Het bedrijfsleven

Fuutje, je rolt het leven de verkeerde kant uit. Weet je dat je zelf heel erg veel invloed kunt hebben de andere, goede, kant op? Maar daar kom je niet zomaar uit. Je hebt iemand nodig die je liefdevol een goede kant op schopt, met soms wat hardere zool. Je kunt ook zelf er achteraan bellen, of een alternatief zoeken.



Als ik kijk naar de basisschool van mijn kinderen zitten die vol met juffen met issues

quote:fuutje schreef op 26 maart 2013 @ 17:13:

Extra begeleiding is in gang gezet in januari maar ik heb nog geen telefoontje gehad.



In het onderwijs werk je met kinderen... de eisen worden steeds strenger, en ouders hebben liever geen leraar met issues.

Het is bijna april. Bel erachteraan, niet blijven wachten tot iemand je eens een keer komt helpen.



Hoe weet je dat ouders liever geen leraar met issues hebben? Ik werk niet in het onderwijs, maar volgens mij hoeven ouders helemaal niet te weten dat je problemen hebt, toch? Bovendien, je bent het nog aan het leren, dus dit is het goede moment om je problemen aan te pakken zodat ze je straks niet meer in de weg zitten.

Dan nog: waarom ga jij niet achter de begeleiding aan als die niet naar jou komt? Ik zeg niet dat je in gebreke blijft, maar door niets te doen verandert er ook niets.



En over een depressie heenkomen kan ontzettend lang duren, en vaak kom je er nooit helemaal vanaf. Dat het nu nog niet is gelukt wil niet zeggen dat het nooit zal lukken, al voelt dat nu misschien niet zo.

Dan moet je de enige manier oppakken die rest. En dat is echt naar jezelf durven kijken. Met begeleiding zodat je niet omkomt in zelfkritiek, maar er wat mee kan. En niet in de zin van 'Ik kan toch niks', maar het stuk er achter. Het is in zekere zin een verschuiling achter gebrek aan verantwoordelijkheid voor jezelf en je leven. Daar moet je wat mee, of het nu leuk/makkelijk of aangenaam is of niet.



Het gaat er in dit leven niet om wat je niet kan. Het gaat er om wat je wel kan en eventueel bij kan leren. Kijk eens om je heen, ga eens naar een sociale werkplaats en zeg me dat jij niets kan. Er zijn mensen met ernstige handicaps die wel veel kunnen.



En dan ga je tig keer op je bek, als je maar weer opstaat en doorgaat.

loi.nl



Zie daar een hoop opleidingen/curcussen voor alle niveaus en zorg dat je wel wat kan..

Goede post rozenstruikje. Zeggen dat je niets kunt is inderdaad een vorm van veiligheid. Als je de lat zo laag legt hoef je ook niets te presteren; er lukt je immers toch nooit iets. Die gedachtegang doorbreken en iets ondernemen is eng, want je kunt falen. Maar als je doorzet kan je dingen bereiken, en door te zwelgen in het idee dat je niets kunt kom je nooit ergens. Oftewel: als je probeert kan je falen of slagen, als je niets probeert faal je nooit, maar slaag je ook nooit.

Je angst gaat met je op de loop. Laat je niet meeslepen door doemscenario's. Wees je ervan bewust dat je ze zelf creëert en dat ze geen werkelijkheid zijn. Voorzien hoe het in de toekomst loopt kan niemand.



Je bent op dit moment bezig met een studie en je hebt net te horen gekregen dat je binnen een bepaalde tijd moet verbeteren. Jij hoort: je bent niet goed genoeg en je kan het niet. Maar wat er eigenlijk tegen je wordt gezegd is dat de verwachting van wat je kan hoger liggen dan je nu laat zien.

Door geen uitleg te geven over je situatie, kunnen je begeleiders jouw prestaties niet goed beoordelen. Dan worden er dus eisen gesteld en kritiek gegeven waar jij nu niet mee verder kan.

De mensen die jou begeleiden zijn er om je te helpen om nieuwe dingen te leren. Dat blokkeer je nu zelf door geen inzicht te geven. Vraag ook door als je feedback niet begrijpt, en schrijf zoveel mogelijk op. Geef jezelf dan even tijd om bij te komen (ga bewegen of iets creatiefs doen of een vriendin bellen of een cake bakken of...) en als je emoties wat bedaard zijn, kijk het dan nog eens terug.



Dit betekent niet dat je je hele verhaal tot in detail aan je docenten kwijt moet. Maar je moet wel aangeven wat de feedback met je doet en dat is nu eenmaal beter te begrijpen als je uitlegt wat er aan de hand is.



Misschien is het inderdaad te zwaar voor je nu, al heeft dat weinig met je intelligentie te maken denk ik. Maar als je stopt met deze opleiding, raad ik je aan om er in ieder geval uit te hebben gehaald wat erin zit. Als dat geen diploma is, dan de ervaring dat je doorzet in moeilijke tijden of dat je beter leert omgaan met kritiek.



En docenten zijn mensen. Mensen hebben issues. Dat maakt ze niet ongeschikt als docent; sterker nog, ik denk dat levenservaring, zelfkennis en zelfontwikkeling allemaal zaken zijn die bijdragen aan je kwaliteit als leraar. Deze situatie biedt jouw de kans om te groeien, ook al is dat misschien niet in een rechte, lege weg naar een diploma maar via obstakels en zijwegen.



In het vorige topic heb ik je nog wat vragen gesteld over je les. Die hoef je natuurlijk niet te beantwoorden, maar ze zouden je kunnen helpen bij het evalueren van je les.

quote:fuutje schreef op 26 maart 2013 @ 18:25:

Je kan echter ook overmoedig zijn en door constant falen de realiteit onder ogen zien...



Je kan er falende achter komen dat de uni te hoog gegrepen is voor je. Dat kan. Je kunt er vervolgens wat mee doen door bijvoorbeeld een HBO opleiding te gaan doen. Oftewel leren van het overschatten (door ouders of jezelf), maar nooit denken dat iets niet kan. Het is niet de universiteit of helemaal niets. Er zit zoveel tussen.



Wat is jouw realiteit? Uitkering dan maar de rest van je leven? Afgezien van het feit dat dat niet echt een briljante keuze is, geef ik het een paar jaar en dan zijn de uitkeringen helemaal weg. Dan moet je aan de bedelstaf. Daar moet je ook creatief voor zijn...



Ik overdrijf, maar je moet wel wat. Steeds schuilen achter wat niet kan is inderdaad laf. Maar daar heb je niet je studiebegeleiders mee, of iemand anders, maar jezelf.



Dat je iets (nog) niet kan is niet erg. Op de grond liggen en niks er aan doen wel. Je hebt de keuze, ga je nog een paar jaar verspillen met dit gedrag?

Dat betekent niet dat je nog harder moet proberen hetzelfde te doen. Dat betekent dat je jezelf onder de loep moet gaan nemen en verantwoording gaat dragen voor je eigen, volwassen, leven. Al zou je vanaf de kleuterklas overnieuw moeten beginnen maakt dat nog niet uit. Als je maar constructief bezig bent met je leven.

Ik krijg het gevoel dat jij denkt dat je de enige met issues bent. Dat is natuurlijk niet zo, he?! Iedereen heeft issues! De kunst is alleen om er mee om te leren gaan. En dat lukt alleen als je open staat voor wat anderen jou te vertellen hebben. En dat doe je niet, want bij alles wat er gezegd wordt schiet jij accuut de verdediging in en komen er allerlei "ja maar..." zinnen uit je toetsenbord. Hou daar nu eens mee op, en begin met luisteren!

Een aanrader, ik vind dit heel inspirerend: Rowling's speech: the fringe benefits of failure

Fuutje, ik maak niet nog meer woorden vuil dan het feit dat het heel wat is dat je een master hebt gehaald. Dat je het moeilijk hebt en hebt gehad, maar dat je heel erg veel meer kan en bent dan je zelf bent. Ik hoop dat je jezelf zal vinden en jezelf de waarde geeft die je hebt en die je verdiend. Dat je over een jaartje met schouders naar achter en hoofd omhoog zeker van jezelf een koers kan uitstippelen. Ik heb het niet hoor, die master... chapeau voor jou!