Psyche
alle pijlers
Ik baal van mijn karakter
donderdag 13 juni 2013 om 01:27
Ik wil graag iets van me af schrijven, en hoop dat sommige mensen dit herkennen en me misschien een hart onder de riem kunnen steken. Ik weet dat dit een apart iets is dat weinig mensen begrijpen, maar het lijkt wel alsof ik compleet anders in elkaar zit dan anderen qua behoeften en wensen. En het is daarom zo moeilijk om het er met iemand over te hebben, want mensen projecteren altijd wat ze zelf willen op mij. En wat zij fijn vinden is lang niet altijd wat ik fijn vind.
Voor mijn gevoel moet ik bijna constant acteren, ongeacht met wie ik omga. Als ik me namelijk zou gedragen zoals mijn natuur me ingeeft, zou ik na verloop van tijd niemand meer over hebben. Ik ben namelijk van mezelf helemaal niet sociaal vaardig, maar wel slim: ik heb alles aangeleerd. Van vragen hoe iemands vakantie was tot verschrikt reageren als iemand iets ergs vertelt: mijn hele brein voelt als een reusachtig radarwerk dat in werking treedt zodra ik met mensen omga en waar mechanisch een 'oplossing' uit rolt (troosten, medelijden in stem brengen, enthousiasme faken). Dat laatste gaat meestal goed, na jarenlange oefening, en veel mensen valt al niet eens meer op dat het zoveel moeite kost.
Maar er zijn natuurlijk altijd situaties waar dat brein zich niet op kan voorbereiden. Situaties die zich niet eerder hebben voorgedaan, of situaties waarin mensen je op de proef stellen (ik heb een poosje cursussen gegeven aan tieners en die voelen àlles). Zolang tot je je geen houding meer weet te geven. En dan komt er vanzelf een keer een moment dat de eigenlijke 'ik' naar buiten komt en haar ongezellige gezicht laat zien.
Ik baal ervan dat ik niet gewoon normaal kan zijn. Dat ik, jarenlang onafgebroken oefenen ten spijt, nog steeds niet meer ben dan een nerd die zichzelf heeft aangeleerd om een hip persoon te spelen. En dat ik nog steeds niet écht met mensen verbintenis voel, al staan ze nog zo dichtbij. Dat het nog steeds niet vanzelf gaat.
Inmiddels ben ik overstressed en dat komt deels door dat constante sociale leven, dat zich voor anderen automatisch afspeelt en dat voor mij elke interactie opnieuw weer breinactiviteit kost. Als iemand een kaartje stuurt gaat er meteen een belletje af 'oh, even bedanken, niet vergeten.' Niet omdat ik zo blij ben met dat kaartje, maar omdat het anders onaardig is. (Onverwachte) cadeautjes geven al helemaal de bibbers, want dan moet ik weer gepast enthousiast reageren (maar weer niet overenthousiast, want dat werkt bevreemdend). Alles moet ik uitvinden. Hoe ik moet reageren, en in welke mate, en of deze situatie ongeveer dezelfde is als de vorige waarin ik eindelijk een oplossing had gevonden. Het geeft me veel meer rust als mensen me alleen laten, maar door mijn eenzame (impopulaire) puberjaren ben ik heel bang om goede contacten weg te gooien waar ik zoveel in heb geïnvesteerd om ze te verkrijgen.
In de basis heb ik echt wel behoefte aan menselijk contact, maar op dit moment zou ik het liefste in een hutje op de hei gaan zitten. Want zelfs met mensen om me heen voel ik me zo alleen en onder druk gezet. En het is me nooit gelukt om te worden wat ik altijd zo graag wilde: de 'homecoming queen' om het zo maar eens te zeggen. Het markeerpunt waarop mijn zwaktes eindelijk overwonnen zouden zijn. Er is altijd wel iets dat door die plannen heen prikt. Qua uiterlijk en intelligentie heb ik genoeg in huis om van alles te bereiken, maar door dat missende sociale instinct ben ik toch altijd weer degene die voor lul staat, het niet begrepen heeft of de cruciale mensen van zich af schopt. Terwijl mindere godinnen met de eer pronken.
Vroeger dacht ik nog wel eens dat het zou helpen als ik naar een andere klas ging. Een andere stad. Een andere studie. Een andere baan. Een ander land. Dàn zou het wel lukken. Nu weet ik inmiddels beter en heb ik moeten concluderen dat ik sinds mijn jeugd dus wezenlijk helemaal niet veranderd ben. Dat het me nog steeds diep van binnen helemaal niet boeit wie waar naartoe op vakantie gaat en wat voor ellende ze meemaken - al voel ik soms wel oprechte compassie voor mensen. Dat sociaal doen me, vooralsnog, altijd veel moeite zal blijven kosten, terwijl anderen aannemen dat het me vanzelf afgaat.
En ik besef nu dat het helemaal niks uitmaakt wat ik bereik qua carrière, status of populariteit, want ik zal in elke groep, in elke subcultuur, in elk land, tegen mijzelf aangelopen. Mensen zijn over de hele wereld hetzelfde. Overal zal ik sociaal ongemakkelijk zijn. Overal voelen scherpere instincten dan de mijne me haarfijn aan, wetend dat ik een zwakke schakel ben in het groepsproces en hoe ze dat kunnen blootleggen. Dat wat ik zo belangrijk vind, namelijk ook eens populair zijn of sociale spelletjes winnen, dat zal ik nooit kunnen. Maar ik zal misschien ook wel nooit echt contact maken met mensen omdat er altijd die sociale barrière tussen zit waardoor ik nooit echt mezelf kan zijn.
En die conclusie overspoelt me op dit moment met een groot gevoel van zinloosheid van mijn leven. En ik kan even niet zien waar de zin dan wel in zou zitten, als zelfs zoiets vanzelfsprekends als een sociaal vangnet al stress oplevert.
(Disclaimer: ik weet dat er belangrijkere dingen zijn in het leven dan dit, en dat een zinvol leven veel beter aan andere dingen af te meten is dan aan populariteit. En dat mijn wensen en dromen niet altijd reëel of verstandig waren. Maar het is een mooie avond om te mijmeren en ik werd verdrietig van deze mijmering.)
Voor mijn gevoel moet ik bijna constant acteren, ongeacht met wie ik omga. Als ik me namelijk zou gedragen zoals mijn natuur me ingeeft, zou ik na verloop van tijd niemand meer over hebben. Ik ben namelijk van mezelf helemaal niet sociaal vaardig, maar wel slim: ik heb alles aangeleerd. Van vragen hoe iemands vakantie was tot verschrikt reageren als iemand iets ergs vertelt: mijn hele brein voelt als een reusachtig radarwerk dat in werking treedt zodra ik met mensen omga en waar mechanisch een 'oplossing' uit rolt (troosten, medelijden in stem brengen, enthousiasme faken). Dat laatste gaat meestal goed, na jarenlange oefening, en veel mensen valt al niet eens meer op dat het zoveel moeite kost.
Maar er zijn natuurlijk altijd situaties waar dat brein zich niet op kan voorbereiden. Situaties die zich niet eerder hebben voorgedaan, of situaties waarin mensen je op de proef stellen (ik heb een poosje cursussen gegeven aan tieners en die voelen àlles). Zolang tot je je geen houding meer weet te geven. En dan komt er vanzelf een keer een moment dat de eigenlijke 'ik' naar buiten komt en haar ongezellige gezicht laat zien.
Ik baal ervan dat ik niet gewoon normaal kan zijn. Dat ik, jarenlang onafgebroken oefenen ten spijt, nog steeds niet meer ben dan een nerd die zichzelf heeft aangeleerd om een hip persoon te spelen. En dat ik nog steeds niet écht met mensen verbintenis voel, al staan ze nog zo dichtbij. Dat het nog steeds niet vanzelf gaat.
Inmiddels ben ik overstressed en dat komt deels door dat constante sociale leven, dat zich voor anderen automatisch afspeelt en dat voor mij elke interactie opnieuw weer breinactiviteit kost. Als iemand een kaartje stuurt gaat er meteen een belletje af 'oh, even bedanken, niet vergeten.' Niet omdat ik zo blij ben met dat kaartje, maar omdat het anders onaardig is. (Onverwachte) cadeautjes geven al helemaal de bibbers, want dan moet ik weer gepast enthousiast reageren (maar weer niet overenthousiast, want dat werkt bevreemdend). Alles moet ik uitvinden. Hoe ik moet reageren, en in welke mate, en of deze situatie ongeveer dezelfde is als de vorige waarin ik eindelijk een oplossing had gevonden. Het geeft me veel meer rust als mensen me alleen laten, maar door mijn eenzame (impopulaire) puberjaren ben ik heel bang om goede contacten weg te gooien waar ik zoveel in heb geïnvesteerd om ze te verkrijgen.
In de basis heb ik echt wel behoefte aan menselijk contact, maar op dit moment zou ik het liefste in een hutje op de hei gaan zitten. Want zelfs met mensen om me heen voel ik me zo alleen en onder druk gezet. En het is me nooit gelukt om te worden wat ik altijd zo graag wilde: de 'homecoming queen' om het zo maar eens te zeggen. Het markeerpunt waarop mijn zwaktes eindelijk overwonnen zouden zijn. Er is altijd wel iets dat door die plannen heen prikt. Qua uiterlijk en intelligentie heb ik genoeg in huis om van alles te bereiken, maar door dat missende sociale instinct ben ik toch altijd weer degene die voor lul staat, het niet begrepen heeft of de cruciale mensen van zich af schopt. Terwijl mindere godinnen met de eer pronken.
Vroeger dacht ik nog wel eens dat het zou helpen als ik naar een andere klas ging. Een andere stad. Een andere studie. Een andere baan. Een ander land. Dàn zou het wel lukken. Nu weet ik inmiddels beter en heb ik moeten concluderen dat ik sinds mijn jeugd dus wezenlijk helemaal niet veranderd ben. Dat het me nog steeds diep van binnen helemaal niet boeit wie waar naartoe op vakantie gaat en wat voor ellende ze meemaken - al voel ik soms wel oprechte compassie voor mensen. Dat sociaal doen me, vooralsnog, altijd veel moeite zal blijven kosten, terwijl anderen aannemen dat het me vanzelf afgaat.
En ik besef nu dat het helemaal niks uitmaakt wat ik bereik qua carrière, status of populariteit, want ik zal in elke groep, in elke subcultuur, in elk land, tegen mijzelf aangelopen. Mensen zijn over de hele wereld hetzelfde. Overal zal ik sociaal ongemakkelijk zijn. Overal voelen scherpere instincten dan de mijne me haarfijn aan, wetend dat ik een zwakke schakel ben in het groepsproces en hoe ze dat kunnen blootleggen. Dat wat ik zo belangrijk vind, namelijk ook eens populair zijn of sociale spelletjes winnen, dat zal ik nooit kunnen. Maar ik zal misschien ook wel nooit echt contact maken met mensen omdat er altijd die sociale barrière tussen zit waardoor ik nooit echt mezelf kan zijn.
En die conclusie overspoelt me op dit moment met een groot gevoel van zinloosheid van mijn leven. En ik kan even niet zien waar de zin dan wel in zou zitten, als zelfs zoiets vanzelfsprekends als een sociaal vangnet al stress oplevert.
(Disclaimer: ik weet dat er belangrijkere dingen zijn in het leven dan dit, en dat een zinvol leven veel beter aan andere dingen af te meten is dan aan populariteit. En dat mijn wensen en dromen niet altijd reëel of verstandig waren. Maar het is een mooie avond om te mijmeren en ik werd verdrietig van deze mijmering.)
donderdag 13 juni 2013 om 08:49
TO, ik denk dat voor heel veel mensen geldt dat ze niet hun "werkelijke ik" of "werkelijke reactie" laten zien in sociale situaties, maar dat is iets wat ons is aangeleerd sinds dat we kleine kinderen zijn.
Zou het niet kunnen zijn dat jij je daar (gewoon) meer bewust van bent dan de meeste anderen? Dat je jezelf hebt aangeleerd of van nature door die structuren heenprikt? Zeker wanneer je iemand bent die niet echt van sociale situaties houdt kan dat misschien erg frustrerend zijn. Het wordt namelijk meestal niet gewaardeerd wanneer je aan een ander werkelijk laat doorschemeren wat je voelt ("Lies, dat hele verhaal over die ex van je interesseert mij geen reet, dus ik ga maar 's naar huis)
Voor de meeste mensen zal de balans tussen zeggen wat je voelt en 'aangeleerd sociaal gedrag vertonen' wel in orde zijn of ze staan er niet zo bij stil. Maar ik kan me voorstellen dat wanneer je aanvoelt dat dit niet helemaal de natuurlijke, eerlijke reactie is, en je je daar op focust, dat het dan tot frustratie leidt.
Tip die ik wil geven, is dat je voor jezelf moet accepteren dat je niet zo sociaal vaardig bent en daar rekening mee houden in de keuzes die je maakt (werk, studie, hobby's). Helemaal vermijden kun je sociale situaties nooit, maar kan mij voorstellen dat je in een individualistisch beroep gelukkiger bent dan in een sociaal beroep. Ook dingen als familie/vrienden opzoeken doen wanneer jij dat zelf wil, niet omdat het zo hoort om wekelijks bij oma op de koffie te gan en bij een vrijdagmiddagborrel te verschijnen.
Zou het niet kunnen zijn dat jij je daar (gewoon) meer bewust van bent dan de meeste anderen? Dat je jezelf hebt aangeleerd of van nature door die structuren heenprikt? Zeker wanneer je iemand bent die niet echt van sociale situaties houdt kan dat misschien erg frustrerend zijn. Het wordt namelijk meestal niet gewaardeerd wanneer je aan een ander werkelijk laat doorschemeren wat je voelt ("Lies, dat hele verhaal over die ex van je interesseert mij geen reet, dus ik ga maar 's naar huis)
Voor de meeste mensen zal de balans tussen zeggen wat je voelt en 'aangeleerd sociaal gedrag vertonen' wel in orde zijn of ze staan er niet zo bij stil. Maar ik kan me voorstellen dat wanneer je aanvoelt dat dit niet helemaal de natuurlijke, eerlijke reactie is, en je je daar op focust, dat het dan tot frustratie leidt.
Tip die ik wil geven, is dat je voor jezelf moet accepteren dat je niet zo sociaal vaardig bent en daar rekening mee houden in de keuzes die je maakt (werk, studie, hobby's). Helemaal vermijden kun je sociale situaties nooit, maar kan mij voorstellen dat je in een individualistisch beroep gelukkiger bent dan in een sociaal beroep. Ook dingen als familie/vrienden opzoeken doen wanneer jij dat zelf wil, niet omdat het zo hoort om wekelijks bij oma op de koffie te gan en bij een vrijdagmiddagborrel te verschijnen.
donderdag 13 juni 2013 om 08:54
quote:willibrordfrequin schreef op 13 juni 2013 @ 07:35:
Als je je zou laten onderzoeken zou de diagnose hoogstwaarschijnlijk hoogfunctionerend autisme oftewel Asperger zijn.
Ik herken alles uit je verhaal: moeite met sociale contacten, het 'aanleren' van gedrag, het niet of op een andere manier behoefte hebben aan menselijk contact, het gevoel hebben nooit echt verbintenis te kunnen voelen met anderen.
En daardoor kan het leven soms knap zinloos lijken.
Praten met diverse mensen heeft mij nog niet veel geholpen.
Je weet in woorden al heel goed uit te drukken wat de problemen zijn (overigens ook kenmerkend voor Asperger).
Ik kan je adviseren met 'soortgenoten' in contact te treden, als je op internet zoekt kom je diverse org/clubs tegen.
We blijven wel gehandicapt. En ik ben er nog niet uit hoe ik er mee om moet gaan. Maar wellicht lukt het jou wel. Je bent er in ieder geval in geslaagd waardevolle contacten te verkrijgen na je eenzame puberteit. Dat is al heel wat! Ik zou zeggen, probeer die toch te behouden, ook al kost het moeite.
En je moet af van de gedachte niet normaal te zijn, normaal bestaat niet. Er is onderscheid tussen Aspies en Neurotypicals, maar er zijn nog veel meer manieren van onderscheid maken.Dat was ook mijn gedachte.
Als je je zou laten onderzoeken zou de diagnose hoogstwaarschijnlijk hoogfunctionerend autisme oftewel Asperger zijn.
Ik herken alles uit je verhaal: moeite met sociale contacten, het 'aanleren' van gedrag, het niet of op een andere manier behoefte hebben aan menselijk contact, het gevoel hebben nooit echt verbintenis te kunnen voelen met anderen.
En daardoor kan het leven soms knap zinloos lijken.
Praten met diverse mensen heeft mij nog niet veel geholpen.
Je weet in woorden al heel goed uit te drukken wat de problemen zijn (overigens ook kenmerkend voor Asperger).
Ik kan je adviseren met 'soortgenoten' in contact te treden, als je op internet zoekt kom je diverse org/clubs tegen.
We blijven wel gehandicapt. En ik ben er nog niet uit hoe ik er mee om moet gaan. Maar wellicht lukt het jou wel. Je bent er in ieder geval in geslaagd waardevolle contacten te verkrijgen na je eenzame puberteit. Dat is al heel wat! Ik zou zeggen, probeer die toch te behouden, ook al kost het moeite.
En je moet af van de gedachte niet normaal te zijn, normaal bestaat niet. Er is onderscheid tussen Aspies en Neurotypicals, maar er zijn nog veel meer manieren van onderscheid maken.Dat was ook mijn gedachte.
donderdag 13 juni 2013 om 09:07
Goeiemorgen en bedankt voor alle lieve reacties! Even een paar korte antwoorden.
Laurentien1970: precies, een act! En daar voel ik me zo rot over. Want tegenwoordig wordt toch juist echtheid, originaliteit, oprechtheid gewaardeerd. Ik voel me alsof ik mensen besodemieter en als ik moe ben komt mijn act al veel 'nepper' over. Niemand wil nep zijn, toch?
Pantax: knap hoe je het pesten eruit destilleert. Ik ben nooit actief gepest (als in: treiteren, spullen slopen) maar wel passief: mensen deinsden voor me terug en wilden op basis van hoe ik overkwam niet met me omgaan. Misschien wel terecht. Ik heb genoeg oer-hardware om die uitsluiting als heel pijnlijk en afwijzend te ervaren. Misschien was mijn ontwikkeling mede daardoor nooit optimaal. Maar ik werk met de psycholoog inderdaad aan een aantal 'verborgen overtuigingen' zoals jij aanhaalt: het gevoel dat zwaktes moeten worden weggewerkt, bijvoorbeeld.
suuz393, welhello en lilaloes: ik herken inderdaad autistische trekjes bij mij. Maar een heleboel dingen matchen ook weer niet. Zo ben ik geen klein 'professortje' en in mijn dagelijkse leven juist heel geordend. Ook ben ik vrij gevoelig voor sociale verhoudingen, dus ik merk al gauw als ik 'de mist in ga', wat er mede voor zorgt dat het bijna nooit iemand opvalt. Maar dat kost dus wel een heleboel moeite.
Mies85: de 'nare' persoon is de, tegen die tijd onderhand geërgerde, ik, die probeert een eind aan de situatie te maken waarin mensen je sociaal op de proef stellen. Ik zeg dat precies de dingen die me niet verder helpen. Voor de 'op de proef stellers' is het hilarisch, want die zien eindelijk hun onderbuikgevoel bevestigd: dat ik niet helemaal normaal ben. Maar ik val dan voor mijn gevoel weer door de mand.
Dahlaputra: yep. Als ik echt mezelf zou zijn hield ik geen contacten meer over of werd ik als freak bestempeld (waarvan mensen dan vooraf zeggen: 'we gaan naar die verjaardag, daar is Fantasienootje ook, maar wat zij zegt moet je maar niet al te persoonlijk nemen, zo is ze nu eenmaal'. Of: 'Ze zegt nooit zoveel, maar ze schijnt er wel van te genieten om aanwezig te zijn')
Yasuko: daar heb je zeker gelijk in. Hoe meer iets me boeit, hoe makkelijker het gaat. Ik vind het wel moeite om gelijkgestemden te vinden, ze zijn zo dun bezaaid.
Spininhoek: precies, zo dus. Ik heb weinig vriendschappen om te onderhouden (gelukkig) maar een reusachtig vertakte familie die vastbesloten lijkt om samen te klitten ondanks alles. Dus daar pik je niet zo makkelijk een select clubje uit. En een schoonfamilie die scheve gezichten trekt als je twee keer niet op een verjaardag bent geweest (tenzij je er twee hele goede redenen voor had). Want niet om te stoken hoor, maar is er soms iets waardoor Fantasienootje er alwéér niet is..?
Floreat: ik denk dat een groot deel van de oplossing inderdaad ligt in acceptatie. Maar dat betekent ook afscheid nemen van dingen die ik al heel lang graag wil. Ik snap niet waarom alles aan mij prima voor elkaar is en een goede basis vormt voor een mooi leven, en ik dan steeds moet stuklopen op iets dat voor anderen zo makkelijk is als ademen. En het ergert me dat dit ook een problematiek is waar zelden echt begrip voor wordt opgebracht. Als je een fysieke ziekte hebt toont iedereen respect om hoe je je erdoorheen slaat. Maar voor je die gunfactor hebt moet je wel sociaal aangepast zijn, want alleen goede bedoelingen zijn niet genoeg.
Ik heb een heel kort nachtje gehad dus ga nog even proberen te slapen. Daarna kom ik terug voor meer reacties!
Laurentien1970: precies, een act! En daar voel ik me zo rot over. Want tegenwoordig wordt toch juist echtheid, originaliteit, oprechtheid gewaardeerd. Ik voel me alsof ik mensen besodemieter en als ik moe ben komt mijn act al veel 'nepper' over. Niemand wil nep zijn, toch?
Pantax: knap hoe je het pesten eruit destilleert. Ik ben nooit actief gepest (als in: treiteren, spullen slopen) maar wel passief: mensen deinsden voor me terug en wilden op basis van hoe ik overkwam niet met me omgaan. Misschien wel terecht. Ik heb genoeg oer-hardware om die uitsluiting als heel pijnlijk en afwijzend te ervaren. Misschien was mijn ontwikkeling mede daardoor nooit optimaal. Maar ik werk met de psycholoog inderdaad aan een aantal 'verborgen overtuigingen' zoals jij aanhaalt: het gevoel dat zwaktes moeten worden weggewerkt, bijvoorbeeld.
suuz393, welhello en lilaloes: ik herken inderdaad autistische trekjes bij mij. Maar een heleboel dingen matchen ook weer niet. Zo ben ik geen klein 'professortje' en in mijn dagelijkse leven juist heel geordend. Ook ben ik vrij gevoelig voor sociale verhoudingen, dus ik merk al gauw als ik 'de mist in ga', wat er mede voor zorgt dat het bijna nooit iemand opvalt. Maar dat kost dus wel een heleboel moeite.
Mies85: de 'nare' persoon is de, tegen die tijd onderhand geërgerde, ik, die probeert een eind aan de situatie te maken waarin mensen je sociaal op de proef stellen. Ik zeg dat precies de dingen die me niet verder helpen. Voor de 'op de proef stellers' is het hilarisch, want die zien eindelijk hun onderbuikgevoel bevestigd: dat ik niet helemaal normaal ben. Maar ik val dan voor mijn gevoel weer door de mand.
Dahlaputra: yep. Als ik echt mezelf zou zijn hield ik geen contacten meer over of werd ik als freak bestempeld (waarvan mensen dan vooraf zeggen: 'we gaan naar die verjaardag, daar is Fantasienootje ook, maar wat zij zegt moet je maar niet al te persoonlijk nemen, zo is ze nu eenmaal'. Of: 'Ze zegt nooit zoveel, maar ze schijnt er wel van te genieten om aanwezig te zijn')
Yasuko: daar heb je zeker gelijk in. Hoe meer iets me boeit, hoe makkelijker het gaat. Ik vind het wel moeite om gelijkgestemden te vinden, ze zijn zo dun bezaaid.
Spininhoek: precies, zo dus. Ik heb weinig vriendschappen om te onderhouden (gelukkig) maar een reusachtig vertakte familie die vastbesloten lijkt om samen te klitten ondanks alles. Dus daar pik je niet zo makkelijk een select clubje uit. En een schoonfamilie die scheve gezichten trekt als je twee keer niet op een verjaardag bent geweest (tenzij je er twee hele goede redenen voor had). Want niet om te stoken hoor, maar is er soms iets waardoor Fantasienootje er alwéér niet is..?
Floreat: ik denk dat een groot deel van de oplossing inderdaad ligt in acceptatie. Maar dat betekent ook afscheid nemen van dingen die ik al heel lang graag wil. Ik snap niet waarom alles aan mij prima voor elkaar is en een goede basis vormt voor een mooi leven, en ik dan steeds moet stuklopen op iets dat voor anderen zo makkelijk is als ademen. En het ergert me dat dit ook een problematiek is waar zelden echt begrip voor wordt opgebracht. Als je een fysieke ziekte hebt toont iedereen respect om hoe je je erdoorheen slaat. Maar voor je die gunfactor hebt moet je wel sociaal aangepast zijn, want alleen goede bedoelingen zijn niet genoeg.
Ik heb een heel kort nachtje gehad dus ga nog even proberen te slapen. Daarna kom ik terug voor meer reacties!
donderdag 13 juni 2013 om 09:28
Een aantal dingen die met opvallen:
Wow, wat heb jij ontzettend veel geleerd in je leven, daar mag je wel trots op zijn. Als ik lees hoe je echt bent en hoe je je vervolgens gedraagt, vind ik dat erg knap. Hoewel ik me ook kan voorstellen dat je daar doodmoe van wordt. Vraag daarom niet te veel van jezelf.
Ik snap wel dat jouw psycholoog meer gericht is op oplossingen dan de oorzaak. Het gaat er immers om hoe je je met je beperkingen in het hier en nu staande houdt. Echter in jouw geval kan ik me voorstellen dat het handig is om een oorzaak te weten. Dat maakt het mogelijk om het beter aan anderen uit te leggen en daardoor dus meer begrip van de buitenwereld te krijgen. Houd er echter rekening mee dat er misschien geen (duidelijk) oorzaak te vinden is.
Stel jezelf de vraag: van wie vind je het nu écht belangrijk dat ze jou begrijpen? Investeer daar dan in, want van de hele wereld begrip krijgen, is niet reëel en ook niet noodzakelijk. Welllicht kun je één of twee personen in vertrouwen nemen en vragen of ze je hierbij willen helpen en steunen. Door bijv. een keer mee te gaan naar de psych.
Blijf je twijfelen over de psych: zoek een ander. Het stikt van de hulpverleners en er zijn veel onbenullen bij, je moet soms lang zoeken tot je de (voor jou) juiste hebt. Hierbij helpt het als je voor jezelf heel helder voor ogen hebt, wat je hulpvraag precies is, wat je doelen zijn en wat jij van een psych verwach. Bespreek dit samen ook goed en laat het op papier zetten.
Ik denk dat dat wel goedkomt, want mijn complimenten voor hoe je alles weet te verwoorden!
Ik denk ook dat acceptatie voor jou een sleutelwoord is. En misschien dat je dan afscheid moet nemen van bepaalde dingen. Maar is dat echt zo, of zijn daar ook beperkende overtuigingen bij? En waar zit jouw kracht, wat kun je wél goed, en kun je daarmee wellicht andere dromen waarmaken?
En als laatste: het gevoel dat jij omschrijft leeft denk ik bij heel veel mensen: in wezen zijn de meesten van ons niet geïnteresseerd in de ander, zeker niet in hun vakantie, hooguit vanuit eigenbelang zoals yasuko heel treffend beschreef. Misschien ligt jouw interessegebied ook totaal ergens anders. Naar vakanties vragen vergeet ik ook altijd omdat ik niet erg geïntereseerd ben ik vakanties. Maar naar iemands familie, beroepskeuzes of woonplaats ben ik altijd nieuwsgierig dus daar vraag ik wel naar. Of dat oprechte interesse is of puur nieuwsgierigheid... voor het einddoel maakt het niet uit.
Wow, wat heb jij ontzettend veel geleerd in je leven, daar mag je wel trots op zijn. Als ik lees hoe je echt bent en hoe je je vervolgens gedraagt, vind ik dat erg knap. Hoewel ik me ook kan voorstellen dat je daar doodmoe van wordt. Vraag daarom niet te veel van jezelf.
Ik snap wel dat jouw psycholoog meer gericht is op oplossingen dan de oorzaak. Het gaat er immers om hoe je je met je beperkingen in het hier en nu staande houdt. Echter in jouw geval kan ik me voorstellen dat het handig is om een oorzaak te weten. Dat maakt het mogelijk om het beter aan anderen uit te leggen en daardoor dus meer begrip van de buitenwereld te krijgen. Houd er echter rekening mee dat er misschien geen (duidelijk) oorzaak te vinden is.
Stel jezelf de vraag: van wie vind je het nu écht belangrijk dat ze jou begrijpen? Investeer daar dan in, want van de hele wereld begrip krijgen, is niet reëel en ook niet noodzakelijk. Welllicht kun je één of twee personen in vertrouwen nemen en vragen of ze je hierbij willen helpen en steunen. Door bijv. een keer mee te gaan naar de psych.
Blijf je twijfelen over de psych: zoek een ander. Het stikt van de hulpverleners en er zijn veel onbenullen bij, je moet soms lang zoeken tot je de (voor jou) juiste hebt. Hierbij helpt het als je voor jezelf heel helder voor ogen hebt, wat je hulpvraag precies is, wat je doelen zijn en wat jij van een psych verwach. Bespreek dit samen ook goed en laat het op papier zetten.
Ik denk dat dat wel goedkomt, want mijn complimenten voor hoe je alles weet te verwoorden!
Ik denk ook dat acceptatie voor jou een sleutelwoord is. En misschien dat je dan afscheid moet nemen van bepaalde dingen. Maar is dat echt zo, of zijn daar ook beperkende overtuigingen bij? En waar zit jouw kracht, wat kun je wél goed, en kun je daarmee wellicht andere dromen waarmaken?
En als laatste: het gevoel dat jij omschrijft leeft denk ik bij heel veel mensen: in wezen zijn de meesten van ons niet geïnteresseerd in de ander, zeker niet in hun vakantie, hooguit vanuit eigenbelang zoals yasuko heel treffend beschreef. Misschien ligt jouw interessegebied ook totaal ergens anders. Naar vakanties vragen vergeet ik ook altijd omdat ik niet erg geïntereseerd ben ik vakanties. Maar naar iemands familie, beroepskeuzes of woonplaats ben ik altijd nieuwsgierig dus daar vraag ik wel naar. Of dat oprechte interesse is of puur nieuwsgierigheid... voor het einddoel maakt het niet uit.
donderdag 13 juni 2013 om 09:47
Hallo, zo raar ben je anders helemaal niet! Ik verbaas me er elke dag weer over hoe goed sommige andere mensen onthouden wie waar op vakantie is geweest en vol interesse vragen hoe het was etc. Ik vergeet de helft van de tijd mensen te vragen hoe iets was omdat ik het niet meer weet of het me niet kan interesseren. Maar toch denk ik ook dat er meer mensen zijn die 'sociaal aardig doen' ipv echt zo sociaal zijn. Dus in die zin moeten we ons ook niet teveel willen aanpassen naar het gedrag van anderen. Je kunt ook accepteren dat anderen wel interesse tonen in jou en jij soms andersom niet. Echt goede vrienden accepteren jou zoals je bent en als er echt iets is zul je heus wel voor ze klaar staan toch? Mijn advies zou zijn: drop the act. Op een gegeven moment gaan mensen ook bepaalde reacties verwachten van je omdat je je een hele tijd zo hebt voorgedaan. En dat bouwt de druk op en jij krijgt stress omdat je bij elk dingetje moet nadenken hoe je moet reageren. Ik heb hier zelf ook last van helaas 
Maar denk dat niet iedereen hetzelfde hoeft te zijn, en net als jij ben ik heeeeel graag alleen. En dat mag toch?
Maar denk dat niet iedereen hetzelfde hoeft te zijn, en net als jij ben ik heeeeel graag alleen. En dat mag toch?
donderdag 13 juni 2013 om 11:15
Hoe erg zou je het vinden als je 'niemand' meer overhoud? Je zegt dat je aan de andere kant heel veel spanningen ervaart bij het onderhouden van sociale contacten. Waarom is het dan erg om met een select clubje over te blijven? Omdat je veel contacten 'hoort' te hebben? Ik herken ook wel veel in wat je zegt maar ik ben mega zelfbewust en probeer dat wel wat los te laten.
donderdag 13 juni 2013 om 12:37
quote:wollenstonecraft schreef op 13 juni 2013 @ 07:07:
Dus je bent daarin niet heel abnormaal, er zijn veel mensen die hier last van hebben al gaat het bij jou misschien wel wat dieper.
Maar schaam je er niet voor, want ook "sociaal ongemakkelijke" mensen horen op deze wereld. Alleen vervelend dat het voor jou zo moeilijk is. Ik wens je toe dat je leert hiermee op een fijne manier door het leven te gaan en om een beetje meer van jezelf te houden.
Ik vind trouwens dat je jouw gevoelens mooi kunt verwoorden.
Ik denk ook dat je niet zo abnormaal bent hoor. Je hebt ook nog introverte mensen die gewoon graag alleen zijn en voor wie sociale contacten juist vaak energie kosten (ipv dat het energie oplevert zoals bij extraverte mensen).
In je jeugd leer je vaak omgangsvormen e.d.; ik denk dat jij hierin gewoon een heel stuk ontwikkeling gemist hebt. Waardoor je je nu nog wat vreemd/onhandig in sociaal contact voelt. Ik denk dat dit vanzelf wel beter wordt.
Acceptatie lijkt mij ook heel goed ja. Je zegt zelfs dat je baalt van je karakter. Misschien moet je eens accepteren dat jij nu eenmaal niet zo'n heel extravert persoon bent die zich continu met mensen omringt. Het kost je heel veel energie om tegen je karakter te strijden. Lijkt me idd ook goed om je contacten te beperken tot enkele mensen waar je het liefst mee omgaat ipv zoveel mogelijk (oppervlakkige) contacten te zien onderhouden. Dan zullen die dierbare contacten je waarschijnlijk ook weer meer een gevoel van verbintenis opleveren. Investeer meer in kwaliteit dan kwantiteit.
Dus je bent daarin niet heel abnormaal, er zijn veel mensen die hier last van hebben al gaat het bij jou misschien wel wat dieper.
Maar schaam je er niet voor, want ook "sociaal ongemakkelijke" mensen horen op deze wereld. Alleen vervelend dat het voor jou zo moeilijk is. Ik wens je toe dat je leert hiermee op een fijne manier door het leven te gaan en om een beetje meer van jezelf te houden.
Ik vind trouwens dat je jouw gevoelens mooi kunt verwoorden.
Ik denk ook dat je niet zo abnormaal bent hoor. Je hebt ook nog introverte mensen die gewoon graag alleen zijn en voor wie sociale contacten juist vaak energie kosten (ipv dat het energie oplevert zoals bij extraverte mensen).
In je jeugd leer je vaak omgangsvormen e.d.; ik denk dat jij hierin gewoon een heel stuk ontwikkeling gemist hebt. Waardoor je je nu nog wat vreemd/onhandig in sociaal contact voelt. Ik denk dat dit vanzelf wel beter wordt.
Acceptatie lijkt mij ook heel goed ja. Je zegt zelfs dat je baalt van je karakter. Misschien moet je eens accepteren dat jij nu eenmaal niet zo'n heel extravert persoon bent die zich continu met mensen omringt. Het kost je heel veel energie om tegen je karakter te strijden. Lijkt me idd ook goed om je contacten te beperken tot enkele mensen waar je het liefst mee omgaat ipv zoveel mogelijk (oppervlakkige) contacten te zien onderhouden. Dan zullen die dierbare contacten je waarschijnlijk ook weer meer een gevoel van verbintenis opleveren. Investeer meer in kwaliteit dan kwantiteit.
donderdag 13 juni 2013 om 13:35
Zo, daar ben ik weer! Even op de berichten over 'hoe erg is het als je niemand overhoudt'/'kun je je groepje niet verkleinen'.
Dat zijn afwegingen die me regelmatig bezighouden. Die eerste vooral. Maar ik weet hoe pijnlijk ik het vond toen ik echt niemand had om op terug te vallen, want ik blijf een mens en heb wel behoefte aan erkenning, waardering, troost en steun van anderen. Ik weet bovendien uit ervaring dat een goede relatie veel makkelijker kapot gaat dan is opgebouwd. En ik vind dat zo zonde van alle investeringen. Ik weet nog hoe moeilijk het was om dat netwerk op te bouwen, sociaal doend terwijl ik me heel eenzaam voelde en me het liefst aan iemand vastzoog als een zuignap en me daar telkens van weerhield (want dat werkt bevreemdend).
De uiteindelijke sociale kring qua vrienden is ook redelijk beperkt tot mensen met wie ik echt wel een prettige tijd kan hebben en die ook niet dreinen om me elke week te zien (of wat voor verplichte nummertjes dan ook). Maar het probleem zit hem niet alleen daarin. Ik woon in een stadsdeel dat erg hecht is met elkaar. Buurtbewoners die elkaar kennen, altijd dezelfde medewerkers in de winkels. Ik heb heel veel schoonfamilie om me heen die elkaar regelmatig opzoekt en het is een fijne, warme familie, dus logischerwijs begrijpen ze denk ik niet waarom ik die dingen wil skippen. En daarnaast heb ik het ook bij de kapper die een praatje wil maken, etc. Tenzij je als een freak (of arrogant) bestempeld wilt worden, zit er niets anders op dan telkens die trukendoos opentrekken.
De laatste tijd probeer ik dit aan verschillende mensen voor te leggen uit mijn vrienden- en familiekring, als we het erover hebben (ik ben immers ook overstressed dus dat komt weleens ter sprake). Maar daarbij voel ik me altijd verplicht om een uitzondering te maken. 'Dat heb ik hier helemaal niet hoor, want dit is eigen' ofzo, maak ik er dan van. Tja, je kunt toch moeilijk tegen mensen zeggen 'Ja inderdaad, als het aan mij lag zag ik je hooguit eens per jaar. Niet omdat ik je onaardig vind, maar omdat het me teveel moeite kost.'
Overigens zie ik de zaken nu, bij vol daglicht, weer in iets minder somber perspectief
maar de onderliggende toon blijft wel. Ik ga in elk geval verder met therapie (eventueel bij een andere psych) en ik ga kijken hoe ik dichter bij mezelf kan blijven en zo min mogelijk hoef te neppen. Maar helemaal voorkomen zit er denk ik niet in...
Dat zijn afwegingen die me regelmatig bezighouden. Die eerste vooral. Maar ik weet hoe pijnlijk ik het vond toen ik echt niemand had om op terug te vallen, want ik blijf een mens en heb wel behoefte aan erkenning, waardering, troost en steun van anderen. Ik weet bovendien uit ervaring dat een goede relatie veel makkelijker kapot gaat dan is opgebouwd. En ik vind dat zo zonde van alle investeringen. Ik weet nog hoe moeilijk het was om dat netwerk op te bouwen, sociaal doend terwijl ik me heel eenzaam voelde en me het liefst aan iemand vastzoog als een zuignap en me daar telkens van weerhield (want dat werkt bevreemdend).
De uiteindelijke sociale kring qua vrienden is ook redelijk beperkt tot mensen met wie ik echt wel een prettige tijd kan hebben en die ook niet dreinen om me elke week te zien (of wat voor verplichte nummertjes dan ook). Maar het probleem zit hem niet alleen daarin. Ik woon in een stadsdeel dat erg hecht is met elkaar. Buurtbewoners die elkaar kennen, altijd dezelfde medewerkers in de winkels. Ik heb heel veel schoonfamilie om me heen die elkaar regelmatig opzoekt en het is een fijne, warme familie, dus logischerwijs begrijpen ze denk ik niet waarom ik die dingen wil skippen. En daarnaast heb ik het ook bij de kapper die een praatje wil maken, etc. Tenzij je als een freak (of arrogant) bestempeld wilt worden, zit er niets anders op dan telkens die trukendoos opentrekken.
De laatste tijd probeer ik dit aan verschillende mensen voor te leggen uit mijn vrienden- en familiekring, als we het erover hebben (ik ben immers ook overstressed dus dat komt weleens ter sprake). Maar daarbij voel ik me altijd verplicht om een uitzondering te maken. 'Dat heb ik hier helemaal niet hoor, want dit is eigen' ofzo, maak ik er dan van. Tja, je kunt toch moeilijk tegen mensen zeggen 'Ja inderdaad, als het aan mij lag zag ik je hooguit eens per jaar. Niet omdat ik je onaardig vind, maar omdat het me teveel moeite kost.'
Overigens zie ik de zaken nu, bij vol daglicht, weer in iets minder somber perspectief
maar de onderliggende toon blijft wel. Ik ga in elk geval verder met therapie (eventueel bij een andere psych) en ik ga kijken hoe ik dichter bij mezelf kan blijven en zo min mogelijk hoef te neppen. Maar helemaal voorkomen zit er denk ik niet in...
zondag 16 juni 2013 om 12:38
Lol, wel herkenbare stukken.
Met een vriendelijk gezicht aandachtig luisteren en aan de andere kant van het masker: "I don't give a f*ck."
Dit heb ik ook erg vaak. Dat komt ook door mijn andere interesses. Maar je moet niet denken dat je te raar bent. Tenzij je een sociopaat bent. Je zit gewoon tussen niet jouw type mensen. En dan moet je inderdaad doen alsof je geïnteresseerd bent.
Probeer je soort een beetje op te zoeken en kijk dan of je alsnog je zo voelt.
Met een vriendelijk gezicht aandachtig luisteren en aan de andere kant van het masker: "I don't give a f*ck."
Dit heb ik ook erg vaak. Dat komt ook door mijn andere interesses. Maar je moet niet denken dat je te raar bent. Tenzij je een sociopaat bent. Je zit gewoon tussen niet jouw type mensen. En dan moet je inderdaad doen alsof je geïnteresseerd bent.
Probeer je soort een beetje op te zoeken en kijk dan of je alsnog je zo voelt.