Psyche
alle pijlers
Afscheid moeder, deze week zelf moeder worden.
woensdag 27 maart 2013 om 21:52
Dit is echt een last minute post, maar een beetje afleiding voor de grote dag kan ik wel gebruiken, ik wilde al eerder mijn ei kwijt, maar ik dacht eerst maar eens zoeken naar soortgelijke ervaringen op het forum voordat ik iets plaats waar al zoveel over word geplaatst.
Eerlijk gezegd nog niet echt lotgenoten gevonden die mij misschien een beetje moed in kunnen spreken, ik hoop ze met mijn verhaal toch nog te treffen...dames die iets herkennen, mij begrijpen en eventueel willen reageren op mijn verhaal.
Ik heb niet echt een gerichte vraag of probleem het is meer een angst waar ik mee rond loop en wat ik even van me af wil schrijven.
Sinds een paar jaar ben ik enorm gelukkig met mijn huidige partner, wonen samen en zeer binnenkort word onze relatie bezegeld met de komst van een kindje, waar we echt heel erg naar hebben toegeleefd en gedroomd.
Met zeer binnenkort bedoel ik deze week al vandaar ook het onderwerp.
Na zo'n 2 en een half jaar rust in mijn leven te hebben gevonden eindelijk, denk ik nog weleens terug aan mijn turbulente leven hiervoor en wat ik allemaal heb moeten bewerkstelligen om zo ver te komen als nu...
Ik heb langer dan 10 jaar rondgelopen in de GGZ omdat ik keer op keer traumatische ervaringen beleefde in mijn leven en in gevaarlijke situaties verzeild raakte, ik ga niet alles in detail beschrijven maar deze trauma's zijn begonnen al vanaf mijn geboorte, laat ik zeggen dat ik gewoon weg een pechvogel ben.
Mijn moeder was zwanger van mij, had een pre-natale depressie, wilde mij niet hebben, probeerde miskraam op te wekken, niet gelukt, werd ook nog een stuitbevalling, ik heb het net overleefd en vervolgens na een helse bevalling want ze wilde persé geen keizersnede werd ik toch nog geboren.
Mijn vader scheen vreemd te zijn gegaan tijdens de zwangerschap waarna mijn moeder hem een jaar na mijn geboorte de deur heeft gewezen.
Vanaf het moment dat mijn moeder de zorg voor mij alleen droeg ging het mis, ze raakte in een psychose en sloot mij met haar thuis op en vermeed elk contact met de buitenwereld, wat er precies is gebeurd kan zei zelf niet navertellen en hoe ik heb kunnen overleven ook niet, het enige wat bekend is is dat ik gevonden ben, aan de kinderbescherming ben overgedragen, direct naar het ziekenhuis moest, opgelapt moest worden en dat ik zwaar getraumatiseerd was en angstig.
Ik ben in een pleeggezin geplaatst en met heel veel begeleiding van een toeziend voogd van jeugdzorg is het allemaal goed gekomen, denkt men...
De realiteit was anders, aangezien ik me altijd een buitenstaander heb gevoeld, geplaagd door depressies, anders zijn dan anderen, gepest worden op school, speciaal onderwijs voor moeilijk opvoedbare kinderen, gezinsverpleging, psychologen en psychiaters zien en mezelf chronisch in de steek gelaten voelen met als gevolg dat ik in handen belande van de verkeerde mensen. Dit ontaarde in wat ik eerder beschreef trauma's die als een rode draad door mijn leven hebben gelopen.
Van seksueel misbruik tot huiselijk geweld, incest,psychische mishandeling en emotionele verwaarlozing etc, het is te veel om op te noemen en dat ik nog leef verbaasd me eerlijk gezegd, het heeft momenten niet veel gescheeld.
Er zijn maar een x aantal personen die echt mijn hele verleden kent en enigszins begrijpt waarom ik afstand heb gedaan van mijn vader en moeder en familie en waarom ik nu zo gelukkig kan zijn met een kleine sociale kring zoals ik die nu heb met mijn partner en die paar vriendinnen die op 1 handje zijn te tellen.
Het laatste afscheid was die van mijn moeder een maandje geleden, het was sinds mijn uit huis plaatsing nooit meer goed gekomen met haar en is nu 30 jaar later gediagnostiseerd met van alles waaronder schizofrenie.
De enige reden waarom ik altijd contact met haar heb gehad hetzij middels brief, mail, telefoon, korte uitstapjes en een paar uurtjes visite (in goede periodes logeren) is uit plichtsgetrouw omdat ze toch mijn moeder is en omdat mij nooit echt duidelijk was wat er was gebeurd en waarom, ik ervoer een angst in haar bijzijn die ik nooit heb kunnen plaatsen omdat zowel mijn pleegouders als mijn voogd en mijn moeder zelf mij wilde beschermen tegen de nare gebeurtenissen tussen mijn 1ste en 3 de levensjaar.
In mijn deeltijdbehandelingen heb ik zo geprobeerd om via mijn moeder ook maar iets los te kunnen krijgen maar tevergeefs, ze blijft mooi weer spelen hoe gelukkig ze was met mij toen ik baby was en hoe goed het met me ging en dat ik altijd vrolijk was en blij, de ene leugen na de andere leugen slingeren mij jaar in jaar uit heen en weer en in mijn zwangerschap kwam dan het moment.
Ik ben er klaar mee! Ik heb mezelf jarenlang voorgenomen om geen kinderen te willen uit angst voor wat er met mijn moeder is gebeurd..en toen kwam het moment van de kinderwens...
Zo groot werd ie, wat nu? Stel dat ik net als mijn moeder?..
4 maanden lang hierover nagedacht, met psychologen gepraat en besproken, testen gedaan, psychologische testen etc.
Ik heb al jaren groen licht en nóg durfde ik het niet omdat mijn moeder steeds keer op keer weer een ander verhaal verteld.
En nu is het dan toch zover, ik heb de stap gezet om mezelf mijn dromen niet te ontzeggen, ik word dan toch moeder!
Aangemeld bij een wat ze noemen, POP-poli, psycholoog, kinderarts, gynaecoloog die gespecialiseerd zijn in post-natale-depressies en het op tijd herkennen hiervan. Ik heb een medische indicatie gekregen, alles achter de hand voor het geval dat. En vandaag nog een gesprek gehad dat het licht nog steeds groen is en dat dit waarschijnlijk allemaal niet nodig is omdat ik me de hele zwangerschap als een normale zwangere heb gevoeld n.a.v. van alles gesprekken. Volgende week als ik een week met die kleine heb doorgebracht mag ik aangeven of ik het wat vind om 1 keer in de week een P.I.T. verpleegkundige over de vloer te krijgen die een uurtje met me komt praten en kijken hoe ik me voel.
PIT staat voor Psychiatrische Intensieve Thuiszorg...
Nu zou je denken, goh geen rede meer om ergens bang voor te zijn met zoveel hulp en toezicht, er kan op tijd ingegrepen worden...
En ik heb voor mijn gevoel de cirkel verbroken door met mijn moeder te breken, dit overigens niet alleen om de reden van het verleden, maar voornamelijk en dat is nog wel de allergrootste reden, ik vertrouw haar absoluut niet in combinatie met een baby!
Die stemmen in haar hoofd zetten haar aan tot echt levensgevaarlijke opdrachten...brr.
Ik kijk ontzettend uit naar onze nieuwe levensfase en ik hoop maar dat mijn angsten verdwijnen en dat alles gewoon goed verloopt. het belangrijkste wat ik heb meegekregen van de Pop-poli is dat ik mijn grenzen zeer goed moet bewaken tijdens de kraamperiode en dat rust en regelmaat vinden en een goed structuur belangrijk is.
Daar doen we het dan mee.
Jullie bedankt vast voor het lezen, is volgens mij beetje lang geworden maar ben toch blij dat ik dit gedaan heb, ik hoop niet dat het to much information was.
Eerlijk gezegd nog niet echt lotgenoten gevonden die mij misschien een beetje moed in kunnen spreken, ik hoop ze met mijn verhaal toch nog te treffen...dames die iets herkennen, mij begrijpen en eventueel willen reageren op mijn verhaal.
Ik heb niet echt een gerichte vraag of probleem het is meer een angst waar ik mee rond loop en wat ik even van me af wil schrijven.
Sinds een paar jaar ben ik enorm gelukkig met mijn huidige partner, wonen samen en zeer binnenkort word onze relatie bezegeld met de komst van een kindje, waar we echt heel erg naar hebben toegeleefd en gedroomd.
Met zeer binnenkort bedoel ik deze week al vandaar ook het onderwerp.
Na zo'n 2 en een half jaar rust in mijn leven te hebben gevonden eindelijk, denk ik nog weleens terug aan mijn turbulente leven hiervoor en wat ik allemaal heb moeten bewerkstelligen om zo ver te komen als nu...
Ik heb langer dan 10 jaar rondgelopen in de GGZ omdat ik keer op keer traumatische ervaringen beleefde in mijn leven en in gevaarlijke situaties verzeild raakte, ik ga niet alles in detail beschrijven maar deze trauma's zijn begonnen al vanaf mijn geboorte, laat ik zeggen dat ik gewoon weg een pechvogel ben.
Mijn moeder was zwanger van mij, had een pre-natale depressie, wilde mij niet hebben, probeerde miskraam op te wekken, niet gelukt, werd ook nog een stuitbevalling, ik heb het net overleefd en vervolgens na een helse bevalling want ze wilde persé geen keizersnede werd ik toch nog geboren.
Mijn vader scheen vreemd te zijn gegaan tijdens de zwangerschap waarna mijn moeder hem een jaar na mijn geboorte de deur heeft gewezen.
Vanaf het moment dat mijn moeder de zorg voor mij alleen droeg ging het mis, ze raakte in een psychose en sloot mij met haar thuis op en vermeed elk contact met de buitenwereld, wat er precies is gebeurd kan zei zelf niet navertellen en hoe ik heb kunnen overleven ook niet, het enige wat bekend is is dat ik gevonden ben, aan de kinderbescherming ben overgedragen, direct naar het ziekenhuis moest, opgelapt moest worden en dat ik zwaar getraumatiseerd was en angstig.
Ik ben in een pleeggezin geplaatst en met heel veel begeleiding van een toeziend voogd van jeugdzorg is het allemaal goed gekomen, denkt men...
De realiteit was anders, aangezien ik me altijd een buitenstaander heb gevoeld, geplaagd door depressies, anders zijn dan anderen, gepest worden op school, speciaal onderwijs voor moeilijk opvoedbare kinderen, gezinsverpleging, psychologen en psychiaters zien en mezelf chronisch in de steek gelaten voelen met als gevolg dat ik in handen belande van de verkeerde mensen. Dit ontaarde in wat ik eerder beschreef trauma's die als een rode draad door mijn leven hebben gelopen.
Van seksueel misbruik tot huiselijk geweld, incest,psychische mishandeling en emotionele verwaarlozing etc, het is te veel om op te noemen en dat ik nog leef verbaasd me eerlijk gezegd, het heeft momenten niet veel gescheeld.
Er zijn maar een x aantal personen die echt mijn hele verleden kent en enigszins begrijpt waarom ik afstand heb gedaan van mijn vader en moeder en familie en waarom ik nu zo gelukkig kan zijn met een kleine sociale kring zoals ik die nu heb met mijn partner en die paar vriendinnen die op 1 handje zijn te tellen.
Het laatste afscheid was die van mijn moeder een maandje geleden, het was sinds mijn uit huis plaatsing nooit meer goed gekomen met haar en is nu 30 jaar later gediagnostiseerd met van alles waaronder schizofrenie.
De enige reden waarom ik altijd contact met haar heb gehad hetzij middels brief, mail, telefoon, korte uitstapjes en een paar uurtjes visite (in goede periodes logeren) is uit plichtsgetrouw omdat ze toch mijn moeder is en omdat mij nooit echt duidelijk was wat er was gebeurd en waarom, ik ervoer een angst in haar bijzijn die ik nooit heb kunnen plaatsen omdat zowel mijn pleegouders als mijn voogd en mijn moeder zelf mij wilde beschermen tegen de nare gebeurtenissen tussen mijn 1ste en 3 de levensjaar.
In mijn deeltijdbehandelingen heb ik zo geprobeerd om via mijn moeder ook maar iets los te kunnen krijgen maar tevergeefs, ze blijft mooi weer spelen hoe gelukkig ze was met mij toen ik baby was en hoe goed het met me ging en dat ik altijd vrolijk was en blij, de ene leugen na de andere leugen slingeren mij jaar in jaar uit heen en weer en in mijn zwangerschap kwam dan het moment.
Ik ben er klaar mee! Ik heb mezelf jarenlang voorgenomen om geen kinderen te willen uit angst voor wat er met mijn moeder is gebeurd..en toen kwam het moment van de kinderwens...
Zo groot werd ie, wat nu? Stel dat ik net als mijn moeder?..
4 maanden lang hierover nagedacht, met psychologen gepraat en besproken, testen gedaan, psychologische testen etc.
Ik heb al jaren groen licht en nóg durfde ik het niet omdat mijn moeder steeds keer op keer weer een ander verhaal verteld.
En nu is het dan toch zover, ik heb de stap gezet om mezelf mijn dromen niet te ontzeggen, ik word dan toch moeder!
Aangemeld bij een wat ze noemen, POP-poli, psycholoog, kinderarts, gynaecoloog die gespecialiseerd zijn in post-natale-depressies en het op tijd herkennen hiervan. Ik heb een medische indicatie gekregen, alles achter de hand voor het geval dat. En vandaag nog een gesprek gehad dat het licht nog steeds groen is en dat dit waarschijnlijk allemaal niet nodig is omdat ik me de hele zwangerschap als een normale zwangere heb gevoeld n.a.v. van alles gesprekken. Volgende week als ik een week met die kleine heb doorgebracht mag ik aangeven of ik het wat vind om 1 keer in de week een P.I.T. verpleegkundige over de vloer te krijgen die een uurtje met me komt praten en kijken hoe ik me voel.
PIT staat voor Psychiatrische Intensieve Thuiszorg...
Nu zou je denken, goh geen rede meer om ergens bang voor te zijn met zoveel hulp en toezicht, er kan op tijd ingegrepen worden...
En ik heb voor mijn gevoel de cirkel verbroken door met mijn moeder te breken, dit overigens niet alleen om de reden van het verleden, maar voornamelijk en dat is nog wel de allergrootste reden, ik vertrouw haar absoluut niet in combinatie met een baby!
Die stemmen in haar hoofd zetten haar aan tot echt levensgevaarlijke opdrachten...brr.
Ik kijk ontzettend uit naar onze nieuwe levensfase en ik hoop maar dat mijn angsten verdwijnen en dat alles gewoon goed verloopt. het belangrijkste wat ik heb meegekregen van de Pop-poli is dat ik mijn grenzen zeer goed moet bewaken tijdens de kraamperiode en dat rust en regelmaat vinden en een goed structuur belangrijk is.
Daar doen we het dan mee.
Jullie bedankt vast voor het lezen, is volgens mij beetje lang geworden maar ben toch blij dat ik dit gedaan heb, ik hoop niet dat het to much information was.
woensdag 27 maart 2013 om 21:59
Wat een verhaal! Ik heb zelf ook een problematische jeugd gehad. Ik was heel bang dat ik net als mijn moeder zou zijn. Wilde daarom eigenlijk geen kinderen. Heb er toch drie gekregen. Mijn tip: word gelukkig met je kindje, je man en het handjevol vrienden. Meer heb je echt niet nodig! Ik wens je heel veel geluk en liefde. Dat heb je verdiend!
woensdag 27 maart 2013 om 22:00
Meid, diepe, diepe buiging voor jou. Jij bent nú al een goede moeder, besef je dat wel? Jouw kindje is wél welkom, jij wilt er alles aan doen om je kindje ook dat gevoel te geven. Ik gun je dat je het gevoel van de liefde van een moeder voor een kind heel snel gaat ervaren. Dan zul je beseffen dat jij dit ook gaat kunnen. Echt!
Succes met de laatste loodjes en veel geluk saampjes.
Succes met de laatste loodjes en veel geluk saampjes.
woensdag 27 maart 2013 om 22:10
Wat heftig allemaal. Ik kan me voorstellen dat het nu, vooral zo aan het einde van je zwangerschap allemaal nog eens door je hoofd gaat.
Maar zo te horen ben je in goede handen. En zo te horen heb je een man met wie je een heel fijn leven kunt gaan hebben, samen met je kindje.
Ik hoop dat je de nieuwe start met jullie kindje straks los kunt zien van de 'verhaallijn' die jij met je moeder had.
Alleen al het feit dat je zo veel hulp gezocht hebt, geeft aan dat je er compleet anders in staat. En bovendien dat jullie kindje zo welkom is.
Laat je ons weten als het kindje er is?
Maar zo te horen ben je in goede handen. En zo te horen heb je een man met wie je een heel fijn leven kunt gaan hebben, samen met je kindje.
Ik hoop dat je de nieuwe start met jullie kindje straks los kunt zien van de 'verhaallijn' die jij met je moeder had.
Alleen al het feit dat je zo veel hulp gezocht hebt, geeft aan dat je er compleet anders in staat. En bovendien dat jullie kindje zo welkom is.
Laat je ons weten als het kindje er is?
woensdag 27 maart 2013 om 22:12
Zo wat een verhaal echt ik heb er geen woorden voor. Goed dat je met je moeder gebroken hebt en eigenlijk is er bij mij geen twijfel dat alles goed zal komen met jou als moeder.
Wel fijn dat je zoveel hulp hebt mocht er dan wat zijn kun je op tijd geholpen worden.
Maar meid wat een ellende heb jij meegemaakt en wat fijn dat je je leven toch opgepakt hebt ik hoop dat je vanaf nu voor de rest van je leven alleen maar geluk en liefde zal ontvangen.
Wel fijn dat je zoveel hulp hebt mocht er dan wat zijn kun je op tijd geholpen worden.
Maar meid wat een ellende heb jij meegemaakt en wat fijn dat je je leven toch opgepakt hebt ik hoop dat je vanaf nu voor de rest van je leven alleen maar geluk en liefde zal ontvangen.
woensdag 27 maart 2013 om 22:15
quote:Jarek03 schreef op 27 maart 2013 @ 22:00:
Meid, diepe, diepe buiging voor jou. Jij bent nú al een goede moeder, besef je dat wel? Jouw kindje is wél welkom, jij wilt er alles aan doen om je kindje ook dat gevoel te geven. Ik gun je dat je het gevoel van de liefde van een moeder voor een kind heel snel gaat ervaren. Dan zul je beseffen dat jij dit ook gaat kunnen. Echt!
Succes met de laatste loodjes en veel geluk saampjes.Wat een mooie post! Helemaal mee eens.
Meid, diepe, diepe buiging voor jou. Jij bent nú al een goede moeder, besef je dat wel? Jouw kindje is wél welkom, jij wilt er alles aan doen om je kindje ook dat gevoel te geven. Ik gun je dat je het gevoel van de liefde van een moeder voor een kind heel snel gaat ervaren. Dan zul je beseffen dat jij dit ook gaat kunnen. Echt!
Succes met de laatste loodjes en veel geluk saampjes.Wat een mooie post! Helemaal mee eens.
woensdag 27 maart 2013 om 22:21
Bedankt voor jullie lieve, warme reacties! Ik begin nog net niet te huilen, maar dat komt vast morgen allemaal los als de baby word gehaald..
Om 13:00 worden we verwacht voor een geplande keizersnede omdat ook ik een kindje draag in stuitligging hoe toevallig.
We hebben bewust gekozen om het anders te doen dan mijn moeder gedaan heeft, geen draaipogingen, lekker zo laten liggen en als ie niet draait dan de maar die operatie...
@ Priempje, morgen ben ik dus uitgeteld
Om 13:00 worden we verwacht voor een geplande keizersnede omdat ook ik een kindje draag in stuitligging hoe toevallig.
We hebben bewust gekozen om het anders te doen dan mijn moeder gedaan heeft, geen draaipogingen, lekker zo laten liggen en als ie niet draait dan de maar die operatie...
@ Priempje, morgen ben ik dus uitgeteld
woensdag 27 maart 2013 om 22:31
donderdag 28 maart 2013 om 06:51
Succes vandaag! Een echt nieuw begin.
Als de baby er is, kun je je waarschijnlijk helemáál niet meer voorstellen wat je moeder heeft gedaan. Ze is je moeder en ziek, en ze had geen hulp toen jijg geboren werd, en geen man. Ookal heb je de genen van je moeder (en vader!), de situatie is totaal anders.
Probeer niet te vergelijken, maar te genieten van jullie leven nu. De slapeloze nachten, herstel van keizersnee daar gelaten.
Als de baby er is, kun je je waarschijnlijk helemáál niet meer voorstellen wat je moeder heeft gedaan. Ze is je moeder en ziek, en ze had geen hulp toen jijg geboren werd, en geen man. Ookal heb je de genen van je moeder (en vader!), de situatie is totaal anders.
Probeer niet te vergelijken, maar te genieten van jullie leven nu. De slapeloze nachten, herstel van keizersnee daar gelaten.
donderdag 28 maart 2013 om 08:51
Succes vandaag star-light! En hopelijk kunnen jij en je partner al echt genieten van jullie kindje vanavond. Je grenzen bewaken, en rust en regelmaat, zal inderdaad heel belangrijk voor je zijn, maar uiteindelijk geldt dat voor bijna alle kraamvrouwen.
Je bent, zoals gezegd, nu al een goede moeder! Vertrouw daar op, en op je artsen en partner. Veel geluk gewenst!!
Je bent, zoals gezegd, nu al een goede moeder! Vertrouw daar op, en op je artsen en partner. Veel geluk gewenst!!
donderdag 28 maart 2013 om 09:40
Lieve starlight,
Diep respect voor jou, wat een verhaal! Het enige dat ik je kan zeggen: jij bent niet je moeder. Jij kiest voor je kindje, waar je straks een supermoeder voor zal zijn! Je bent goed voorbereid doordat je op tijd aan hebt gegeven dat je het eng vind, dat je hulp en ondersteuning nodig hebt. Je hebt een vangnet klaar, iets wat je moeder niet had. Jouw moeder koos niet voor jou, maar jij hebt (nu al) moederschap laten zien door je verantwoordelijkheden te nemen. Petje af!
Breken met je ouders is moeilijk, je voelt je verplicht omdat het je ouders zijn om contact te houden. Maar als je er zelf een beter mens van wordt, is het nodig.
Heel veel succes vandaag, je kan het!
Diep respect voor jou, wat een verhaal! Het enige dat ik je kan zeggen: jij bent niet je moeder. Jij kiest voor je kindje, waar je straks een supermoeder voor zal zijn! Je bent goed voorbereid doordat je op tijd aan hebt gegeven dat je het eng vind, dat je hulp en ondersteuning nodig hebt. Je hebt een vangnet klaar, iets wat je moeder niet had. Jouw moeder koos niet voor jou, maar jij hebt (nu al) moederschap laten zien door je verantwoordelijkheden te nemen. Petje af!
Breken met je ouders is moeilijk, je voelt je verplicht omdat het je ouders zijn om contact te houden. Maar als je er zelf een beter mens van wordt, is het nodig.
Heel veel succes vandaag, je kan het!
donderdag 28 maart 2013 om 10:00
Lieve Starligt,
Ik word er helemaal stil van. Diep diep diep respect voor jou. En wauw, wat ga je er goed mee om nu je zwanger bent. Ik gun jou een zo fijn leven toe, samen met je kindje, man en je vrienden!
Over een par uur ben je moeder, alvast gefeliciteerd ! Hoe je het nu al allemaal aanpakt, je bent nu al een geweldige moeder, je kindje mag blij zijn met zo'n super moeder! Petje af!
succes vandaag
Ik word er helemaal stil van. Diep diep diep respect voor jou. En wauw, wat ga je er goed mee om nu je zwanger bent. Ik gun jou een zo fijn leven toe, samen met je kindje, man en je vrienden!
Over een par uur ben je moeder, alvast gefeliciteerd ! Hoe je het nu al allemaal aanpakt, je bent nu al een geweldige moeder, je kindje mag blij zijn met zo'n super moeder! Petje af!
succes vandaag
vrijdag 29 maart 2013 om 07:40
Hey Starlight,
Als ik zo je verhaal lees word ik er enorm stil van en krijg tranen in mijn ogen, ik heb ook vreselijke dingen meegemaakt in mijn jeugd.
Had ook twee ouders die allebei aan de alcohol en drugs zaten, mijn moeder gebruikte drugs toen ze zwanger was van mij ze wilde mij ook niet, en moest afkicken als baby, mijn vader was altijd weg en als hij thuis kwam kon ik het altijd ontgelden.
Ik snap de angst om kinderen te krijgen, ook al lijk ik misschien niet op mijn ouders, ik durf er toch niet aan te beginnen, heb vorige week te horen gekregen dat ik bordeline heb.
Mar recpect voor jou meid hoe dat jij ook in het leven staat, ook al is het soms niet makkelijk maar je bent sterker dan je denkt!
Als ik zo je verhaal lees word ik er enorm stil van en krijg tranen in mijn ogen, ik heb ook vreselijke dingen meegemaakt in mijn jeugd.
Had ook twee ouders die allebei aan de alcohol en drugs zaten, mijn moeder gebruikte drugs toen ze zwanger was van mij ze wilde mij ook niet, en moest afkicken als baby, mijn vader was altijd weg en als hij thuis kwam kon ik het altijd ontgelden.
Ik snap de angst om kinderen te krijgen, ook al lijk ik misschien niet op mijn ouders, ik durf er toch niet aan te beginnen, heb vorige week te horen gekregen dat ik bordeline heb.
Mar recpect voor jou meid hoe dat jij ook in het leven staat, ook al is het soms niet makkelijk maar je bent sterker dan je denkt!
zondag 14 april 2013 om 15:31
Superbedankt allemaal voor de lieve bemoedigende en hartverwarmende berichtjes, ik heb net alles gelezen en het doet me echt goed te weten dat mijn angst ook werkelijk logisch is al was ik nog geen moeder en ben ik dat nu wel, het gevoel en de angst is eigenlijk hetzelfde gebleven en qua "je kind willen beschermen" is nu alleen maar sterker geworden wat dus zoals ik hier lees heel normaal is!
Inmiddels ben ik moeder geworden van een prachtige zoon, hij woog 3600 gram en is met een keizersnede geboren.
Na 2 en een halve dag mochten we naar huis en zijn we ondertussen al 2 weken aan het genieten.
Het gaat goed met mij, met de kleine en met mijn vriend.
Mijn vriend is compleet in de rol van vader gegaan, heeft tot heden en nog steeds het hele huishouden en alle zorg omtrent mij (kon nog niets vanwege de wond en me ziek voelen) en de kleine op zich genomen en geniet hier ook van, hij heeft alles geleerd van onze kraamverzorgster en de artsen in het ziekenhuis, ik leer het vervolgens allemaal weer van hem en de wakkere uren ook van de kraamverzorgster.
We hebben onwijs genoten van haar aanwezigheid de gehele week en doen het nu prima zelf, ze ging ook eerder weg omdat het zo goed gaat!
Borstvoeding ging direct bij de eerste voeding als vanzelfsprekend, ze dachten dat ik meerdere kinderen had in het ziekenhuis omdat alles zo natuurlijk verliep en de kleine noemde ze een natuurtalentje haha.
De psychische hulp kwam pas eergisteren voor het eerst, volgens haar en volgens onszelf ook gaat het hartstikke goed en heb ik zoals ze dat noemen angst voor de angst, wat ze daar nu mee bedoelt...
De kraamhulp vond het ook en het consultatie-bureau lijkt mij een beetje te proberen ergens naar te vissen, wat niet aan de orde is, wat me wel een beetje zorgen baart, want het gaat ook gewoon echt goed.
Die mevrouw van het consultatiebureau vroeg waarom ik hulp had gevraagd en legde haar dus uit vanwege angst voor mijn moeder en erfelijke belasting, ging ze proberen d.m.v. vragen psychische klachten of beperkingen bij mij zien los te krijgen.
We kregen een soort van vragenlijst met rotvragen over de meest bizarre thuissituaties die zich kunnen voordoen bij mensen, zoals geweld, drugs, drank etc en in welke mate wij ons daarin konden vinden, maar zei ze erbij, het bleef tussen onze muren en de lijst is volledig anoniem, het is een enquête voor de gemeente, maar we knippen je naam en adres er af dus geen zorgen.
Nou mijn vriend werd dus meteen achterdochtig en nadat ze de deur uit was, sprak hij zijn angst uit, vertrouwen doe ik haar niet, ze praat alsof ze, als ze je niet mag, zo je kind kan afpakken met een verhaal die dus helemaal niet klopt, maar die zijzelf jou heeft aangepraat.
Ik heb echt geen idee wat ik hiermee moet, wel was ze zeer tevreden over de groei van de kleine, ik moet het maar afwachten, het schijnt dat je ook niet zomaar van persoon kan veranderen omdat dat dan ook weer bedenkingen opwekt bij zo'n bureau, iemand ervaring hiermee?
Nogmaals bedankt voor de bemoedigende, lieve teksten..
Inmiddels ben ik moeder geworden van een prachtige zoon, hij woog 3600 gram en is met een keizersnede geboren.
Na 2 en een halve dag mochten we naar huis en zijn we ondertussen al 2 weken aan het genieten.
Het gaat goed met mij, met de kleine en met mijn vriend.
Mijn vriend is compleet in de rol van vader gegaan, heeft tot heden en nog steeds het hele huishouden en alle zorg omtrent mij (kon nog niets vanwege de wond en me ziek voelen) en de kleine op zich genomen en geniet hier ook van, hij heeft alles geleerd van onze kraamverzorgster en de artsen in het ziekenhuis, ik leer het vervolgens allemaal weer van hem en de wakkere uren ook van de kraamverzorgster.
We hebben onwijs genoten van haar aanwezigheid de gehele week en doen het nu prima zelf, ze ging ook eerder weg omdat het zo goed gaat!
Borstvoeding ging direct bij de eerste voeding als vanzelfsprekend, ze dachten dat ik meerdere kinderen had in het ziekenhuis omdat alles zo natuurlijk verliep en de kleine noemde ze een natuurtalentje haha.
De psychische hulp kwam pas eergisteren voor het eerst, volgens haar en volgens onszelf ook gaat het hartstikke goed en heb ik zoals ze dat noemen angst voor de angst, wat ze daar nu mee bedoelt...
De kraamhulp vond het ook en het consultatie-bureau lijkt mij een beetje te proberen ergens naar te vissen, wat niet aan de orde is, wat me wel een beetje zorgen baart, want het gaat ook gewoon echt goed.
Die mevrouw van het consultatiebureau vroeg waarom ik hulp had gevraagd en legde haar dus uit vanwege angst voor mijn moeder en erfelijke belasting, ging ze proberen d.m.v. vragen psychische klachten of beperkingen bij mij zien los te krijgen.
We kregen een soort van vragenlijst met rotvragen over de meest bizarre thuissituaties die zich kunnen voordoen bij mensen, zoals geweld, drugs, drank etc en in welke mate wij ons daarin konden vinden, maar zei ze erbij, het bleef tussen onze muren en de lijst is volledig anoniem, het is een enquête voor de gemeente, maar we knippen je naam en adres er af dus geen zorgen.
Nou mijn vriend werd dus meteen achterdochtig en nadat ze de deur uit was, sprak hij zijn angst uit, vertrouwen doe ik haar niet, ze praat alsof ze, als ze je niet mag, zo je kind kan afpakken met een verhaal die dus helemaal niet klopt, maar die zijzelf jou heeft aangepraat.
Ik heb echt geen idee wat ik hiermee moet, wel was ze zeer tevreden over de groei van de kleine, ik moet het maar afwachten, het schijnt dat je ook niet zomaar van persoon kan veranderen omdat dat dan ook weer bedenkingen opwekt bij zo'n bureau, iemand ervaring hiermee?
Nogmaals bedankt voor de bemoedigende, lieve teksten..
zondag 14 april 2013 om 17:15
Was het niet de vragenlijst van 'stevig ouderschap'? Die is bij ons CB standaard en wordt gebruikt om maatgerichte zorg te kunnen verlenen. Die kreeg ik hier ook bij het huisbezoek. Is blijkbaar nieuw, want ik kan me zo'n vragenlijst niet herinneren van 6 jaar geleden.
Verder gefeliciteerd met jullie zoon en geniet er van!
Verder gefeliciteerd met jullie zoon en geniet er van!
zondag 14 april 2013 om 18:02
Ja klopt "Stevig ouderschap" ik vond het echt wat voor de hele zware gevallen, misschien is ze verplicht die aan te reiken ook al is deelname niet verplicht geloof ik. Maar ik kan me niet voorstellen dat zoiets anoniem blijft, als je de vragen invult. Ik zou dat in ieder geval niet kunnen als ik lees dat zo'n onschuldig baby'tje niet veilig is in handen van ontoerekeningsvatbare ouders. Ik moet wel zeggen dat ze het slim brengt, je kan haar interpreteren zoals je wil en als je je aangevallen voelt zet het ze aan het denken. Ik hoop alleen wel dat ze rekening houd met net bevallen vrouwen die waarvan de hormoonhuishouding, kraamtranen en babyblues volop op de voorgrond liggen, tis net krap 2 weken.