Psyche
alle pijlers
Pittig gesprek met behandelaar
dinsdag 6 augustus 2013 om 11:59
Pff, ik moet even stoom afblazen. Heb net een nogal pittig gesprek gehad met mijn behandelaar. Ik ben behoorlijk depressief en daarvoor in een deeltijdbehandeling.
Daarnaast ook individuele gesprekken bij dezelfde organisatie.
Ik merk wel iets verbetering in mijn gedrag maar het is niet genoeg. Er moet nog steeds een knop om en ik ben zelf verantwoordelijk voor de keuzes die ik maak (bijv. m.b.t. mijn dagstructuur op orde krijgen, het vermijden van dingen..). Daar kwam het gesprek op neer. En ik zou begeleiding aan huis krijgen maar dat vond hij nu ook ineens niet zinvol meer zolang de 'knop' nog niet om is.. Het voelde voor mij alsof ik niet goed mijn best doe, alsof ik überhaupt niets goed doe..
Dat werd niet gezegd, maar zo kwam het binnen. Ik heb al vanaf mijn puberteit last van depressies en ik ben nu 30.
Als ik mijn best niet zou doen dan was ik er allang niet meer geweest!
Dus ik was ook boos op mijn behandelaar. Nu niet meer, nu ben ik vooral verdrietig.
Daarbij ben ik ook bezig met mijn antidepressiva af te bouwen (krijg daarna een zwaardere), dus ben al enigszins labiel hierdoor.
Soms voelt alles zo hopeloos!
Daarnaast ook individuele gesprekken bij dezelfde organisatie.
Ik merk wel iets verbetering in mijn gedrag maar het is niet genoeg. Er moet nog steeds een knop om en ik ben zelf verantwoordelijk voor de keuzes die ik maak (bijv. m.b.t. mijn dagstructuur op orde krijgen, het vermijden van dingen..). Daar kwam het gesprek op neer. En ik zou begeleiding aan huis krijgen maar dat vond hij nu ook ineens niet zinvol meer zolang de 'knop' nog niet om is.. Het voelde voor mij alsof ik niet goed mijn best doe, alsof ik überhaupt niets goed doe..
Dat werd niet gezegd, maar zo kwam het binnen. Ik heb al vanaf mijn puberteit last van depressies en ik ben nu 30.
Als ik mijn best niet zou doen dan was ik er allang niet meer geweest!
Dus ik was ook boos op mijn behandelaar. Nu niet meer, nu ben ik vooral verdrietig.
Daarbij ben ik ook bezig met mijn antidepressiva af te bouwen (krijg daarna een zwaardere), dus ben al enigszins labiel hierdoor.
Soms voelt alles zo hopeloos!
dinsdag 6 augustus 2013 om 12:05
Het voelde voor mij alsof ik niet goed mijn best doe, alsof ik überhaupt niets goed doe..
Dat werd niet gezegd, maar zo kwam het binnen
Het werd niet zo gezegd, dan moet je het dus ook niet zo opvatten. Je behandelaar vindt dat je er nog niet bent, dat vind je zelf ook. Jij vindt dat je dingen doet om je herstel te bevorderen en je hebt geen redenen om aan te nemen dat je behandelaar dat niet vindt (anders zou dat je wel gezegd zijn). Hij geeft alleen aan dat je nog een lange weg te gaan hebt, dat begeleiding aan huis op dit moment nog niet zal helpen, maar dat wil niet zeggen dat het nooit zo zal zijn.
Het is een rottige boodschap, zeker als je zo hard aan je herstel werkt en er al zo lang aan bezig bent. Maar probeer het niet persoonlijk op te vatten, je behandelaar is er om je te helpen. Van een depressie afkomen duurt heel lang en gaat met vallen en opstaan. Af en toe mag je best balen natuurlijk maar blijf er niet te lang in hangen. Waarschijnlijk ben je al ver gekomen, je weet wat je moet doen, dat is al heel wat. Koester je successen ook als het niet zo snel gaat als je zou willen.
Dat werd niet gezegd, maar zo kwam het binnen
Het werd niet zo gezegd, dan moet je het dus ook niet zo opvatten. Je behandelaar vindt dat je er nog niet bent, dat vind je zelf ook. Jij vindt dat je dingen doet om je herstel te bevorderen en je hebt geen redenen om aan te nemen dat je behandelaar dat niet vindt (anders zou dat je wel gezegd zijn). Hij geeft alleen aan dat je nog een lange weg te gaan hebt, dat begeleiding aan huis op dit moment nog niet zal helpen, maar dat wil niet zeggen dat het nooit zo zal zijn.
Het is een rottige boodschap, zeker als je zo hard aan je herstel werkt en er al zo lang aan bezig bent. Maar probeer het niet persoonlijk op te vatten, je behandelaar is er om je te helpen. Van een depressie afkomen duurt heel lang en gaat met vallen en opstaan. Af en toe mag je best balen natuurlijk maar blijf er niet te lang in hangen. Waarschijnlijk ben je al ver gekomen, je weet wat je moet doen, dat is al heel wat. Koester je successen ook als het niet zo snel gaat als je zou willen.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
dinsdag 6 augustus 2013 om 12:19
dinsdag 6 augustus 2013 om 12:24
Er is vooruitgang zeg je, dus in ieder geval geen achteruitgang of stagnatie. Hierna kan het veel harder gaan als je dat zelf wil. Je weet ook waar je (toegnomen) depri gevoelens door komen... sta het toe dat je je soms rot voelt. Is eigenlijk normaal hoor! Niet denken dat de rest van de wereld fluitend door het leven gaat. Lees hier alleen al bij de recente topics dat de één gebeten word door haar eigen kind, de ander word bestraald, weer iemand is aan haar bed gekluisterd.... relativeer, relativeer.... kijk vooral naar wat je wel hebt.
Lorem Ipsum
dinsdag 6 augustus 2013 om 12:39
quote:thula schreef op dinsdag 06 augustus 2013 12:19 het is zonde om begeleiding aan huis voor je te regelen (en te betalen) als ze nu al weten dat het (nog) niet gaat lukken. Tuurlijk is het niet leuk om te horen!! maar je komt er heus wel hoor.
succes met afbouwen van je medicatie. Dat zal niet makkelijk voor je zijn.
Dat klopt dat dat zonde zou zijn. Ik had er alleen al een tijdje op gerekend omdat er een paar weken geleden is gezegd dat ik het wel zou krijgen. Sterker nog: hij is er zelf mee gekomen. Ik heb er toen goed over nagedacht en het erover gehad met vriendinnen en mijn ouders omdat ik het zo genant vond (psychiatrische intensieve thuiszorg) en uiteindelijk dat gevoel opzij gezet en aangegeven dat ik het wilde.
En dan nu ineens dit.. Ik moet even omschakelen.
Maar goed, als 'de knop' om is, heb ik die PIT waarschijnlijk niet eens meer nodig.
succes met afbouwen van je medicatie. Dat zal niet makkelijk voor je zijn.
Dat klopt dat dat zonde zou zijn. Ik had er alleen al een tijdje op gerekend omdat er een paar weken geleden is gezegd dat ik het wel zou krijgen. Sterker nog: hij is er zelf mee gekomen. Ik heb er toen goed over nagedacht en het erover gehad met vriendinnen en mijn ouders omdat ik het zo genant vond (psychiatrische intensieve thuiszorg) en uiteindelijk dat gevoel opzij gezet en aangegeven dat ik het wilde.
En dan nu ineens dit.. Ik moet even omschakelen.
Maar goed, als 'de knop' om is, heb ik die PIT waarschijnlijk niet eens meer nodig.
dinsdag 6 augustus 2013 om 12:41
quote:turquasi schreef op dinsdag 06 augustus 2013 12:24 Er is vooruitgang zeg je, dus in ieder geval geen achteruitgang of stagnatie. Hierna kan het veel harder gaan als je dat zelf wil. Je weet ook waar je (toegnomen) depri gevoelens door komen... sta het toe dat je je soms rot voelt. Is eigenlijk normaal hoor! Niet denken dat de rest van de wereld fluitend door het leven gaat. Lees hier alleen al bij de recente topics dat de één gebeten word door haar eigen kind, de ander word bestraald, weer iemand is aan haar bed gekluisterd.... relativeer, relativeer.... kijk vooral naar wat je wel hebt.Relativeren is een goede ja. Dat probeer ik ook te doen. Ik besef ook zeker dat ik niet de enige ben met problemen. Dat zie ik in mijn deeltijd (groeps-) behandeling, op het journaal, forum, ik werk in de zorg.. Dus ja. Het kan altijd erger dan wat ik heb. Alleen op sommige momenten lukt het even niet om zo te denken 
dinsdag 6 augustus 2013 om 12:51
quote:noa schreef op dinsdag 06 augustus 2013 12:44 Je zou wel een dagstructuur kunnen maken en je daar dan vooral aan houden. Dus op tijd opstaan, wandelingetje maken, op tijd eten etc.
Ja, dat is ook heel belangrijk en tegelijk het moeilijkste wat er is, als je depressief bent. Ik ben hier al een tijd mee bezig en heb hier ook ergotherapie voor.
Een goede dagstructuur krijgen (en houden!!) is juist een van de punten waar het bij mij momenteel op vastloopt.
Ja, dat is ook heel belangrijk en tegelijk het moeilijkste wat er is, als je depressief bent. Ik ben hier al een tijd mee bezig en heb hier ook ergotherapie voor.
Een goede dagstructuur krijgen (en houden!!) is juist een van de punten waar het bij mij momenteel op vastloopt.
dinsdag 6 augustus 2013 om 13:24
dinsdag 6 augustus 2013 om 13:27
dinsdag 6 augustus 2013 om 13:27
TO, het moment van de langspeelplaat is aangebroken: jje moet jezelf gaan herprogrammeren op een positieve manier: dus blijven hangen in positieve gedachten ipv in negatieve. Bedenk dus een mantra voor dit gevoel van frustratie. Je behandelaar denkt dusvdat de knop om KAN, dat je dus nog veel beter kunt worden dan je nu bent!
dinsdag 6 augustus 2013 om 13:35
quote:turquasi schreef op dinsdag 06 augustus 2013 13:13 Haa, neem een hond. Dan moet je elke dag een paar keer de deur uit en als zo'n beest blij naar je kwispelt dan kun je toch niet sjacho blijven?
Wat een achterlijke opmerking! Depressies hebben niks met 'sjacho' zijn te maken. Daarnaast hebben mijn ouders een hond en die heeft me in de 9 jaar dat hij er is nog niet van mijn depressie af kunnen helpen.
Als je niks nuttigs te zeggen hebt hou dan je mond aub.
Wat een achterlijke opmerking! Depressies hebben niks met 'sjacho' zijn te maken. Daarnaast hebben mijn ouders een hond en die heeft me in de 9 jaar dat hij er is nog niet van mijn depressie af kunnen helpen.
Als je niks nuttigs te zeggen hebt hou dan je mond aub.
dinsdag 6 augustus 2013 om 13:42
Jouw behandelaar heeft als doel jou te helpen. Hij zal dus een goede reden hebben gehad om nu op dit moment deze specifieke woorden tegen jou te zeggen. Misschien hoopt hij jou een drempel over te helpen? Of wil hij jou er van bewust maken dat, dat jouw herstel grotendeels in jouw eigen handen ligt?
Natuurlijk is een depressie een ziekte en genezing is niet iets wat je "even" doet. Maar zoals je bij buikgriep op je eten moet letten en na een lichamelijk ongeluk moet revalideren om weer beter te worden, zo zijn er bij een depressie ook een aantal zaken die je zelf moet doen. Randvoorwaarden die je moet scheppen, om daarbinnen te beter en sneller te kunnen genezen. En dat is heel erg zwaar (net zoals revalidatie na een ongeluk), maar niet onmogelijk. Denk bijv aan het aanbrengen van die structuur aanbrengen, waar eerder al over gesproken werd.
Kan het misschien zijn dat jouw behandelaar het gevoel heeft dat jij voor het gedeelte wat binnen jouw vermogen ligt, nog niet genoeg verantwoordelijkheid neemt?
Natuurlijk is een depressie een ziekte en genezing is niet iets wat je "even" doet. Maar zoals je bij buikgriep op je eten moet letten en na een lichamelijk ongeluk moet revalideren om weer beter te worden, zo zijn er bij een depressie ook een aantal zaken die je zelf moet doen. Randvoorwaarden die je moet scheppen, om daarbinnen te beter en sneller te kunnen genezen. En dat is heel erg zwaar (net zoals revalidatie na een ongeluk), maar niet onmogelijk. Denk bijv aan het aanbrengen van die structuur aanbrengen, waar eerder al over gesproken werd.
Kan het misschien zijn dat jouw behandelaar het gevoel heeft dat jij voor het gedeelte wat binnen jouw vermogen ligt, nog niet genoeg verantwoordelijkheid neemt?
dinsdag 6 augustus 2013 om 15:00
Ik weet niet wat PIT in jouw geval gaat betekenen? Practische hulp als opruimen oid? Hang er iig niet teveel aan op en dat daarmee je klachten verdwijnen. Heb zelf tot twee keer toe PIT gehad, maar je moet het uiteindelijk toch zelf doen. Ze hebben geen toverstafje waarmee ze zwaaien en het ineens stukken makkelijker wordt. In mijn geval voelde het meer als vinger aan de pols houden. Daarmee worden issues nog steeds niet weggenomen.
dinsdag 6 augustus 2013 om 19:42
Misschien is een dagindeling maken dan juist een goed idee, hoe lastig dat ook is. Ik maakte de volgende bijvoorbeeld voor dagen dat ik niet hoefde te werken (dan vond ik het moeilijk een structuur aan te brengen).
7.30 wakker worden, wat lezen of radio luisteren
8.00 opstaan, douchen, aankleden
8.30 ontbijten
9.00 afwassen
9.15 boodschappen doen
10.00 thuiskomen, boodschappen opruimen
10.15 even uitrusten, thee drinken
10.30-12.30 wat maar nodig is (opruimen in huis, administratie doen, dat varieerde nogal)
12.30 lunchen
13.00 afwassen
13.30 naar buiten voor een wandeling, of naar de sportschool, of iets anders buitenshuis doen
16.00 terug naar huis, thee drinken, tv kijken of lezen
17.00 koken
17.30 avondeten
18.15 afwassen
18.30-20.00 niets (op bed liggen, rommelen in huis, wat ik maar wil)
20.00 thee zetten
20.15-22.00 tv kijken, lezen, schilderen, waar ik maar zin in heb
22.00 aanstalten maken om naar bed te gaan, in bed nog wat lezen
22.30 gaan slapen
Dit werkte voor mij goed, jij kan misschien minder aan. Ik grijp er in mindere tijden nog wel eens op terug. Wat vooral helpt is niet te veel op een dag te willen doen en rustmomenten inbouwen. je hoeft het natuurlijk niet zo te doen maar wie weet heb je er iets aan.
7.30 wakker worden, wat lezen of radio luisteren
8.00 opstaan, douchen, aankleden
8.30 ontbijten
9.00 afwassen
9.15 boodschappen doen
10.00 thuiskomen, boodschappen opruimen
10.15 even uitrusten, thee drinken
10.30-12.30 wat maar nodig is (opruimen in huis, administratie doen, dat varieerde nogal)
12.30 lunchen
13.00 afwassen
13.30 naar buiten voor een wandeling, of naar de sportschool, of iets anders buitenshuis doen
16.00 terug naar huis, thee drinken, tv kijken of lezen
17.00 koken
17.30 avondeten
18.15 afwassen
18.30-20.00 niets (op bed liggen, rommelen in huis, wat ik maar wil)
20.00 thee zetten
20.15-22.00 tv kijken, lezen, schilderen, waar ik maar zin in heb
22.00 aanstalten maken om naar bed te gaan, in bed nog wat lezen
22.30 gaan slapen
Dit werkte voor mij goed, jij kan misschien minder aan. Ik grijp er in mindere tijden nog wel eens op terug. Wat vooral helpt is niet te veel op een dag te willen doen en rustmomenten inbouwen. je hoeft het natuurlijk niet zo te doen maar wie weet heb je er iets aan.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
dinsdag 6 augustus 2013 om 19:54
quote:mriek83 schreef op 06 augustus 2013 @ 13:35:
[...]
Wat een achterlijke opmerking! Depressies hebben niks met 'sjacho' zijn te maken. Daarnaast hebben mijn ouders een hond en die heeft me in de 9 jaar dat hij er is nog niet van mijn depressie af kunnen helpen.
Als je niks nuttigs te zeggen hebt hou dan je mond aub.Zo achterlijk vind ik die reactie niet. Jouw therapeut doet een beroep op jouw interne motivatie, maar schijnbaar is die nog niet voldoende aanwezig. Buitenlucht, beweging en structuur in je dag werkt als een soort van milde anti-depressiva. De verantwoording voor een hond zou je best over een bepaalde streep kunnen trekken.
[...]
Wat een achterlijke opmerking! Depressies hebben niks met 'sjacho' zijn te maken. Daarnaast hebben mijn ouders een hond en die heeft me in de 9 jaar dat hij er is nog niet van mijn depressie af kunnen helpen.
Als je niks nuttigs te zeggen hebt hou dan je mond aub.Zo achterlijk vind ik die reactie niet. Jouw therapeut doet een beroep op jouw interne motivatie, maar schijnbaar is die nog niet voldoende aanwezig. Buitenlucht, beweging en structuur in je dag werkt als een soort van milde anti-depressiva. De verantwoording voor een hond zou je best over een bepaalde streep kunnen trekken.
dinsdag 6 augustus 2013 om 20:02
quote:mriek83 schreef op 06 augustus 2013 @ 12:51:
[...]
Ja, dat is ook heel belangrijk en tegelijk het moeilijkste wat er is, als je depressief bent. Ik ben hier al een tijd mee bezig en heb hier ook ergotherapie voor.
Een goede dagstructuur krijgen (en houden!!) is juist een van de punten waar het bij mij momenteel op vastloopt.
To ik weet van een familielid dat degene op een dagopvang zat. Omdat idd structuur zo belangerijk is.
Heb jij voldoende aan de begeleiding die je nu hebt. ?
Anders zou ik kijken of je behoefte hebt aan wat meer praktische hulp. Misschien een psychiatrisch verpleegkundige die jouw thuis kan helpen om de dingen praktisch aan te pakken.
Ik wens je veel succes.....
[...]
Ja, dat is ook heel belangrijk en tegelijk het moeilijkste wat er is, als je depressief bent. Ik ben hier al een tijd mee bezig en heb hier ook ergotherapie voor.
Een goede dagstructuur krijgen (en houden!!) is juist een van de punten waar het bij mij momenteel op vastloopt.
To ik weet van een familielid dat degene op een dagopvang zat. Omdat idd structuur zo belangerijk is.
Heb jij voldoende aan de begeleiding die je nu hebt. ?
Anders zou ik kijken of je behoefte hebt aan wat meer praktische hulp. Misschien een psychiatrisch verpleegkundige die jouw thuis kan helpen om de dingen praktisch aan te pakken.
Ik wens je veel succes.....
dinsdag 6 augustus 2013 om 20:05
@Roza ik heb gemerkt in de behandeling van een familielid van mij. Dat sommige psychiaters te veel denken dat depressieve mensen veel motivatie hebben. Mijn ervaring is dat bij ons tenminste niet hielp. Bij zware depressie moet je letterlijk de mensen aan de hand nemen> Uit bed trekken.
Anders bij ons dan ging het familielid de hele dag in bed liggen.
juist de omgeving moet de motivatie zijn. Later als het opknapt dan degene denk ik juist weer wat meer aan.
Anders bij ons dan ging het familielid de hele dag in bed liggen.
juist de omgeving moet de motivatie zijn. Later als het opknapt dan degene denk ik juist weer wat meer aan.