Psyche
alle pijlers
Het lijden van de mens..
zaterdag 22 juni 2013 om 17:31
Het lijden van de mens.
Klinkt als de titel van een boek.
Maar de laatste tijd ben ik er veel mee bezig., misschien omdat ik zoveel lijden om me heen zie de laatste tijd. (natuurlijk is het van alle tijden, maar was het iets verder van mijn bed zeg maar)
Elk huis heeft zijn eigen kruis wordt er vaak gezegd, maar toch lijkt het of de ene persoon veel meer lijdt dat de ander..
Ik denk er veel over na. lees erover, het antwoord zal ik welllicht nooit vinden, maar ik ben wel benieuwd hoe jullie daarover denken.
Zomaar een voorbeeld, ik werk sinds kort met demente bejaarden, en zie daar ook zoveel leed.
Een hoog bejaarde die maar in leven bllijft, terwijl het leven eigenlijk alllang geen zin meer heeft, en een kind dat zn hele leven nog voor zich heeft word ziek en komt te overlijden.
Mensen in mijn directe omgeving die elke dag pijn lijden, psychische en/of lichamelijk'
Die eigenlijk meer overleven dan leven...
Ik vraag me vaak af, of het een reden heeft, is het gewoon domme pech, of juist geluk (voor bepaalde mensen) of zit er een reden achter?
Heeft het met levenslessen te maken, met Karma oid?
ben gewoon benieuwd hoe jullie daarover denken?
Kan ook vanuit een bepaalde geloofsovertuiging zijn dat je het "begrijpt" of "snapt"
Ik vind het iig heel moeilijk te bevatten...
Klinkt als de titel van een boek.
Maar de laatste tijd ben ik er veel mee bezig., misschien omdat ik zoveel lijden om me heen zie de laatste tijd. (natuurlijk is het van alle tijden, maar was het iets verder van mijn bed zeg maar)
Elk huis heeft zijn eigen kruis wordt er vaak gezegd, maar toch lijkt het of de ene persoon veel meer lijdt dat de ander..
Ik denk er veel over na. lees erover, het antwoord zal ik welllicht nooit vinden, maar ik ben wel benieuwd hoe jullie daarover denken.
Zomaar een voorbeeld, ik werk sinds kort met demente bejaarden, en zie daar ook zoveel leed.
Een hoog bejaarde die maar in leven bllijft, terwijl het leven eigenlijk alllang geen zin meer heeft, en een kind dat zn hele leven nog voor zich heeft word ziek en komt te overlijden.
Mensen in mijn directe omgeving die elke dag pijn lijden, psychische en/of lichamelijk'
Die eigenlijk meer overleven dan leven...
Ik vraag me vaak af, of het een reden heeft, is het gewoon domme pech, of juist geluk (voor bepaalde mensen) of zit er een reden achter?
Heeft het met levenslessen te maken, met Karma oid?
ben gewoon benieuwd hoe jullie daarover denken?
Kan ook vanuit een bepaalde geloofsovertuiging zijn dat je het "begrijpt" of "snapt"
Ik vind het iig heel moeilijk te bevatten...
woensdag 26 juni 2013 om 00:32
quote:NYC schreef op 25 juni 2013 @ 08:40:
[...]
Oh, wat ik juist altijd heb (of wat helpt) is dat als ik iets rottigs meemaak, of ergens boos over ben, me druk om maak etc. dat ik dan denk: "Maar ik hoor nog wel die vogel fluiten." of "Ik zie nog wel hoe de kersenboom in bloei staat" etc. En dus zijn die fijne dingen er voor mijn gevoel wel altijd, ook als ik me even ergens anders boos om maakte. Als een soort vertroosting ofzo, lastig uit te leggen.
Tenminste, ik heb me nog nooit zó rot gevoeld (niet dat ik mij kan herinneren), dat ik alles lelijk vond, dus én mijzelf en de situatie, én het weer, én de dieren, én de natuur etc. Er is (naar mijn gevoel dan) altijd wel iets dat wel mooi is. Of heb ik het begrip lijden dan nog niet helemaal goed begrepen? Wil het graag leren, vind het heel interessant!
Ik heb precies hetzelfde. Had dat ook sterk als kind. Ik denk dat het één van de redenen is dat ik de mishandelingen, misbruik gedurende mijn jeugd ed psychisch redelijk heb kunnen verwerken, ik heb me nooit alleen of bitter gevoeld.
Voor mij is wat je beschrijft de ziel van wat Is, en die stroomt door mij heen en draagt me. En dat is liefde.
[...]
Oh, wat ik juist altijd heb (of wat helpt) is dat als ik iets rottigs meemaak, of ergens boos over ben, me druk om maak etc. dat ik dan denk: "Maar ik hoor nog wel die vogel fluiten." of "Ik zie nog wel hoe de kersenboom in bloei staat" etc. En dus zijn die fijne dingen er voor mijn gevoel wel altijd, ook als ik me even ergens anders boos om maakte. Als een soort vertroosting ofzo, lastig uit te leggen.
Tenminste, ik heb me nog nooit zó rot gevoeld (niet dat ik mij kan herinneren), dat ik alles lelijk vond, dus én mijzelf en de situatie, én het weer, én de dieren, én de natuur etc. Er is (naar mijn gevoel dan) altijd wel iets dat wel mooi is. Of heb ik het begrip lijden dan nog niet helemaal goed begrepen? Wil het graag leren, vind het heel interessant!
Ik heb precies hetzelfde. Had dat ook sterk als kind. Ik denk dat het één van de redenen is dat ik de mishandelingen, misbruik gedurende mijn jeugd ed psychisch redelijk heb kunnen verwerken, ik heb me nooit alleen of bitter gevoeld.
Voor mij is wat je beschrijft de ziel van wat Is, en die stroomt door mij heen en draagt me. En dat is liefde.
woensdag 26 juni 2013 om 00:41
Nav het topic zelf een gedachte die ik als kind ook had toen ik probeerde te begrijpen waarom ik mishandeld, verwaarloosd, uitgescholden en genegeerd werd. De vraag is niet "Waarom ik?" maar eerder "Waarom ik niet?".
Het gebeurt nu eenmaal. Niemand heeft recht op een voorkeursbehandeling en dat maakt de vraag "Waarom ik?" in mijn ogen altijd een beetje vreemd.
Het gebeurt nu eenmaal. Niemand heeft recht op een voorkeursbehandeling en dat maakt de vraag "Waarom ik?" in mijn ogen altijd een beetje vreemd.
woensdag 26 juni 2013 om 07:46
woensdag 26 juni 2013 om 07:50
Ik vind een waarom-vraag alleen interessant als ik er zelf een aandeel in had. Waarom mensen op een bepaalde manier met mij omgaan, waarom mij altijd bepaalde dingen overkomen, waarom ik bepaalde keuzes maak. Maar sommige dingen zijn zoals ze zijn. Mensen worden ernstig ziek, mensen overlijden, kinderen worden afschuwelijk behandeld enz enz. Als dat je overkomt (of in je naaste omgeving) dan moet je het ermee doen. En dan besteed ik liever mijn energie aan steunen, rouwen of een goede bijdrage leveren aan de maatschappij dan aan de waarom-vraag.
Maar goed, dat is makkelijk gezegd, ik merk dat dat 'in mij zit'. Ik snap ook goed dat dat voor anderen niet hoeft te gelden.
Maar goed, dat is makkelijk gezegd, ik merk dat dat 'in mij zit'. Ik snap ook goed dat dat voor anderen niet hoeft te gelden.
woensdag 26 juni 2013 om 08:55
Pastiche, wat naar dat jou zulke heftige dingen zijn overkomen. Dapper dat je je daar doorheen hebt kunnen slaan... En mooi gezegd ook Frizzy, dat het belangrijker is je bezig te houden met steunen, rouwen, proberen hulp te verlenen etc. dan enkel af te vragen waarom er zoveel leed is.
Andersom heeft het misschien ook niet zoveel zin om af te vragen waarom je je op sommige punten in je leven bevoorrecht voelt. Behalve dan dat je anderen in je geluk kunt laten delen, er een enorm dankbaar voor te zijn en er van te genieten.
Wat ik wel heel interesssant vind (maar misschien ook niet relevant om je af te vragen, of misschien toch wel?) is op welke manier bepaalde mensen een rol in je leven komen spelen. En wat je dan leert van deze mensen en hen kan leren.
Andersom heeft het misschien ook niet zoveel zin om af te vragen waarom je je op sommige punten in je leven bevoorrecht voelt. Behalve dan dat je anderen in je geluk kunt laten delen, er een enorm dankbaar voor te zijn en er van te genieten.
Wat ik wel heel interesssant vind (maar misschien ook niet relevant om je af te vragen, of misschien toch wel?) is op welke manier bepaalde mensen een rol in je leven komen spelen. En wat je dan leert van deze mensen en hen kan leren.
woensdag 26 juni 2013 om 12:24
quote:Frizzy schreef op 25 juni 2013 @ 19:58:
[...]
Je hoeft toch ook nergens bij te passen. Vind je eigen weg en doe wat jij denkt dat goed is voor jou.
Klopt daar heb je gelijk in.
Je hoeft ook niet ergens bij te horen of bij te passen.
maar toch vind ik het interessant om mee bezig te zijn.
maar voorlopig past het ietsisme nog het meest bij mijn gedachtengang.
En vind ik het boedhisme ook erg interessant,en wil ik me er nog iets meer in verdiepen.
[...]
Je hoeft toch ook nergens bij te passen. Vind je eigen weg en doe wat jij denkt dat goed is voor jou.
Klopt daar heb je gelijk in.
Je hoeft ook niet ergens bij te horen of bij te passen.
maar toch vind ik het interessant om mee bezig te zijn.
maar voorlopig past het ietsisme nog het meest bij mijn gedachtengang.
En vind ik het boedhisme ook erg interessant,en wil ik me er nog iets meer in verdiepen.
woensdag 26 juni 2013 om 12:26
quote:malu3 schreef op 25 juni 2013 @ 20:23:
[quote]mariamm schreef op 23 juni 2013 @ 00:45:
Gelukkig zijn ze misschien niet maar we hebben het over lijden. Er zijn mensen die een leven leiden die van meer, meer, meer en nog meer. Het moet allemaal mooier, groter, beter, etc. Op een gegeven moment worden ze onverschillig en zouden niets van hun leven willen missen, al het materiele. Gelukkig zijn ze misschien niet, misschien wel. Doorgaans zijn dit soort mensen ook doodsbang om dood te gaan, want dan verliezen ze wat ze hebben 'opgebouwd', het liefst zouden ze eeuwig willen leven om maar tr houden wat ze hebben, en misschien wel nog meer. Wie weet is er toch wel een afterlife en dan wordt alles anders, diep in hun hart weten ze dat dat ook zo is. Maar dan is de afrekening.[/quote]
Dat is nou precies waarom ik zo'n hekel heb aan godsdiensten. Kwaadaardige uitspraak dit.
Naar woord ook,, afrekening.
Vindt het ook een beetje eng klinken..
Met zulk soort uitspraken,denk ik wel eens dat sommige mensen uit angst een geloof gaan aanhangen
[quote]mariamm schreef op 23 juni 2013 @ 00:45:
Gelukkig zijn ze misschien niet maar we hebben het over lijden. Er zijn mensen die een leven leiden die van meer, meer, meer en nog meer. Het moet allemaal mooier, groter, beter, etc. Op een gegeven moment worden ze onverschillig en zouden niets van hun leven willen missen, al het materiele. Gelukkig zijn ze misschien niet, misschien wel. Doorgaans zijn dit soort mensen ook doodsbang om dood te gaan, want dan verliezen ze wat ze hebben 'opgebouwd', het liefst zouden ze eeuwig willen leven om maar tr houden wat ze hebben, en misschien wel nog meer. Wie weet is er toch wel een afterlife en dan wordt alles anders, diep in hun hart weten ze dat dat ook zo is. Maar dan is de afrekening.[/quote]
Dat is nou precies waarom ik zo'n hekel heb aan godsdiensten. Kwaadaardige uitspraak dit.
Naar woord ook,, afrekening.
Vindt het ook een beetje eng klinken..
Met zulk soort uitspraken,denk ik wel eens dat sommige mensen uit angst een geloof gaan aanhangen
woensdag 26 juni 2013 om 12:28
quote:Pastiche schreef op 26 juni 2013 @ 00:32:
[...]
Ik heb precies hetzelfde. Had dat ook sterk als kind. Ik denk dat het één van de redenen is dat ik de mishandelingen, misbruik gedurende mijn jeugd ed psychisch redelijk heb kunnen verwerken, ik heb me nooit alleen of bitter gevoeld.
Voor mij is wat je beschrijft de ziel van wat Is, en die stroomt door mij heen en draagt me. En dat is liefde.
Heftig wat jij hebt meegemaakt.
Maar heel bijzonder vind ik hoe jij er mee omgaat/ging, en in het leven staat....
[...]
Ik heb precies hetzelfde. Had dat ook sterk als kind. Ik denk dat het één van de redenen is dat ik de mishandelingen, misbruik gedurende mijn jeugd ed psychisch redelijk heb kunnen verwerken, ik heb me nooit alleen of bitter gevoeld.
Voor mij is wat je beschrijft de ziel van wat Is, en die stroomt door mij heen en draagt me. En dat is liefde.
Heftig wat jij hebt meegemaakt.
Maar heel bijzonder vind ik hoe jij er mee omgaat/ging, en in het leven staat....
woensdag 26 juni 2013 om 14:16
quote:meerdereklanten schreef op 25 juni 2013 @ 12:54:
[...]
Het christendom sec gaat uit van de liefde.
Over het algemeen wel, er zijn veel kerken waarin het om de liefde draait, maar ook wel kerken waar men over hel en verdoemenis preekt.
En beide gebruiken dus dezelfde bijbel...het ligt er dus maar net aan welke kerk, en /of welke dominee of voorganger.
[...]
Het christendom sec gaat uit van de liefde.
Over het algemeen wel, er zijn veel kerken waarin het om de liefde draait, maar ook wel kerken waar men over hel en verdoemenis preekt.
En beide gebruiken dus dezelfde bijbel...het ligt er dus maar net aan welke kerk, en /of welke dominee of voorganger.
woensdag 26 juni 2013 om 16:59
Pastiche, wat naar voor je dat je dat allemaal hebt moeten meemaken.
Wat jij en Frizzy schrijven vind ik een mooi voorbeeld van hoe je tegenover lijden (zeg maar "het leven") kan staan. Want inderdaad, waarom zou uitgerekend jij je deel ellende niet krijgen? Niet dat het altijd eerlijk verdeeld wordt, maar dat je helemaal gespaard zou worden is gewoon niet realistisch.
Ik kijk ook liever naar mijn eigen aandeel in hoe de dingen in mijn leven lopen in plaats van een of andere hogere macht die de dingen zo bestemt. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het een prettig gevoel is dat je zelf niet zo veel invloed hebt op hoe je leven verloopt. Het is namelijk best lastig en confronterend om naar je eigen aandeel te kijken. Het is een doorlopend proces van analyseren, evalueren en veranderen. Daar houden veel mensen niet van. Niet iedereen kijkt graag kritisch naar zichzelf en niet iedereen houdt van verandering.
Ergens vind ik het wat slachtofferigs hebben om te zeggen dat dingen je "overkomen". Als er iets of iemand is die dat allemaal regisseert, dan kun je daar zelf weinig aan doen. Tegelijkertijd ka ik me ook voorstellen dat het comfortabel is om te kunnen zeggen dat iets (bijvoorbeeld) Gods wil is en dat je daarmee een afdoende verklaring hebt voor dingen die totaal tegen alle gevoel van redelijkheid en rechtvaardigheid in gaan, zoals de dood van een kind. Je accepteert het en je hoeft er zelf dus ook niets mee.
Als je niet in een hogere macht gelooft, moet je dat soort dingen zelf uitzoeken. Er ligt geen kant-en-klare verklaring, je kan er geen bijbel of koran op naslaan, je moet er zelf maar zin aan geven. Dat is, denk ik, een veel lastigere manier van leven dan als je een geloof aanhangt. Van de andere kant leidt dat voortdurend analyseren, kritisch naar jezelf kijken en veranderen tot persoonlijke groei. Ik vind dat persoonlijk heel waardevol. Voor mij is dat, naast relaties met anderen, de zin van het leven
Wat jij en Frizzy schrijven vind ik een mooi voorbeeld van hoe je tegenover lijden (zeg maar "het leven") kan staan. Want inderdaad, waarom zou uitgerekend jij je deel ellende niet krijgen? Niet dat het altijd eerlijk verdeeld wordt, maar dat je helemaal gespaard zou worden is gewoon niet realistisch.
Ik kijk ook liever naar mijn eigen aandeel in hoe de dingen in mijn leven lopen in plaats van een of andere hogere macht die de dingen zo bestemt. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het een prettig gevoel is dat je zelf niet zo veel invloed hebt op hoe je leven verloopt. Het is namelijk best lastig en confronterend om naar je eigen aandeel te kijken. Het is een doorlopend proces van analyseren, evalueren en veranderen. Daar houden veel mensen niet van. Niet iedereen kijkt graag kritisch naar zichzelf en niet iedereen houdt van verandering.
Ergens vind ik het wat slachtofferigs hebben om te zeggen dat dingen je "overkomen". Als er iets of iemand is die dat allemaal regisseert, dan kun je daar zelf weinig aan doen. Tegelijkertijd ka ik me ook voorstellen dat het comfortabel is om te kunnen zeggen dat iets (bijvoorbeeld) Gods wil is en dat je daarmee een afdoende verklaring hebt voor dingen die totaal tegen alle gevoel van redelijkheid en rechtvaardigheid in gaan, zoals de dood van een kind. Je accepteert het en je hoeft er zelf dus ook niets mee.
Als je niet in een hogere macht gelooft, moet je dat soort dingen zelf uitzoeken. Er ligt geen kant-en-klare verklaring, je kan er geen bijbel of koran op naslaan, je moet er zelf maar zin aan geven. Dat is, denk ik, een veel lastigere manier van leven dan als je een geloof aanhangt. Van de andere kant leidt dat voortdurend analyseren, kritisch naar jezelf kijken en veranderen tot persoonlijke groei. Ik vind dat persoonlijk heel waardevol. Voor mij is dat, naast relaties met anderen, de zin van het leven
Ga in therapie!
woensdag 26 juni 2013 om 20:07
Het grappige is Dubio, dat mijn ervaring is dat het een het ander niet uitsluit.
In de kern geloof ik in reïncarnatie en karma, als leerproces, als loutering, als weg tot zelfbewustzijn en compassie. Maar ik hang het niet op aan een God, ik hang het op aan mijzelf. Het zijn mijn keuzes en dus ook mijn consequenties. Ik heb dit niet later "bedacht" ter compensatie van mijn jeugd, als kind ervoer ik dit al en ik herinner me nog goed dat ik het probeerde uit te leggen aan mijn zeer lieve kleuterjuf hetgeen niet goed lukte .
Ik geloof in een bron van Liefde. En ik heb het idee dat in (bijna) elke religie het in essentie over diezelfde bron gaat. Voor mij is dit geen straffend en belonend concept, ik geloof juist in zelfbeschikking. Het is alsof het lijden ons ter beschikking is gesteld om te groeien, bewust te worden als mens. En daar merk ik dat ik er andere gedachten op na hou dan veel anderen die het een wrede God vinden die zo'n wereld schept. Ik zie geen wreedheid. Of alle onvoorwaardelijk liefhebbende ouders met kinderen zijn ook wreed, het is in de kern een soortgelijk iets, een soortgelijk gevoel voor mijn gevoel.
Vrije wil is heilig. Ook als je daardoor blauwe plekken en littekens oploopt. Zonder vrije wil zou het zinloos zijn, een vastgelegde blauwprint waar geen ontkomen aan is. Ik denk trouwens wel dat er lijden is dat ons "overkomt", waar we niet vrijwillig en van harte voor kiezen of helemaal niet voor gekozen hebben. Of dat we de consequenties niet goed overzien hebben.
Het leven doet soms gruwelijk veel pijn. En er is zoveel schoonheid. Het leven ís, en dat is zowel neutraal als vriendelijk als wreed.
Dat is hoe ik het ervaar.
In de kern geloof ik in reïncarnatie en karma, als leerproces, als loutering, als weg tot zelfbewustzijn en compassie. Maar ik hang het niet op aan een God, ik hang het op aan mijzelf. Het zijn mijn keuzes en dus ook mijn consequenties. Ik heb dit niet later "bedacht" ter compensatie van mijn jeugd, als kind ervoer ik dit al en ik herinner me nog goed dat ik het probeerde uit te leggen aan mijn zeer lieve kleuterjuf hetgeen niet goed lukte .
Ik geloof in een bron van Liefde. En ik heb het idee dat in (bijna) elke religie het in essentie over diezelfde bron gaat. Voor mij is dit geen straffend en belonend concept, ik geloof juist in zelfbeschikking. Het is alsof het lijden ons ter beschikking is gesteld om te groeien, bewust te worden als mens. En daar merk ik dat ik er andere gedachten op na hou dan veel anderen die het een wrede God vinden die zo'n wereld schept. Ik zie geen wreedheid. Of alle onvoorwaardelijk liefhebbende ouders met kinderen zijn ook wreed, het is in de kern een soortgelijk iets, een soortgelijk gevoel voor mijn gevoel.
Vrije wil is heilig. Ook als je daardoor blauwe plekken en littekens oploopt. Zonder vrije wil zou het zinloos zijn, een vastgelegde blauwprint waar geen ontkomen aan is. Ik denk trouwens wel dat er lijden is dat ons "overkomt", waar we niet vrijwillig en van harte voor kiezen of helemaal niet voor gekozen hebben. Of dat we de consequenties niet goed overzien hebben.
Het leven doet soms gruwelijk veel pijn. En er is zoveel schoonheid. Het leven ís, en dat is zowel neutraal als vriendelijk als wreed.
Dat is hoe ik het ervaar.
donderdag 27 juni 2013 om 11:13
quote:dubiootje schreef op 26 juni 2013 @ 16:59:
Pastiche, wat naar voor je dat je dat allemaal hebt moeten meemaken.
Wat jij en Frizzy schrijven vind ik een mooi voorbeeld van hoe je tegenover lijden (zeg maar "het leven") kan staan. Want inderdaad, waarom zou uitgerekend jij je deel ellende niet krijgen? Niet dat het altijd eerlijk verdeeld wordt, maar dat je helemaal gespaard zou worden is gewoon niet realistisch.
Ik kijk ook liever naar mijn eigen aandeel in hoe de dingen in mijn leven lopen in plaats van een of andere hogere macht die de dingen zo bestemt. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het een prettig gevoel is dat je zelf niet zo veel invloed hebt op hoe je leven verloopt. Het is namelijk best lastig en confronterend om naar je eigen aandeel te kijken. Het is een doorlopend proces van analyseren, evalueren en veranderen. Daar houden veel mensen niet van. Niet iedereen kijkt graag kritisch naar zichzelf en niet iedereen houdt van verandering.
Ergens vind ik het wat slachtofferigs hebben om te zeggen dat dingen je "overkomen". Als er iets of iemand is die dat allemaal regisseert, dan kun je daar zelf weinig aan doen. Tegelijkertijd ka ik me ook voorstellen dat het comfortabel is om te kunnen zeggen dat iets (bijvoorbeeld) Gods wil is en dat je daarmee een afdoende verklaring hebt voor dingen die totaal tegen alle gevoel van redelijkheid en rechtvaardigheid in gaan, zoals de dood van een kind. Je accepteert het en je hoeft er zelf dus ook niets mee.
Als je niet in een hogere macht gelooft, moet je dat soort dingen zelf uitzoeken. Er ligt geen kant-en-klare verklaring, je kan er geen bijbel of koran op naslaan, je moet er zelf maar zin aan geven. Dat is, denk ik, een veel lastigere manier van leven dan als je een geloof aanhangt. Van de andere kant leidt dat voortdurend analyseren, kritisch naar jezelf kijken en veranderen tot persoonlijke groei. Ik vind dat persoonlijk heel waardevol. Voor mij is dat, naast relaties met anderen, de zin van het leven
Voor mij werkt dat juist omgekeerd.
Ik kan juist door al het leed in de wereld steeds moeilijker geloven in een God.
Als er dingen gebeuren om mij heen, of in de wereld,en als ik dan zou moeten denken; dat is Gods wil, daar kan ik dan weer niets mee.
Het is waar dat veel gelovigen er zo in staan,( God neemt en God geeft), en daar berustiing in vinden, maar dat lukt bijmij absoluut niet
Pastiche, wat naar voor je dat je dat allemaal hebt moeten meemaken.
Wat jij en Frizzy schrijven vind ik een mooi voorbeeld van hoe je tegenover lijden (zeg maar "het leven") kan staan. Want inderdaad, waarom zou uitgerekend jij je deel ellende niet krijgen? Niet dat het altijd eerlijk verdeeld wordt, maar dat je helemaal gespaard zou worden is gewoon niet realistisch.
Ik kijk ook liever naar mijn eigen aandeel in hoe de dingen in mijn leven lopen in plaats van een of andere hogere macht die de dingen zo bestemt. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het een prettig gevoel is dat je zelf niet zo veel invloed hebt op hoe je leven verloopt. Het is namelijk best lastig en confronterend om naar je eigen aandeel te kijken. Het is een doorlopend proces van analyseren, evalueren en veranderen. Daar houden veel mensen niet van. Niet iedereen kijkt graag kritisch naar zichzelf en niet iedereen houdt van verandering.
Ergens vind ik het wat slachtofferigs hebben om te zeggen dat dingen je "overkomen". Als er iets of iemand is die dat allemaal regisseert, dan kun je daar zelf weinig aan doen. Tegelijkertijd ka ik me ook voorstellen dat het comfortabel is om te kunnen zeggen dat iets (bijvoorbeeld) Gods wil is en dat je daarmee een afdoende verklaring hebt voor dingen die totaal tegen alle gevoel van redelijkheid en rechtvaardigheid in gaan, zoals de dood van een kind. Je accepteert het en je hoeft er zelf dus ook niets mee.
Als je niet in een hogere macht gelooft, moet je dat soort dingen zelf uitzoeken. Er ligt geen kant-en-klare verklaring, je kan er geen bijbel of koran op naslaan, je moet er zelf maar zin aan geven. Dat is, denk ik, een veel lastigere manier van leven dan als je een geloof aanhangt. Van de andere kant leidt dat voortdurend analyseren, kritisch naar jezelf kijken en veranderen tot persoonlijke groei. Ik vind dat persoonlijk heel waardevol. Voor mij is dat, naast relaties met anderen, de zin van het leven
Voor mij werkt dat juist omgekeerd.
Ik kan juist door al het leed in de wereld steeds moeilijker geloven in een God.
Als er dingen gebeuren om mij heen, of in de wereld,en als ik dan zou moeten denken; dat is Gods wil, daar kan ik dan weer niets mee.
Het is waar dat veel gelovigen er zo in staan,( God neemt en God geeft), en daar berustiing in vinden, maar dat lukt bijmij absoluut niet
donderdag 27 juni 2013 om 11:23
quote:Pastiche schreef op 26 juni 2013 @ 20:07:
Het grappige is Dubio, dat mijn ervaring is dat het een het ander niet uitsluit.
In de kern geloof ik in reïncarnatie en karma, als leerproces, als loutering, als weg tot zelfbewustzijn en compassie. Maar ik hang het niet op aan een God, ik hang het op aan mijzelf. Het zijn mijn keuzes en dus ook mijn consequenties. Ik heb dit niet later "bedacht" ter compensatie van mijn jeugd, als kind ervoer ik dit al en ik herinner me nog goed dat ik het probeerde uit te leggen aan mijn zeer lieve kleuterjuf hetgeen niet goed lukte .
Ik geloof in een bron van Liefde. En ik heb het idee dat in (bijna) elke religie het in essentie over diezelfde bron gaat. Voor mij is dit geen straffend en belonend concept, ik geloof juist in zelfbeschikking. Het is alsof het lijden ons ter beschikking is gesteld om te groeien, bewust te worden als mens. En daar merk ik dat ik er andere gedachten op na hou dan veel anderen die het een wrede God vinden die zo'n wereld schept. Ik zie geen wreedheid. Of alle onvoorwaardelijk liefhebbende ouders met kinderen zijn ook wreed, het is in de kern een soortgelijk iets, een soortgelijk gevoel voor mijn gevoel.
Vrije wil is heilig. Ook als je daardoor blauwe plekken en littekens oploopt. Zonder vrije wil zou het zinloos zijn, een vastgelegde blauwprint waar geen ontkomen aan is. Ik denk trouwens wel dat er lijden is dat ons "overkomt", waar we niet vrijwillig en van harte voor kiezen of helemaal niet voor gekozen hebben. Of dat we de consequenties niet goed overzien hebben.
Het leven doet soms gruwelijk veel pijn. En er is zoveel schoonheid. Het leven ís, en dat is zowel neutraal als vriendelijk als wreed.
Dat is hoe ik het ervaar.
Heel bijzonder vind ik dat dat jij als kind al zo in het leven stond.
En dat je als kind al zulke dingen kunt ervaren...echt bijzonder!
Het tweede stukje begrijp ik niet helemaal wat je bedoelt?
Het grappige is Dubio, dat mijn ervaring is dat het een het ander niet uitsluit.
In de kern geloof ik in reïncarnatie en karma, als leerproces, als loutering, als weg tot zelfbewustzijn en compassie. Maar ik hang het niet op aan een God, ik hang het op aan mijzelf. Het zijn mijn keuzes en dus ook mijn consequenties. Ik heb dit niet later "bedacht" ter compensatie van mijn jeugd, als kind ervoer ik dit al en ik herinner me nog goed dat ik het probeerde uit te leggen aan mijn zeer lieve kleuterjuf hetgeen niet goed lukte .
Ik geloof in een bron van Liefde. En ik heb het idee dat in (bijna) elke religie het in essentie over diezelfde bron gaat. Voor mij is dit geen straffend en belonend concept, ik geloof juist in zelfbeschikking. Het is alsof het lijden ons ter beschikking is gesteld om te groeien, bewust te worden als mens. En daar merk ik dat ik er andere gedachten op na hou dan veel anderen die het een wrede God vinden die zo'n wereld schept. Ik zie geen wreedheid. Of alle onvoorwaardelijk liefhebbende ouders met kinderen zijn ook wreed, het is in de kern een soortgelijk iets, een soortgelijk gevoel voor mijn gevoel.
Vrije wil is heilig. Ook als je daardoor blauwe plekken en littekens oploopt. Zonder vrije wil zou het zinloos zijn, een vastgelegde blauwprint waar geen ontkomen aan is. Ik denk trouwens wel dat er lijden is dat ons "overkomt", waar we niet vrijwillig en van harte voor kiezen of helemaal niet voor gekozen hebben. Of dat we de consequenties niet goed overzien hebben.
Het leven doet soms gruwelijk veel pijn. En er is zoveel schoonheid. Het leven ís, en dat is zowel neutraal als vriendelijk als wreed.
Dat is hoe ik het ervaar.
Heel bijzonder vind ik dat dat jij als kind al zo in het leven stond.
En dat je als kind al zulke dingen kunt ervaren...echt bijzonder!
Het tweede stukje begrijp ik niet helemaal wat je bedoelt?
donderdag 27 juni 2013 om 13:30
Wat betreft mediteren: ik mediteer al zo'n 18 jaar, al vanaf kinds af aan. Mijn ouders mediteerden ook en zo kwam ik er mee in aanraking.
Pas jaren later verdiepte ik me in het boeddhisme, en zag toen overeenkomsten met hoe ik dingen van nature zag. Ik denk dus dat ik gaandeweg ben veranderd door meditatie.
Ik mediteer sowieso elke dag, 1 of 2 x.
Pas jaren later verdiepte ik me in het boeddhisme, en zag toen overeenkomsten met hoe ik dingen van nature zag. Ik denk dus dat ik gaandeweg ben veranderd door meditatie.
Ik mediteer sowieso elke dag, 1 of 2 x.
vrijdag 28 juni 2013 om 11:26
quote:toiletjuffrouw schreef op 27 juni 2013 @ 13:30:
Wat betreft mediteren: ik mediteer al zo'n 18 jaar, al vanaf kinds af aan. Mijn ouders mediteerden ook en zo kwam ik er mee in aanraking.
Pas jaren later verdiepte ik me in het boeddhisme, en zag toen overeenkomsten met hoe ik dingen van nature zag. Ik denk dus dat ik gaandeweg ben veranderd door meditatie.
Ik mediteer sowieso elke dag, 1 of 2 x.
Ik probeer het wel eens maar mijn gedachten vliegen alle kanten op.
En door het opletten en proberen op de juiste manie te ademhalen, krijg ik juist het gevoel dat dat averechts werkt, ik krijg dan juist een benauwd gevoel....
Wat betreft mediteren: ik mediteer al zo'n 18 jaar, al vanaf kinds af aan. Mijn ouders mediteerden ook en zo kwam ik er mee in aanraking.
Pas jaren later verdiepte ik me in het boeddhisme, en zag toen overeenkomsten met hoe ik dingen van nature zag. Ik denk dus dat ik gaandeweg ben veranderd door meditatie.
Ik mediteer sowieso elke dag, 1 of 2 x.
Ik probeer het wel eens maar mijn gedachten vliegen alle kanten op.
En door het opletten en proberen op de juiste manie te ademhalen, krijg ik juist het gevoel dat dat averechts werkt, ik krijg dan juist een benauwd gevoel....
vrijdag 28 juni 2013 om 11:31
quote:dubiootje schreef op 27 juni 2013 @ 18:21:
Mij lukt dat ook absoluut niet, Saffietje. Daarom ben ik ook niet gelovig.
En geloof je dat er helemaal niets is?
Echt een atheist?
Ik durf niet te zeggen dat er niets is, ik hang een beetje tussen een agnost en een ietser in
(ik denk dus wel dat er meer is tussen hemel en aarde)
Maar zoals in het in de meeste religies beschreven wordt, kan ik weer weinig mee...
Mij lukt dat ook absoluut niet, Saffietje. Daarom ben ik ook niet gelovig.
En geloof je dat er helemaal niets is?
Echt een atheist?
Ik durf niet te zeggen dat er niets is, ik hang een beetje tussen een agnost en een ietser in
(ik denk dus wel dat er meer is tussen hemel en aarde)
Maar zoals in het in de meeste religies beschreven wordt, kan ik weer weinig mee...
vrijdag 28 juni 2013 om 11:39
Ik kan mij ook niet voorstellen dat het geloof in een god (die alwetend of almachtig is) mensen rust kan geven. Al helemaal niet bij lijden, ziekte of dood van kinderen of dierbaren. Kan werkelijk niet indenken dat iemand dan denkt: "God heeft het zo gewild, dus het is goed zo."
Voor iemand die met dit beeld van een god of religie is opgevoed is het misschien vanzelfsprekend om op die manier te denken, of die heeft misschien de wil niet om daar dieper over na te denken, maar echt voorstellen dat je dan gelukkig en blij met je god bent, dat kan ik niet. Het lijkt mij eerder dat je dan heel erg boos bent op je god. Maar wellicht durven mensen dan ook weer niet toe te geven aan die gevoelens van boosheid, omdat het geloof in die god tegelijketijd gepaard gaat met machtsverhoudingen, respect (moeten) opbrengen, je ergens mee neerleggen omdat je "maar" menselijk bent etc. Het lijkt dat je in zo'n religie een heel onderdanig gevoel krijgt over jezelf en dat lijkt me nooit prettig, ook niet berustend.
En helaas denk ik dat veel religies heel erg op dat aspect inspelen of daarop ingespeeld hebben in het verleden, omdat het een perfect middel is voor mensen om andere mensen de mond te snoeren. Tegen god of god's wil durven ze immers niks in te brengen.
Voor iemand die met dit beeld van een god of religie is opgevoed is het misschien vanzelfsprekend om op die manier te denken, of die heeft misschien de wil niet om daar dieper over na te denken, maar echt voorstellen dat je dan gelukkig en blij met je god bent, dat kan ik niet. Het lijkt mij eerder dat je dan heel erg boos bent op je god. Maar wellicht durven mensen dan ook weer niet toe te geven aan die gevoelens van boosheid, omdat het geloof in die god tegelijketijd gepaard gaat met machtsverhoudingen, respect (moeten) opbrengen, je ergens mee neerleggen omdat je "maar" menselijk bent etc. Het lijkt dat je in zo'n religie een heel onderdanig gevoel krijgt over jezelf en dat lijkt me nooit prettig, ook niet berustend.
En helaas denk ik dat veel religies heel erg op dat aspect inspelen of daarop ingespeeld hebben in het verleden, omdat het een perfect middel is voor mensen om andere mensen de mond te snoeren. Tegen god of god's wil durven ze immers niks in te brengen.
vrijdag 28 juni 2013 om 11:48
Ooit heeft iemand dat tegen mij gezegd.." Het was Gods wil, dus het is goed zo" over mijn vier maanden oude zoon die overleden was. Ik begin nu weer te koken van woede.. Collega's hebben me tegen moeten houden terwijl ik altijd de rust zelve ben. Fijn voor iemand dat diegene houvast heeft aan zijn of haar geloof maar duw het niet mijn strot in.
vrijdag 28 juni 2013 om 11:49
quote:saffietje schreef op 28 juni 2013 @ 11:26:
[...]
Ik probeer het wel eens maar mijn gedachten vliegen alle kanten op.
En door het opletten en proberen op de juiste manie te ademhalen, krijg ik juist het gevoel dat dat averechts werkt, ik krijg dan juist een benauwd gevoel....
Het is denk ik handiger om een meditatieleraar te zoeken, er zijn verschillende soorten.
Ik heb destijds een cursus gedaan, waar je een mantra bij krijgt.
Ik mediteer dus met een voor mij persoonlijk uitgezochte mantra.
[...]
Ik probeer het wel eens maar mijn gedachten vliegen alle kanten op.
En door het opletten en proberen op de juiste manie te ademhalen, krijg ik juist het gevoel dat dat averechts werkt, ik krijg dan juist een benauwd gevoel....
Het is denk ik handiger om een meditatieleraar te zoeken, er zijn verschillende soorten.
Ik heb destijds een cursus gedaan, waar je een mantra bij krijgt.
Ik mediteer dus met een voor mij persoonlijk uitgezochte mantra.
vrijdag 28 juni 2013 om 11:56
quote:ranny1989 schreef op 28 juni 2013 @ 11:48:
Ooit heeft iemand dat tegen mij gezegd.." Het was Gods wil, dus het is goed zo" over mijn vier maanden oude zoon die overleden was. Ik begin nu weer te koken van woede.. Collega's hebben me tegen moeten houden terwijl ik altijd de rust zelve ben. Fijn voor iemand dat diegene houvast heeft aan zijn of haar geloof maar duw het niet mijn strot in.
Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand daar houvast aan heeft... Hoezo "het is goed zo"? Ik geloof er ook werkelijk niks van dat die mensen die dit geloven/zeggen ook echt van hun god houden. Ze zullen het waarschijnlijk nooit hardop uitspreken (al is het omdat hun familie/omgeving wellicht allemaal kerkgangers zijn) maar ik krijg bij veel religieuzen (christelijk/islamitisch) het idee dat het vooral schone schijn is. Alles dat gezegd wordt, is om aan de buitenwereld te laten zien dat je vroom, braaf, ordelijk, hiërarchisch of wat ook bent. Dat het werkelijk te maken heeft met geloof, steun of troost, daar geloof ik helemaal niks van. Of misschien toch, voor sommige naïevelingen.
En juist die naïevelingen zijn het perfecte "voer" voor degenen die religie misbruiken om mensen ervan weerhouden over zichzelf na te denken, zelf keuzes te maken. Houdt de hiërarchie (bijvoorbeeld man-vrouw rolpatronen) in stand. Ik denk vooral dat veel mannen uit "religieuze" kringen in werkelijkheid echt totaal niet gelovig zijn.
Ooit heeft iemand dat tegen mij gezegd.." Het was Gods wil, dus het is goed zo" over mijn vier maanden oude zoon die overleden was. Ik begin nu weer te koken van woede.. Collega's hebben me tegen moeten houden terwijl ik altijd de rust zelve ben. Fijn voor iemand dat diegene houvast heeft aan zijn of haar geloof maar duw het niet mijn strot in.
Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand daar houvast aan heeft... Hoezo "het is goed zo"? Ik geloof er ook werkelijk niks van dat die mensen die dit geloven/zeggen ook echt van hun god houden. Ze zullen het waarschijnlijk nooit hardop uitspreken (al is het omdat hun familie/omgeving wellicht allemaal kerkgangers zijn) maar ik krijg bij veel religieuzen (christelijk/islamitisch) het idee dat het vooral schone schijn is. Alles dat gezegd wordt, is om aan de buitenwereld te laten zien dat je vroom, braaf, ordelijk, hiërarchisch of wat ook bent. Dat het werkelijk te maken heeft met geloof, steun of troost, daar geloof ik helemaal niks van. Of misschien toch, voor sommige naïevelingen.
En juist die naïevelingen zijn het perfecte "voer" voor degenen die religie misbruiken om mensen ervan weerhouden over zichzelf na te denken, zelf keuzes te maken. Houdt de hiërarchie (bijvoorbeeld man-vrouw rolpatronen) in stand. Ik denk vooral dat veel mannen uit "religieuze" kringen in werkelijkheid echt totaal niet gelovig zijn.
vrijdag 28 juni 2013 om 12:16
quote:NYC schreef op 28 juni 2013 @ 11:39:
Ik kan mij ook niet voorstellen dat het geloof in een god (die alwetend of almachtig is) mensen rust kan geven. Al helemaal niet bij lijden, ziekte of dood van kinderen of dierbaren. Kan werkelijk niet indenken dat iemand dan denkt: "God heeft het zo gewild, dus het is goed zo."
Voor iemand die met dit beeld van een god of religie is opgevoed is het misschien vanzelfsprekend om op die manier te denken, of die heeft misschien de wil niet om daar dieper over na te denken, maar echt voorstellen dat je dan gelukkig en blij met je god bent, dat kan ik niet. Het lijkt mij eerder dat je dan heel erg boos bent op je god. Maar wellicht durven mensen dan ook weer niet toe te geven aan die gevoelens van boosheid, omdat het geloof in die god tegelijketijd gepaard gaat met machtsverhoudingen, respect (moeten) opbrengen, je ergens mee neerleggen omdat je "maar" menselijk bent etc. Het lijkt dat je in zo'n religie een heel onderdanig gevoel krijgt over jezelf en dat lijkt me nooit prettig, ook niet berustend.
En helaas denk ik dat veel religies heel erg op dat aspect inspelen of daarop ingespeeld hebben in het verleden, omdat het een perfect middel is voor mensen om andere mensen de mond te snoeren. Tegen god of god's wil durven ze immers niks in te brengen.
Ja dat kan ik me ook voorstellen.
Toen mijn beide ouders vorig jaar in 4 weken tijd overleden, en ik zo,n beetje in de zelfde periode te horen kreeg dat 3 van mijn kinderen een zware operatie moesten ondergaan,, (1 is inmiddels gelukkig achter de rug) was .en ben ik soms heel boos, op wie weet ik dan eigenlijk niet...
Ik kan mij ook niet voorstellen dat het geloof in een god (die alwetend of almachtig is) mensen rust kan geven. Al helemaal niet bij lijden, ziekte of dood van kinderen of dierbaren. Kan werkelijk niet indenken dat iemand dan denkt: "God heeft het zo gewild, dus het is goed zo."
Voor iemand die met dit beeld van een god of religie is opgevoed is het misschien vanzelfsprekend om op die manier te denken, of die heeft misschien de wil niet om daar dieper over na te denken, maar echt voorstellen dat je dan gelukkig en blij met je god bent, dat kan ik niet. Het lijkt mij eerder dat je dan heel erg boos bent op je god. Maar wellicht durven mensen dan ook weer niet toe te geven aan die gevoelens van boosheid, omdat het geloof in die god tegelijketijd gepaard gaat met machtsverhoudingen, respect (moeten) opbrengen, je ergens mee neerleggen omdat je "maar" menselijk bent etc. Het lijkt dat je in zo'n religie een heel onderdanig gevoel krijgt over jezelf en dat lijkt me nooit prettig, ook niet berustend.
En helaas denk ik dat veel religies heel erg op dat aspect inspelen of daarop ingespeeld hebben in het verleden, omdat het een perfect middel is voor mensen om andere mensen de mond te snoeren. Tegen god of god's wil durven ze immers niks in te brengen.
Ja dat kan ik me ook voorstellen.
Toen mijn beide ouders vorig jaar in 4 weken tijd overleden, en ik zo,n beetje in de zelfde periode te horen kreeg dat 3 van mijn kinderen een zware operatie moesten ondergaan,, (1 is inmiddels gelukkig achter de rug) was .en ben ik soms heel boos, op wie weet ik dan eigenlijk niet...