Psyche
alle pijlers
Mijn papa gaat dood :-(
donderdag 7 maart 2013 om 11:08
Mijn leven is in de laatste 4 maanden in een achtbaan van emoties terecht gekomen en ik worstel me letterlijk door 2013 heen tot nu toe.
In november gaf mijn vader bij de internist aan dat hij de laatste tijd wat buikpijn had. De internist stelde voor een echo te laten maken om de oorzaak hiervan te bepalen. Op deze echo zei de arts niets te zien, toch besloten ze nog een CT scan te maken een week later. Nog geen uur na de CT werd mijn vader gebeld of hij ook nog even bloed af wilde laten nemen. Hij vroeg nog of dit iets te maken had met de CT-scan, maar volgens de assistente stond dit los van elkaar. Maar dit was achteraf dus niet zo natuurlijk. Ook wilde ze van de telefonische afspraak op de dinsdag erna opeens een gewone afspraak maken, dus ook bij ons gingen de alarmbellen wel rinkelen. Die dinsdag kreeg hij te horen dat er vlekken op zijn alvleesklier en lever te zien waren en dat het van groot belang was om direct een punctie te doen, binnen een week. Hij zou gebeld worden maar toen hij de maandag erna nog steeds niet gebeld was belde hij het ziekenhuis, Vervolgens was er pas een week later plek op 17 december.
Na de punctie wilde de assistent hem laten wachten tot 14 januari voor de uitslag ivm feestdagen etc. Mijn vader zei net iets te hard: het is misschien wel Kanker, dan kan je me toch niet zo lang laten wachten? De assistente wist opeens een plekje te vinden op 7 januari.... Later die dag belde de arts dat de poli dan wel dicht was maar dat hij gewoon zou werken en dat mijn vader 24 december mocht komen. Op die dag kreeg hij te horen dat hij Alvleesklierkanker heeft met een uitzaaing naar zijn lever.
Op 4 januari mocht hij voor de eerste keer naar de Oncoloog en kreeg hij te horen dat hij ongeneeslijk ziek is en dat ze met chemo zijn leven misschien nog konden verlengen. De oncoloog stelde een zeer zware chemo voor, waarbij hij om de week 3 dagen intern zou moeten. Mijn vader heeft hier een week over nagedacht maar besloten hier niet voor te gaan. De zware chemo zou betekenen dat hij steeds een week zeker ziek zou zijn en de vraag was nog maar hoe hij zich de andere week zou voelen. Hij heeft gekozen voor een milde chemo, die vooral bedoelt is om de pijn minder te maken.
Na zijn eerste chemo werd hij geel en bleek hij een blokkade in de galwegen te hebben, hierna moest hij dus eerst een operatie ondergaan om een stent in de galwegen te plaatsen zodat het gal weer uit zijn lichaam kon. Vorige week waren zijn leverwaardes eindelijk laag genoeg voor een tweede chemo, maar hierna heeft hij 2 dagen alleen op bed gelegen en nu veel meer pijn dan hiervoor. Daarom heeft hij gister gekozen om deze week geen chemo te doen aangezien we zaterdag een dagje uit gaan. Volgende week donderdag moet hij weer naar het ziekenhuis en op dit moment twijfelt hij of hij dat wel een chemo zal doen.
Uiteindelijk is de kwaliteit van leven nu het belangrijkste.
Vooral de laatste twee weken zie ik hem echt aftakelen. Van een actieve 61 jarige man, nu een oude zieke man in nog geen 4 maanden tijd
Hij wil graag thuis sterven straks en niet naar het ziekenhuis, dus ik ben nu aan het uitzoeken hoe we dit allemaal mogelijk kunnen maken. Een traplift is enorm duur, maar beneden hebben we geen badkamer bijvoorbeeld.
Heeft iemand ervaring hiermee, alle tips en adviezen zijn zeer welkom!!
In november gaf mijn vader bij de internist aan dat hij de laatste tijd wat buikpijn had. De internist stelde voor een echo te laten maken om de oorzaak hiervan te bepalen. Op deze echo zei de arts niets te zien, toch besloten ze nog een CT scan te maken een week later. Nog geen uur na de CT werd mijn vader gebeld of hij ook nog even bloed af wilde laten nemen. Hij vroeg nog of dit iets te maken had met de CT-scan, maar volgens de assistente stond dit los van elkaar. Maar dit was achteraf dus niet zo natuurlijk. Ook wilde ze van de telefonische afspraak op de dinsdag erna opeens een gewone afspraak maken, dus ook bij ons gingen de alarmbellen wel rinkelen. Die dinsdag kreeg hij te horen dat er vlekken op zijn alvleesklier en lever te zien waren en dat het van groot belang was om direct een punctie te doen, binnen een week. Hij zou gebeld worden maar toen hij de maandag erna nog steeds niet gebeld was belde hij het ziekenhuis, Vervolgens was er pas een week later plek op 17 december.
Na de punctie wilde de assistent hem laten wachten tot 14 januari voor de uitslag ivm feestdagen etc. Mijn vader zei net iets te hard: het is misschien wel Kanker, dan kan je me toch niet zo lang laten wachten? De assistente wist opeens een plekje te vinden op 7 januari.... Later die dag belde de arts dat de poli dan wel dicht was maar dat hij gewoon zou werken en dat mijn vader 24 december mocht komen. Op die dag kreeg hij te horen dat hij Alvleesklierkanker heeft met een uitzaaing naar zijn lever.
Op 4 januari mocht hij voor de eerste keer naar de Oncoloog en kreeg hij te horen dat hij ongeneeslijk ziek is en dat ze met chemo zijn leven misschien nog konden verlengen. De oncoloog stelde een zeer zware chemo voor, waarbij hij om de week 3 dagen intern zou moeten. Mijn vader heeft hier een week over nagedacht maar besloten hier niet voor te gaan. De zware chemo zou betekenen dat hij steeds een week zeker ziek zou zijn en de vraag was nog maar hoe hij zich de andere week zou voelen. Hij heeft gekozen voor een milde chemo, die vooral bedoelt is om de pijn minder te maken.
Na zijn eerste chemo werd hij geel en bleek hij een blokkade in de galwegen te hebben, hierna moest hij dus eerst een operatie ondergaan om een stent in de galwegen te plaatsen zodat het gal weer uit zijn lichaam kon. Vorige week waren zijn leverwaardes eindelijk laag genoeg voor een tweede chemo, maar hierna heeft hij 2 dagen alleen op bed gelegen en nu veel meer pijn dan hiervoor. Daarom heeft hij gister gekozen om deze week geen chemo te doen aangezien we zaterdag een dagje uit gaan. Volgende week donderdag moet hij weer naar het ziekenhuis en op dit moment twijfelt hij of hij dat wel een chemo zal doen.
Uiteindelijk is de kwaliteit van leven nu het belangrijkste.
Vooral de laatste twee weken zie ik hem echt aftakelen. Van een actieve 61 jarige man, nu een oude zieke man in nog geen 4 maanden tijd
Hij wil graag thuis sterven straks en niet naar het ziekenhuis, dus ik ben nu aan het uitzoeken hoe we dit allemaal mogelijk kunnen maken. Een traplift is enorm duur, maar beneden hebben we geen badkamer bijvoorbeeld.
Heeft iemand ervaring hiermee, alle tips en adviezen zijn zeer welkom!!
donderdag 7 maart 2013 om 12:38
Wat een naar bericht en zo te lezen is je vader een sterke man.
het beste is om een bed in de woonkamer te zetten en de wijkverpleging of thuiszorg in te schakelen.
mijn moeder kreeg ook het bericht dat ze kanker had in haar bijnier en na 6 weken is zij komen te overlijden.
ze heeft een paar weken in het ziekenhuis gelegen aan de morfine.
laatste weken thuis op een bed in de woonkamer, op een gegeven moment kon ze niet tegen bezoek en sloot ze gerust haar ogen, bezoek bleef gelukkig nooit lang, soms maar een kwartier.
vraag veel aan de artsen en kijk wat er allemaal mogelijk is, qua vervoer naar ziekenhuis, medicijnen toedienen enz.
sterkte
het beste is om een bed in de woonkamer te zetten en de wijkverpleging of thuiszorg in te schakelen.
mijn moeder kreeg ook het bericht dat ze kanker had in haar bijnier en na 6 weken is zij komen te overlijden.
ze heeft een paar weken in het ziekenhuis gelegen aan de morfine.
laatste weken thuis op een bed in de woonkamer, op een gegeven moment kon ze niet tegen bezoek en sloot ze gerust haar ogen, bezoek bleef gelukkig nooit lang, soms maar een kwartier.
vraag veel aan de artsen en kijk wat er allemaal mogelijk is, qua vervoer naar ziekenhuis, medicijnen toedienen enz.
sterkte
donderdag 7 maart 2013 om 12:41
Nee die heeft hij nog niet. Hij wilde een euthanasieverklaring, maar mijn ouders hebben zich af laten schrikken door de informatie daarover, dat het niet meer kan als je niet meer goed van geest bent bijvoorbeeld. Ook moest je om het formulier te kunnen downloaden op internet lid worden eerst, allemaal drempels en dan worden ze meteen weer passief.
Ik ga me nu beter laten informeren om zo dit te kunnen motiveren en dingen te kunnen regelen/bespreken.
Ik heb het idee dat mijn moeder misschien te dichtbij staat om te zien hoe snel dit allemaal gaat en dat we dit NU moeten regelen voordat het niet meer kan.
Over zijn uitvaart wil hij al helemaal niet praten, terwijl wij juist graag dit nu geregeld en op papier zouden zien, dan hoeven we dit straks na zijn dood niet nog allemaal te regelen.
Ik ga me nu beter laten informeren om zo dit te kunnen motiveren en dingen te kunnen regelen/bespreken.
Ik heb het idee dat mijn moeder misschien te dichtbij staat om te zien hoe snel dit allemaal gaat en dat we dit NU moeten regelen voordat het niet meer kan.
Over zijn uitvaart wil hij al helemaal niet praten, terwijl wij juist graag dit nu geregeld en op papier zouden zien, dan hoeven we dit straks na zijn dood niet nog allemaal te regelen.
donderdag 7 maart 2013 om 12:41
Dahlia, dat is toch per persoon verschillend? Mijn vader moest er echt niet aan denken om 24/7 beneden te liggen. Het kostte allemaal veel energie op het eind. Daarom wilde hij zelf graag boven in zijn bed liggen. Met z'n iPad, z'n smeerseltjes, het uitzicht en de tv.
Joy4Britt, mijn dochter heeft veel van mijn vader zijn ziekte meegekregen. En ook van zijn sterfbed. Ze was toen twee. Ze kwam zo nu en dan even spelen op zijn bed en gaf dan kusjes en knuffels. Op het einde werd dit voor mijn vader te intensief en was het alleen maar even kusjes geven omdat opa te ziek was. Toen hij was overleden is hij thuis opgebaard, niet in een kist. Daardoor was het niet eng voor dochter en heeft ze af en toe nog even gekeken. Ze is ook meegeweest naar de uitvaart. Daarna heb ik nog wel eens een vraag gekregen, maar kinderen zijn er toch heel anders mee bezig dan wij volwassenen, valt me op.
Joy4Britt, mijn dochter heeft veel van mijn vader zijn ziekte meegekregen. En ook van zijn sterfbed. Ze was toen twee. Ze kwam zo nu en dan even spelen op zijn bed en gaf dan kusjes en knuffels. Op het einde werd dit voor mijn vader te intensief en was het alleen maar even kusjes geven omdat opa te ziek was. Toen hij was overleden is hij thuis opgebaard, niet in een kist. Daardoor was het niet eng voor dochter en heeft ze af en toe nog even gekeken. Ze is ook meegeweest naar de uitvaart. Daarna heb ik nog wel eens een vraag gekregen, maar kinderen zijn er toch heel anders mee bezig dan wij volwassenen, valt me op.
donderdag 7 maart 2013 om 12:45
quote:Joy4britt schreef op 07 maart 2013 @ 12:41:
Lieverd, die uitvaart komt wel. Dat kunnen jullie ook regelen. Ga alsjeblieft achter die wilsverklaring aan. Ik snap dat hij er niet aan wil en het voor zich uit schuift, maar hierdoor leeft mijn schoonmoeder inmiddels al vanaf juni als een zombie in een verzorginstehuis. Dat zal je vader niet overkomen, maar er schijnt afschuwelijke pijn bij alvleesklierkanker te komen kijken en het is fijn om te weten dat je daar vanaf kunt als je dat écht graag wilt.
Vrouw, jullie komen allemaal sterk over. Het is goed dat jij nog rationeel kunt nadenken over wat belangrijk is en wat er geregeld moet worden. Je ouders zullen je hard nodig hebben. Heb je nog zussen/broers?
Lieverd, die uitvaart komt wel. Dat kunnen jullie ook regelen. Ga alsjeblieft achter die wilsverklaring aan. Ik snap dat hij er niet aan wil en het voor zich uit schuift, maar hierdoor leeft mijn schoonmoeder inmiddels al vanaf juni als een zombie in een verzorginstehuis. Dat zal je vader niet overkomen, maar er schijnt afschuwelijke pijn bij alvleesklierkanker te komen kijken en het is fijn om te weten dat je daar vanaf kunt als je dat écht graag wilt.
Vrouw, jullie komen allemaal sterk over. Het is goed dat jij nog rationeel kunt nadenken over wat belangrijk is en wat er geregeld moet worden. Je ouders zullen je hard nodig hebben. Heb je nog zussen/broers?
donderdag 7 maart 2013 om 12:45
quote:Dahlia74 schreef op 07 maart 2013 @ 12:25:
Wat ik je vooral wil meegeven, denk aan jezelf. Echt, het is soms best moeilijk, maar alleen als je goed voor jezelf zorgt kun je goed voor een ander zorgen.
De praktische zaken kun je bespreken met de thuiszorg. Ik wil adviseren om die in te schakelen, ook al wil je de zorg zoveel mogelijk zelf doen. Juist de thuiszorg ziet meer en weet meer. Zij kunnen bijvoorbeeld de zorg aanpassen of advies geven mbt pijn. En gewoon naar het verhaal van je moeder en jullie luisteren
Ik vond zelf de thuiszorg erg prettig. Mijn moeder heeft gewoon in de woonkamer gelegen, ik zou niet anders willen. Zij was gewoon onderdeel van het gezin, die laat je toch niet de gehele dag op de slaapkamer, omdat ze de trap niet meer op en af kan?
Verder sterkt, doe wat voor jezelf goed voelt. Laat je niet teveel door de omgeving aanpraten "wat hoort". En maak vooral ook tijd voor jezelf. Zorg voor jezelf!Zo voelt dat inderdaad voor mijn moeder ook, maar het gaat uiteindelijk om mijn vader. Mijn vader is aan een oor doof en heeft als er veel geluiden zijn last van geruis. Hierdoor kan hij niet goed tegen drukte om hem heen, als mijn broer en ik er nu zijn en de TV staat bijvoorbeeld aan is dit hem al te veel. Misschien dat voor hem dus juist boven prettiger is.
Wat ik je vooral wil meegeven, denk aan jezelf. Echt, het is soms best moeilijk, maar alleen als je goed voor jezelf zorgt kun je goed voor een ander zorgen.
De praktische zaken kun je bespreken met de thuiszorg. Ik wil adviseren om die in te schakelen, ook al wil je de zorg zoveel mogelijk zelf doen. Juist de thuiszorg ziet meer en weet meer. Zij kunnen bijvoorbeeld de zorg aanpassen of advies geven mbt pijn. En gewoon naar het verhaal van je moeder en jullie luisteren
Ik vond zelf de thuiszorg erg prettig. Mijn moeder heeft gewoon in de woonkamer gelegen, ik zou niet anders willen. Zij was gewoon onderdeel van het gezin, die laat je toch niet de gehele dag op de slaapkamer, omdat ze de trap niet meer op en af kan?
Verder sterkt, doe wat voor jezelf goed voelt. Laat je niet teveel door de omgeving aanpraten "wat hoort". En maak vooral ook tijd voor jezelf. Zorg voor jezelf!Zo voelt dat inderdaad voor mijn moeder ook, maar het gaat uiteindelijk om mijn vader. Mijn vader is aan een oor doof en heeft als er veel geluiden zijn last van geruis. Hierdoor kan hij niet goed tegen drukte om hem heen, als mijn broer en ik er nu zijn en de TV staat bijvoorbeeld aan is dit hem al te veel. Misschien dat voor hem dus juist boven prettiger is.
donderdag 7 maart 2013 om 12:53
@kabinet: aan de ene kant ben ik het met je eens, ik kan langzaam wennen aan het idee en afscheid nemen en dat is fijn, aan de andere kant ik moet mijn vader zien lijden voordat hij sterft, dus eigenlijk weet ik niet wat zwaarder is.
Voor onze huisdieren vinden wij dat leven geen lijden moet worden en als dat zo is kiezen we direct voor euthanasie. Voor mensen is dit net iets lastiger, maar ook mogelijk en dat willen we dus zeker geregeld hebben. Euthanasieverklaring maakt de keuze mogelijk, dus daar moet ik achter aan.
8 jaar geleden heeft mijn vriends oma euthanasie laten plegen en dit was een mooi en menswaardig afscheid, zo wil ik het voor mijn vader ook.
Voor onze huisdieren vinden wij dat leven geen lijden moet worden en als dat zo is kiezen we direct voor euthanasie. Voor mensen is dit net iets lastiger, maar ook mogelijk en dat willen we dus zeker geregeld hebben. Euthanasieverklaring maakt de keuze mogelijk, dus daar moet ik achter aan.
8 jaar geleden heeft mijn vriends oma euthanasie laten plegen en dit was een mooi en menswaardig afscheid, zo wil ik het voor mijn vader ook.
donderdag 7 maart 2013 om 13:01
quote:Joy4britt schreef op 07 maart 2013 @ 12:53:
8 jaar geleden heeft mijn vriends oma euthanasie laten plegen en dit was een mooi en menswaardig afscheid, zo wil ik het voor mijn vader ook.
Dat is inderdaad een prachtig afscheid, ik herken het van mijn oma. Ookal vinden mensen dit vaak moeilijker te handelen, buitenstaanders. Het is echt een mooiere dood dan welke ook, voor zover dood al mooi kan zijn natuurlijk.
Iemand zien lijden doet zeer he?
8 jaar geleden heeft mijn vriends oma euthanasie laten plegen en dit was een mooi en menswaardig afscheid, zo wil ik het voor mijn vader ook.
Dat is inderdaad een prachtig afscheid, ik herken het van mijn oma. Ookal vinden mensen dit vaak moeilijker te handelen, buitenstaanders. Het is echt een mooiere dood dan welke ook, voor zover dood al mooi kan zijn natuurlijk.
Iemand zien lijden doet zeer he?
donderdag 7 maart 2013 om 13:07
Mijn vader koos niet voor een euthanasieverklaring. Hij vond steeds dat zijn lijden niet ondraaglijk was en had het gevoel dat euthanasie niet nodig was. Op de dag van zijn overlijden zat hij met mijn moeder te kletsen, ineens zuchtte hij een paar keer en was weg. Dat vind ik mooi, dat hij dat zo heeft gewild en dat het ook is gegaan zoals hij wilde.
Zelf zou ik denk ik juist wel voor een euthanasieverklaring gaan. Om het achter de hand te hebben als het lijden echt ondraaglijk wordt. Wat ik al eerder aangaf Joy4Britt: kan de huisarts je vader daarmee helpen? Het lijkt me stug dat je zonder internet nooit voor euthanasie kan kiezen.
Zelf zou ik denk ik juist wel voor een euthanasieverklaring gaan. Om het achter de hand te hebben als het lijden echt ondraaglijk wordt. Wat ik al eerder aangaf Joy4Britt: kan de huisarts je vader daarmee helpen? Het lijkt me stug dat je zonder internet nooit voor euthanasie kan kiezen.
donderdag 7 maart 2013 om 13:09
Hai,
Nee mijn vader heeft geen chemo meer gehad. Ze konden mijn vader niet veel positiefs vertellen over de tijd die hij daar mee zou winnen en ook konden ze natuurlijk niet voorspellen hoe ziek hij zou zijn. Hij heeft ervoor gekozen om te leven wat hij nog had. Toen we de diagnose, nog ongeveer een half jaar, kregen, kon ik me er niets bij voorstellen. Hij reed nog overal heen, kwam op visite, was wel ziek, maar kon nog alles. Ik vond het heel moeilijk om te horen, ook hier, dat het snel zou gaan, maar ik werd zo onzeker over het feit wat dat snel dan was. Ik kon me er niets bij voorstellen, maar het is wel zo.
Ook ik raad je aan om ze te stimuleren om een wilsverklaring op te stellen. Ik herken het heel erg dat schrikken van iets en dan in de passief stand gaan. Dat hadden mijn ouders ook. De huisarts is er hier over begonnen en mijn vader wilde uiteindelijk naar een hospice. In deze hospice mochten ze geen euthanasie toepassen (geloof) maar mochten ze wel aan pijnverlichting doen. (morfine).
Ik snap dat hij er niet aan wil, dat wilde mijn vader ook niet. Hij wilde er niet over praten. Ik heb hem af en toe beetgepakt en gezegd hoeveel ik van hem hield en dat ik hem heel erg ging missen. Ik heb nog filmpjes van toen hij mijn dochter vasthad toen ze net geboren was, ik kan die filmpjes nog maar moeilijk kijken, maar ze zijn me zo dierbaar. Wel zie ik nu pas, hoe ziek hij eigenlijk toen al was.
Is het een idee om de verjaardag te vervroegen, dat jullie er nu al een soort verjaardag van maken? Dat hij er nog bij is? Je zou het eventueel met hem kunnen bespreken of hij dat waardeert?
Mijn vader wilde in de woonkamer op de bank liggen. Niet in een bed, die wilde hij niet. Hij wilde erbij zijn, bij ons. Af en toe ging hij dan naar bed, maar ze woonden gelijkvloers, dus hij kreeg alles mee en af en toe ging een van ons even gezellig bij hem zitten. Ook al sliep hij, hij wist dat we er waren.
Je mag me alles vragen wat je wilt weten over het verloop, ben blij als ik je ermee help.
Mijn vader had een apart dossier bij de huisarts, ziekenhuis en hap. Als mijn vader belde wisten ze van het dossier en werd hij gelijk geholpen. Zo hoefde hij niet onnodig pijn te hebben als de pijnstilling niet meer hielp.
Hij kreeg ook thuiszorg, want douchen ging op het laatst niet meer. Er kwam twee keer per dag iemand die hem verzorgde.
Uit je hier, schrijf hier van je af. Ik heb dat toen ook gedaan en ik heb er zoveel aan gehad!
Van nijntje is er een boekje over de dood en ook van kikker.
Nee mijn vader heeft geen chemo meer gehad. Ze konden mijn vader niet veel positiefs vertellen over de tijd die hij daar mee zou winnen en ook konden ze natuurlijk niet voorspellen hoe ziek hij zou zijn. Hij heeft ervoor gekozen om te leven wat hij nog had. Toen we de diagnose, nog ongeveer een half jaar, kregen, kon ik me er niets bij voorstellen. Hij reed nog overal heen, kwam op visite, was wel ziek, maar kon nog alles. Ik vond het heel moeilijk om te horen, ook hier, dat het snel zou gaan, maar ik werd zo onzeker over het feit wat dat snel dan was. Ik kon me er niets bij voorstellen, maar het is wel zo.
Ook ik raad je aan om ze te stimuleren om een wilsverklaring op te stellen. Ik herken het heel erg dat schrikken van iets en dan in de passief stand gaan. Dat hadden mijn ouders ook. De huisarts is er hier over begonnen en mijn vader wilde uiteindelijk naar een hospice. In deze hospice mochten ze geen euthanasie toepassen (geloof) maar mochten ze wel aan pijnverlichting doen. (morfine).
Ik snap dat hij er niet aan wil, dat wilde mijn vader ook niet. Hij wilde er niet over praten. Ik heb hem af en toe beetgepakt en gezegd hoeveel ik van hem hield en dat ik hem heel erg ging missen. Ik heb nog filmpjes van toen hij mijn dochter vasthad toen ze net geboren was, ik kan die filmpjes nog maar moeilijk kijken, maar ze zijn me zo dierbaar. Wel zie ik nu pas, hoe ziek hij eigenlijk toen al was.
Is het een idee om de verjaardag te vervroegen, dat jullie er nu al een soort verjaardag van maken? Dat hij er nog bij is? Je zou het eventueel met hem kunnen bespreken of hij dat waardeert?
Mijn vader wilde in de woonkamer op de bank liggen. Niet in een bed, die wilde hij niet. Hij wilde erbij zijn, bij ons. Af en toe ging hij dan naar bed, maar ze woonden gelijkvloers, dus hij kreeg alles mee en af en toe ging een van ons even gezellig bij hem zitten. Ook al sliep hij, hij wist dat we er waren.
Je mag me alles vragen wat je wilt weten over het verloop, ben blij als ik je ermee help.
Mijn vader had een apart dossier bij de huisarts, ziekenhuis en hap. Als mijn vader belde wisten ze van het dossier en werd hij gelijk geholpen. Zo hoefde hij niet onnodig pijn te hebben als de pijnstilling niet meer hielp.
Hij kreeg ook thuiszorg, want douchen ging op het laatst niet meer. Er kwam twee keer per dag iemand die hem verzorgde.
Uit je hier, schrijf hier van je af. Ik heb dat toen ook gedaan en ik heb er zoveel aan gehad!
Van nijntje is er een boekje over de dood en ook van kikker.
donderdag 7 maart 2013 om 13:09
Mijn vader zou nu ook 61 zijn, als hij niet op zijn 55e was overleden aan precies hetzelfde: alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de lever en buikholte. Hij is begonnen met milde chemo, een keer per week dagopname, en dat hielp een maand of 3. Daarna heeft hij 1 heftige chemo gehad maar dat hielp helemaal niet. Na die heftige chemo heeft hij nog ruim 2 maanden geleefd (in totaal nog ruim 6 maanden na de diagnose)
Hij heeft gekozen voor euthanasie. Die euthanasie was vreselijk maar ergens ook mooi want het ging heel rustig en beheerst en het alternatief zou erger zijn. De meeste mensen kiezen trouwens voor palliatieve sedatie: in slaap brengen totdat de patiënt zelf overlijdt. Maar het kunnen dan wel helse dagen worden voor de familie. Soms duurt het na het in slaap brengen nog wel bijna een week tot iemand ook echt overlijdt. Iemand kan tussendoor dan ook nog wakker worden, of half wakker. En je krijgt thuiszorg over de vloer om iemand steeds te keren en zo. Mijn vader wilde dat niet.
Waar ik nu nog veel aan heb zijn herinneringen. Dit ingevulde boek is voor mij een van de waardevolste dingen die ik heb. Ook een kettinkje dat ik van hem mocht uitzoeken. Zo voelt het of ik hem in de buurt heb.
Mijn vader was niet zo bezig met de uitvaart maar mijn moeder wel. Ze heeft vrienden en familie gevraagd om afscheidsbrieven te schrijven voor tijdens de uitvaart, maar om die ook nog voor te lezen aan mijn vader. Dat was heel mooi, want wat heb je aan lovende woorden als iemand ze zelf niet meer hoort?
Heel veel sterkte!
Hij heeft gekozen voor euthanasie. Die euthanasie was vreselijk maar ergens ook mooi want het ging heel rustig en beheerst en het alternatief zou erger zijn. De meeste mensen kiezen trouwens voor palliatieve sedatie: in slaap brengen totdat de patiënt zelf overlijdt. Maar het kunnen dan wel helse dagen worden voor de familie. Soms duurt het na het in slaap brengen nog wel bijna een week tot iemand ook echt overlijdt. Iemand kan tussendoor dan ook nog wakker worden, of half wakker. En je krijgt thuiszorg over de vloer om iemand steeds te keren en zo. Mijn vader wilde dat niet.
Waar ik nu nog veel aan heb zijn herinneringen. Dit ingevulde boek is voor mij een van de waardevolste dingen die ik heb. Ook een kettinkje dat ik van hem mocht uitzoeken. Zo voelt het of ik hem in de buurt heb.
Mijn vader was niet zo bezig met de uitvaart maar mijn moeder wel. Ze heeft vrienden en familie gevraagd om afscheidsbrieven te schrijven voor tijdens de uitvaart, maar om die ook nog voor te lezen aan mijn vader. Dat was heel mooi, want wat heb je aan lovende woorden als iemand ze zelf niet meer hoort?
Heel veel sterkte!
donderdag 7 maart 2013 om 13:11
Wat je trouwens heel vaak hoort: op het laatst gaat het ineens heel snel, sneller dan je denkt. Het gaat een tijd redelijk langzaam en dan ineens heel heel heel snel. Dus wees daarop bedacht. Bij mijn vader was dat ook zo.
Het moment dat het van hem echt niet meer hoefde was het moment dat hij erg benauwd ging worden. Hij gaf aan dat pijn te hanteren was maar benauwdheid veel erger. Hij werd daar bang van, een primitief snakken naar lucht, terwijl hij verder helemaal niet bang was.
Het moment dat het van hem echt niet meer hoefde was het moment dat hij erg benauwd ging worden. Hij gaf aan dat pijn te hanteren was maar benauwdheid veel erger. Hij werd daar bang van, een primitief snakken naar lucht, terwijl hij verder helemaal niet bang was.
donderdag 7 maart 2013 om 13:17
Ik zal zelf de huisarts bellen (die van mijn vader) om te vragen hoe het zit met die euthanasieverklaring. Je zou inderdaad denken dat de huisarts die ook moet hebben. Het schijnt dat sommige huisartsen alleen de verklaring van de nvve accepteren en daarvoor moet je dus eerste lid worden a 17,50 en dan als ik het goed begrijp ook nog eens betalen voor het formulier.....even serieus??
donderdag 7 maart 2013 om 13:21
Wat ik echt miste trouwens van de dokters, is een beeld van wat je moet verwachten. Ik begrijp dat ze niets kunnen zeggen over het verloop, maar wel over wat er nog kan komen. Ik weet niet, het is denk ik een bescherming voor de patiënt, maar die onzekerheid..Elke keer als ik dacht, wat erg, dit kan toch niet zo meer, werd het nog erger en dat kon ik me van te voren niet voorstellen.
Ik heb er veel over gepraat met de kinderen TO. Ik heb ze alles verteld wat ze wilden weten, in kindertaal. Mijn middelste was toen vier. Mijn tranen gewoon laten zien en verteld dat ik verdrietig was over opa en dat hij zo ziek was. Ik ben blij dat ze er toch wel een beetje op voorbereid waren, want ik werd weggeroepen en dat werd best een stresssituatie. Ik moest de kinderen echt bij de buurvrouw stallen om gelijk naar de hospice te kunnen. Nu wisten ze waarom, zo klein als ze waren, en raakten ze niet in paniek en hielpen ze me om zo snel mogelijk weg te kunnen.
Ik heb er veel over gepraat met de kinderen TO. Ik heb ze alles verteld wat ze wilden weten, in kindertaal. Mijn middelste was toen vier. Mijn tranen gewoon laten zien en verteld dat ik verdrietig was over opa en dat hij zo ziek was. Ik ben blij dat ze er toch wel een beetje op voorbereid waren, want ik werd weggeroepen en dat werd best een stresssituatie. Ik moest de kinderen echt bij de buurvrouw stallen om gelijk naar de hospice te kunnen. Nu wisten ze waarom, zo klein als ze waren, en raakten ze niet in paniek en hielpen ze me om zo snel mogelijk weg te kunnen.
donderdag 7 maart 2013 om 13:22
quote:Joy4britt schreef op 07 maart 2013 @ 13:20:
Lidmaatschap 17,50 - verklaring 10,00
Schandalig! Dat noem ik nu over lijken gaan BAH!
Een vereniging als dat zou donateur moeten hebben, maar geld vragen voor iets waar ieder mens naar mijn mening recht op heeft? Gatverdamme!Heel vreemd. Kan je de huisarts niet vragen hoe dit zit? Hier heb ik nog nooit van gehoord. Belachelijk.
Lidmaatschap 17,50 - verklaring 10,00
Schandalig! Dat noem ik nu over lijken gaan BAH!
Een vereniging als dat zou donateur moeten hebben, maar geld vragen voor iets waar ieder mens naar mijn mening recht op heeft? Gatverdamme!Heel vreemd. Kan je de huisarts niet vragen hoe dit zit? Hier heb ik nog nooit van gehoord. Belachelijk.
donderdag 7 maart 2013 om 13:23
donderdag 7 maart 2013 om 13:29
Wat een naar bericht! Ik wens jou en je familie heel erg veel sterkte!
5 maanden geleden is mijn vader, op 60 jarige leeftijd, overleden aan de meest agressieve vorm van longkanker. Hij heeft nog een half jaar geleefd nadat de diagnose gesteld is. Hij heeft uiteindelijk gekozen voor indirecte euthanasie (morfinepompje met slaapmiddelen) omdat actieve/directe euthansie nog veel te lang zou duren voor mijn vader.
Mijn vader heeft nog dingen kunnen ondernemen die hij nog heel graag wilde, zo wilde hij nog graag een keer uiteten bij zijn favoriete restaurant en naar de dierentuin.
Koester de momenten met je vader, het kan inderdaad sneller gaan dan je denkt. Is de traplift jouw idee? Of misschien die van je vader? Het kan zijn dat het idee van een bed in de woonkamer nu nog te confronterend is. Mijn vader wilde absoluut geen bed in de woonkamer, maar toen hij uit het ziekenhuis kwam was hij echter zo verzwakt dat het maar goed is dat we dat toen wel hebben geregeld. Voor de privacy hadden we een kamerscherm gekocht bij de ikea. Al was mijn vader niet zo preuts... Het was toch wel erg prettig als er visite was
. En over visite gesproken, zeg gewoon tegen iedereen dat ze van tevoren even moeten bellen als ze willen komen, zodat ze je de deur niet plat lopen.
En inderdaad de thuiszorg, deze kan zoveel voor je doen. En als het straks echt zover is kan je er ook nog voor kiezen om iemand te laten komen die ' snachts komt waken. Hier zijn instanties voor met vrijwilligers, zodat jij je rust kunt pakken. Het kan je echt slopen namelijk..
De euthanasieverklaring kan je trouwens regelen bij de huisarts.
Bij ons kwam de huisarts langs en heeft alles netjes uitgelegd, wat de opties zijn en wat er allemaal gebeurd als het in gang wordt gezet. En het voordeel is dat je nog een waardig afscheid kan nemen, hoe moeilijk dit ook is.
5 maanden geleden is mijn vader, op 60 jarige leeftijd, overleden aan de meest agressieve vorm van longkanker. Hij heeft nog een half jaar geleefd nadat de diagnose gesteld is. Hij heeft uiteindelijk gekozen voor indirecte euthanasie (morfinepompje met slaapmiddelen) omdat actieve/directe euthansie nog veel te lang zou duren voor mijn vader.
Mijn vader heeft nog dingen kunnen ondernemen die hij nog heel graag wilde, zo wilde hij nog graag een keer uiteten bij zijn favoriete restaurant en naar de dierentuin.
Koester de momenten met je vader, het kan inderdaad sneller gaan dan je denkt. Is de traplift jouw idee? Of misschien die van je vader? Het kan zijn dat het idee van een bed in de woonkamer nu nog te confronterend is. Mijn vader wilde absoluut geen bed in de woonkamer, maar toen hij uit het ziekenhuis kwam was hij echter zo verzwakt dat het maar goed is dat we dat toen wel hebben geregeld. Voor de privacy hadden we een kamerscherm gekocht bij de ikea. Al was mijn vader niet zo preuts... Het was toch wel erg prettig als er visite was
. En over visite gesproken, zeg gewoon tegen iedereen dat ze van tevoren even moeten bellen als ze willen komen, zodat ze je de deur niet plat lopen.En inderdaad de thuiszorg, deze kan zoveel voor je doen. En als het straks echt zover is kan je er ook nog voor kiezen om iemand te laten komen die ' snachts komt waken. Hier zijn instanties voor met vrijwilligers, zodat jij je rust kunt pakken. Het kan je echt slopen namelijk..
De euthanasieverklaring kan je trouwens regelen bij de huisarts.
Bij ons kwam de huisarts langs en heeft alles netjes uitgelegd, wat de opties zijn en wat er allemaal gebeurd als het in gang wordt gezet. En het voordeel is dat je nog een waardig afscheid kan nemen, hoe moeilijk dit ook is.
donderdag 7 maart 2013 om 14:34
De traplift was mijn idee, maar huren kan alleen voor een jaar en de kosten zijn enorm en dus geen optie. In theorie kunnen we in de berging ook een douch plaatsen, maar deze ruimte is nu niet geisoleerd en dus koud. Voor de korte tijd die die laatste fase zal zijn, niet de moeite waard.
Ik zal een en ander ook met mijn broer bespreken en natuurlijk daarna met mijn ouders. Misschien toch eens allemaal rond de tafel en dit "zakelijk" bespreken zodat alles geregeld is en we dit niet tijdens de moeilijkste tijd nog moeten doen.
Ik zal een en ander ook met mijn broer bespreken en natuurlijk daarna met mijn ouders. Misschien toch eens allemaal rond de tafel en dit "zakelijk" bespreken zodat alles geregeld is en we dit niet tijdens de moeilijkste tijd nog moeten doen.
donderdag 7 maart 2013 om 15:15
Ik was alleen maar erg blij dat we van tevoren hadden besproken wat mijn vader met de uitvaart wilde en met euthanasie..
Mijn vader was eigenlijk aan de late kant met de euthanasieverklaring invullen, hij had gehoopt dat hij nog wel meer tijd had. De verklaring lag net een dag op het bureau van de huisarts toen mijn vader aangaf dat hij niet meer kon / wilde.. Alleen zou het nog een week duren voordat het uitgevoerd kon worden vanwege alle regels en heeft mijn vader dus, gelukkig, voor een andere optie gekozen / kunnen kiezen (ik weet niet of alle huisartsen zoiets doen).
Het liefst denk je nog helemaal niet aan de laatste fase en hoop je dat, dat nog heel erg lang duur. Het is een moeilijk gesprek, maar ik raad je aan om het wel bespreekbaar te maken.
En trouwens, met alle hulpmiddelen (bed, po, zuurstof enz) werden wij geholpen door een transferverpleegkundige van het ziekenhuis. Die kon ons zo vertellen wat er nodig was, maar dat kwam waarschijnlijk doordat mijn vader in het ziekenhuis lag.. Maar je kan eens contact zoeken? Misschien kunnen ze helpen en denken zij aan de dingen waar jullie niet aan gedacht hebben?
Een dikke knuffel!
Mijn vader was eigenlijk aan de late kant met de euthanasieverklaring invullen, hij had gehoopt dat hij nog wel meer tijd had. De verklaring lag net een dag op het bureau van de huisarts toen mijn vader aangaf dat hij niet meer kon / wilde.. Alleen zou het nog een week duren voordat het uitgevoerd kon worden vanwege alle regels en heeft mijn vader dus, gelukkig, voor een andere optie gekozen / kunnen kiezen (ik weet niet of alle huisartsen zoiets doen).
Het liefst denk je nog helemaal niet aan de laatste fase en hoop je dat, dat nog heel erg lang duur. Het is een moeilijk gesprek, maar ik raad je aan om het wel bespreekbaar te maken.
En trouwens, met alle hulpmiddelen (bed, po, zuurstof enz) werden wij geholpen door een transferverpleegkundige van het ziekenhuis. Die kon ons zo vertellen wat er nodig was, maar dat kwam waarschijnlijk doordat mijn vader in het ziekenhuis lag.. Maar je kan eens contact zoeken? Misschien kunnen ze helpen en denken zij aan de dingen waar jullie niet aan gedacht hebben?
Een dikke knuffel!
