Psyche
alle pijlers
Ik wil gewoon mijn mama
woensdag 17 juli 2013 om 21:10
quote:unuance schreef op 23 mei 2013 @ 06:52:
Dat soort momenten heb ik 14 jaar later nog steeds... Dat ik b.v. mama wil opbellen, iets vragen of vertellen... En pas na een moment besef dat dat niet gaat... Die momenten leeft ze dus nog echt voor mij ! Die momenten koester ik dus juist.
Ook in mijn dromen leeft ze nog en kan ik heerlijk met haar praten en samenzijn, en meestal is ze dan weer gezond ! Dan wordt ik echt prettig wakker.
Ze leeft ook zo voor mij dat ik haar gelukkig niet echt hoef te missen over het algemeen. Al zijn sommige momenten zo vol overstelpend gemis.
Het ergste vindt ik dat ze haar kleinkinderen niet heeft mogen meemaken en hun geen oma hebben. (De ander wil er niet voor hen zijn) Wel geeft een van mijn kinderen van kleins af aan veel om haar... Al heeft hij haar dus nooit gekend. Hij heeft iets met haar... Vraagt en zegt lieve dingen over haar. Op een leuke spontane lieve luchtige manier. Zonder dat ik hem heb belast of dat hij dat zo ervaart. Heel bijzonder.
Het is erg moeilijk als je je nieuwe huisje niet aan haar kan laten zien... Ik vindt troost in de gedachte dat ze de buurt gekend heeft, er weleens doorheen reisde, dat ze dus "weet" waar ik woon... misschien heb jij dat ook ? Liefst nog zou ik ergens naartoe verhuizen waar ze helemaal thuis was... En ach ik voel het zo of ze meestal bij me is en alles nog meekrijgt...
Weet dat ze vast heel trots zou zijn geweest op jou, wat je doet, je plekje ! Besef ook dat ze voortleeft in jou ! Behalve je hele eigen zelf heeft ze ook haar leven en genen deels karakter, uiterlijk op jou overgedragen. Ze is weer jong en gezond in jou, een heel prachtig leven voor je, waardoor je haar zelfs steeds beter ook leert begrijpen waarderen en kennen.
Aan de ene kant het lijkt op te houden... Maar later besef je ook weer niet, ze zal nog veel positieve invloed op je leven hebben, leeft in veel gewoon voort en heeft je een oneindige bron van liefde en mooie inspirerende herinneringen en krachten meegegeven.
Heel mooi stukje tekst!
Krijg er gewoon tranen van.
Sorry voor de late reactie, soms is het te zwaar hier
Verder te lezen.
Dikke
Dat soort momenten heb ik 14 jaar later nog steeds... Dat ik b.v. mama wil opbellen, iets vragen of vertellen... En pas na een moment besef dat dat niet gaat... Die momenten leeft ze dus nog echt voor mij ! Die momenten koester ik dus juist.
Ook in mijn dromen leeft ze nog en kan ik heerlijk met haar praten en samenzijn, en meestal is ze dan weer gezond ! Dan wordt ik echt prettig wakker.
Ze leeft ook zo voor mij dat ik haar gelukkig niet echt hoef te missen over het algemeen. Al zijn sommige momenten zo vol overstelpend gemis.
Het ergste vindt ik dat ze haar kleinkinderen niet heeft mogen meemaken en hun geen oma hebben. (De ander wil er niet voor hen zijn) Wel geeft een van mijn kinderen van kleins af aan veel om haar... Al heeft hij haar dus nooit gekend. Hij heeft iets met haar... Vraagt en zegt lieve dingen over haar. Op een leuke spontane lieve luchtige manier. Zonder dat ik hem heb belast of dat hij dat zo ervaart. Heel bijzonder.
Het is erg moeilijk als je je nieuwe huisje niet aan haar kan laten zien... Ik vindt troost in de gedachte dat ze de buurt gekend heeft, er weleens doorheen reisde, dat ze dus "weet" waar ik woon... misschien heb jij dat ook ? Liefst nog zou ik ergens naartoe verhuizen waar ze helemaal thuis was... En ach ik voel het zo of ze meestal bij me is en alles nog meekrijgt...
Weet dat ze vast heel trots zou zijn geweest op jou, wat je doet, je plekje ! Besef ook dat ze voortleeft in jou ! Behalve je hele eigen zelf heeft ze ook haar leven en genen deels karakter, uiterlijk op jou overgedragen. Ze is weer jong en gezond in jou, een heel prachtig leven voor je, waardoor je haar zelfs steeds beter ook leert begrijpen waarderen en kennen.
Aan de ene kant het lijkt op te houden... Maar later besef je ook weer niet, ze zal nog veel positieve invloed op je leven hebben, leeft in veel gewoon voort en heeft je een oneindige bron van liefde en mooie inspirerende herinneringen en krachten meegegeven.
Heel mooi stukje tekst!
Krijg er gewoon tranen van.
Sorry voor de late reactie, soms is het te zwaar hier
Verder te lezen.
Dikke
woensdag 17 juli 2013 om 21:15
quote:delite schreef op 23 mei 2013 @ 03:24:
Afgelopen vrijdag liepen mijn moeder en ik langs een boekwinkel.
De nieuwe Dan Brown is uit.
Mijn moeder zei gedachteloos tegen mij dat we die wel even mee konden nemen voor mijn vader, en we wilden net de winkel in lopen toen we het ons allebei tegelijk realiseerden.
Mijn vader is dood.
Het is voor ons nog heel vers, zijn dood heel recent.
Naar omstandigheden gaat het goed met ons, dat is het beste dat ik ervan kan zeggen.
Ik hoop dat hij wist hoeveel ik van hem hield.
Mijn held, mijn rots, mijn vader.
Delite, raar is dat soms hé, dat je ineens weer beseft van oja, hij/zij is er niet meer.
Ik heb vaak levendige dromen(helaas ook nachtmerries) waar alles zo echt lijkt, ik vrolijk wakker wordt en denk vandaag is een fijne dag met mijn mama.
Dan als ik beetje bij beetje meer wakker aan het worden ben herken ik mijn kamer niet, waar ben ik?
En dan komt het besef dit is niet mijn oude slaapkamer, maar mijn eigen huis, daar over heen de klap dat mijn moeder helaas niet meer onder ons is en dan ben ik heel verdrietig.
Jouw vader zal zeker weten de liefde die jij hem gaf gevoeld hebben.
Nog gecondoleerd met het recente verlies van je vader.
Afgelopen vrijdag liepen mijn moeder en ik langs een boekwinkel.
De nieuwe Dan Brown is uit.
Mijn moeder zei gedachteloos tegen mij dat we die wel even mee konden nemen voor mijn vader, en we wilden net de winkel in lopen toen we het ons allebei tegelijk realiseerden.
Mijn vader is dood.
Het is voor ons nog heel vers, zijn dood heel recent.
Naar omstandigheden gaat het goed met ons, dat is het beste dat ik ervan kan zeggen.
Ik hoop dat hij wist hoeveel ik van hem hield.
Mijn held, mijn rots, mijn vader.
Delite, raar is dat soms hé, dat je ineens weer beseft van oja, hij/zij is er niet meer.
Ik heb vaak levendige dromen(helaas ook nachtmerries) waar alles zo echt lijkt, ik vrolijk wakker wordt en denk vandaag is een fijne dag met mijn mama.
Dan als ik beetje bij beetje meer wakker aan het worden ben herken ik mijn kamer niet, waar ben ik?
En dan komt het besef dit is niet mijn oude slaapkamer, maar mijn eigen huis, daar over heen de klap dat mijn moeder helaas niet meer onder ons is en dan ben ik heel verdrietig.
Jouw vader zal zeker weten de liefde die jij hem gaf gevoeld hebben.
Nog gecondoleerd met het recente verlies van je vader.
donderdag 18 juli 2013 om 15:52
Hoi Hoi,
is helemaal niet vreemd hoor, mijn moeder is al 23 jaar geleden overleden, ik mis ze ook nog elke dag hoor, ben nu 35 en het is niet altijd makkelijk, net wat je zegt je wil soms gewoon even bellen met je moeder, een vader heb ik ook niet meer, dus ben al vroeg op mijn eigen benen gaan staan.
Sterkte
is helemaal niet vreemd hoor, mijn moeder is al 23 jaar geleden overleden, ik mis ze ook nog elke dag hoor, ben nu 35 en het is niet altijd makkelijk, net wat je zegt je wil soms gewoon even bellen met je moeder, een vader heb ik ook niet meer, dus ben al vroeg op mijn eigen benen gaan staan.
Sterkte