Psyche
alle pijlers
Toch maar Wajong?
zondag 16 juni 2013 om 19:14
Ik heb mijn leven lang al last van angstklachten. Als kind was ik al erg neurotisch en teruggetrokken, wat er toe leidde dat ik jarenlang ben gepest. Dat de angstklachten versterkt zijn door het pesten betwijfel ik niet. Echter heb ik er nu nog steeds last van. Ik loop bij een psycholoog en slik medicatie (antidepressiva) na een heftige depressie. Mijn diagnose is dan ook officieel een angststoornis.
Toch heb ik het nog best ver geschopt. Ik heb een universitair diploma behaald. Nu begint echter het gewone leven en ik ben doodsbang. Ik heb namelijk geen studie gedaan waar je echt meteen mee aan de bak komt, maar juist een studie die anderen als "pretpakket" zien. Ik heb ervan genoten, maar nu.. ik heb er niet veel aan. Vanwege mijn klachten heb ik mij vooral gefocust op het halen van mijn studie, waardoor ik maar heel weinig werkervaring heb. Ik was een stage gaan doen maar dat ging zo slecht dat ik maar gestopt ben.
Inmiddels durf ik niets meer. Ik heb wel een idee welke kant ik op wil, maar overal vragen ze ervaring of ze hebben andere eisen waar ik niet aan voldoe. Ik kan mij wel voor de kop slaan dat ik geen rechten op economie gestudeerd heb... Eigenlijk zou ik gewoon een uitzendbureau moeten bellen, maar vorig jaar ben ik langsgegaan bij een van de velen en daar ben ik toen ontzettend afgesnauwd. "We hebben een site, solliciteer daar maar"' werd er gezegd. Terwijl ik niet eens precies weet waar ze nou iemand als ik zouden zoeken... Ook heb ik aan studiegenoten rondgevraagd wat zij deden en sommigen gaven mij wat tips, maar ik durf er niet achteraan te gaan. Ik heb het idee dat niemand mij uberhaupt een kans gaat geven. Immers, ik heb mijn stage ook al verprutst. Ik heb vaak de gedachtes dat ik waardeloos ben en niks kan.
Ik heb echt het idee dat ik nu in het diepe gegooid ben en mijn klachten houden mij tegen om actie te ondernemen. Ik bespreek dit wel om de zoveel dagen met een psycholoog, maar echt wijzer word ik er ook niet van. Toen ik haar vroeg wat ik het beste kon doen, zei ze dat ik naar het jongerenloket moest. Een blik op de site laat zien dat het zo'n site is voor mensen zonder diploma's. Een baantje als schoffelaar kan ik ook wel vinden, maar iets op mijn niveau, dat is waar het om gaat.
Op dit moment ben ik zo aan het malen en piekeren, dat ik mij soms afvraag of het uberhaupt gaat lukken... Ik twijfel dan ook meer en meer of ik niet maar gewoon een Wajong moet aanvragen. Ik loop al sinds mijn 10e bij pscyhologen dus het moet te bewijzen zijn, toch?
Toch heb ik het nog best ver geschopt. Ik heb een universitair diploma behaald. Nu begint echter het gewone leven en ik ben doodsbang. Ik heb namelijk geen studie gedaan waar je echt meteen mee aan de bak komt, maar juist een studie die anderen als "pretpakket" zien. Ik heb ervan genoten, maar nu.. ik heb er niet veel aan. Vanwege mijn klachten heb ik mij vooral gefocust op het halen van mijn studie, waardoor ik maar heel weinig werkervaring heb. Ik was een stage gaan doen maar dat ging zo slecht dat ik maar gestopt ben.
Inmiddels durf ik niets meer. Ik heb wel een idee welke kant ik op wil, maar overal vragen ze ervaring of ze hebben andere eisen waar ik niet aan voldoe. Ik kan mij wel voor de kop slaan dat ik geen rechten op economie gestudeerd heb... Eigenlijk zou ik gewoon een uitzendbureau moeten bellen, maar vorig jaar ben ik langsgegaan bij een van de velen en daar ben ik toen ontzettend afgesnauwd. "We hebben een site, solliciteer daar maar"' werd er gezegd. Terwijl ik niet eens precies weet waar ze nou iemand als ik zouden zoeken... Ook heb ik aan studiegenoten rondgevraagd wat zij deden en sommigen gaven mij wat tips, maar ik durf er niet achteraan te gaan. Ik heb het idee dat niemand mij uberhaupt een kans gaat geven. Immers, ik heb mijn stage ook al verprutst. Ik heb vaak de gedachtes dat ik waardeloos ben en niks kan.
Ik heb echt het idee dat ik nu in het diepe gegooid ben en mijn klachten houden mij tegen om actie te ondernemen. Ik bespreek dit wel om de zoveel dagen met een psycholoog, maar echt wijzer word ik er ook niet van. Toen ik haar vroeg wat ik het beste kon doen, zei ze dat ik naar het jongerenloket moest. Een blik op de site laat zien dat het zo'n site is voor mensen zonder diploma's. Een baantje als schoffelaar kan ik ook wel vinden, maar iets op mijn niveau, dat is waar het om gaat.
Op dit moment ben ik zo aan het malen en piekeren, dat ik mij soms afvraag of het uberhaupt gaat lukken... Ik twijfel dan ook meer en meer of ik niet maar gewoon een Wajong moet aanvragen. Ik loop al sinds mijn 10e bij pscyhologen dus het moet te bewijzen zijn, toch?
zondag 16 juni 2013 om 23:40
quote:Beeldig schreef op 16 juni 2013 @ 23:30:
[...]
Nee hoor, ik zie niet in alles een belediging. Ik voel me ook helemaal niet beledigd. Maar ik wijs je er wel op, want het komt allesbehalve vriendelijk over als de groep waar ik deel van uitmaak door jou eerst weggezet wordt als mongolen, om vervolgens te lezen dat mensen hier alleen maar bot reageren en nog een paar van die "fijnzinnigheden".
Als je wat minder druk zou zijn met om je heen te schoppen tegen de mensen die je hier proberen te helpen, dan zou je zien dat ik niet meer doe dan bevestigen dat ik zie wat je schrijft. En dát je het schrijft, dat ligt bij jou. Ik vertel alleen maar dat ik het zie en dat het gaat om een groep waar ik deel van uitmaak.
Het gebeurt wel vaker hier, dat er zo gescholden wordt. Vooral door mensen die liever niet horen wat er geschreven wordt, omdat de boodschap bijvoorbeeld niet in hun straatje past. Die indruk krijg ik bij jou ook. Je wordt boos op je psych dat die zegt niet meer te weten, terwijl de vragen die je stelt ook simpelweg niet tot haar takenpakket horen. Je veegt tips die gegeven worden van tafel omdat je dát soort hulp allemaal niet nodig denkt te hebben, terwijl voor iedereen (inclusief jezelf, anders open je zo'n topic niet) duidelijk is dat je júist dat soort hulp nodig hebt. Maar blijkbaar is er iets waardoor de drempel voor die hulp te hoog ligt.
Dat jij dan bijvoorbeeld de doelgroep van desbetreffende hulpverlener wegzet als "mongolen" en je niet voor de rest van je leven als "gestoord" bekend wilt staan, zegt niets over de doelgroep (daarom voel ik me ook niet daadwerkelijk beledigd), maar zegt alles over jouw denkbeelden. Blijkbaar zijn die heel negatief, als het gaat om mensen die hulp nodig hebben. Wat mij dan weer verbaast, want je opent zelf een topic met een hulpvraag, maar goed. Die vraag stellen wil natuurlijk niet zeggen dat jij jouw ziekte en de beperkingen die jou dat geeft (en de stigma's en de organisaties bij wie je om hulp moet vragen) accepteert natuurlijk.
Ik kom niet uit een ei, ik snap dat heus allemaal. Sterker nog, ik ben zelf bekend met de wanhoop die over je kan komen als het je zelf niet zomaar soepel lukt en die je met je neus op de feiten drukt.
Het draait daarna alleen allemaal om de wil om vooruit te komen en de keuzes die je daarin maakt. Die wil om vooruit te komen, die lijk je wel te hebben, al lijk je niet goed te begrijpen dat "vooruit komen" vanuit de positie waarin je nu zit ook kan betekenen "jassen aannemen tot je 67e". Helemaal begrijpelijk, ook dat is een heel proces, maar dat neemt niet weg dat je zonder onbenullig baantje simpelweg geen inkomsten hebt. Dus in jouw ogen onbenullig baantje vs. geen inkomsten betekent: onbenullig baantje is vooruitgang. Of je daarna nog meer stappen vooruit kunt zetten? Geen idee. Misschien niet. En misschien ook wel. Maar dat is allemaal van later zorg, je eerste zorg is inkomen.
De keuzes die je moet maken, dat is een tweede. Als het je zelfstandig niet lukt vanwege je stoornis, dan heb je de keuze om daar boos om te worden en te roepen dat het oneerlijk is, of je hebt de keuze om aan de bel te trekken bij de relevante organisatie (jongerenloket, MEE), om daar om hulp te vragen. Niet (okay dan...) omdat wij dat zo graag willen. Het zal mij aan mijn reet roesten hoe jij je leven inricht. Je zou het ZELF moeten willen.
Een andere keuze is of je zonder baan je stinkende best gaat doen om werk te vinden, of dat je eerst eens lekker op vakantie gaat (van welk geld eigenlijk? houd je er rekening mee dat als het bijstand wordt, je gekort kunt worden als je teveel geld aan luxe hebt uitgegeven in de periode vóór je in de bijstand geraakte?). Het zal mij aan mijn reet roesten in welke problemen jij raakt als jij op vakantie gaat. Maar zonder geld en zonder baan kan iedereen bedenken dat het een bijzonder onverstandige keuze is, om op vakantie te gaan.
Als je dat soort verkeerde keuzes hier etaleert onder het mom dat je heus wel wilt, dan onderschat je ons denkvermogen. Als jij aan het werk wilt, echt, voor de volle 100%, dan ga je er vól voor. Dan solliciteer je nu gewoon tot je een ons weegt op alles wat los en vast zit, omdat het jóu niet zal overkomen dat je net die ene baan mist die je had kunnen krijgen omdat jij zo nodig op vakantie moest.
Maar jij gaat wel op vakantie. Het is niet onze negatieve blik die ervoor zorgt dat we je dan arrogant en hooghartig vinden. Je beledigt mensen die je willen helpen, je volgt hun tips niet op omdat die voor "mongolen" zijn, je vindt dat je recht hebt op een minimum inkomen van 1200 euro (daar kon ik als starter alleen maar van dromen, zelfs met z'n tweeën haalden we dat niet binnen en dat waren economisch gezien nog veel betere tijden dan nu!), je vindt het raar dat je niet aangenomen wordt op specifieke beroepen waar specifieke beroepsopleidingen voor zijn en je vindt dat je met je masterdiploma beter werk moet kunnen krijgen terwijl je nergens aangenomen wordt.
Jouw enige zorg zou moeten zijn dat je, linksom of rechtsom, enig inkomen krijgt. Maar vooralsnog lijken wij ons daar drukker om te maken dan jij.
Dat beledigt mij niet, daar beledig jij jezelf mee.
Allereerst heb je in de meeste dingen ook gelijk, en ik schaam mij nu ook wel, want ik zie inderdaad dat ik er alles aan doe om maar niet weggezet te worden als een soort loser. Terwijl mensen die hulp nodig hebben ook echt geen losers zijn. Echter heb ik zoveel nare ervaringen gehad toen ik aangaf depressief te zijn, dat ik me kapot schaam voor mijn stoornis.
Ten tweede is die vakantie betaald door mijn mijn ouders. Mijn grootouders en ooms en tantes wonen in het buitenland en omdat mijn opa ziek is wil ik daar graag nog eens naartoe voor het misschien te laat is. Het gaat hier om een ticket van 200 euro. Bovendien betalen mijn ouders nog geld tot ik een baantje vind. Dat deden ze ook toen ik studeerde, 200 euro per maand. Daarnaast gaf ik bijlessen en kreeg ik stufi. Maar het moet niet te lang duren.Dus ja, misschien is dat wel verwend, maar mijn ouders weten dat ik keihard heb gewerkt tijdens die master en vinden dat ik wel een verzetje kan gebruiken.
[...]
Nee hoor, ik zie niet in alles een belediging. Ik voel me ook helemaal niet beledigd. Maar ik wijs je er wel op, want het komt allesbehalve vriendelijk over als de groep waar ik deel van uitmaak door jou eerst weggezet wordt als mongolen, om vervolgens te lezen dat mensen hier alleen maar bot reageren en nog een paar van die "fijnzinnigheden".
Als je wat minder druk zou zijn met om je heen te schoppen tegen de mensen die je hier proberen te helpen, dan zou je zien dat ik niet meer doe dan bevestigen dat ik zie wat je schrijft. En dát je het schrijft, dat ligt bij jou. Ik vertel alleen maar dat ik het zie en dat het gaat om een groep waar ik deel van uitmaak.
Het gebeurt wel vaker hier, dat er zo gescholden wordt. Vooral door mensen die liever niet horen wat er geschreven wordt, omdat de boodschap bijvoorbeeld niet in hun straatje past. Die indruk krijg ik bij jou ook. Je wordt boos op je psych dat die zegt niet meer te weten, terwijl de vragen die je stelt ook simpelweg niet tot haar takenpakket horen. Je veegt tips die gegeven worden van tafel omdat je dát soort hulp allemaal niet nodig denkt te hebben, terwijl voor iedereen (inclusief jezelf, anders open je zo'n topic niet) duidelijk is dat je júist dat soort hulp nodig hebt. Maar blijkbaar is er iets waardoor de drempel voor die hulp te hoog ligt.
Dat jij dan bijvoorbeeld de doelgroep van desbetreffende hulpverlener wegzet als "mongolen" en je niet voor de rest van je leven als "gestoord" bekend wilt staan, zegt niets over de doelgroep (daarom voel ik me ook niet daadwerkelijk beledigd), maar zegt alles over jouw denkbeelden. Blijkbaar zijn die heel negatief, als het gaat om mensen die hulp nodig hebben. Wat mij dan weer verbaast, want je opent zelf een topic met een hulpvraag, maar goed. Die vraag stellen wil natuurlijk niet zeggen dat jij jouw ziekte en de beperkingen die jou dat geeft (en de stigma's en de organisaties bij wie je om hulp moet vragen) accepteert natuurlijk.
Ik kom niet uit een ei, ik snap dat heus allemaal. Sterker nog, ik ben zelf bekend met de wanhoop die over je kan komen als het je zelf niet zomaar soepel lukt en die je met je neus op de feiten drukt.
Het draait daarna alleen allemaal om de wil om vooruit te komen en de keuzes die je daarin maakt. Die wil om vooruit te komen, die lijk je wel te hebben, al lijk je niet goed te begrijpen dat "vooruit komen" vanuit de positie waarin je nu zit ook kan betekenen "jassen aannemen tot je 67e". Helemaal begrijpelijk, ook dat is een heel proces, maar dat neemt niet weg dat je zonder onbenullig baantje simpelweg geen inkomsten hebt. Dus in jouw ogen onbenullig baantje vs. geen inkomsten betekent: onbenullig baantje is vooruitgang. Of je daarna nog meer stappen vooruit kunt zetten? Geen idee. Misschien niet. En misschien ook wel. Maar dat is allemaal van later zorg, je eerste zorg is inkomen.
De keuzes die je moet maken, dat is een tweede. Als het je zelfstandig niet lukt vanwege je stoornis, dan heb je de keuze om daar boos om te worden en te roepen dat het oneerlijk is, of je hebt de keuze om aan de bel te trekken bij de relevante organisatie (jongerenloket, MEE), om daar om hulp te vragen. Niet (okay dan...) omdat wij dat zo graag willen. Het zal mij aan mijn reet roesten hoe jij je leven inricht. Je zou het ZELF moeten willen.
Een andere keuze is of je zonder baan je stinkende best gaat doen om werk te vinden, of dat je eerst eens lekker op vakantie gaat (van welk geld eigenlijk? houd je er rekening mee dat als het bijstand wordt, je gekort kunt worden als je teveel geld aan luxe hebt uitgegeven in de periode vóór je in de bijstand geraakte?). Het zal mij aan mijn reet roesten in welke problemen jij raakt als jij op vakantie gaat. Maar zonder geld en zonder baan kan iedereen bedenken dat het een bijzonder onverstandige keuze is, om op vakantie te gaan.
Als je dat soort verkeerde keuzes hier etaleert onder het mom dat je heus wel wilt, dan onderschat je ons denkvermogen. Als jij aan het werk wilt, echt, voor de volle 100%, dan ga je er vól voor. Dan solliciteer je nu gewoon tot je een ons weegt op alles wat los en vast zit, omdat het jóu niet zal overkomen dat je net die ene baan mist die je had kunnen krijgen omdat jij zo nodig op vakantie moest.
Maar jij gaat wel op vakantie. Het is niet onze negatieve blik die ervoor zorgt dat we je dan arrogant en hooghartig vinden. Je beledigt mensen die je willen helpen, je volgt hun tips niet op omdat die voor "mongolen" zijn, je vindt dat je recht hebt op een minimum inkomen van 1200 euro (daar kon ik als starter alleen maar van dromen, zelfs met z'n tweeën haalden we dat niet binnen en dat waren economisch gezien nog veel betere tijden dan nu!), je vindt het raar dat je niet aangenomen wordt op specifieke beroepen waar specifieke beroepsopleidingen voor zijn en je vindt dat je met je masterdiploma beter werk moet kunnen krijgen terwijl je nergens aangenomen wordt.
Jouw enige zorg zou moeten zijn dat je, linksom of rechtsom, enig inkomen krijgt. Maar vooralsnog lijken wij ons daar drukker om te maken dan jij.
Dat beledigt mij niet, daar beledig jij jezelf mee.
Allereerst heb je in de meeste dingen ook gelijk, en ik schaam mij nu ook wel, want ik zie inderdaad dat ik er alles aan doe om maar niet weggezet te worden als een soort loser. Terwijl mensen die hulp nodig hebben ook echt geen losers zijn. Echter heb ik zoveel nare ervaringen gehad toen ik aangaf depressief te zijn, dat ik me kapot schaam voor mijn stoornis.
Ten tweede is die vakantie betaald door mijn mijn ouders. Mijn grootouders en ooms en tantes wonen in het buitenland en omdat mijn opa ziek is wil ik daar graag nog eens naartoe voor het misschien te laat is. Het gaat hier om een ticket van 200 euro. Bovendien betalen mijn ouders nog geld tot ik een baantje vind. Dat deden ze ook toen ik studeerde, 200 euro per maand. Daarnaast gaf ik bijlessen en kreeg ik stufi. Maar het moet niet te lang duren.Dus ja, misschien is dat wel verwend, maar mijn ouders weten dat ik keihard heb gewerkt tijdens die master en vinden dat ik wel een verzetje kan gebruiken.
zondag 16 juni 2013 om 23:43
quote:Moonlight82 schreef op 16 juni 2013 @ 23:22:
[...]
Ja maar ze moeten niet alleen lullen, ook betalen toch?
Maar even serieus, ik had een vriendin op de universiteit die eigenlijk nooit bijbaantjes had gehad. Of alleen bijbaantjes 'op niveau'. Was heel lieve meid maar haar ouders hadden gewoon genoeg geld om haar af en toe iets te geven voor vakanties e.d.
En toen ging ze werken en toen merkte ze dat ze veel moeite had om met de secretaresses te werken. Zij begreep hun niet en zij begrepen haar ook niet.
Toen wist ik weer waarom mijn kassa- en lopende band werk zo nuttig geweest waren. En het orderpicken.Ik heb vrienden op allerlei niveaus dus dat is geen probleem. Maar ik ken zat snobs die denken dat ze de nieuwe Einstein zijn en neerkijken op MBO-ers.
[...]
Ja maar ze moeten niet alleen lullen, ook betalen toch?
Maar even serieus, ik had een vriendin op de universiteit die eigenlijk nooit bijbaantjes had gehad. Of alleen bijbaantjes 'op niveau'. Was heel lieve meid maar haar ouders hadden gewoon genoeg geld om haar af en toe iets te geven voor vakanties e.d.
En toen ging ze werken en toen merkte ze dat ze veel moeite had om met de secretaresses te werken. Zij begreep hun niet en zij begrepen haar ook niet.
Toen wist ik weer waarom mijn kassa- en lopende band werk zo nuttig geweest waren. En het orderpicken.Ik heb vrienden op allerlei niveaus dus dat is geen probleem. Maar ik ken zat snobs die denken dat ze de nieuwe Einstein zijn en neerkijken op MBO-ers.
zondag 16 juni 2013 om 23:48
quote:lilliangish schreef op 16 juni 2013 @ 23:40:
[...]
Allereerst heb je in de meeste dingen ook gelijk, en ik schaam mij nu ook wel, want ik zie inderdaad dat ik er alles aan doe om maar niet weggezet te worden als een soort loser. Terwijl mensen die hulp nodig hebben ook echt geen losers zijn. Echter heb ik zoveel nare ervaringen gehad toen ik aangaf depressief te zijn, dat ik me kapot schaam voor mijn stoornis.
Stop daar gewoon mee. Er zullen altijd mensen zijn die het niet snappen, zelfs al heb je je beperkingen op je voorhoofd getatoeëerd. In mijn geval zijn het lichamelijke beperkingen die zeer ernstig zijn en zelfs ik loop tegen onbegrip aan, of krijg soms reacties waarvan ik alleen maar kan denken
Accepteer dat het gewoon bij het leven hoort dat niet iedereen de ander begrijpt. Er zijn er voldoende die het wél begrijpen, zeker als je te maken krijgt met mensen die zelf al het nodige meegemaakt hebben in hun leven. En met een beetje goed zoeken is er vast ook wel een plek te vinden waar jij met jouw kwaliteiten gewoon tot je recht komt. Het is ook helemaal niet erg als je daar hulp bij nodig hebt en ik hoop voor je dat je daar ook adequate hulp voor kunt krijgen.
Maar stop je te schamen voor je stoornis. Het is echt niet zo dat je het van de daken hoeft te schreeuwen, maar het is gewoon een stukje dat bij jou hoort en waar jij je weg mee moet zien te vinden. Als dat voor nu of misschien wel voor altijd achter de kassa is of achter de jassenbalie: so be it. Ook dát is niks om je voor te schamen. Sterker nog, dat zou nog best een overwinning kunnen zijn, afhankelijk van waar je vandaan komt.
Ik kijk niet neer op jou en ook de andere posters hier kijken niet neer op jou. De enige die neer lijkt te kijken op jou ben je zelf. Ik hoop dat het je lukt om daarmee te stoppen, dan zul je merken dat de noodzaak om te schoppen ook meteen een stuk kleiner wordt.
[...]
Allereerst heb je in de meeste dingen ook gelijk, en ik schaam mij nu ook wel, want ik zie inderdaad dat ik er alles aan doe om maar niet weggezet te worden als een soort loser. Terwijl mensen die hulp nodig hebben ook echt geen losers zijn. Echter heb ik zoveel nare ervaringen gehad toen ik aangaf depressief te zijn, dat ik me kapot schaam voor mijn stoornis.
Stop daar gewoon mee. Er zullen altijd mensen zijn die het niet snappen, zelfs al heb je je beperkingen op je voorhoofd getatoeëerd. In mijn geval zijn het lichamelijke beperkingen die zeer ernstig zijn en zelfs ik loop tegen onbegrip aan, of krijg soms reacties waarvan ik alleen maar kan denken
Accepteer dat het gewoon bij het leven hoort dat niet iedereen de ander begrijpt. Er zijn er voldoende die het wél begrijpen, zeker als je te maken krijgt met mensen die zelf al het nodige meegemaakt hebben in hun leven. En met een beetje goed zoeken is er vast ook wel een plek te vinden waar jij met jouw kwaliteiten gewoon tot je recht komt. Het is ook helemaal niet erg als je daar hulp bij nodig hebt en ik hoop voor je dat je daar ook adequate hulp voor kunt krijgen.
Maar stop je te schamen voor je stoornis. Het is echt niet zo dat je het van de daken hoeft te schreeuwen, maar het is gewoon een stukje dat bij jou hoort en waar jij je weg mee moet zien te vinden. Als dat voor nu of misschien wel voor altijd achter de kassa is of achter de jassenbalie: so be it. Ook dát is niks om je voor te schamen. Sterker nog, dat zou nog best een overwinning kunnen zijn, afhankelijk van waar je vandaan komt.
Ik kijk niet neer op jou en ook de andere posters hier kijken niet neer op jou. De enige die neer lijkt te kijken op jou ben je zelf. Ik hoop dat het je lukt om daarmee te stoppen, dan zul je merken dat de noodzaak om te schoppen ook meteen een stuk kleiner wordt.
zondag 16 juni 2013 om 23:54
quote:lilliangish schreef op 16 juni 2013 @ 23:43:
[...]
Ik heb vrienden op allerlei niveaus dus dat is geen probleem. Maar ik ken zat snobs die denken dat ze de nieuwe Einstein zijn en neerkijken op MBO-ers.Daar heb ik het niet over. Ik bedoel te zeggen dat het een vaardigheid is om met mensen van allerlei pluimage te kunnen praten en dat je dat mooi kunt leren door in diverse branches te werken.
[...]
Ik heb vrienden op allerlei niveaus dus dat is geen probleem. Maar ik ken zat snobs die denken dat ze de nieuwe Einstein zijn en neerkijken op MBO-ers.Daar heb ik het niet over. Ik bedoel te zeggen dat het een vaardigheid is om met mensen van allerlei pluimage te kunnen praten en dat je dat mooi kunt leren door in diverse branches te werken.
zondag 16 juni 2013 om 23:55
quote:Beeldig schreef op 16 juni 2013 @ 23:48:
[...]
Stop daar gewoon mee. Er zullen altijd mensen zijn die het niet snappen, zelfs al heb je je beperkingen op je voorhoofd getatoeëerd. In mijn geval zijn het lichamelijke beperkingen die zeer ernstig zijn en zelfs ik loop tegen onbegrip aan, of krijg soms reacties waarvan ik alleen maar kan denken
Accepteer dat het gewoon bij het leven hoort dat niet iedereen de ander begrijpt. Er zijn er voldoende die het wél begrijpen, zeker als je te maken krijgt met mensen die zelf al het nodige meegemaakt hebben in hun leven. En met een beetje goed zoeken is er vast ook wel een plek te vinden waar jij met jouw kwaliteiten gewoon tot je recht komt. Het is ook helemaal niet erg als je daar hulp bij nodig hebt en ik hoop voor je dat je daar ook adequate hulp voor kunt krijgen.
Maar stop je te schamen voor je stoornis. Het is echt niet zo dat je het van de daken hoeft te schreeuwen, maar het is gewoon een stukje dat bij jou hoort en waar jij je weg mee moet zien te vinden. Als dat voor nu of misschien wel voor altijd achter de kassa is of achter de jassenbalie: so be it. Ook dát is niks om je voor te schamen. Sterker nog, dat zou nog best een overwinning kunnen zijn, afhankelijk van waar je vandaan komt.
Ik kijk niet neer op jou en ook de andere posters hier kijken niet neer op jou. De enige die neer lijkt te kijken op jou ben je zelf. Ik hoop dat het je lukt om daarmee te stoppen, dan zul je merken dat de noodzaak om te schoppen ook meteen een stuk kleiner wordt.
Dank je. Ik vind het jheel lief van je dat je toch nog zo behulpzaam bent, want ik heb je wel beledigd.
Het is moeilijk. Ik kom uit een gezin waar perfectionisme de standaard was. Niets minder dan vwo mocht ik doen en het was vanzelfsprekend dat ik naar de universiteit ging. Toen het vanwege angstklachten slecht ging en ik naar het hbo over wou stappen, werd daar heel geirriteerd op gereageerd. Ook mijn tweede master werd ik echt ingepusht, ik vond het aan het begin al zwaar maar toch bleef ik doorgaan. Ik heb denk ik ook nooit geleerd om voor mijzelf iets te denken en uit te vinden omdat alles voor mij geplanned was... Daarom zit ik denk ik ook in die slachtofferrol., het is makkelijk als je niet zelf hoeft na te denken maar gewoon doet wat je opgedragen wordt.
Ik heb trouwens naar Schoevers gekeken maar 6000 euro kan ik niet betalen. Dat is gewoon te duur. Mijn ouders kunnen dat ook niet.
Op het LOI vond ik wel dit:
http://www.loi.nl/cursuss ... el/secretaresse/index.htm
Maar ik ben bang dat een LOI diploma voor een werkgever geen waarde heeft. Dat het een reputatie heeft zoals InHolland toendertijd.
[...]
Stop daar gewoon mee. Er zullen altijd mensen zijn die het niet snappen, zelfs al heb je je beperkingen op je voorhoofd getatoeëerd. In mijn geval zijn het lichamelijke beperkingen die zeer ernstig zijn en zelfs ik loop tegen onbegrip aan, of krijg soms reacties waarvan ik alleen maar kan denken
Accepteer dat het gewoon bij het leven hoort dat niet iedereen de ander begrijpt. Er zijn er voldoende die het wél begrijpen, zeker als je te maken krijgt met mensen die zelf al het nodige meegemaakt hebben in hun leven. En met een beetje goed zoeken is er vast ook wel een plek te vinden waar jij met jouw kwaliteiten gewoon tot je recht komt. Het is ook helemaal niet erg als je daar hulp bij nodig hebt en ik hoop voor je dat je daar ook adequate hulp voor kunt krijgen.
Maar stop je te schamen voor je stoornis. Het is echt niet zo dat je het van de daken hoeft te schreeuwen, maar het is gewoon een stukje dat bij jou hoort en waar jij je weg mee moet zien te vinden. Als dat voor nu of misschien wel voor altijd achter de kassa is of achter de jassenbalie: so be it. Ook dát is niks om je voor te schamen. Sterker nog, dat zou nog best een overwinning kunnen zijn, afhankelijk van waar je vandaan komt.
Ik kijk niet neer op jou en ook de andere posters hier kijken niet neer op jou. De enige die neer lijkt te kijken op jou ben je zelf. Ik hoop dat het je lukt om daarmee te stoppen, dan zul je merken dat de noodzaak om te schoppen ook meteen een stuk kleiner wordt.
Dank je. Ik vind het jheel lief van je dat je toch nog zo behulpzaam bent, want ik heb je wel beledigd.
Het is moeilijk. Ik kom uit een gezin waar perfectionisme de standaard was. Niets minder dan vwo mocht ik doen en het was vanzelfsprekend dat ik naar de universiteit ging. Toen het vanwege angstklachten slecht ging en ik naar het hbo over wou stappen, werd daar heel geirriteerd op gereageerd. Ook mijn tweede master werd ik echt ingepusht, ik vond het aan het begin al zwaar maar toch bleef ik doorgaan. Ik heb denk ik ook nooit geleerd om voor mijzelf iets te denken en uit te vinden omdat alles voor mij geplanned was... Daarom zit ik denk ik ook in die slachtofferrol., het is makkelijk als je niet zelf hoeft na te denken maar gewoon doet wat je opgedragen wordt.
Ik heb trouwens naar Schoevers gekeken maar 6000 euro kan ik niet betalen. Dat is gewoon te duur. Mijn ouders kunnen dat ook niet.
Op het LOI vond ik wel dit:
http://www.loi.nl/cursuss ... el/secretaresse/index.htm
Maar ik ben bang dat een LOI diploma voor een werkgever geen waarde heeft. Dat het een reputatie heeft zoals InHolland toendertijd.
zondag 16 juni 2013 om 23:57
quote:Moonlight82 schreef op 16 juni 2013 @ 23:54:
[...]
Daar heb ik het niet over. Ik bedoel te zeggen dat het een vaardigheid is om met mensen van allerlei pluimage te kunnen praten en dat je dat mooi kunt leren door in diverse branches te werken.Ja, voor mensen die dat lastig vinden is dat zo. Persoonlijk heb ik liever lageropgeleiden dan sommige academici. Ik word moe van gesprekken over Nietzsche bij de Bagels and Beans (laatst nog opgepikt)
[...]
Daar heb ik het niet over. Ik bedoel te zeggen dat het een vaardigheid is om met mensen van allerlei pluimage te kunnen praten en dat je dat mooi kunt leren door in diverse branches te werken.Ja, voor mensen die dat lastig vinden is dat zo. Persoonlijk heb ik liever lageropgeleiden dan sommige academici. Ik word moe van gesprekken over Nietzsche bij de Bagels and Beans (laatst nog opgepikt)
zondag 16 juni 2013 om 23:59
quote:rosanna08 schreef op 16 juni 2013 @ 23:14:
en mijn ervaring is dat de gemiddelde student geen idee had hoe je terug moest tellen en hoe je er voor zorgt dat je een beetje de dag door komt zonder om de haverklap om nieuw wisselgeld te vragen. Alleen de studenten die medicijnen studeerden, daar had je wat aan en de mavoklanten Ik was laatst om de één of andere nonreden onder studenten, en keek een beetje rond met een onbestemd gevoel. Ineens voelde ik me best wel verdrietig, bij het idee dat dit ons land later moet gaan besturen en in stand moet houden.
En dat waren studenten van verschillende "hoogstaande" opleidingen die later allemaal goedbetaalde banen zouden hebben, grote functies vervullen.
Ik wilde gewoon gillend wegrennen uit dit land. Ze* kunnen niet eens spellen tegenwoordig. Laat staan nadenken.
* Uitzonderingen daar gelaten.
en mijn ervaring is dat de gemiddelde student geen idee had hoe je terug moest tellen en hoe je er voor zorgt dat je een beetje de dag door komt zonder om de haverklap om nieuw wisselgeld te vragen. Alleen de studenten die medicijnen studeerden, daar had je wat aan en de mavoklanten Ik was laatst om de één of andere nonreden onder studenten, en keek een beetje rond met een onbestemd gevoel. Ineens voelde ik me best wel verdrietig, bij het idee dat dit ons land later moet gaan besturen en in stand moet houden.
En dat waren studenten van verschillende "hoogstaande" opleidingen die later allemaal goedbetaalde banen zouden hebben, grote functies vervullen.
Ik wilde gewoon gillend wegrennen uit dit land. Ze* kunnen niet eens spellen tegenwoordig. Laat staan nadenken.
* Uitzonderingen daar gelaten.
Gevoelens zijn beperkt houdbaar.
maandag 17 juni 2013 om 00:06
quote:_madhe_ schreef op 16 juni 2013 @ 23:59:
[...]
Ik was laatst om de één of andere nonreden onder studenten, en keek een beetje rond met een onbestemd gevoel. Ineens voelde ik me best wel verdrietig, bij het idee dat dit ons land later moet gaan besturen en in stand moet houden.
En dat waren studenten van verschillende "hoogstaande" opleidingen die later allemaal goedbetaalde banen zouden hebben, grote functies vervullen.
Ik wilde gewoon gillend wegrennen uit dit land. Ze* kunnen niet eens spellen tegenwoordig. Laat staan nadenken.
* Uitzonderingen daar gelaten.Ik kijk sowieso neer op al die koorballen sinds het zien van Feuten, helemaal na er een paar ontmoet te hebben. Dat zijn de mensen die dit land besturen hoor. Niet "verwende troela's" zoals ik...
[...]
Ik was laatst om de één of andere nonreden onder studenten, en keek een beetje rond met een onbestemd gevoel. Ineens voelde ik me best wel verdrietig, bij het idee dat dit ons land later moet gaan besturen en in stand moet houden.
En dat waren studenten van verschillende "hoogstaande" opleidingen die later allemaal goedbetaalde banen zouden hebben, grote functies vervullen.
Ik wilde gewoon gillend wegrennen uit dit land. Ze* kunnen niet eens spellen tegenwoordig. Laat staan nadenken.
* Uitzonderingen daar gelaten.Ik kijk sowieso neer op al die koorballen sinds het zien van Feuten, helemaal na er een paar ontmoet te hebben. Dat zijn de mensen die dit land besturen hoor. Niet "verwende troela's" zoals ik...
maandag 17 juni 2013 om 00:13
Dat is gewoon nog een hobbel extra dus om te nemen op het pad naar volwassenheid, Lilliangisch, dat je niet leeft om te voldoen aan het ideaalbeeld van je ouders, maar dat je het recht hebt om je eigen pad te bewandelen.
Ja, het is makkelijker als je gewoon doet wat je wordt opgedragen. Maar als wat je wordt opgedragen niet past bij wie jij bent en wat jouw mogelijkheden zijn, dan loop je uiteindelijk nog veel harder vast dan wanneer je een pad uitstippelt dat wél past bij wie jij bent en bij wat jouw mogelijkheden zijn. Gelukkig dat je vriend je wel ondersteunt.
Bel morgen gewoon eerst dat jongerenloket en MEE eens op. Met het jongerenloket heb ik geen ervaring, maar MEE voelde voor mij als een warm bad toen die zich met mij gingen bemoeien. Ik was ook vastgelopen. Op andere vlakken weliswaar, maar met vergelijkbare frustratie dat ik als WO-geschoolde toch zeker wel de regelingen moest kunnen snappen en moest kunnen uitvinden waar ik recht op had?! Niet dus. De consulent van MEE heeft samen met mij wat lijnen uitgezet en binnen een paar maanden wist ik weer waar ik heen moest, aan welke touwtjes ik moest trekken als het me zelf niet lukte en hoe ik het voor elkaar kreeg.
Ik gun het je dat er ook even iemand op die manier bij jou over de schouder meekijkt. Het is een hele prestatie om met een stoornis een master af te ronden. Nu je zo ver gekomen bent, is het zaak om niet stil te blijven staan of een stap terug te zetten naar een afhankelijke positie (al snap ik dat de Wajong aantrekkelijk klinkt), maar om vooruit te komen. Misschien dat je wel zoiets als Wajong nodig blijkt te hebben om verder te komen, maar zoals ik al schreef: als er andere wegen zijn, dan weten ze welke wegen dat zijn bij MEE. Het enige wat ze daar doen, als je in de doelgroep valt (ik weet niet, ben je een mongooltje? ), is jou helpen de lijnen uit te zetten. Het is juist heel praktische hulp, precies wat jij zoekt dus.
Ik hoop dat ze je kunnen helpen. Veel succes!
Ja, het is makkelijker als je gewoon doet wat je wordt opgedragen. Maar als wat je wordt opgedragen niet past bij wie jij bent en wat jouw mogelijkheden zijn, dan loop je uiteindelijk nog veel harder vast dan wanneer je een pad uitstippelt dat wél past bij wie jij bent en bij wat jouw mogelijkheden zijn. Gelukkig dat je vriend je wel ondersteunt.
Bel morgen gewoon eerst dat jongerenloket en MEE eens op. Met het jongerenloket heb ik geen ervaring, maar MEE voelde voor mij als een warm bad toen die zich met mij gingen bemoeien. Ik was ook vastgelopen. Op andere vlakken weliswaar, maar met vergelijkbare frustratie dat ik als WO-geschoolde toch zeker wel de regelingen moest kunnen snappen en moest kunnen uitvinden waar ik recht op had?! Niet dus. De consulent van MEE heeft samen met mij wat lijnen uitgezet en binnen een paar maanden wist ik weer waar ik heen moest, aan welke touwtjes ik moest trekken als het me zelf niet lukte en hoe ik het voor elkaar kreeg.
Ik gun het je dat er ook even iemand op die manier bij jou over de schouder meekijkt. Het is een hele prestatie om met een stoornis een master af te ronden. Nu je zo ver gekomen bent, is het zaak om niet stil te blijven staan of een stap terug te zetten naar een afhankelijke positie (al snap ik dat de Wajong aantrekkelijk klinkt), maar om vooruit te komen. Misschien dat je wel zoiets als Wajong nodig blijkt te hebben om verder te komen, maar zoals ik al schreef: als er andere wegen zijn, dan weten ze welke wegen dat zijn bij MEE. Het enige wat ze daar doen, als je in de doelgroep valt (ik weet niet, ben je een mongooltje? ), is jou helpen de lijnen uit te zetten. Het is juist heel praktische hulp, precies wat jij zoekt dus.
Ik hoop dat ze je kunnen helpen. Veel succes!
maandag 17 juni 2013 om 00:22
maandag 17 juni 2013 om 08:51
@Sophiaaaa: laat het gaan. TO is van ver gekomen, maar ze reageert nu al een stuk beter op reacties en adviezen etc.
Dat neerkijken op anderen is gewoon een stukje zelfbescherming. Moet ze nog afleren en komt vanzelf.
TO: ik wens je succes met het vinden van een baan en ik hoop dat stichting MEE je daarin kan helpen.
Op dit moment zie je het misschien heel somber in, maar praten met iemand die je kan helpen zal je al enorm goed doen.
En lees dit topic nog eens door, zonder vooroordelen. Er staan echt goede adviezen tussen. En kijk hoe je zelf hebt gereageerd en leer daaruit.
Succes!
Dat neerkijken op anderen is gewoon een stukje zelfbescherming. Moet ze nog afleren en komt vanzelf.
TO: ik wens je succes met het vinden van een baan en ik hoop dat stichting MEE je daarin kan helpen.
Op dit moment zie je het misschien heel somber in, maar praten met iemand die je kan helpen zal je al enorm goed doen.
En lees dit topic nog eens door, zonder vooroordelen. Er staan echt goede adviezen tussen. En kijk hoe je zelf hebt gereageerd en leer daaruit.
Succes!
maandag 17 juni 2013 om 09:00
quote:Beeldig schreef op 16 juni 2013 @ 20:04:
Misschien toch ook je verwachtingen bijstellen. Je zult altijd zelf moeten solliciteren. En de medewerkers van het UWV zijn voor zover ik gelezen heb niet de aangewezen persoon om werk op je eigen (universitaire) niveau te krijgen. Stel je daar dus niet teveel van voor, ga er sowieso vanuit dat je het uiteindelijk gewoon zelf moet doen.Het UWV wil je alleen maar aan het werk zien, of het een geschikte baan is of een baan op niveau zal ze een worst zijn. Dat is althans mijn ervaring.
Misschien toch ook je verwachtingen bijstellen. Je zult altijd zelf moeten solliciteren. En de medewerkers van het UWV zijn voor zover ik gelezen heb niet de aangewezen persoon om werk op je eigen (universitaire) niveau te krijgen. Stel je daar dus niet teveel van voor, ga er sowieso vanuit dat je het uiteindelijk gewoon zelf moet doen.Het UWV wil je alleen maar aan het werk zien, of het een geschikte baan is of een baan op niveau zal ze een worst zijn. Dat is althans mijn ervaring.
maandag 17 juni 2013 om 15:47
Ik heb met mijn psycholoog gepraat en ze zei dat MEE niet voor mensen zoals ik was, maar of voor mensen met autisme of voor mensen met een lagere intelligentie. Ze raadde mij wel aan naar het CWI te bellen, dus dat doe ik ook binnenkort.
Ze gaf ook aan dat ik veel vooral zelf moet doen als ik op een hoger niveau wil werken... dat is wel even lastig. Maar als het moet dan moet het...
Ze gaf ook aan dat ik veel vooral zelf moet doen als ik op een hoger niveau wil werken... dat is wel even lastig. Maar als het moet dan moet het...
maandag 17 juni 2013 om 16:02
Het CWI bestaat al jaren niet meer, die taak is overgenomen door UWV. Maar UWV zal niets voor je doen (geen budget). De gemeente is aangewezen om te bemiddelen in jouw situatie, maar gemeenten mogen zelf bepalen waar ze hun budgetten voor bemiddeling inzetten (dus dat doen ze voor mensen met WWB).
Meis, ga lekker werken in de garderobe en probeer je vertaalwerk uit te breiden.
Secretaresse kun je nu ook al op solliciteren, dus een MBO-opleiding zal weinig toevoegen (het leren van: bedienen van een computer, netjes de telefoon opnemen, goed spellen en een beetje kunnen organiseren). Hooguit is het kunstje van 10 vingers blind typen wel handig om te kunnen (maar dat is in twee weken zelf te leren). Een boek lezen over archiveren en postverwerken is echt wel genoeg.
Het is in deze tijd heel normaal dat je 100 keer afgewezen wordt als je solliciteert. En 200 afwijzingen is ook nog steeds heel gewoon. Dat ligt niet aan jou, maar aan de arbeidsmarkt.
Meis, ga lekker werken in de garderobe en probeer je vertaalwerk uit te breiden.
Secretaresse kun je nu ook al op solliciteren, dus een MBO-opleiding zal weinig toevoegen (het leren van: bedienen van een computer, netjes de telefoon opnemen, goed spellen en een beetje kunnen organiseren). Hooguit is het kunstje van 10 vingers blind typen wel handig om te kunnen (maar dat is in twee weken zelf te leren). Een boek lezen over archiveren en postverwerken is echt wel genoeg.
Het is in deze tijd heel normaal dat je 100 keer afgewezen wordt als je solliciteert. En 200 afwijzingen is ook nog steeds heel gewoon. Dat ligt niet aan jou, maar aan de arbeidsmarkt.
...
maandag 17 juni 2013 om 18:32
Ik typ met twee vingers blind, en best snel;). Maar al die andere dingen beheers ik. Op youtube zijn ook veel Excel tutorials te vinden. Ik heb een proeflesje van het LOI gezien en echt, wat je daar leert is te simpel voor woorden "waarom vergadert men?"... Tsja.
Ik heb gesolliciteerd op een callcenterbaantje in de woonplaats van mijn ouders (halfuur van mijn woonplaats vandaan) aangezien een vriend van mij daar ook werkt. Ondertussen ga ik vanaf september zeker weer bijlessen geven, dan is er altijd meer vraag. En vertalen. En misschien hoor ik iets over die garderobe.
Die arbeidsmarkt maakt me trouwens wel misselijk. In deze tijd zijn werknemers een soort vee...
Ik heb gesolliciteerd op een callcenterbaantje in de woonplaats van mijn ouders (halfuur van mijn woonplaats vandaan) aangezien een vriend van mij daar ook werkt. Ondertussen ga ik vanaf september zeker weer bijlessen geven, dan is er altijd meer vraag. En vertalen. En misschien hoor ik iets over die garderobe.
Die arbeidsmarkt maakt me trouwens wel misselijk. In deze tijd zijn werknemers een soort vee...
maandag 17 juni 2013 om 18:54
Stel je eigen twee vragen
-Wat heb ik te verliezen?
-Hoe kijk je terug op je leven als je oud bent en niet meer lang te leven hebt. Zou je dan het leven geleid hebben wat je wilde?
Ik denk dat het belangrijk is om je angst onder ogen te zien en proberen er overheen te stappen. Lukt dit niet, zoek begeleiding. Krijg je dit bij een Wajong uitkering dan zou dit een optie kunnen zijn, maar dan zou ik het dus vooral voor de begeleiding doen.
-Wat heb ik te verliezen?
-Hoe kijk je terug op je leven als je oud bent en niet meer lang te leven hebt. Zou je dan het leven geleid hebben wat je wilde?
Ik denk dat het belangrijk is om je angst onder ogen te zien en proberen er overheen te stappen. Lukt dit niet, zoek begeleiding. Krijg je dit bij een Wajong uitkering dan zou dit een optie kunnen zijn, maar dan zou ik het dus vooral voor de begeleiding doen.
maandag 17 juni 2013 om 19:02
Mijn grootste angst is vooral dat ik nooit verder kom dan dat garderobe/ callcenterwerk. Dat ik vast blijf zitten op een niveau waar ik geen voldoening uit haal. Wat ook wel onzin is, want vertaalwerk en bijles is hoog niveau werk.
Het erge is ook dat je op lagere niveaus soms echt vervelend behandeld wordt. Toen ik achter de kassa ging werken werd ik bijvoorbeeld totaal niet serieus geworden door mijn leidinggevende. Als de scanner stuk was dan had ik het wel verkeerd aangeslagen of zo. Zulke dingen. Ik hoop dat ik bij volgende baantjes gezien wordt als volwassene die intelligent genoeg is.
Het erge is ook dat je op lagere niveaus soms echt vervelend behandeld wordt. Toen ik achter de kassa ging werken werd ik bijvoorbeeld totaal niet serieus geworden door mijn leidinggevende. Als de scanner stuk was dan had ik het wel verkeerd aangeslagen of zo. Zulke dingen. Ik hoop dat ik bij volgende baantjes gezien wordt als volwassene die intelligent genoeg is.
maandag 17 juni 2013 om 19:10
Lilliangisch, waar heeft je psycholoog die "wijsheid" vandaan? En waarom heb je niet MEE zelf gebeld? Ik heb geen autisme en geen lagere intelligentie (wat dat ook moge zijn), en tóch ben ik uitmuntend geholpen door MEE. Het is ronduit onjuist wat je psycholoog zegt, en als je MEE zelf even gebeld had, hadden zij je dat ook kunnen vertellen.
Dus húp, morgen Stichting MEE bellen en daar je probleem voorleggen. Zij zijn júist voor mensen zoals jij (en ik). Ze zijn er voor mensen met beperkingen door een ziekte of stoornis, om die te helpen mee te blijven draaien in de maatschappij. Ongeacht welke ziekte of stoornis dat is.
Dus húp, morgen Stichting MEE bellen en daar je probleem voorleggen. Zij zijn júist voor mensen zoals jij (en ik). Ze zijn er voor mensen met beperkingen door een ziekte of stoornis, om die te helpen mee te blijven draaien in de maatschappij. Ongeacht welke ziekte of stoornis dat is.
maandag 17 juni 2013 om 19:11
Misschien is dat dan een extra motivatie om op zoek te gaan naar werk, eventueel als zelfstandige waarbij je bijv vanuit huis aan opdrachten werkt. Benader uitgevers, zoek op internet naar opdrachten (bijv Odesk). Wat heb je uiteindelijk te verliezen?
Mocht het te lastig zijn om iets te vinden, dan kun je altijd overwegen om een opleiding te volgen die bij je past en waarmee je meer kans hebt op werk.
Mocht het te lastig zijn om iets te vinden, dan kun je altijd overwegen om een opleiding te volgen die bij je past en waarmee je meer kans hebt op werk.
maandag 17 juni 2013 om 19:13
quote:Wat doet MEE?
Wij bieden verschillende diensten aan. Welke diensten? Dat hangt af van uw situatie en behoefte. De mogelijkheden op een rij:
Wij helpen u bij het kiezen van opvang, school of opleiding. Tijdens gesprekken luisteren wij naar wat u wilt en kijken we naar uw mogelijkheden.
Wij helpen u bij het plaatsen op opvang, school of opleiding . Wij zorgen ervoor dat u de juiste begeleiding krijgt. Dit doen wij door gesprekken aan te gaan met opvang of school.
Wij ondersteunen u bij de overgang van school naar werk. Dit doen wij door samen met u informatie en advies in te winnen.
Het kiezen van een werkplek is soms best lastig. Wat kan ik? Wat wil ik? Wat voor soort werk past bij mij? Samen kijken we naar wat u wilt en wat uw mogelijkheden zijn.
Als u weet wat bij u past, helpen wij u ook bij het vinden van een werkplek. Ook zorgen wij ervoor dat het goed blijft gaan op uw werk. Vaak is daar begeleiding voor nodig, ook dat regelen wij. Samen met u en uw (werk)begeleider bespreken we regelmatig hoe het gaat.
Als u dat wilt, geven wij voorlichting aan uw collega’s op het werk over uw beperking en hoe zij daarmee om kunnen gaan.
Wat wij bieden, hangt af van uw situatie. Soms is informatie en advies genoeg. Soms niet. Dan is meer onderzoek nodig, of een cursus of training. Ook vragen wij u of u tevreden bent over onze ondersteuning.
(http://www.mee.nl/levensg ... en-en-werken/wat-doet-mee)
Wij bieden verschillende diensten aan. Welke diensten? Dat hangt af van uw situatie en behoefte. De mogelijkheden op een rij:
Wij helpen u bij het kiezen van opvang, school of opleiding. Tijdens gesprekken luisteren wij naar wat u wilt en kijken we naar uw mogelijkheden.
Wij helpen u bij het plaatsen op opvang, school of opleiding . Wij zorgen ervoor dat u de juiste begeleiding krijgt. Dit doen wij door gesprekken aan te gaan met opvang of school.
Wij ondersteunen u bij de overgang van school naar werk. Dit doen wij door samen met u informatie en advies in te winnen.
Het kiezen van een werkplek is soms best lastig. Wat kan ik? Wat wil ik? Wat voor soort werk past bij mij? Samen kijken we naar wat u wilt en wat uw mogelijkheden zijn.
Als u weet wat bij u past, helpen wij u ook bij het vinden van een werkplek. Ook zorgen wij ervoor dat het goed blijft gaan op uw werk. Vaak is daar begeleiding voor nodig, ook dat regelen wij. Samen met u en uw (werk)begeleider bespreken we regelmatig hoe het gaat.
Als u dat wilt, geven wij voorlichting aan uw collega’s op het werk over uw beperking en hoe zij daarmee om kunnen gaan.
Wat wij bieden, hangt af van uw situatie. Soms is informatie en advies genoeg. Soms niet. Dan is meer onderzoek nodig, of een cursus of training. Ook vragen wij u of u tevreden bent over onze ondersteuning.
(http://www.mee.nl/levensg ... en-en-werken/wat-doet-mee)