Psyche
alle pijlers
ik wil niet meer
zondag 7 april 2013 om 23:53
Al anderhalf jaar ben ik in gevecht met mezelf, ik ben helemaal op. Sinds een paar maanden heeft het de naam burn-out gekregen. Ik doe zo mijn best om mijn leven weer op de rit te krijgen, maar het lukt me niet. Steeds gebeurd er weer iets waardoor ik instort. Al een paar keer was ik flink omhoog geklommen, maar ben net zo vaak terug dat diepe gat in gevallen.
De mensen om me heen zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ooit zal dat ook wel, maar nu heb ik daar even niks aan. Ik zal het toch zelf voor elkaar moeten krijgen. De ene dag zit ik vol vechtlust en voel ik me sterk, maar de andere dag hoeft het van mij allemaal niet meer en heb ik geen zin meer om te vechten. Het enige dat ik wil is weer mezelf zijn en gelukkig zijn, maar hoe weet ik niet meer
Wilde dit even kwijt, misschien is er iemand die het herkent?
De mensen om me heen zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ooit zal dat ook wel, maar nu heb ik daar even niks aan. Ik zal het toch zelf voor elkaar moeten krijgen. De ene dag zit ik vol vechtlust en voel ik me sterk, maar de andere dag hoeft het van mij allemaal niet meer en heb ik geen zin meer om te vechten. Het enige dat ik wil is weer mezelf zijn en gelukkig zijn, maar hoe weet ik niet meer
Wilde dit even kwijt, misschien is er iemand die het herkent?
maandag 8 april 2013 om 00:02
Hier kom je zonder hulp niet uit. Als je helemaal op bent, kun je ook nieuwe klappen, hoe klein ook, niet meer aan.
Zoek hulp, als je dat nog niet gedaan hebt. En stop met vechten, accepteer dat je niet kunt wat je voorheen wel kon.
Dat vechten alleen al vreet energie. Pas alles aan op wat je wel kan. Heel moeilijk, ik weet het. Maar alleen met rust en ontspanning kom je hieruit.
ik ben ook al anderhalf jaar onderweg. Eind 2011 kwam ik thuis te zitten met een burn out. Begin 2012 verloor ik iemand waar ik veel van hield. In dezelfde maand kreeg ik een auto ongeluk, waar ik nu nog hinder van ondervindt.
toch voel ik me nu beter. Ik heb me erbij neergelegd dat ik niet 100% ben. Heb even op medicatie gezeten, maar ben er nu vanaf. Ik vecht niet meer, maar zoek af en toe de grens op.
Weet je waardoor je burn out bent geraakt? En kun je iets veranderen aan de omstandigheden waardoor je ziek werd?
Zoek hulp, als je dat nog niet gedaan hebt. En stop met vechten, accepteer dat je niet kunt wat je voorheen wel kon.
Dat vechten alleen al vreet energie. Pas alles aan op wat je wel kan. Heel moeilijk, ik weet het. Maar alleen met rust en ontspanning kom je hieruit.
ik ben ook al anderhalf jaar onderweg. Eind 2011 kwam ik thuis te zitten met een burn out. Begin 2012 verloor ik iemand waar ik veel van hield. In dezelfde maand kreeg ik een auto ongeluk, waar ik nu nog hinder van ondervindt.
toch voel ik me nu beter. Ik heb me erbij neergelegd dat ik niet 100% ben. Heb even op medicatie gezeten, maar ben er nu vanaf. Ik vecht niet meer, maar zoek af en toe de grens op.
Weet je waardoor je burn out bent geraakt? En kun je iets veranderen aan de omstandigheden waardoor je ziek werd?
maandag 8 april 2013 om 00:15
Mopsie41 ik heb al hulp, maar toch blijft het moeilijk om te accepteren. Ben al zo lang onderweg, wil zo graag weer mezelf zijn.... Denk dat spanningen in mijn werk en prive leven wel de belangrijkste oorzaken zijn. Ik maak me erg snel druk om dingen en trek me iets snel aan.
Jij bent ook al een tijd onderweg! Hoe heb jij het kunnen accepteren?
Jij bent ook al een tijd onderweg! Hoe heb jij het kunnen accepteren?
maandag 8 april 2013 om 00:27
Bloempje, ja ik ken het en ik ben al langer bezig, alles bij elkaar opgeteld al bijna 3 jaar.
Ik heb er vreselijk lang tegen gevochten, kon het niet accepteren, was erg boos op mezelf... en dat is nu juist hetgeen waar je van zult herstellen, als je de situatie accepteert zoals ie is en niet meer vecht en jezelf over allerlei grenzen pusht omdat je gelukkig "moet" worden van jezelf.
Heel erg moeilijk, ik weet het maar stop met vechten en luister naar jezelf (wat Mopsie41 ook al zegt). Ben je ook bezig met wat je energie kost en wat je energie geeft.
En wat anderen zeggen klopt: het komt inderdaad goed. Maar er zit geen planning aan vast, zo van: over 5 maanden ben ik weer de oude. Geef jezelf de tijd.
Ik heb er vreselijk lang tegen gevochten, kon het niet accepteren, was erg boos op mezelf... en dat is nu juist hetgeen waar je van zult herstellen, als je de situatie accepteert zoals ie is en niet meer vecht en jezelf over allerlei grenzen pusht omdat je gelukkig "moet" worden van jezelf.
Heel erg moeilijk, ik weet het maar stop met vechten en luister naar jezelf (wat Mopsie41 ook al zegt). Ben je ook bezig met wat je energie kost en wat je energie geeft.
En wat anderen zeggen klopt: het komt inderdaad goed. Maar er zit geen planning aan vast, zo van: over 5 maanden ben ik weer de oude. Geef jezelf de tijd.
maandag 8 april 2013 om 00:31
'Jezelf weer worden' en 'de oude zijn' zijn in periodes van groei onhaalbare wensen.
Hoe je nu doet, in deze crisistijd, is net zoveel jezelf zijn als hoe je doet in blije tijden.
En de oude zijn? Wie verlangt er nou echt terug naar de luier?...
Sterkte!
Hoe je nu doet, in deze crisistijd, is net zoveel jezelf zijn als hoe je doet in blije tijden.
En de oude zijn? Wie verlangt er nou echt terug naar de luier?...
Sterkte!
Leiolepis ngovantrii: mannetjes zijn ook niet nodig omdat de dames zichzelf klonen!
maandag 8 april 2013 om 00:32
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 00:15:
Mopsie41 ik heb al hulp, maar toch blijft het moeilijk om te accepteren. Ben al zo lang onderweg, wil zo graag weer mezelf zijn.... Denk dat spanningen in mijn werk en prive leven wel de belangrijkste oorzaken zijn. Ik maak me erg snel druk om dingen en trek me iets snel aan.
Jij bent ook al een tijd onderweg! Hoe heb jij het kunnen accepteren?
Omdat ik het zat werd elke keer tegen over mijn grens heen te lopen (kijk mij eens stoer vechten, ik kan het allemaal wel), om vervolgens dagenlang naar de klote te zijn. Door gewoon eens een tijdje niets te doen, alleen dingen te zoeken waar ik echt blij van werd (een wandeling met de hond in de zon was al vermoeiend, maar o zo lekker) kwam ik al wat bij. Ik sliep/slaap wanneer ik daar behoefte aan heb, ik schaam me niet 's middags te gaan liggen. Het vechten om maar wakker te blijven werkt niet. Je lichaam en geest vragen om rust. Geef dat ook.
en hou bewust alle gezeik buiten de deur, indien mogelijk.
Mijn vriend heeft heel veel voor me opgevangen. En lukt het huishouden niet? Jammer dan. Een afwasje deed ik in etappes. Ook door de pijn van het ongeluk kon ik niet veel.
er moet een knop om, en dat is moeilijk. Als je nog dingen te verwerken hebt, besteedt er dan aandacht aan. Luister naar jezelf, en niet naar wat anderen van je verwachten. Je kunt er toch niet aan voldoen.
en op je werk moet je eerlijk zijn, en benoemen waardoor je van de rails bent gelopen. Als je nog niet werkt, hoef je je daar nog niet druk om te maken, maar komt dat moment, stel dan een goed re-integratie traject op.
Ik moet nu ook gaan slapen, maar ik kom hier nog wel terug.
Sterkte!
Mopsie41 ik heb al hulp, maar toch blijft het moeilijk om te accepteren. Ben al zo lang onderweg, wil zo graag weer mezelf zijn.... Denk dat spanningen in mijn werk en prive leven wel de belangrijkste oorzaken zijn. Ik maak me erg snel druk om dingen en trek me iets snel aan.
Jij bent ook al een tijd onderweg! Hoe heb jij het kunnen accepteren?
Omdat ik het zat werd elke keer tegen over mijn grens heen te lopen (kijk mij eens stoer vechten, ik kan het allemaal wel), om vervolgens dagenlang naar de klote te zijn. Door gewoon eens een tijdje niets te doen, alleen dingen te zoeken waar ik echt blij van werd (een wandeling met de hond in de zon was al vermoeiend, maar o zo lekker) kwam ik al wat bij. Ik sliep/slaap wanneer ik daar behoefte aan heb, ik schaam me niet 's middags te gaan liggen. Het vechten om maar wakker te blijven werkt niet. Je lichaam en geest vragen om rust. Geef dat ook.
en hou bewust alle gezeik buiten de deur, indien mogelijk.
Mijn vriend heeft heel veel voor me opgevangen. En lukt het huishouden niet? Jammer dan. Een afwasje deed ik in etappes. Ook door de pijn van het ongeluk kon ik niet veel.
er moet een knop om, en dat is moeilijk. Als je nog dingen te verwerken hebt, besteedt er dan aandacht aan. Luister naar jezelf, en niet naar wat anderen van je verwachten. Je kunt er toch niet aan voldoen.
en op je werk moet je eerlijk zijn, en benoemen waardoor je van de rails bent gelopen. Als je nog niet werkt, hoef je je daar nog niet druk om te maken, maar komt dat moment, stel dan een goed re-integratie traject op.
Ik moet nu ook gaan slapen, maar ik kom hier nog wel terug.
Sterkte!
maandag 8 april 2013 om 00:43
Jeetje Moringa, al 3 jaar, hoe hou je het vol? Kun je wel nog werken of ben je helemaal thuis? Het accepteren is inderdaad moeilijk, ik ben nu eenmaal een vechter. Ik heb dit lichaam altijd gehaat, omdat het steeds doet wat ik niet wil. Dus put ik nu mijn lichaam uit, of mijn lichaam mij? Daar moet ik een middenweg in zien te vinden. Dank voor je wijze woorden, hier kan ik wat mee!
maandag 8 april 2013 om 00:46
quote:Mopsie41 schreef op maandag 08 april 2013 00:32 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="bloempje027 in "ik wil niet meer"" class="messagelink">bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 00:15</a>:</b>
Mopsie41 ik heb al hulp, maar toch blijft het moeilijk om te accepteren. Ben al zo lang onderweg, wil zo graag weer mezelf zijn.... Denk dat spanningen in mijn werk en prive leven wel de belangrijkste oorzaken zijn. Ik maak me erg snel druk om dingen en trek me iets snel aan.
Jij bent ook al een tijd onderweg! Hoe heb jij het kunnen accepteren?</div></blockquote>
Omdat ik het zat werd elke keer tegen over mijn grens heen te lopen (kijk mij eens stoer vechten, ik kan het allemaal wel), om vervolgens dagenlang naar de klote te zijn. Door gewoon eens een tijdje niets te doen, alleen dingen te zoeken waar ik echt blij van werd (een wandeling met de hond in de zon was al vermoeiend, maar o zo lekker) kwam ik al wat bij. Ik sliep/slaap wanneer ik daar behoefte aan heb, ik schaam me niet 's middags te gaan liggen. Het vechten om maar wakker te blijven werkt niet. Je lichaam en geest vragen om rust. Geef dat ook.
en hou bewust alle gezeik buiten de deur, indien mogelijk.
Mijn vriend heeft heel veel voor me opgevangen. En lukt het huishouden niet? Jammer dan. Een afwasje deed ik in etappes. Ook door de pijn van het ongeluk kon ik niet veel.
er moet een knop om, en dat is moeilijk. Als je nog dingen te verwerken hebt, besteedt er dan aandacht aan. Luister naar jezelf, en niet naar wat anderen van je verwachten. Je kunt er toch niet aan voldoen.
en op je werk moet je eerlijk zijn, en benoemen waardoor je van de rails bent gelopen. Als je nog niet werkt, hoef je je daar nog niet druk om te maken, maar komt dat moment, stel dan een goed re-integratie traject op.
Ik moet nu ook gaan slapen, maar ik kom hier nog wel terug.
Sterkte!
Ik werk al wel weer ja, nu 25 uur in de week. Als ik thuiskom moet ik echt gaan slapen als ik geluncht heb, soms slaap ik wel twee uur! Luisteren naar mijn lichaam probeer ik ook wel echt te doen, maar ik heb het idee dat ik daardoor niet verder kom.
Dank voor je advies, ik ga ook proberen te slapen. Welterusten
Mopsie41 ik heb al hulp, maar toch blijft het moeilijk om te accepteren. Ben al zo lang onderweg, wil zo graag weer mezelf zijn.... Denk dat spanningen in mijn werk en prive leven wel de belangrijkste oorzaken zijn. Ik maak me erg snel druk om dingen en trek me iets snel aan.
Jij bent ook al een tijd onderweg! Hoe heb jij het kunnen accepteren?</div></blockquote>
Omdat ik het zat werd elke keer tegen over mijn grens heen te lopen (kijk mij eens stoer vechten, ik kan het allemaal wel), om vervolgens dagenlang naar de klote te zijn. Door gewoon eens een tijdje niets te doen, alleen dingen te zoeken waar ik echt blij van werd (een wandeling met de hond in de zon was al vermoeiend, maar o zo lekker) kwam ik al wat bij. Ik sliep/slaap wanneer ik daar behoefte aan heb, ik schaam me niet 's middags te gaan liggen. Het vechten om maar wakker te blijven werkt niet. Je lichaam en geest vragen om rust. Geef dat ook.
en hou bewust alle gezeik buiten de deur, indien mogelijk.
Mijn vriend heeft heel veel voor me opgevangen. En lukt het huishouden niet? Jammer dan. Een afwasje deed ik in etappes. Ook door de pijn van het ongeluk kon ik niet veel.
er moet een knop om, en dat is moeilijk. Als je nog dingen te verwerken hebt, besteedt er dan aandacht aan. Luister naar jezelf, en niet naar wat anderen van je verwachten. Je kunt er toch niet aan voldoen.
en op je werk moet je eerlijk zijn, en benoemen waardoor je van de rails bent gelopen. Als je nog niet werkt, hoef je je daar nog niet druk om te maken, maar komt dat moment, stel dan een goed re-integratie traject op.
Ik moet nu ook gaan slapen, maar ik kom hier nog wel terug.
Sterkte!
Ik werk al wel weer ja, nu 25 uur in de week. Als ik thuiskom moet ik echt gaan slapen als ik geluncht heb, soms slaap ik wel twee uur! Luisteren naar mijn lichaam probeer ik ook wel echt te doen, maar ik heb het idee dat ik daardoor niet verder kom.
Dank voor je advies, ik ga ook proberen te slapen. Welterusten
maandag 8 april 2013 om 00:46
quote:xantippe schreef op maandag 08 april 2013 00:31 'Jezelf weer worden' en 'de oude zijn' zijn in periodes van groei onhaalbare wensen.
Hoe je nu doet, in deze crisistijd, is net zoveel jezelf zijn als hoe je doet in blije tijden.
En de oude zijn? Wie verlangt er nou echt terug naar de luier?...
Sterkte! Zo had ik het nog nooit bekeken...!
Hoe je nu doet, in deze crisistijd, is net zoveel jezelf zijn als hoe je doet in blije tijden.
En de oude zijn? Wie verlangt er nou echt terug naar de luier?...
Sterkte! Zo had ik het nog nooit bekeken...!
maandag 8 april 2013 om 00:54
Ja meid, ik herken het.
Hulp en babysteps.. Zoals al genoemd is; haalbare wensen zijn belangrijk.. In mijn geval was dat bijvoorbeeld níet: IK MOET EN WIL EN ZAL ALSNOG DIT JAAR MIJN PROPEDEUSE! Maar júist: Ik wil graag mijn volgende tentamen halen. (triviaal voorbeeld. er speelde veel meer)
Dit heb ik niet zelf ontdekt, maar met hulp van een psycholoog. En zelfs toen ik overtuigd was van het feit dat het niet gaat om de kleine dingen maar de (overweldigende beangstigende) grote big picture die compleet moest, heeft zij mij kunnen laten inzien dat dat niet de juiste weg was.
1 thing at a time !
En ff een steuntje in de rug.. Ik ben ook op het punt geweest dat de berg te hoog leek.. En dat achter elke overwonnen heuvel een veel hogere berg lag om overheen te komen. Maar de langste en zwaarste reis begint met de eerste stap. En daar komen de babysteps terug. Maak je niet te druk over die berg, maar til je voet op en ga één stapje verder. Dat is goed en dat mag. Je hóeft niet meer dan dat.
Ik ben nu op het punt dat het alweer tijden geleden lijkt en ik ben gelukkiger dan ooit. Dat ligt er ook voor jou! Echt!
Hulp en babysteps.. Zoals al genoemd is; haalbare wensen zijn belangrijk.. In mijn geval was dat bijvoorbeeld níet: IK MOET EN WIL EN ZAL ALSNOG DIT JAAR MIJN PROPEDEUSE! Maar júist: Ik wil graag mijn volgende tentamen halen. (triviaal voorbeeld. er speelde veel meer)
Dit heb ik niet zelf ontdekt, maar met hulp van een psycholoog. En zelfs toen ik overtuigd was van het feit dat het niet gaat om de kleine dingen maar de (overweldigende beangstigende) grote big picture die compleet moest, heeft zij mij kunnen laten inzien dat dat niet de juiste weg was.
1 thing at a time !
En ff een steuntje in de rug.. Ik ben ook op het punt geweest dat de berg te hoog leek.. En dat achter elke overwonnen heuvel een veel hogere berg lag om overheen te komen. Maar de langste en zwaarste reis begint met de eerste stap. En daar komen de babysteps terug. Maak je niet te druk over die berg, maar til je voet op en ga één stapje verder. Dat is goed en dat mag. Je hóeft niet meer dan dat.
Ik ben nu op het punt dat het alweer tijden geleden lijkt en ik ben gelukkiger dan ooit. Dat ligt er ook voor jou! Echt!
maandag 8 april 2013 om 00:59
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 00:43:
Jeetje Moringa, al 3 jaar, hoe hou je het vol? Kun je wel nog werken of ben je helemaal thuis? Het accepteren is inderdaad moeilijk, ik ben nu eenmaal een vechter. Ik heb dit lichaam altijd gehaat, omdat het steeds doet wat ik niet wil. Dus put ik nu mijn lichaam uit, of mijn lichaam mij? Daar moet ik een middenweg in zien te vinden. Dank voor je wijze woorden, hier kan ik wat mee!
Tsja, je moet het wel volhouden he. In die drie jaar zaten voor mij verschillende perioden. Drie jaar geleden viel ik (letterlijk) uit, ben 10 maanden bezig geweest om terug te komen op het werk. Toen kreeg ik een veel te groot, druk en stressvol project op mijn bord wat normaal al te veel zou zijn. Dat heb ik een half jaar volgehouden, toen gestopt en vanaf toen ging het bergafwaarts, kwam ik in een flinke depressie terecht. Vorig jaar rond deze tijd opnieuw ziek gemeld. Ben er nu redelijk uit met hulp van psych en AD. Onlangs wel ontslag genomen omdat ik eindelijk inzag dat ik op dat werk echt niet blij ging worden.
Je kunt niet meer "de oude" worden want in je oude zelf putte je jezelf zo erg uit dat je het niet volhield om je oude zelf te zijn. Je kunt dus eigenlijk alleen toe naar een nieuwe zelf die een leven heeft wat beter past bij wat je kan en wil.
De klik is zelfacceptatie.
Als je maar de hele tijd over je grenzen heengaat omdat je denkt dat je snel beter moet worden. Ik was de hele tijd maar bezig met "een normaal mens moet toch 36 uur kunnen werken? Ik ben gek, niet normaal." Dat moest ik loslaten, het ging gewoon niet!
Waarom haat je je lichaam? Ik heb het ook een tijd gehaat omdat het niet deed wat ik wilde maar je hebt er maar een van en het draagt je door het leven. Je lichaam zou je vriend moeten zijn in plaats van je vijand.
Kan je wat meer vertellen over de aanleiding van je burn-out? Wat is er tot nu toe gebeurd en hoe voel je je nu?
Er loopt hier een topic, Burn-out, hoe eruit komen? Daar heb ik ook een hoop geschreven en ook veel aan gehad. Misschien ook fijn voor jou om daar eens te lezen.
Jeetje Moringa, al 3 jaar, hoe hou je het vol? Kun je wel nog werken of ben je helemaal thuis? Het accepteren is inderdaad moeilijk, ik ben nu eenmaal een vechter. Ik heb dit lichaam altijd gehaat, omdat het steeds doet wat ik niet wil. Dus put ik nu mijn lichaam uit, of mijn lichaam mij? Daar moet ik een middenweg in zien te vinden. Dank voor je wijze woorden, hier kan ik wat mee!
Tsja, je moet het wel volhouden he. In die drie jaar zaten voor mij verschillende perioden. Drie jaar geleden viel ik (letterlijk) uit, ben 10 maanden bezig geweest om terug te komen op het werk. Toen kreeg ik een veel te groot, druk en stressvol project op mijn bord wat normaal al te veel zou zijn. Dat heb ik een half jaar volgehouden, toen gestopt en vanaf toen ging het bergafwaarts, kwam ik in een flinke depressie terecht. Vorig jaar rond deze tijd opnieuw ziek gemeld. Ben er nu redelijk uit met hulp van psych en AD. Onlangs wel ontslag genomen omdat ik eindelijk inzag dat ik op dat werk echt niet blij ging worden.
Je kunt niet meer "de oude" worden want in je oude zelf putte je jezelf zo erg uit dat je het niet volhield om je oude zelf te zijn. Je kunt dus eigenlijk alleen toe naar een nieuwe zelf die een leven heeft wat beter past bij wat je kan en wil.
De klik is zelfacceptatie.
Als je maar de hele tijd over je grenzen heengaat omdat je denkt dat je snel beter moet worden. Ik was de hele tijd maar bezig met "een normaal mens moet toch 36 uur kunnen werken? Ik ben gek, niet normaal." Dat moest ik loslaten, het ging gewoon niet!
Waarom haat je je lichaam? Ik heb het ook een tijd gehaat omdat het niet deed wat ik wilde maar je hebt er maar een van en het draagt je door het leven. Je lichaam zou je vriend moeten zijn in plaats van je vijand.
Kan je wat meer vertellen over de aanleiding van je burn-out? Wat is er tot nu toe gebeurd en hoe voel je je nu?
Er loopt hier een topic, Burn-out, hoe eruit komen? Daar heb ik ook een hoop geschreven en ook veel aan gehad. Misschien ook fijn voor jou om daar eens te lezen.
maandag 8 april 2013 om 01:07
Oh gelukkig, je wilt nog wel. Ik schrok al.
Het is meer dat je niet meer kan en niet weet hoe...
Je wilt jezelf weer zijn, schrijf je. Meid, het klinkt heel vervelend, maar je bent nú ook jezelf. Je bent nu jou mèt burn-out en daar heb je het mee te doen. Niet vechten dus, maar accepteren. En geen ultimatum stellen voor jezelf, maar dit z'n eigen tijd geven. Go with the flow. Ook als de 'flow' low is....
De oude word je trouwens nooit meer. Je kunt immers niet terug, alleen vooruit. En al gaande ontwikkel je en vernieuw je jezelf. Je bent dus op weg naar je 'nieuwe' ik. Best een hoopvol vooruitzicht toch?
En gelukkig willen zijn is een mooi streven, maar vaak te hoog gegrepen. Begin eens of je een beetje tevredenheid kan halen, da's al heel wat! Ik las eens dat mensen hun stemmingen altijd in positief (gelukkig) en negatief (ongelukkig) indelen, maar daarmee vergeten dat er ook nog een midden is. Het neutrale gebied. Als je daarin kan verkeren, heb je het al heel goed.
Sterkte hoor en maak het niet zwaarder dan nodig is!
Het is meer dat je niet meer kan en niet weet hoe...
Je wilt jezelf weer zijn, schrijf je. Meid, het klinkt heel vervelend, maar je bent nú ook jezelf. Je bent nu jou mèt burn-out en daar heb je het mee te doen. Niet vechten dus, maar accepteren. En geen ultimatum stellen voor jezelf, maar dit z'n eigen tijd geven. Go with the flow. Ook als de 'flow' low is....
De oude word je trouwens nooit meer. Je kunt immers niet terug, alleen vooruit. En al gaande ontwikkel je en vernieuw je jezelf. Je bent dus op weg naar je 'nieuwe' ik. Best een hoopvol vooruitzicht toch?
En gelukkig willen zijn is een mooi streven, maar vaak te hoog gegrepen. Begin eens of je een beetje tevredenheid kan halen, da's al heel wat! Ik las eens dat mensen hun stemmingen altijd in positief (gelukkig) en negatief (ongelukkig) indelen, maar daarmee vergeten dat er ook nog een midden is. Het neutrale gebied. Als je daarin kan verkeren, heb je het al heel goed.
Sterkte hoor en maak het niet zwaarder dan nodig is!
maandag 8 april 2013 om 01:14
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 00:46: Luisteren naar mijn lichaam probeer ik ook wel echt te doen, maar ik heb het idee dat ik daardoor niet verder kom.
Luisteren is mooi en belangrijk. Maar handel je er vervolgens ook naar?
Ik lees dat je je lijf haat omdat het niet doet wat jij wilt. Ik vraag me dus af of je wel wèrkelijk luistert of dat je alleen hoort wat je wilt horen.
Je kan niet om je lichaam heen. Je kan ook niet zonder.
Je hebt dus alle reden om te luisteren naar dat lichaam en het te geven wat het nodig heeft. Dan geeft het jou wat jij nodig hebt. Werk sàmen, niet tegen elkaar!
Heb je wel eens iets aan meditatie of mindfulness gedaan?
Luisteren is mooi en belangrijk. Maar handel je er vervolgens ook naar?
Ik lees dat je je lijf haat omdat het niet doet wat jij wilt. Ik vraag me dus af of je wel wèrkelijk luistert of dat je alleen hoort wat je wilt horen.
Je kan niet om je lichaam heen. Je kan ook niet zonder.
Je hebt dus alle reden om te luisteren naar dat lichaam en het te geven wat het nodig heeft. Dan geeft het jou wat jij nodig hebt. Werk sàmen, niet tegen elkaar!
Heb je wel eens iets aan meditatie of mindfulness gedaan?
maandag 8 april 2013 om 01:39
Hee iemand_anders, over gelukkig zijn:
In mijn slechtste perioden was ik dolblij met een neutrale dag. Dat je je even niet kut voelt zeg maar. Ik ben een keer binnen komen lopen bij de psych en heb gezegd "eigenlijk wil ik niet praten nu want ik heb eindelijk een normale dag en anders voel ik me straks weer kut"
En als ik bloemetje zo lees krijg ik de indruk dat ze ook verlangt naar een normale dag, niet super gelukkig maar zo'n dag dat er gewoon niet al te veel aan de hand is.
Gelukkig is voor mij dat je basisgevoel oke is, en er weinig in de weg zit. Soms voel je je shit, soms supergelukkig maar je veert meestal na een tijdje weer terug naar je basisgevoel dat je gewoon wel zo ongeveer tevreden bent. Bij burn-out/depressie had ik het idee dat mijn basisgevoel naar beneden was gezakt. Ik voelde me over het algemeen rot, soms superkl*te en soms even normaal maar ik veerde altijd weer terug naar dat rotgevoel.
En daar moest ik me uitwerken.
Bloemetje, als je al naar bed bent: slaap lekker en ik kom later nog wel ff kijken.
In mijn slechtste perioden was ik dolblij met een neutrale dag. Dat je je even niet kut voelt zeg maar. Ik ben een keer binnen komen lopen bij de psych en heb gezegd "eigenlijk wil ik niet praten nu want ik heb eindelijk een normale dag en anders voel ik me straks weer kut"
En als ik bloemetje zo lees krijg ik de indruk dat ze ook verlangt naar een normale dag, niet super gelukkig maar zo'n dag dat er gewoon niet al te veel aan de hand is.
Gelukkig is voor mij dat je basisgevoel oke is, en er weinig in de weg zit. Soms voel je je shit, soms supergelukkig maar je veert meestal na een tijdje weer terug naar je basisgevoel dat je gewoon wel zo ongeveer tevreden bent. Bij burn-out/depressie had ik het idee dat mijn basisgevoel naar beneden was gezakt. Ik voelde me over het algemeen rot, soms superkl*te en soms even normaal maar ik veerde altijd weer terug naar dat rotgevoel.
En daar moest ik me uitwerken.
Bloemetje, als je al naar bed bent: slaap lekker en ik kom later nog wel ff kijken.
maandag 8 april 2013 om 07:55
quote:Ephina schreef op 08 april 2013 @ 00:54:
En ff een steuntje in de rug.. Ik ben ook op het punt geweest dat de berg te hoog leek.. En dat achter elke overwonnen heuvel een veel hogere berg lag om overheen te komen. Maar de langste en zwaarste reis begint met de eerste stap. En daar komen de babysteps terug. Maak je niet te druk over die berg, maar til je voet op en ga één stapje verder. Dat is goed en dat mag. Je hóeft niet meer dan dat.
Ik ben nu op het punt dat het alweer tijden geleden lijkt en ik ben gelukkiger dan ooit. Dat ligt er ook voor jou! Echt!Mooi gezegd! De babysteps ga ik onthouden
En ff een steuntje in de rug.. Ik ben ook op het punt geweest dat de berg te hoog leek.. En dat achter elke overwonnen heuvel een veel hogere berg lag om overheen te komen. Maar de langste en zwaarste reis begint met de eerste stap. En daar komen de babysteps terug. Maak je niet te druk over die berg, maar til je voet op en ga één stapje verder. Dat is goed en dat mag. Je hóeft niet meer dan dat.
Ik ben nu op het punt dat het alweer tijden geleden lijkt en ik ben gelukkiger dan ooit. Dat ligt er ook voor jou! Echt!Mooi gezegd! De babysteps ga ik onthouden
maandag 8 april 2013 om 07:57
quote:iemand_anders schreef op 08 april 2013 @ 01:14:
[...]
Luisteren is mooi en belangrijk. Maar handel je er vervolgens ook naar?
Ik lees dat je je lijf haat omdat het niet doet wat jij wilt. Ik vraag me dus af of je wel wèrkelijk luistert of dat je alleen hoort wat je wilt horen.
Heb je wel eens iets aan meditatie of mindfulness gedaan?Ik doe mijn best om ernaar te luisteren, laat ik het zo zeggen. Als ik heel erg moe ben probeer ik mijn rust te nemen. 's Middags ga ik ook altijd een poosje slapen. Meditatie of mindfullness heb ik nog niet gedaan, ben het nog aan het uitzoeken.
[...]
Luisteren is mooi en belangrijk. Maar handel je er vervolgens ook naar?
Ik lees dat je je lijf haat omdat het niet doet wat jij wilt. Ik vraag me dus af of je wel wèrkelijk luistert of dat je alleen hoort wat je wilt horen.
Heb je wel eens iets aan meditatie of mindfulness gedaan?Ik doe mijn best om ernaar te luisteren, laat ik het zo zeggen. Als ik heel erg moe ben probeer ik mijn rust te nemen. 's Middags ga ik ook altijd een poosje slapen. Meditatie of mindfullness heb ik nog niet gedaan, ben het nog aan het uitzoeken.
maandag 8 april 2013 om 08:05
Moringa, jij slaat de spijker op z'n kop. Even een dagje dat ik me lekker voel, zonder zorgen, dat zou al fijn zijn. Soms heb ik wel zo'n dag, maar vaak lig ik dan 's avonds toch te huilen in bed.
Het begon allemaal zo'n anderhalf jaar geleden. Mijn nek deed veel pijn en ik was heel erg duizelig. Ben een paar keer bijna flauwgevallen. Toen ik de eerste keer bij de fysio kwam kon ik niet eens opzij kijken, zo vast zat alles. Er volgde een jaar van vele behandelingen, ik was ervan overtuigd dat de klachten een lichamelijke oorzaak hadden.
Op mijn werk was de werkdruk en de stress heel erg hoog, te hoog. Halverwege vorig jaar werd ik overgeplaatst naar een andere afdeling, maar daar had ik het niet naar mijn zin en ging het snel bergafwaarts. De pijn in mijn nek was inmiddels ondraaglijk geworden; ik slikte 5x per dag 2 paracetamol en 1 Ibuprofen, maar dat hielp niks. Eind vorig jaar ben ik "ingestort" en heb ik me ziek gemeld. Na 7 dagen moest ik alweer aan het werk, aangepast en maar een paar uurtjes. Dat ben ik nu langzaam aan het uitbreiden en zit nu op de 25 uur.
Vorig jaar heb ik ook mijn vriend leren kennen. Hij was mijn grote steun, ik kon altijd bij hem terecht. Bij hem kon ik echt mezelf zijn en hoefde ik me nergens voor te schamen. Door de burn-out heb ik alles al moeten opgeven; mijn hobby's en ook deels mijn werk, ik was zò bang om hem ook nog te verliezen. Dat is ook gebeurd uiteindelijk....na ruim een jaar heeft hij het uitgemaakt. Ik ben er echt kapot van. Ik mis hem als mijn partner, maar bovenal mis ik mijn maatje bij wie ik altijd terecht kon als er iets was. Tuurlijk heb ik lieve mensen om me heen, maar die sterke armen om me heen als ik in slaap viel kan niemand vervangen.... Het is nu gewoon even teveel allemaal.
Het begon allemaal zo'n anderhalf jaar geleden. Mijn nek deed veel pijn en ik was heel erg duizelig. Ben een paar keer bijna flauwgevallen. Toen ik de eerste keer bij de fysio kwam kon ik niet eens opzij kijken, zo vast zat alles. Er volgde een jaar van vele behandelingen, ik was ervan overtuigd dat de klachten een lichamelijke oorzaak hadden.
Op mijn werk was de werkdruk en de stress heel erg hoog, te hoog. Halverwege vorig jaar werd ik overgeplaatst naar een andere afdeling, maar daar had ik het niet naar mijn zin en ging het snel bergafwaarts. De pijn in mijn nek was inmiddels ondraaglijk geworden; ik slikte 5x per dag 2 paracetamol en 1 Ibuprofen, maar dat hielp niks. Eind vorig jaar ben ik "ingestort" en heb ik me ziek gemeld. Na 7 dagen moest ik alweer aan het werk, aangepast en maar een paar uurtjes. Dat ben ik nu langzaam aan het uitbreiden en zit nu op de 25 uur.
Vorig jaar heb ik ook mijn vriend leren kennen. Hij was mijn grote steun, ik kon altijd bij hem terecht. Bij hem kon ik echt mezelf zijn en hoefde ik me nergens voor te schamen. Door de burn-out heb ik alles al moeten opgeven; mijn hobby's en ook deels mijn werk, ik was zò bang om hem ook nog te verliezen. Dat is ook gebeurd uiteindelijk....na ruim een jaar heeft hij het uitgemaakt. Ik ben er echt kapot van. Ik mis hem als mijn partner, maar bovenal mis ik mijn maatje bij wie ik altijd terecht kon als er iets was. Tuurlijk heb ik lieve mensen om me heen, maar die sterke armen om me heen als ik in slaap viel kan niemand vervangen.... Het is nu gewoon even teveel allemaal.
maandag 8 april 2013 om 08:41
Thomaaas, wat knap dat je dit kunt zien als een positieve periode waar je veel uit kunt leren! Zo had ik er nog nooit over nagedacht.... Misschien leer ik mezelf nu juist beter kennen in plaats van dat ik mezelf kwijt ben, dat is een heel verschil.
Te weinig naar jezelf luisteren, dat herken ik wel heel erg, dat is ook wat iedereen me nu adviseerd.
Wandelen probeer ik ook veel te doen inderdaad, fietsen wil nog niet echt lukken.
Ik heb kleine doelen, bijvoorbeeld: op vrijdagavond nog energie hebben.
Dat vind ik ook een goeie!
Te weinig naar jezelf luisteren, dat herken ik wel heel erg, dat is ook wat iedereen me nu adviseerd.
Wandelen probeer ik ook veel te doen inderdaad, fietsen wil nog niet echt lukken.
Ik heb kleine doelen, bijvoorbeeld: op vrijdagavond nog energie hebben.
Dat vind ik ook een goeie!
maandag 8 april 2013 om 08:41
Ik heb het een paar jaar geleden ook meegemaakt en weet dus ongeveer wel wat je doormaakt TO.
Ik had op een gegeven moment hetzelfde als Thomas, ik was blij dat ik het had zodat ik me ging realiseren dat ook ik recht had om mijn grenzen aan te geven.
TO ik heb geen wondertip voor je, maar wel de volgende:
probeer in 1e instantie je situatie te accepteren ipv je er tegen te verzetten. Ik snap overigens wel dat je dat doet, maar hoe meer je je verzet, hoe erger het wordt.
Probeer het te accepteren en zelfs te koesteren.
Je hebt nou eenmaal niet alles in de hand...
ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd.
bloempje vergelijk jij jezelf toevallig heel erg met anderen die in jouw ogen het veeeeeeeel beter voor mekaar hebben? (althans dat lijkt zo) dat was en is nog steeds voor mij zo'n valkuil...
al moet ik zeggen dat het de laatste tijd wel minder wordt en ik eindelijk begin te accepteren dat ik nou eenmaal niet kan wat een ander kan (lang verhaal).
Ik had op een gegeven moment hetzelfde als Thomas, ik was blij dat ik het had zodat ik me ging realiseren dat ook ik recht had om mijn grenzen aan te geven.
TO ik heb geen wondertip voor je, maar wel de volgende:
probeer in 1e instantie je situatie te accepteren ipv je er tegen te verzetten. Ik snap overigens wel dat je dat doet, maar hoe meer je je verzet, hoe erger het wordt.
Probeer het te accepteren en zelfs te koesteren.
Je hebt nou eenmaal niet alles in de hand...
ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd.
bloempje vergelijk jij jezelf toevallig heel erg met anderen die in jouw ogen het veeeeeeeel beter voor mekaar hebben? (althans dat lijkt zo) dat was en is nog steeds voor mij zo'n valkuil...
al moet ik zeggen dat het de laatste tijd wel minder wordt en ik eindelijk begin te accepteren dat ik nou eenmaal niet kan wat een ander kan (lang verhaal).