, is dan de vraag.

Wat verandert er volgens jou concreet (in gevoel en in manier van leven) als jullie eenmaal getrouwd zijn? Gaat dat niet enorm tegenvallen? Wellicht is het een idee om eens met je vriend om tafel te gaan zitten en te bespreken hoe jullie dat beide voor jullie zien. Als jij nu depressief bent, dan wordt zo'n dag al helemaal niet wat je ervan had verwacht. "



Een gesprek is sowieso wel handig. Ik vind het een fijn idee dat we voor altijd met elkaar verbonden zijn. Ik zie mezelf met hem oud worden. Hij is begaan met me en ook lief. Hij bedoelt het ook goed. Hij heeft alleen moeite met hoe met mij om te gaan nu ik depressief ben. En ik denk dat hij misschien zelf depressief is, zonder het te weten. En ook is hij wat gevoelig waar het zijn bedrijf aangaat. Maar ik denk dat het ook stress is, dat hij het allemaal moeilijk aan kan. En ja dan is een vriendin die steeds huilt en niets doet ook zwaar. En als die eerst hielp en nu niet meer, dan ook. Het is gewoon moeilijk

"Je moet de verantwoordelijkheid voor het oplossen van je depressie in eigen hand nemen ongeacht wat je vriend allemaal wel of juist niet doet.!

Er is maar 1 iemand verantwoordelijk voor jou welzijn en dat ben je zelf."



Ik weet het. Je hebt gelijk!

"Dat voor jou het huwelijk ook iets is voor 'naar de buitenwereld toe', dat ieder ander dan kan zien dat hij echt voor jou kiest."



Deels wel. Ik heb het idee dat het duidelijk is dat wij samen zijn en blijven en dat ik dus opkom voor hem. Richting mijn ouders vind ik het fijn. Ik heb nu het idee dat ik kan zeggen dat hun mening er nu niet meer toe doet: ik heb voor hem gekozen. En inderdaad, ik ben geen gewoon vriendinetje, leuk voor tijdverdrijf. Ik word zijn vrouw.

"Eerlijk gezegd is dat een beetje de denkwereld van iemand die lui is en/of afgunstig. Je kunt pas aan het eind van je leven zeggen of je leven een makkie was en dat is het voor helemaal niemand. Je kan wel aan het eind van je leven bedenken of je altijd alle inzet hebt getoond om wat van je leven te maken en dat zit hem grappig genoeg nooit in het vergaren van status en materie maar of je kan liefhebben en dat anderen je liefhebben."



Nee ik denk niet zo over rijke mensen. Ik vind mijn eigen achtergrond handiger, omdat ik weet hoe het is om 'normaal' op te groeien en heb daardoor aansluiting met meer mensen. Ik heb geen moeite met liefhebben, eerder teveel liefhebben.

Maar ik weet niet of ik niet wil. Ik weet wel dat ik niks kan momenteel. Niet alleen dat werk, ook niet brieven schrijven, mensen op tijd bellen, boodschappen doen etc. alles gaat of niet, of sloom, of half.



Is het nou zo raar dat ik eigenlijk met zijn negativiteit over mij en onzerelatie niet kan dealen? Ik vind mezelf toch al niks waard, dus hij hoeft me echt niet uit te leggen dat ik mislukt ben hoor. Het is voor mij steeds duidelijker dat ik een depressie heb, ik bedoel ik kan het steeds beter accepteren. En dit is zo'n nieuwe grens waarbij ik echt van binnenuit heel sterk doorkrijg dat ik gelijk heb (en zo'n sterke mening heb ik niet vaak in onze relatie).



Hij slaapt nu ergens anders. Hij vindt dat ik al 3 jaar zo negatief ben, en misschien is dat ook zo. Hij doet alsof het zo voor hem niet leuk is met een depressief persoon. Dat begrijp ik wel, maar ik dacht dat we nu al wel een beetje in voor en tegenspoed enzo geloofden. En trouwens hij is ook niet de zonnigste en wil gewoon dat alles om hem draait en ook nu kan hij er gewoon niet tegen dat ik me niet top voel en hem daarsoor niet in het middelpunt zet.



Nu zegt zijn moeder ook al dat het misschien goed is om weer even thuis te wonen. Maar ik zie dat als een mij op de moeilijke momenten even dumpen bij mijn ouders. Als het zover komt, dan vraag ik me echt af of wij wel samen moeten blijven. Als hij me alleen op de leuke momenten trekt...



Maar misschien is hij het wel even zat vandaag of deze week en is alles snel weer beter. Ik zou hem gtaag op vakantie sturen, misschien naar een goede vriend in de zon. Kan hij even bijkomen, zonder mij.