Psyche
alle pijlers
ik wil niet meer
zondag 7 april 2013 om 23:53
Al anderhalf jaar ben ik in gevecht met mezelf, ik ben helemaal op. Sinds een paar maanden heeft het de naam burn-out gekregen. Ik doe zo mijn best om mijn leven weer op de rit te krijgen, maar het lukt me niet. Steeds gebeurd er weer iets waardoor ik instort. Al een paar keer was ik flink omhoog geklommen, maar ben net zo vaak terug dat diepe gat in gevallen.
De mensen om me heen zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ooit zal dat ook wel, maar nu heb ik daar even niks aan. Ik zal het toch zelf voor elkaar moeten krijgen. De ene dag zit ik vol vechtlust en voel ik me sterk, maar de andere dag hoeft het van mij allemaal niet meer en heb ik geen zin meer om te vechten. Het enige dat ik wil is weer mezelf zijn en gelukkig zijn, maar hoe weet ik niet meer
Wilde dit even kwijt, misschien is er iemand die het herkent?
De mensen om me heen zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ooit zal dat ook wel, maar nu heb ik daar even niks aan. Ik zal het toch zelf voor elkaar moeten krijgen. De ene dag zit ik vol vechtlust en voel ik me sterk, maar de andere dag hoeft het van mij allemaal niet meer en heb ik geen zin meer om te vechten. Het enige dat ik wil is weer mezelf zijn en gelukkig zijn, maar hoe weet ik niet meer
Wilde dit even kwijt, misschien is er iemand die het herkent?
maandag 8 april 2013 om 09:05
quote:thomaaas schreef op 08 april 2013 @ 08:45:
Je komt op mij over (maar ik ken je slechts van dit topic!) alsof je je ENORM tegen aan het verzetten bent. Dat gaat het niet beter maken, alleen maar slechter. Als je energie stroomt met bakken naar je frustratie. Niet doen! Wil niet alles in 1x. Blijf lekker wandelen. Fietsen is veel te inspannend. Leg jezelf dat doel ook niet op. Gewoon elke dag, na het avondeten, een blokje om. En dan trots zijn dat je dat hebt gedaan. Stop ook met tussen de middag 2 uur slapen. Een klein dutje: prima. Zet de wekker op een uurtje en sta dan ook weer op. 'sAvonds ga je dan een uurtje eerder naar bed. En geniet er van! Je hebt extra vrije tijd, je kan wat leuke klusjes doen (vul hier iets in wat je heel leuk vind om te doen; naaien, koken, cupcakes maken, tuinieren)
ja, dat klopt wel, ik verzet me inderdaad hiertegen. Ik wil niet meer moe zijn, ik wil gewoon weer alles doen. Maar dat gaat niet. Van iemand die altijd druk en actief was, ben ik veranderd in iemand die vaak maar een beetje rondhangt. Heb inderdaad wel het gevoel dat dat vooral energie kost, maar ik weet niet hoe ik het kan stoppen. Mijn hoofd lijkt wel een wervelwind met gedachten die ik niet kan tegenhouden.
Zal voortaan inderdaad 's middags een wekker zetten. Nadeel is alleen dat dat het enige moment is dat ik ontspannen slaap. 's Nachts lig ik helemaal verkrampt in bed.
Elke avond een wandelingetje maken ga ik ook vanaf nu invoeren. Bedankt voor je tips!
Je komt op mij over (maar ik ken je slechts van dit topic!) alsof je je ENORM tegen aan het verzetten bent. Dat gaat het niet beter maken, alleen maar slechter. Als je energie stroomt met bakken naar je frustratie. Niet doen! Wil niet alles in 1x. Blijf lekker wandelen. Fietsen is veel te inspannend. Leg jezelf dat doel ook niet op. Gewoon elke dag, na het avondeten, een blokje om. En dan trots zijn dat je dat hebt gedaan. Stop ook met tussen de middag 2 uur slapen. Een klein dutje: prima. Zet de wekker op een uurtje en sta dan ook weer op. 'sAvonds ga je dan een uurtje eerder naar bed. En geniet er van! Je hebt extra vrije tijd, je kan wat leuke klusjes doen (vul hier iets in wat je heel leuk vind om te doen; naaien, koken, cupcakes maken, tuinieren)
ja, dat klopt wel, ik verzet me inderdaad hiertegen. Ik wil niet meer moe zijn, ik wil gewoon weer alles doen. Maar dat gaat niet. Van iemand die altijd druk en actief was, ben ik veranderd in iemand die vaak maar een beetje rondhangt. Heb inderdaad wel het gevoel dat dat vooral energie kost, maar ik weet niet hoe ik het kan stoppen. Mijn hoofd lijkt wel een wervelwind met gedachten die ik niet kan tegenhouden.
Zal voortaan inderdaad 's middags een wekker zetten. Nadeel is alleen dat dat het enige moment is dat ik ontspannen slaap. 's Nachts lig ik helemaal verkrampt in bed.
Elke avond een wandelingetje maken ga ik ook vanaf nu invoeren. Bedankt voor je tips!
maandag 8 april 2013 om 11:49
Bloempje, dat is ook wel erg veel allemaal, werk opbouwen en dan ook nog je relatie uit, dat is best veel om allemaal te behappen.
Ik vraag me ook af of je wel voldoende hersteld bent om 25 uur per week te werken. Bedoel, je slaapt nog zo rot, je hoofd is een warboel en je hebt het gevoel dat je 'dit niet meer wil'. Ik kan natuurlijk niet in jouw situatie kijken maar het klinkt alsof je met een zware last op je schouders rondloopt. Zie je het als een schande om je weer opnieuw ziek te melden?
Net als Thomaaas heb ik het idee dat je je enorm verzet tegen deze situatie en dat je dat veel energie kost.
Ik had zelf ook vaak het gevoel dat ik gefaald had. In alles zo ongeveer. Ik vond dat ik mijn werk niet fatsoenlijk deed, dat ik geen leuke vriendin was, dat ik sowieso maar een matig mens was die altijd rare dingen zei en dan vond ik mezelf natuurlijk ook nog eens te dik. Dus in gedachten zat ik mezelf voortdurend af te kraken, nou daar word je ook niet blijer van kan ik je vertellen.
Op mijn werk werkte ik bijvoorbeeld best hard, altijd extra klussen ambitieus etc. Altijd aan het rennen maar ik rende niet uit eigen motivatie maar uit angst omdat ik het nooit goed genoeg vond en ik bang was dat anderen me niet meer leuk zouden vinden als ik 'door de mand zou vallen'.
De praktische tips die hier gegeven zijn, zijn goed maar hoeven niet perse voor jou te werken. Probeer het een beetje uit maar hou er niet krampachtig aan vast want dan heb je er nog een extra taak bij.
Wat voor hulp krijg je nu als ik vragen mag?
En hoe reageren ze op je werk? Wat voor werk doe je?
Hoe ben je hieronder naar anderen? Open of wil je er zo weinig mogelijk over praten?
Nog een boekentip voor jou "Leven in je leven - leer de valkuilen in je leven herkennen" van Young & Klosko. Zij zijn ook de grondleggers van de schematherapie, heb ik pas gelezen en gaf me heel veel inzicht in waarom ik doe zoals ik doe.
Ik vraag me ook af of je wel voldoende hersteld bent om 25 uur per week te werken. Bedoel, je slaapt nog zo rot, je hoofd is een warboel en je hebt het gevoel dat je 'dit niet meer wil'. Ik kan natuurlijk niet in jouw situatie kijken maar het klinkt alsof je met een zware last op je schouders rondloopt. Zie je het als een schande om je weer opnieuw ziek te melden?
Net als Thomaaas heb ik het idee dat je je enorm verzet tegen deze situatie en dat je dat veel energie kost.
Ik had zelf ook vaak het gevoel dat ik gefaald had. In alles zo ongeveer. Ik vond dat ik mijn werk niet fatsoenlijk deed, dat ik geen leuke vriendin was, dat ik sowieso maar een matig mens was die altijd rare dingen zei en dan vond ik mezelf natuurlijk ook nog eens te dik. Dus in gedachten zat ik mezelf voortdurend af te kraken, nou daar word je ook niet blijer van kan ik je vertellen.
Op mijn werk werkte ik bijvoorbeeld best hard, altijd extra klussen ambitieus etc. Altijd aan het rennen maar ik rende niet uit eigen motivatie maar uit angst omdat ik het nooit goed genoeg vond en ik bang was dat anderen me niet meer leuk zouden vinden als ik 'door de mand zou vallen'.
De praktische tips die hier gegeven zijn, zijn goed maar hoeven niet perse voor jou te werken. Probeer het een beetje uit maar hou er niet krampachtig aan vast want dan heb je er nog een extra taak bij.
Wat voor hulp krijg je nu als ik vragen mag?
En hoe reageren ze op je werk? Wat voor werk doe je?
Hoe ben je hieronder naar anderen? Open of wil je er zo weinig mogelijk over praten?
Nog een boekentip voor jou "Leven in je leven - leer de valkuilen in je leven herkennen" van Young & Klosko. Zij zijn ook de grondleggers van de schematherapie, heb ik pas gelezen en gaf me heel veel inzicht in waarom ik doe zoals ik doe.
maandag 8 april 2013 om 13:03
maandag 8 april 2013 om 13:13
Was het maar een langzaam opgaande lijn, maar dat is helaas niet zo. Toen ik voor het eerst bij mijn therapeut kwam (inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden en het is goedgekomen!) tekende hij voor mij een lijn die omhoog liep en hij voegde er meteen aan toe: "maar zo werkt dat dus niet." Vervolgens tekende hij een tweede lijn die wel omhoog liep maar met vele pieken en diepe dalen. Deze tekening heeft mij erg geholpen als ik na maanden van lichte vooruitgang opeens weer terug bij af leek. Dan hield ik me voor dat ik wel in de opgaande lijn zat, maar in 1 van die getekende dalen. Ik merkte dat ik na verloop van tijd wel veel sneller uit die dalen kwam dan in het begin. Na twee jaar pieken en dalen ging het weer goed me. Niet de oude, maar wel weer goed, met een hoop nieuwe zelfkennis.
maandag 8 april 2013 om 14:02
@Moringa Het is ook heel erg veel, te veel eerlijk gezegd. Soms weet ik echt niet meer hoe ik het allemaal volhoud.
Die 25 uur hou ik op zich wel vol, al moet ik daar deze week weer twee uurtjes bij gaan doen. Ik vind het geen schande om me weer ziek te melden, maar wordt aan alle kanten gestimuleerd om te blijven werken.
Sommige mensen op het werk begrijpen het wel, maar niet iedereen. Ik werk met dieren en zie het dus wel als een afleiding om daar te zijn. Zolang het kan wil ik het ook echt blijven doen.
Een keer in de week heb ik Mensendieck therapie, zij helpt me om mijn spieren op een andere manier te belasten. Na al die pijn zijn vooral mijn armen zo zwak geworden dat ik er nog niet zoveel mee kan. Ook helpt ze me met oefeningen om te ontspannen voor het slapen gaan.
Een andere dag in de week ga ik naar de psycholoog, ook daar heb ik veel baat bij.
Elke week een gesprek met mijn leidinggevende en om de vier weken naar de bedrijfsarts. Ben dus echt fulltime bezig met herstellen en zelfs dat is soms heel vermoeiend....
Ik ben heel open over mijn situatie, wil altijd graag dat mensen me begrijpen.
Die 25 uur hou ik op zich wel vol, al moet ik daar deze week weer twee uurtjes bij gaan doen. Ik vind het geen schande om me weer ziek te melden, maar wordt aan alle kanten gestimuleerd om te blijven werken.
Sommige mensen op het werk begrijpen het wel, maar niet iedereen. Ik werk met dieren en zie het dus wel als een afleiding om daar te zijn. Zolang het kan wil ik het ook echt blijven doen.
Een keer in de week heb ik Mensendieck therapie, zij helpt me om mijn spieren op een andere manier te belasten. Na al die pijn zijn vooral mijn armen zo zwak geworden dat ik er nog niet zoveel mee kan. Ook helpt ze me met oefeningen om te ontspannen voor het slapen gaan.
Een andere dag in de week ga ik naar de psycholoog, ook daar heb ik veel baat bij.
Elke week een gesprek met mijn leidinggevende en om de vier weken naar de bedrijfsarts. Ben dus echt fulltime bezig met herstellen en zelfs dat is soms heel vermoeiend....
Ik ben heel open over mijn situatie, wil altijd graag dat mensen me begrijpen.
maandag 8 april 2013 om 14:03
quote:Carry_lm schreef op 08 april 2013 @ 13:13:
Was het maar een langzaam opgaande lijn, maar dat is helaas niet zo. Toen ik voor het eerst bij mijn therapeut kwam (inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden en het is goedgekomen!) tekende hij voor mij een lijn die omhoog liep en hij voegde er meteen aan toe: "maar zo werkt dat dus niet." Vervolgens tekende hij een tweede lijn die wel omhoog liep maar met vele pieken en diepe dalen. Deze tekening heeft mij erg geholpen als ik na maanden van lichte vooruitgang opeens weer terug bij af leek. Dan hield ik me voor dat ik wel in de opgaande lijn zat, maar in 1 van die getekende dalen. Ik merkte dat ik na verloop van tijd wel veel sneller uit die dalen kwam dan in het begin. Na twee jaar pieken en dalen ging het weer goed me. Niet de oude, maar wel weer goed, met een hoop nieuwe zelfkennis.Die lijn ken ik ja, die is voor mij ook wel eens getekend. Een mooie stijgende lijn zou het fijnste zijn, maar dat is helaas niet zo.
Was het maar een langzaam opgaande lijn, maar dat is helaas niet zo. Toen ik voor het eerst bij mijn therapeut kwam (inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden en het is goedgekomen!) tekende hij voor mij een lijn die omhoog liep en hij voegde er meteen aan toe: "maar zo werkt dat dus niet." Vervolgens tekende hij een tweede lijn die wel omhoog liep maar met vele pieken en diepe dalen. Deze tekening heeft mij erg geholpen als ik na maanden van lichte vooruitgang opeens weer terug bij af leek. Dan hield ik me voor dat ik wel in de opgaande lijn zat, maar in 1 van die getekende dalen. Ik merkte dat ik na verloop van tijd wel veel sneller uit die dalen kwam dan in het begin. Na twee jaar pieken en dalen ging het weer goed me. Niet de oude, maar wel weer goed, met een hoop nieuwe zelfkennis.Die lijn ken ik ja, die is voor mij ook wel eens getekend. Een mooie stijgende lijn zou het fijnste zijn, maar dat is helaas niet zo.
maandag 8 april 2013 om 14:10
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 14:02:
@Moringa Het is ook heel erg veel, te veel eerlijk gezegd. Soms weet ik echt niet meer hoe ik het allemaal volhoud.
Die 25 uur hou ik op zich wel vol, al moet ik daar deze week weer twee uurtjes bij gaan doen. Ik vind het geen schande om me weer ziek te melden, maar wordt aan alle kanten gestimuleerd om te blijven werken.
Sommige mensen op het werk begrijpen het wel, maar niet iedereen. Ik werk met dieren en zie het dus wel als een afleiding om daar te zijn. Zolang het kan wil ik het ook echt blijven doen.
Een keer in de week heb ik Mensendieck therapie, zij helpt me om mijn spieren op een andere manier te belasten. Na al die pijn zijn vooral mijn armen zo zwak geworden dat ik er nog niet zoveel mee kan. Ook helpt ze me met oefeningen om te ontspannen voor het slapen gaan.
Een andere dag in de week ga ik naar de psycholoog, ook daar heb ik veel baat bij.
Elke week een gesprek met mijn leidinggevende en om de vier weken naar de bedrijfsarts. Ben dus echt fulltime bezig met herstellen en zelfs dat is soms heel vermoeiend....
Ik ben heel open over mijn situatie, wil altijd graag dat mensen me begrijpen.
@Moringa Het is ook heel erg veel, te veel eerlijk gezegd. Soms weet ik echt niet meer hoe ik het allemaal volhoud.
Die 25 uur hou ik op zich wel vol, al moet ik daar deze week weer twee uurtjes bij gaan doen. Ik vind het geen schande om me weer ziek te melden, maar wordt aan alle kanten gestimuleerd om te blijven werken.
Sommige mensen op het werk begrijpen het wel, maar niet iedereen. Ik werk met dieren en zie het dus wel als een afleiding om daar te zijn. Zolang het kan wil ik het ook echt blijven doen.
Een keer in de week heb ik Mensendieck therapie, zij helpt me om mijn spieren op een andere manier te belasten. Na al die pijn zijn vooral mijn armen zo zwak geworden dat ik er nog niet zoveel mee kan. Ook helpt ze me met oefeningen om te ontspannen voor het slapen gaan.
Een andere dag in de week ga ik naar de psycholoog, ook daar heb ik veel baat bij.
Elke week een gesprek met mijn leidinggevende en om de vier weken naar de bedrijfsarts. Ben dus echt fulltime bezig met herstellen en zelfs dat is soms heel vermoeiend....
Ik ben heel open over mijn situatie, wil altijd graag dat mensen me begrijpen.
maandag 8 april 2013 om 14:11
Mijn ervaring met een burn-out is dat je eerst moet accepteren dat je een burn-out hebt. En belangrijker, er aan toe moet geven.
Dus ziek rustig uit en daarna komt de tijd om er uit te krabbelen.
Je schrijft dat je de ene dag vol vechtlust zit en je heel sterk voelt en de andere dag het weer helemaal mis is.
Juist dat kost zo ontzettend veel energie..
Een BO bestaat uit 3 fases.
1 acceptatie
2 ziek zijn
3 herstellen.
Dus ziek rustig uit en daarna komt de tijd om er uit te krabbelen.
Je schrijft dat je de ene dag vol vechtlust zit en je heel sterk voelt en de andere dag het weer helemaal mis is.
Juist dat kost zo ontzettend veel energie..
Een BO bestaat uit 3 fases.
1 acceptatie
2 ziek zijn
3 herstellen.
maandag 8 april 2013 om 14:26
Bloempje, ik denk er hetzelfde over als Thomaaaas, het is teveel allemaal en 25 uur is zeker teveel. Je zegt "ik wil niet meer" en dat herken ik maar al te goed, het was bij mij het teken dat er een diep dal aankwam. Ik was bang om tegen de bodem te smakken en daarom probeerde ik alles maar overeind te houden ook al ging het moeizaam. En ik ben inderdaad tegen de bodem gesmakt maar vanuit daar was het wel makkelijker om uit de put te klimmen. En inderdaad, daardoor ging ik ook accepteren DAT het nu eenmaal zo was, die burn-out en depressie.
Ik snap dat je gestimuleerd wordt om te werken maar het lukt nu even niet. Overweeg nog eens om je ziek te melden, misschien niet 100% maar wellicht werkt bijvoorbeeld 10 uur werken nu beter voor jou. Zit je bij een arboarts, misschien een goed idee om daar een gesprek aan te vragen en te zeggen dat je het niet volhoud zo.
Maar uiteindelijk gaat het om wat JIJ wilt. Waar zou JIJ je prettig bij voelen op dit moment, ervan uitgaande dat de situatie is zoals ie is? Heb je deze vraag al geprobeerd te beantwoorden voor jezelf?
Goed dat je er open over bent, misschien hebben mensen er niet direct begrip voor maar ze weten wel waar ze aan toe zijn. Dan hoeven ze ook niet meer te verwachten of hoef jij niet meer te beloven dan je kan.
Ik snap dat je gestimuleerd wordt om te werken maar het lukt nu even niet. Overweeg nog eens om je ziek te melden, misschien niet 100% maar wellicht werkt bijvoorbeeld 10 uur werken nu beter voor jou. Zit je bij een arboarts, misschien een goed idee om daar een gesprek aan te vragen en te zeggen dat je het niet volhoud zo.
Maar uiteindelijk gaat het om wat JIJ wilt. Waar zou JIJ je prettig bij voelen op dit moment, ervan uitgaande dat de situatie is zoals ie is? Heb je deze vraag al geprobeerd te beantwoorden voor jezelf?
Goed dat je er open over bent, misschien hebben mensen er niet direct begrip voor maar ze weten wel waar ze aan toe zijn. Dan hoeven ze ook niet meer te verwachten of hoef jij niet meer te beloven dan je kan.
maandag 8 april 2013 om 14:26
quote:thomaaas schreef op 08 april 2013 @ 14:10:
[...]
Je houd 25 uur niet vol. Anders zou je dit topic niet schrijven en zou je niet dingen zeggen als "Het is ook heel erg veel, te veel eerlijk gezegd". Conclusie: 25 uur werken, mensendieck én psycholoog is voor nu teveel. En dan hebben we het huishouden, boodschappen en sociale activiteiten nog niet benoemd. Je geeft te veel uit en moet minderen.Oei, daar heb je wel een punt.... Daar moet ik even over nadenken. Ik denk dat je gelijk hebt, maar dit durf ik echt niet te zeggen op mijn werk
[...]
Je houd 25 uur niet vol. Anders zou je dit topic niet schrijven en zou je niet dingen zeggen als "Het is ook heel erg veel, te veel eerlijk gezegd". Conclusie: 25 uur werken, mensendieck én psycholoog is voor nu teveel. En dan hebben we het huishouden, boodschappen en sociale activiteiten nog niet benoemd. Je geeft te veel uit en moet minderen.Oei, daar heb je wel een punt.... Daar moet ik even over nadenken. Ik denk dat je gelijk hebt, maar dit durf ik echt niet te zeggen op mijn werk
maandag 8 april 2013 om 14:28
Bloempje, begin eens met eerlijk te zijn tegen jezelf en de realiteit onder ogen te zien zoals die nu is. Ik zie je nl heel veel tegenstrijdigheden schrijven. Daar maak je het voor jezelf niet makkelijker op. (Of -in de trant van Thomaas- breng eerst je financiele situatie eens goed en helder in kaart).
- Je probeert je situatie te accepteren, maar tegelijk ben je ontzettend in verzet. Dat werkt elkaar tegen.
-Je luistert naar je lijf, maar je luistert met een half oor en doet vervolgens niet wat dat lijf nodig heeft (sterker nog, je háát je lijf)
-Je schrijft dat je 25 uur aankan, maar alles in dit topic wijst op het tegendeel (zie post Thomaas)
- Je probeert je situatie te accepteren, maar tegelijk ben je ontzettend in verzet. Dat werkt elkaar tegen.
-Je luistert naar je lijf, maar je luistert met een half oor en doet vervolgens niet wat dat lijf nodig heeft (sterker nog, je háát je lijf)
-Je schrijft dat je 25 uur aankan, maar alles in dit topic wijst op het tegendeel (zie post Thomaas)
maandag 8 april 2013 om 14:29
Moringe, ik weet wel wat ik wil. Ik werk nu alleen de ochtenden, met de lunchpauze ga ik naar huis. Dat gaat goed. Maar vanaf deze week moet ik een stap verder en dus pas na de lunch naar huis. Daar zie ik echt heel erg tegenop. Ik weet wel dat ze me niet kunnen dwingen, maar ik ben nog niet sterk genoeg om er tegenin te gaan en te zeggen dat ik het niet kan.
maandag 8 april 2013 om 14:30
quote:wajang schreef op 08 april 2013 @ 14:11:
Mijn ervaring met een burn-out is dat je eerst moet accepteren dat je een burn-out hebt. En belangrijker, er aan toe moet geven.
Dus ziek rustig uit en daarna komt de tijd om er uit te krabbelen.
Je schrijft dat je de ene dag vol vechtlust zit en je heel sterk voelt en de andere dag het weer helemaal mis is.
Juist dat kost zo ontzettend veel energie..
Een BO bestaat uit 3 fases.
1 acceptatie
2 ziek zijn
3 herstellen.Voor mijn gevoel zit ik al wel in fase 2 en 3, maar ik heb fase 1 overgeslagen....
Mijn ervaring met een burn-out is dat je eerst moet accepteren dat je een burn-out hebt. En belangrijker, er aan toe moet geven.
Dus ziek rustig uit en daarna komt de tijd om er uit te krabbelen.
Je schrijft dat je de ene dag vol vechtlust zit en je heel sterk voelt en de andere dag het weer helemaal mis is.
Juist dat kost zo ontzettend veel energie..
Een BO bestaat uit 3 fases.
1 acceptatie
2 ziek zijn
3 herstellen.Voor mijn gevoel zit ik al wel in fase 2 en 3, maar ik heb fase 1 overgeslagen....
maandag 8 april 2013 om 14:32
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 14:30:
Voor mijn gevoel zit ik al wel in fase 2 en 3, maar ik heb fase 1 overgeslagen....
En dat kan dus niet.
Geen wonder dat het niet opschiet met het herstel...
(Overigens ben ik het niet eens met de volgende van het lijstje. Zover ik weet is het ziek zijn > acceptatie > herstellen. Maar dan nog kun je geen stap overslaan of vermijden in dit proces)
Voor mijn gevoel zit ik al wel in fase 2 en 3, maar ik heb fase 1 overgeslagen....
En dat kan dus niet.
Geen wonder dat het niet opschiet met het herstel...
(Overigens ben ik het niet eens met de volgende van het lijstje. Zover ik weet is het ziek zijn > acceptatie > herstellen. Maar dan nog kun je geen stap overslaan of vermijden in dit proces)
maandag 8 april 2013 om 14:37
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 14:29:
Moringe, ik weet wel wat ik wil. Ik werk nu alleen de ochtenden, met de lunchpauze ga ik naar huis. Dat gaat goed. Maar vanaf deze week moet ik een stap verder en dus pas na de lunch naar huis. Daar zie ik echt heel erg tegenop. Ik weet wel dat ze me niet kunnen dwingen, maar ik ben nog niet sterk genoeg om er tegenin te gaan en te zeggen dat ik het niet kan.
Je bent nog niet sterk genoeg om nee te zeggen maar ook nog niet sterk genoeg om het vol te houden tot na de lunch. Kortom: trek nu je grens en zeg dat dat nog niet gaat!
Verder helemaal eens met de post van iemand_anders enneh, je zit nog in fase 1 helaas
Sterkte, het is een lastige worsteling.
Moringe, ik weet wel wat ik wil. Ik werk nu alleen de ochtenden, met de lunchpauze ga ik naar huis. Dat gaat goed. Maar vanaf deze week moet ik een stap verder en dus pas na de lunch naar huis. Daar zie ik echt heel erg tegenop. Ik weet wel dat ze me niet kunnen dwingen, maar ik ben nog niet sterk genoeg om er tegenin te gaan en te zeggen dat ik het niet kan.
Je bent nog niet sterk genoeg om nee te zeggen maar ook nog niet sterk genoeg om het vol te houden tot na de lunch. Kortom: trek nu je grens en zeg dat dat nog niet gaat!
Verder helemaal eens met de post van iemand_anders enneh, je zit nog in fase 1 helaas
Sterkte, het is een lastige worsteling.
maandag 8 april 2013 om 14:41
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 14:30:
[...]
Voor mijn gevoel zit ik al wel in fase 2 en 3, maar ik heb fase 1 overgeslagen....
Trouwens, je beseft toch wel dat ook dit heel tegenstrijdig is hè?
Want je kan, voor je gevoel, wel in fase 2 of 3 zitten, maar de realiteit is dat je nog gewoon in fase 1 zit. Dus je houdt jezelf gevoelsmatig voor de gek. Je kunt de acceptatiefase niet overslaan, dat is de allerbelangrijkste!!
[...]
Voor mijn gevoel zit ik al wel in fase 2 en 3, maar ik heb fase 1 overgeslagen....
Trouwens, je beseft toch wel dat ook dit heel tegenstrijdig is hè?
Want je kan, voor je gevoel, wel in fase 2 of 3 zitten, maar de realiteit is dat je nog gewoon in fase 1 zit. Dus je houdt jezelf gevoelsmatig voor de gek. Je kunt de acceptatiefase niet overslaan, dat is de allerbelangrijkste!!