Psyche
alle pijlers
Bang voor onweer.
dinsdag 26 mei 2009 om 09:46
Ik ben bang voor onweer.
Al zo lang ik me kan herinneren. Ik zie mezelf nog bibberend stiekem bij mijn ouders op de kamer zitten, op de grond, naast hun bed. Nadat ik tig keer ben weggestuurd omdat ik maar gewoon moest gaan slapen. Slapen? Nu? Met dit noodweer? Hoe kwamen ze erbij?! Dadelijk zouden we geraakt worden door de flitsen en zou ons huis ontploffen.
Ik had jaren, hoe jong ik ook was, een vluchtkoffertje onder mijn bed staan. Met de hoogstnoodzakelijke spulletjes, voor het geval dat....
Als ik hoorde op het weersbericht, die ik angstvallig in de gaten hield, dat het zou kunnen gaan onweren, dan hield ik mijn kleren aan als ik ging slapen, al vielen de mussen van het dak en zweette ik peentjes. Ook mijn ramen bleven potdicht.
Toen ik ouder werd haalde ik sneaky ook altijd alle stekkers overal uit. Mijn ouders werden er elke morgen weer boos om, omdat het volgens hen totale nonsens was.
En toen ben ik gaan lezen over onweer. Ik dacht dat ik bang was voor het onbekende, en als ik er dan maar zo veel mogelijk over te weten kon komen, zou mijn angst wellicht verdwijnen, omdat ik erachter zou komen dat mijn paniekzaaierij op gebakken lucht was gebaseerd.
Helaas was het tegendeel waar.
Hoe meer ik erover las, hoe panischer ik uiteindelijk werd.
Ik leerde alles over bolbliksem, gevorkte bliksem, parelsnoerbliksem, bandbliksem, warmte onweer, front onweer en zo meer.
Vooral de zgn bolbliksem boezemde mij grootse angsten in. Nachtmerries had ik ervan. En nog steeds eigenlijk gebied mij de eerlijkheid om te zeggen.
Nu ben ik getrouwd met een milieukundige, die met het intrekken in mijn huisje, een kuub aan weerskundige boeken mee nam. Ik vertelde hem van mijn angst en toen heeft hij geprobeerd mij de schoonheid van bliksem en ander natuurgeweld in te laten zien. We zaten samen op midden in de nacht ( wáárom onweert het nagenoeg altijd midden in de nacht, als alles toch al onheilspellend oogt??) om naar de bliksem te kijken. Om foto's te maken, en om mijn angsten onder ogen te komen.
Ik bleef alle stekkers eruit halen, de ramen dicht doen, en slapen met kleren aan, maar mijn angsten leken ietsjes af te nemen. Totdat ik, een aantal jaren geleden ondertussen, getuige was van een bliksem-inslag op het kinderdagverblijf van mijn kinderen.
'S morgens voor ik naar mijn werk ging, ik was al laat, fietste ik als een idioot door de opkomende regen, hopende dat ik tenminste enigzins droog op de creche aan zou komen, zodat ik daar even kon wachten tot de bui overgedreven was. Helaas zou het anders lopen.
Vlak voor het gaat onweren veranderd de atmosfeer. Het wordt ineens heel windstil, eng windstil, het licht buiten wordt groen-gelig, en je vóelt gewoon dat er wat aan zit te komen. Dan plots begint het te waaien, en voor je het weet rommelt het en klettert de regen loodrecht naar benenden alsof de niagra-falls uit de hemel komen vallen. En bahm, daar heb je het al, flitsen volgen de donders in rap tempo op, je probeert nog te tellen, omdat je dan uit kunt rekenen hoe ver weg de donder bij je vandaan is, maar het is onbegonnen werk, de flits en de donder lijken tegelijk te komen.
Ik was net op tijd het kindercentrum binnen of de hemel leek in tweeen te splijten. De kinderen renden als dolle honden door mekaar heen, zoals men wel eens gekscherend tegen mekaar zegt, alsof die kleintjes voelden wat er aan zat te komen. En ineens was daar een oorverdovende klap, iedereen dook in een reflex op de grond, de lampen vielen uit, de radio deed het niet meer, alles was donker. Alles was stil. Zelfs de eerst zo drukke kinderen leken bevroren op hun plek stokstijf stil te staan. Binnen een paar seconde begonnen enkele kleintjes te snikken, anderen te lachen, sommigen vonden het vet cool, en weer andere kindjes gingen onverstoorbaar door met dat waar ze mee bezig waren. En ik begon te huilen, eerst stil, maar toen steeds harder en harder. Ik beefde als een rietje, en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het bleek dat de bliksem in het pand boven was ingeslagen, de stoppenkast was eruit gevlogen en de ramen boven gebarsten en gedeeltelijk eruit geklapt. Het was verschrikkelijk. Uiteindelijk bleek het allemaal mee te vallen, in die zin dat het veel erger had kunnen zijn. Ik geloof iets met een zendmast, of weet ik veel wat, maar in ieder geval was de stoppenkast vrij snel weer gefikst, en sprongen de lampen weer aan. Ik schaamde me de ogen uit het hoofd dat ik zo als een kleuter zat te shaken, terwijl die kleintjes het alweer vergeten waren.
Ik herinner me ook een voorval op vakantie in de bergen van Oostenrijk. We stonden in een dal tussen 2 hoge bergen in, op een camping, daar waar het nogal eens onweerde, en áls het er onweerde dan góed ook, het bleef er uren hangen, omdat het niet over de bergtoppen leek heen te komen en bovendien was het gedonder oorverdovend door de echo's en weerkaatsing van de bergen eromheen. Ik sliep in mijn eentje in een tentje naast de vouwwagen waarin mijn vader, moeder en 2 broertjes lagen te slapen. Op een nacht dreef ik letterlijk op mijn luchtbedje mijn tentje uit, het onweer hing recht boven mijn hoofd, en ik ben als een waanzinnige het sanitairgebouw in gerent in mijn onderbroekje en heb daar de hele nacht op de wc doorgebracht, biddend dat dit een nachtmerrie zou blijken en ik dadelijk wakker zou worden in mijn tentje; niks aan de hand....
Mijn ouders zijn me op een gegeven moment op komen halen, ze waren totaal overstuur omdat ze dachten mij kwijt te zijn geweest. Mijn tentje bleek bij terugkeer 's morgens, totaal op zijn gat te liggen, en volgelopen te zijn met water. Nooit meer zou ik alleen in een tentje slapen. Nooit meer!
Soms denk ik weleens dat ik in een vorig leven door een bliksemflits ben geraakt en zo om het leven ben gekomen. Want vanwaar die panische angst vanaf mijn vroege kindzijn?? Ik snap het gewoon niet. Natuurlijk is onweer spannend, vooral het mysterieuze, het ongrijpbare, maar waar houdt gewone gezonde bangheid op en begint er een fobische angst zich te ontwikkelen?
Ondertussen ben ik een vrouw van bijna 33, en moeder van 3 kinderen. Ik moet natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Net zoals ik niet meer begin te gillen bij een dikke harige ongenode gast, probeer ik onweer ook op een rustige manier te benaderen. Al bonst mijn hart mijn ribbenkast uit. Die gemixte signalen pikken mijn kinderen uiteraard feilloos op. Dat kan haast niet anders. Deels zouden angsten wellicht ook wel overerfelijk zijn? Hoe dan ook, vannacht was het weer zover. Ruim voor vieren zat ik rechtop in mijn bed. Nog vóór de eerste knal, alsof ik thelepatisch aanvoel wanneer het gaat onweren ofzo. Ik kleed me aan, terwijl ik normaliter altijd naakt slaap, ik sluit de ramen, en strek de stekkers eruit. Net als ik terug in bed lig, barst het los. Ik ga zo diep als ik kan onder de dekens liggen en stop mijn hoofd onder mijn kussen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Ineens gaat de lamp op de gang aan, en komt mijn oudste dochter aanlopen. Bang voor het onweer. Net als ik. Ze kruipt even bij ons in bed, daarna loopt mijn man met haar mee, laat de lamp op de gang aan voor de zekerheid en sluit de ramen op de kinderkamers. Vrijwel direct daarna komt mijn middelste dochter luid snikkend bij ons in bed liggen, trillend over haar hele lijfje. Ze mag er even blijven, tot het onweer wat overgedreven is. Maar wat duurt dat toch lang? Mijn middelste dochter vraagt of ons huis nu niet kan ontploffen, hoe het kan dat onweer zoveel lawaai maakt, hoe het eigenlijk komt dat het onweert bij ons als het de dag ervoor heel lekker warm weer was geweest, of er mensen dood kunnen gaan als ze geraakt worden door een flits, en hoe er electriciteit in de lucht kan zitten? Deze vragen en nog veel meer heb ik vannacht moeten beantwoorden, alle vragen waarmee ik als meisje van haar leeftijd ( ze is 6) ook heb gezeten, maar die mijn ouders mij nooit hebben willen uitleggen, ja overdag wel hoor, maar midden in de nacht moest ik gewoon stil zijn en slapen. Niks niet bij hun in bed. Niks geen geruststellende woorden. Tenminste niet dat ik mij kan herinneren.
Mijn zoontje van 3 heeft op de een of andere bizarre manier gewoon overal doorheen geslapen, maar wist aan de ontbijttafel net wel te vertellen dat het heel hard had geonweert en geregend vannacht, en dat hij van de 'boemeleboem schrikte', zoals hij dat zei, maar dat hij daarna toch maar weer verder ging slapen omdat hij zo moe was.
Net zo onverstoorbaar als mijn man dus. Die midden in de nacht ook nergens van wakker wordt. Oh hij constateerd wel dat het onweert hoor op een gegeven moment, maar draait zich evenzogemakkelijk weer om en slaapt verder.
Wie is er ook zo bang voor onweer, en hoe ga jij daar mee om?
En wie heeft er wel eens een inslag meegemaakt zelf?
Ik heb een kennis die 3 keer door de bliksem is geraakt. 1 keer toen ze aan het douchen was; water geleidt stroom, 1 keer toen zij aan het bellen was, dus via de telefoon, en 1 keer gewoon via het dak ofzo, tv ontploft, pc naar de knoppe. 3 keer in redelijk korte tijd, en 3 keer in hetzelfde huis bij dezelfde persoon. Sindsdien geloof ik al helemaal niet meer dat inslagen zeldzaam zijn of dat bliksem altijd het hoogste punt opzoekt. Ik zou het liefste een bliksem afleider op het dak willen plaatsen, of alle bomen uit de tuin en nabije omgeving willen omkappen. Want ik zie het al helemaal gebeuren dat die meters en meters hoge spar in onze tuin eens geraakt wordt en dwars door onze slaapkamerramen heen komt en ons allemaal vermorzeld......
Al zo lang ik me kan herinneren. Ik zie mezelf nog bibberend stiekem bij mijn ouders op de kamer zitten, op de grond, naast hun bed. Nadat ik tig keer ben weggestuurd omdat ik maar gewoon moest gaan slapen. Slapen? Nu? Met dit noodweer? Hoe kwamen ze erbij?! Dadelijk zouden we geraakt worden door de flitsen en zou ons huis ontploffen.
Ik had jaren, hoe jong ik ook was, een vluchtkoffertje onder mijn bed staan. Met de hoogstnoodzakelijke spulletjes, voor het geval dat....
Als ik hoorde op het weersbericht, die ik angstvallig in de gaten hield, dat het zou kunnen gaan onweren, dan hield ik mijn kleren aan als ik ging slapen, al vielen de mussen van het dak en zweette ik peentjes. Ook mijn ramen bleven potdicht.
Toen ik ouder werd haalde ik sneaky ook altijd alle stekkers overal uit. Mijn ouders werden er elke morgen weer boos om, omdat het volgens hen totale nonsens was.
En toen ben ik gaan lezen over onweer. Ik dacht dat ik bang was voor het onbekende, en als ik er dan maar zo veel mogelijk over te weten kon komen, zou mijn angst wellicht verdwijnen, omdat ik erachter zou komen dat mijn paniekzaaierij op gebakken lucht was gebaseerd.
Helaas was het tegendeel waar.
Hoe meer ik erover las, hoe panischer ik uiteindelijk werd.
Ik leerde alles over bolbliksem, gevorkte bliksem, parelsnoerbliksem, bandbliksem, warmte onweer, front onweer en zo meer.
Vooral de zgn bolbliksem boezemde mij grootse angsten in. Nachtmerries had ik ervan. En nog steeds eigenlijk gebied mij de eerlijkheid om te zeggen.
Nu ben ik getrouwd met een milieukundige, die met het intrekken in mijn huisje, een kuub aan weerskundige boeken mee nam. Ik vertelde hem van mijn angst en toen heeft hij geprobeerd mij de schoonheid van bliksem en ander natuurgeweld in te laten zien. We zaten samen op midden in de nacht ( wáárom onweert het nagenoeg altijd midden in de nacht, als alles toch al onheilspellend oogt??) om naar de bliksem te kijken. Om foto's te maken, en om mijn angsten onder ogen te komen.
Ik bleef alle stekkers eruit halen, de ramen dicht doen, en slapen met kleren aan, maar mijn angsten leken ietsjes af te nemen. Totdat ik, een aantal jaren geleden ondertussen, getuige was van een bliksem-inslag op het kinderdagverblijf van mijn kinderen.
'S morgens voor ik naar mijn werk ging, ik was al laat, fietste ik als een idioot door de opkomende regen, hopende dat ik tenminste enigzins droog op de creche aan zou komen, zodat ik daar even kon wachten tot de bui overgedreven was. Helaas zou het anders lopen.
Vlak voor het gaat onweren veranderd de atmosfeer. Het wordt ineens heel windstil, eng windstil, het licht buiten wordt groen-gelig, en je vóelt gewoon dat er wat aan zit te komen. Dan plots begint het te waaien, en voor je het weet rommelt het en klettert de regen loodrecht naar benenden alsof de niagra-falls uit de hemel komen vallen. En bahm, daar heb je het al, flitsen volgen de donders in rap tempo op, je probeert nog te tellen, omdat je dan uit kunt rekenen hoe ver weg de donder bij je vandaan is, maar het is onbegonnen werk, de flits en de donder lijken tegelijk te komen.
Ik was net op tijd het kindercentrum binnen of de hemel leek in tweeen te splijten. De kinderen renden als dolle honden door mekaar heen, zoals men wel eens gekscherend tegen mekaar zegt, alsof die kleintjes voelden wat er aan zat te komen. En ineens was daar een oorverdovende klap, iedereen dook in een reflex op de grond, de lampen vielen uit, de radio deed het niet meer, alles was donker. Alles was stil. Zelfs de eerst zo drukke kinderen leken bevroren op hun plek stokstijf stil te staan. Binnen een paar seconde begonnen enkele kleintjes te snikken, anderen te lachen, sommigen vonden het vet cool, en weer andere kindjes gingen onverstoorbaar door met dat waar ze mee bezig waren. En ik begon te huilen, eerst stil, maar toen steeds harder en harder. Ik beefde als een rietje, en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het bleek dat de bliksem in het pand boven was ingeslagen, de stoppenkast was eruit gevlogen en de ramen boven gebarsten en gedeeltelijk eruit geklapt. Het was verschrikkelijk. Uiteindelijk bleek het allemaal mee te vallen, in die zin dat het veel erger had kunnen zijn. Ik geloof iets met een zendmast, of weet ik veel wat, maar in ieder geval was de stoppenkast vrij snel weer gefikst, en sprongen de lampen weer aan. Ik schaamde me de ogen uit het hoofd dat ik zo als een kleuter zat te shaken, terwijl die kleintjes het alweer vergeten waren.
Ik herinner me ook een voorval op vakantie in de bergen van Oostenrijk. We stonden in een dal tussen 2 hoge bergen in, op een camping, daar waar het nogal eens onweerde, en áls het er onweerde dan góed ook, het bleef er uren hangen, omdat het niet over de bergtoppen leek heen te komen en bovendien was het gedonder oorverdovend door de echo's en weerkaatsing van de bergen eromheen. Ik sliep in mijn eentje in een tentje naast de vouwwagen waarin mijn vader, moeder en 2 broertjes lagen te slapen. Op een nacht dreef ik letterlijk op mijn luchtbedje mijn tentje uit, het onweer hing recht boven mijn hoofd, en ik ben als een waanzinnige het sanitairgebouw in gerent in mijn onderbroekje en heb daar de hele nacht op de wc doorgebracht, biddend dat dit een nachtmerrie zou blijken en ik dadelijk wakker zou worden in mijn tentje; niks aan de hand....
Mijn ouders zijn me op een gegeven moment op komen halen, ze waren totaal overstuur omdat ze dachten mij kwijt te zijn geweest. Mijn tentje bleek bij terugkeer 's morgens, totaal op zijn gat te liggen, en volgelopen te zijn met water. Nooit meer zou ik alleen in een tentje slapen. Nooit meer!
Soms denk ik weleens dat ik in een vorig leven door een bliksemflits ben geraakt en zo om het leven ben gekomen. Want vanwaar die panische angst vanaf mijn vroege kindzijn?? Ik snap het gewoon niet. Natuurlijk is onweer spannend, vooral het mysterieuze, het ongrijpbare, maar waar houdt gewone gezonde bangheid op en begint er een fobische angst zich te ontwikkelen?
Ondertussen ben ik een vrouw van bijna 33, en moeder van 3 kinderen. Ik moet natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Net zoals ik niet meer begin te gillen bij een dikke harige ongenode gast, probeer ik onweer ook op een rustige manier te benaderen. Al bonst mijn hart mijn ribbenkast uit. Die gemixte signalen pikken mijn kinderen uiteraard feilloos op. Dat kan haast niet anders. Deels zouden angsten wellicht ook wel overerfelijk zijn? Hoe dan ook, vannacht was het weer zover. Ruim voor vieren zat ik rechtop in mijn bed. Nog vóór de eerste knal, alsof ik thelepatisch aanvoel wanneer het gaat onweren ofzo. Ik kleed me aan, terwijl ik normaliter altijd naakt slaap, ik sluit de ramen, en strek de stekkers eruit. Net als ik terug in bed lig, barst het los. Ik ga zo diep als ik kan onder de dekens liggen en stop mijn hoofd onder mijn kussen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Ineens gaat de lamp op de gang aan, en komt mijn oudste dochter aanlopen. Bang voor het onweer. Net als ik. Ze kruipt even bij ons in bed, daarna loopt mijn man met haar mee, laat de lamp op de gang aan voor de zekerheid en sluit de ramen op de kinderkamers. Vrijwel direct daarna komt mijn middelste dochter luid snikkend bij ons in bed liggen, trillend over haar hele lijfje. Ze mag er even blijven, tot het onweer wat overgedreven is. Maar wat duurt dat toch lang? Mijn middelste dochter vraagt of ons huis nu niet kan ontploffen, hoe het kan dat onweer zoveel lawaai maakt, hoe het eigenlijk komt dat het onweert bij ons als het de dag ervoor heel lekker warm weer was geweest, of er mensen dood kunnen gaan als ze geraakt worden door een flits, en hoe er electriciteit in de lucht kan zitten? Deze vragen en nog veel meer heb ik vannacht moeten beantwoorden, alle vragen waarmee ik als meisje van haar leeftijd ( ze is 6) ook heb gezeten, maar die mijn ouders mij nooit hebben willen uitleggen, ja overdag wel hoor, maar midden in de nacht moest ik gewoon stil zijn en slapen. Niks niet bij hun in bed. Niks geen geruststellende woorden. Tenminste niet dat ik mij kan herinneren.
Mijn zoontje van 3 heeft op de een of andere bizarre manier gewoon overal doorheen geslapen, maar wist aan de ontbijttafel net wel te vertellen dat het heel hard had geonweert en geregend vannacht, en dat hij van de 'boemeleboem schrikte', zoals hij dat zei, maar dat hij daarna toch maar weer verder ging slapen omdat hij zo moe was.
Net zo onverstoorbaar als mijn man dus. Die midden in de nacht ook nergens van wakker wordt. Oh hij constateerd wel dat het onweert hoor op een gegeven moment, maar draait zich evenzogemakkelijk weer om en slaapt verder.
Wie is er ook zo bang voor onweer, en hoe ga jij daar mee om?
En wie heeft er wel eens een inslag meegemaakt zelf?
Ik heb een kennis die 3 keer door de bliksem is geraakt. 1 keer toen ze aan het douchen was; water geleidt stroom, 1 keer toen zij aan het bellen was, dus via de telefoon, en 1 keer gewoon via het dak ofzo, tv ontploft, pc naar de knoppe. 3 keer in redelijk korte tijd, en 3 keer in hetzelfde huis bij dezelfde persoon. Sindsdien geloof ik al helemaal niet meer dat inslagen zeldzaam zijn of dat bliksem altijd het hoogste punt opzoekt. Ik zou het liefste een bliksem afleider op het dak willen plaatsen, of alle bomen uit de tuin en nabije omgeving willen omkappen. Want ik zie het al helemaal gebeuren dat die meters en meters hoge spar in onze tuin eens geraakt wordt en dwars door onze slaapkamerramen heen komt en ons allemaal vermorzeld......
dinsdag 26 mei 2009 om 14:02
quote:Ratteke schreef op 26 mei 2009 @ 12:24:
[...]
Beetje lullig voor mensen die een waterbed hebben... En dat van die open haard kende ik nog niet, dat je daar niet bij in de buurt mag komen. Raar.
Ik heb genoten vannacht, met vriendlief nog ff voor het raam gekeken...Jemig, wij hadden een waterbed en hebben een openhaard. Hier nooit (afkloppen) iets gebeurd.
[...]
Beetje lullig voor mensen die een waterbed hebben... En dat van die open haard kende ik nog niet, dat je daar niet bij in de buurt mag komen. Raar.
Ik heb genoten vannacht, met vriendlief nog ff voor het raam gekeken...Jemig, wij hadden een waterbed en hebben een openhaard. Hier nooit (afkloppen) iets gebeurd.
dinsdag 26 mei 2009 om 14:12
Ik ben ook geen fan van onweer (maar niet echt doodsbang zoals jij Zoyla). Ik herinner me vooral nog onze kampeervakanties in de bergen in Frankrijk en Duitsland. Echt heel eng vond ik dat als kind.
Ik heb ook een blikseminslag meegemaakt van dichtbij. Het was op een zondagmiddag, zo'n 12 jaar geleden. Ik was toen 15 jaar. Ik zat thuis in de woonkamer en er hing inderdaad die sfeer die jij beschreef. We hoorden het onweer niet van de verte aankomen, maar het was er echt opeens. Een ENORM harde knal. Mijn ouders wonen op een 'hoog' punt in Nederland, midden in het bos en ons huis heeft een bliksemafleider. Maar goed, die harde knal dus. Ik dacht eerst dat het in ons geitenhok was ingeslagen, maar dat was niet zo. 2 Minuten later komt er iemand heel hard naar ons huis gerend (zoals ik al zei midden in het bos, vlak aan populaire wandelroute) en die schreeuwde dat de bliskem had ingelsagen in een boom en ook in de 2 mensen die er onder stonden te schuilen (natuurlijk niet slim om onder een boom te staan schuilen, maar waarschijnlijk stonden zij daar om te schuilen voor de regen, het onweer was echt heel onverwachts). De man is terplekke overleden (mijn vader heeft 'm nog gereanimeerd maar mocht niet baten) en zijn vriendin heeft een aantal jaren als kasplant (zo zeg je dat toch in het NEderlands) geleefd en is uiteindelijk ook overleden. Ik zal dit echt nooit meer vergeten. Fietste ook elke dag langs die boom heen, en zag altijd nog de inslag.
De bliksem is in dat huis echt heel vaak ingeslagen, ondanks bliksemafleider. Wij moesten (en mijn ouders zullen het nog doen) altijd gelijk alle stekkers uit de stopcontacten halen. Maar ondanks dat zijn er best wel wat electrische apparaten kapot gegaan, vooral modems volgens mij.
Ik heb ook een blikseminslag meegemaakt van dichtbij. Het was op een zondagmiddag, zo'n 12 jaar geleden. Ik was toen 15 jaar. Ik zat thuis in de woonkamer en er hing inderdaad die sfeer die jij beschreef. We hoorden het onweer niet van de verte aankomen, maar het was er echt opeens. Een ENORM harde knal. Mijn ouders wonen op een 'hoog' punt in Nederland, midden in het bos en ons huis heeft een bliksemafleider. Maar goed, die harde knal dus. Ik dacht eerst dat het in ons geitenhok was ingeslagen, maar dat was niet zo. 2 Minuten later komt er iemand heel hard naar ons huis gerend (zoals ik al zei midden in het bos, vlak aan populaire wandelroute) en die schreeuwde dat de bliskem had ingelsagen in een boom en ook in de 2 mensen die er onder stonden te schuilen (natuurlijk niet slim om onder een boom te staan schuilen, maar waarschijnlijk stonden zij daar om te schuilen voor de regen, het onweer was echt heel onverwachts). De man is terplekke overleden (mijn vader heeft 'm nog gereanimeerd maar mocht niet baten) en zijn vriendin heeft een aantal jaren als kasplant (zo zeg je dat toch in het NEderlands) geleefd en is uiteindelijk ook overleden. Ik zal dit echt nooit meer vergeten. Fietste ook elke dag langs die boom heen, en zag altijd nog de inslag.
De bliksem is in dat huis echt heel vaak ingeslagen, ondanks bliksemafleider. Wij moesten (en mijn ouders zullen het nog doen) altijd gelijk alle stekkers uit de stopcontacten halen. Maar ondanks dat zijn er best wel wat electrische apparaten kapot gegaan, vooral modems volgens mij.
dinsdag 26 mei 2009 om 14:14
quote:Zoyla schreef op 26 mei 2009 @ 10:29:
Nee nee niemand heeft gezien dat ik moest huilen. Ik heb het heel onzichtbaar gedaan geloof ik. Áls iemand het al gezien heeft, dan denk ik dat ze het meer zouden hebben gezien als een schrikreactie van me. Het was niet zo dat ik daar heb lopen brullen als een baby ofzo
Het was een soort lichamelijke ontlading meer. Deed ik natuurlijk niet met opzet.
En ik heb er natuurlijk wel voor gezorgd dat niemand het echt zag.
Ik denk trouwens in de praktijk dat ouders niet zo snel pislink op mekaar worden op een creche hoor. De sfeer is daar heel los zeker ten tijden van een 'ramp' dat creeert toch een band, of soort saamhorigheids gevoel.En wat dan nog? Als je in paniek raakt, kun je er weinig aan doen! Niemand hoeft sterker te zijn dat hij/zij is. Dus wat HPL zegt, slaat nergens op, vind ik.
Nee nee niemand heeft gezien dat ik moest huilen. Ik heb het heel onzichtbaar gedaan geloof ik. Áls iemand het al gezien heeft, dan denk ik dat ze het meer zouden hebben gezien als een schrikreactie van me. Het was niet zo dat ik daar heb lopen brullen als een baby ofzo
Het was een soort lichamelijke ontlading meer. Deed ik natuurlijk niet met opzet.
En ik heb er natuurlijk wel voor gezorgd dat niemand het echt zag.
Ik denk trouwens in de praktijk dat ouders niet zo snel pislink op mekaar worden op een creche hoor. De sfeer is daar heel los zeker ten tijden van een 'ramp' dat creeert toch een band, of soort saamhorigheids gevoel.En wat dan nog? Als je in paniek raakt, kun je er weinig aan doen! Niemand hoeft sterker te zijn dat hij/zij is. Dus wat HPL zegt, slaat nergens op, vind ik.
dinsdag 26 mei 2009 om 14:37
Zoyla, als je er zo bang voor bent als jij dat bent, vind ik het zeker geen gek idee om te kijken of je er hulp voor kunt krijgen. Mensen krijgen ook hulp als ze een spinnenfobie hebben of niet in liften durven dus waarom niet als je een fobie voor onweer hebt. Zoals je het beschrijft, is het niet gewoon een beetje bang, maar een heel stuk erger.
Ik ben op zich niet bang, maar word er wel onrustig van. Als het heel dichtbij is, wil ik nog weleens stekkers er uit trekken, maar dat doe ik op zich misschien 1 x per jaar of zo. Dat bliksem alleen in het hoogste punt inslaat, geloof ik ook niet meer sinds een aantal weken bij kennissen de bliksem is ingeslagen, gewoon in een rijtjeshuis. Ze hadden geluk dat ze al in bed lagen, als ze nog in de woonkamer waren geweest, weet ik niet of ze het hadden overleefd. Die was een ravage namelijk
Ik ben op zich niet bang, maar word er wel onrustig van. Als het heel dichtbij is, wil ik nog weleens stekkers er uit trekken, maar dat doe ik op zich misschien 1 x per jaar of zo. Dat bliksem alleen in het hoogste punt inslaat, geloof ik ook niet meer sinds een aantal weken bij kennissen de bliksem is ingeslagen, gewoon in een rijtjeshuis. Ze hadden geluk dat ze al in bed lagen, als ze nog in de woonkamer waren geweest, weet ik niet of ze het hadden overleefd. Die was een ravage namelijk
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
dinsdag 26 mei 2009 om 17:59
Mijn vriend en ik sliepen vannacht sowieso al onrustig, maar rond een uur of half 5 liepen we allebei in huis rond. Mijn vriend wilde om de één of andere vage reden in de logeerkamer gaan slapen omdat hij zich daar veiliger voelde, en ik kon door de harde donder ook niet slapen.
Daarna zijn we wel weer gewoon naar bed gegaan, maar het was echt hardcore onweer vannacht!
Mooi geschreven, Zoyla (zoals al jouw stukjes).
Daarna zijn we wel weer gewoon naar bed gegaan, maar het was echt hardcore onweer vannacht!
Mooi geschreven, Zoyla (zoals al jouw stukjes).
dinsdag 26 mei 2009 om 19:51
Lekker makkelijk Brummetje. Zo steek je dus andermans kids aan met je irreële angst.
Van volwassen vrouwen mag je toch verwachten dat ze hun eigen angst opzij zetten?
Ik heb toen ik jong (12e tot m'n 16e) was veel opgepast op kids. En als er dan onweer was dan was ik echt bang maar dat verborg ik zo goed mogelijk voor die kleintjes. Dus van volwassen mag dat dus helemaal verwachten.
Je kunt je ook in angst onderdompelen en er in zwelgen, tuurlijk. Da's de makkelijkste weg, snap ik best.
Van volwassen vrouwen mag je toch verwachten dat ze hun eigen angst opzij zetten?
Ik heb toen ik jong (12e tot m'n 16e) was veel opgepast op kids. En als er dan onweer was dan was ik echt bang maar dat verborg ik zo goed mogelijk voor die kleintjes. Dus van volwassen mag dat dus helemaal verwachten.
Je kunt je ook in angst onderdompelen en er in zwelgen, tuurlijk. Da's de makkelijkste weg, snap ik best.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
dinsdag 26 mei 2009 om 21:15
Niet bang, integendeel, ik vind het prachtig, dat natuurgeweld. Buiten gaan staan durf ik dan ook weer niet in het midden van een bui maar dat zou heel goed kunnen omdat anderen me dat hebben afgeraden.
Nou ja, in een tentje vind ik het wel wat aan de spannende kant. En toen ik gisteren de stekkers van de computer eruit trok was ik bang dat er net een inslag zou komen terwijl ik daarmee bezig was.
Mijn kinderen hebben er wel behoorlijk ontzag voor en mogen dat ook.
Heb je toen in dat kdv niet het resultaat van de inslag kunnen zien? Dat had je dan wat meer info gegeven over wat er feitelijk gebeurt tijdens een inslag. Misschien kun je je angst te lijf door jezelf goed te informeren, middels beeldmateriaal, over de ravage die zo'n inslag achterlaat. En dan met name of je bijvoorbeeld alleen gesmolten computers ziet of ook vuursporen over de vloer of zo. -deze tip alleen volgen als het wel meevalt met zulke ravages-
Nou ja, in een tentje vind ik het wel wat aan de spannende kant. En toen ik gisteren de stekkers van de computer eruit trok was ik bang dat er net een inslag zou komen terwijl ik daarmee bezig was.
Mijn kinderen hebben er wel behoorlijk ontzag voor en mogen dat ook.
Heb je toen in dat kdv niet het resultaat van de inslag kunnen zien? Dat had je dan wat meer info gegeven over wat er feitelijk gebeurt tijdens een inslag. Misschien kun je je angst te lijf door jezelf goed te informeren, middels beeldmateriaal, over de ravage die zo'n inslag achterlaat. En dan met name of je bijvoorbeeld alleen gesmolten computers ziet of ook vuursporen over de vloer of zo. -deze tip alleen volgen als het wel meevalt met zulke ravages-
woensdag 27 mei 2009 om 01:26
Zoyla zal wel naar lucht happen vanwege deze bijdrage, maar voor de mens die graag zelf bliksem opwekt is er de Tesla-spoel!
Zelf te bouwen, voor de mens die bliksem wil als het er niet is.
Extra leuk in het donker.
http://nl.truveo.com/Tesla-PW/id/309945641
Nemo in Amsterdam heeft er ook een, buiten:
http://www.youtube.com/watch?gl=NL&hl=nl&v=2TAzpLy0d20
Nou zag ik een plaatje op wikipedia bij het topic "tesla coil" van een vent die zelf de vonken opving met zijn hand, maar ik voel er niet voor. Voor Zoyla om te ontdekken (die gaat het vast lezen).
Zelf te bouwen, voor de mens die bliksem wil als het er niet is.
Extra leuk in het donker.
http://nl.truveo.com/Tesla-PW/id/309945641
Nemo in Amsterdam heeft er ook een, buiten:
http://www.youtube.com/watch?gl=NL&hl=nl&v=2TAzpLy0d20
Nou zag ik een plaatje op wikipedia bij het topic "tesla coil" van een vent die zelf de vonken opving met zijn hand, maar ik voel er niet voor. Voor Zoyla om te ontdekken (die gaat het vast lezen).
woensdag 27 mei 2009 om 02:11
quote:Brummetje schreef op 26 mei 2009 @ 14:14:
[...]
En wat dan nog? Als je in paniek raakt, kun je er weinig aan doen! Niemand hoeft sterker te zijn dat hij/zij is. Dus wat HPL zegt, slaat nergens op, vind ik.Nou eens met HPL. Jij mag nooit op mijn kinderen passen. Die zijn slimmer dan jij trouwens.
[...]
En wat dan nog? Als je in paniek raakt, kun je er weinig aan doen! Niemand hoeft sterker te zijn dat hij/zij is. Dus wat HPL zegt, slaat nergens op, vind ik.Nou eens met HPL. Jij mag nooit op mijn kinderen passen. Die zijn slimmer dan jij trouwens.
woensdag 27 mei 2009 om 06:15
Zolang ik binnen ben, ben ik er niet echt bang van. Natuurlijk kan ie inslaan, maar die kans is uiteindelijk vrij klein. Ik word wel altijd wakker van dat geweld en ga dan maar wat tv kijken tot 't over is.
Buiten vind ik onweer eng. Vooral hier op de open vlakten van de hei kan 't spoken. Dan probeer ik heeeeeel snel weer tussen de bomen te komen. Ik voel me toch 'n stuk veiliger tussen duizenden hogere doelen dan ik, dan wanneer ik het enige hoge punt ben op zo'n vlakte.
Buiten vind ik onweer eng. Vooral hier op de open vlakten van de hei kan 't spoken. Dan probeer ik heeeeeel snel weer tussen de bomen te komen. Ik voel me toch 'n stuk veiliger tussen duizenden hogere doelen dan ik, dan wanneer ik het enige hoge punt ben op zo'n vlakte.