Psyche
alle pijlers
Pittig gesprek met behandelaar
dinsdag 6 augustus 2013 om 11:59
Pff, ik moet even stoom afblazen. Heb net een nogal pittig gesprek gehad met mijn behandelaar. Ik ben behoorlijk depressief en daarvoor in een deeltijdbehandeling.
Daarnaast ook individuele gesprekken bij dezelfde organisatie.
Ik merk wel iets verbetering in mijn gedrag maar het is niet genoeg. Er moet nog steeds een knop om en ik ben zelf verantwoordelijk voor de keuzes die ik maak (bijv. m.b.t. mijn dagstructuur op orde krijgen, het vermijden van dingen..). Daar kwam het gesprek op neer. En ik zou begeleiding aan huis krijgen maar dat vond hij nu ook ineens niet zinvol meer zolang de 'knop' nog niet om is.. Het voelde voor mij alsof ik niet goed mijn best doe, alsof ik überhaupt niets goed doe..
Dat werd niet gezegd, maar zo kwam het binnen. Ik heb al vanaf mijn puberteit last van depressies en ik ben nu 30.
Als ik mijn best niet zou doen dan was ik er allang niet meer geweest!
Dus ik was ook boos op mijn behandelaar. Nu niet meer, nu ben ik vooral verdrietig.
Daarbij ben ik ook bezig met mijn antidepressiva af te bouwen (krijg daarna een zwaardere), dus ben al enigszins labiel hierdoor.
Soms voelt alles zo hopeloos!
Daarnaast ook individuele gesprekken bij dezelfde organisatie.
Ik merk wel iets verbetering in mijn gedrag maar het is niet genoeg. Er moet nog steeds een knop om en ik ben zelf verantwoordelijk voor de keuzes die ik maak (bijv. m.b.t. mijn dagstructuur op orde krijgen, het vermijden van dingen..). Daar kwam het gesprek op neer. En ik zou begeleiding aan huis krijgen maar dat vond hij nu ook ineens niet zinvol meer zolang de 'knop' nog niet om is.. Het voelde voor mij alsof ik niet goed mijn best doe, alsof ik überhaupt niets goed doe..
Dat werd niet gezegd, maar zo kwam het binnen. Ik heb al vanaf mijn puberteit last van depressies en ik ben nu 30.
Als ik mijn best niet zou doen dan was ik er allang niet meer geweest!
Dus ik was ook boos op mijn behandelaar. Nu niet meer, nu ben ik vooral verdrietig.
Daarbij ben ik ook bezig met mijn antidepressiva af te bouwen (krijg daarna een zwaardere), dus ben al enigszins labiel hierdoor.
Soms voelt alles zo hopeloos!
dinsdag 6 augustus 2013 om 20:14
dinsdag 6 augustus 2013 om 20:19
quote:mara2 schreef op 06 augustus 2013 @ 20:05:
@Roza ik heb gemerkt in de behandeling van een familielid van mij. Dat sommige psychiaters te veel denken dat depressieve mensen veel motivatie hebben. Mijn ervaring is dat bij ons tenminste niet hielp. Bij zware depressie moet je letterlijk de mensen aan de hand nemen> Uit bed trekken.
Anders bij ons dan ging het familielid de hele dag in bed liggen.
juist de omgeving moet de motivatie zijn. Later als het opknapt dan degene denk ik juist weer wat meer aan.Iemand letterlijk uit bed trekken is niet mijn ding. Ik ben meer van de uitgestoken hand op de stoel naast het bed.
@Roza ik heb gemerkt in de behandeling van een familielid van mij. Dat sommige psychiaters te veel denken dat depressieve mensen veel motivatie hebben. Mijn ervaring is dat bij ons tenminste niet hielp. Bij zware depressie moet je letterlijk de mensen aan de hand nemen> Uit bed trekken.
Anders bij ons dan ging het familielid de hele dag in bed liggen.
juist de omgeving moet de motivatie zijn. Later als het opknapt dan degene denk ik juist weer wat meer aan.Iemand letterlijk uit bed trekken is niet mijn ding. Ik ben meer van de uitgestoken hand op de stoel naast het bed.
dinsdag 6 augustus 2013 om 22:06
quote:roza34 schreef op 06 augustus 2013 @ 19:54:
[...]
Zo achterlijk vind ik die reactie niet. Jouw therapeut doet een beroep op jouw interne motivatie, maar schijnbaar is die nog niet voldoende aanwezig. Buitenlucht, beweging en structuur in je dag werkt als een soort van milde anti-depressiva. De verantwoording voor een hond zou je best over een bepaalde streep kunnen trekken.
Het achterlijke aan de reactie vond ik ook niet zo zeer het 'hond-idee' als wel het 'sjacho'-gedeelte, dat slaat nergens op. Ik ben bij anderen juist allesbehalve 'sjacho', maar doe me vaak juist vrolijker voor dan ik ben. En depressief zijn is heel anders dan chaggerijnig zijn.
Ik ga er over denken om doelen hier op het forum neer te zetten. Ik merk wel dat ik het vandaag fijn vond om reacties te krijgen n.a.v. mijn gesprek vanmorgen.
Ik heb net voor de groepstherapie van morgen een g-schema geschreven over vanmorgen, dus ga het nog over hebben.
Bedankt allemaal voor het meedenken, dat waardeer ik zeer!!
[...]
Zo achterlijk vind ik die reactie niet. Jouw therapeut doet een beroep op jouw interne motivatie, maar schijnbaar is die nog niet voldoende aanwezig. Buitenlucht, beweging en structuur in je dag werkt als een soort van milde anti-depressiva. De verantwoording voor een hond zou je best over een bepaalde streep kunnen trekken.
Het achterlijke aan de reactie vond ik ook niet zo zeer het 'hond-idee' als wel het 'sjacho'-gedeelte, dat slaat nergens op. Ik ben bij anderen juist allesbehalve 'sjacho', maar doe me vaak juist vrolijker voor dan ik ben. En depressief zijn is heel anders dan chaggerijnig zijn.
Ik ga er over denken om doelen hier op het forum neer te zetten. Ik merk wel dat ik het vandaag fijn vond om reacties te krijgen n.a.v. mijn gesprek vanmorgen.
Ik heb net voor de groepstherapie van morgen een g-schema geschreven over vanmorgen, dus ga het nog over hebben.
Bedankt allemaal voor het meedenken, dat waardeer ik zeer!!
woensdag 7 augustus 2013 om 21:42
quote:mara2 schreef op 06 augustus 2013 @ 21:56:
Roza, het was niet zo pertinent bedoelt.
Ik heb zo mijn eigen ervaringen in deze.
Het is maar net hoe groot de derpessie is.Ook in hoeverre iemand gemotiveerd is om aan zichzelf te werken en niet te gaan "hangen". Niet alle mensen met een ernstige depressie blijven in bed liggen...
Roza, het was niet zo pertinent bedoelt.
Ik heb zo mijn eigen ervaringen in deze.
Het is maar net hoe groot de derpessie is.Ook in hoeverre iemand gemotiveerd is om aan zichzelf te werken en niet te gaan "hangen". Niet alle mensen met een ernstige depressie blijven in bed liggen...
Ik voel me zo moedellooos