Relaties
alle pijlers
Na hoe lang samenwonen?
woensdag 11 juni 2008 om 16:04
Ik ben nu ongeveer een jaartje samen met mijn vriend en wil heel graag samenwonen maar mijn vriend is hier helaas nog niet aan toe. Mede door slechte samenwoon ervaring in het verleden.
Ik wil het heel graag omdat we elkaar nu niet vaak kunnen zien ivm drukte op werk, reisafstand enz. Samenwonen lijkt mij dus de ideale oplossing en het lijkt me heerlijk hem elke dag bij me te hebben.
Na hoe lang gingen jullie samenwonen en van wie kwam dit uit?
Liefs
Ik wil het heel graag omdat we elkaar nu niet vaak kunnen zien ivm drukte op werk, reisafstand enz. Samenwonen lijkt mij dus de ideale oplossing en het lijkt me heerlijk hem elke dag bij me te hebben.
Na hoe lang gingen jullie samenwonen en van wie kwam dit uit?
Liefs
woensdag 11 juni 2008 om 16:29
owja en nu na 10 jaar nog samen!
Wel met vallen en opstaan hoor!
maar dit is ons verhaal.
Als jou vriend er gewoon nog niet aan toe is, dan moet je dat acepteren.
Als jij het nog te vroeg zou vinden, dan zou het ook averechts werken als je vriend jou zou puchen, denk je niet?
Geef hem de tijd en heb het er maar een maand of 2 niet meer over. En bespreek het dan nog eens. Mannen zijn nou eenmaal vaak wat langzamer, maar de gedachte zal bij hem ook wel blijven hangen hoor! Misschien komt hij er tegen die tijd zelf opeens wel mee!
Succes meid! ik weet dat het moeilijk is om er niet telkens over te beginnen, maar het loont vaak wel!
Wel met vallen en opstaan hoor!
maar dit is ons verhaal.
Als jou vriend er gewoon nog niet aan toe is, dan moet je dat acepteren.
Als jij het nog te vroeg zou vinden, dan zou het ook averechts werken als je vriend jou zou puchen, denk je niet?
Geef hem de tijd en heb het er maar een maand of 2 niet meer over. En bespreek het dan nog eens. Mannen zijn nou eenmaal vaak wat langzamer, maar de gedachte zal bij hem ook wel blijven hangen hoor! Misschien komt hij er tegen die tijd zelf opeens wel mee!
Succes meid! ik weet dat het moeilijk is om er niet telkens over te beginnen, maar het loont vaak wel!
woensdag 11 juni 2008 om 16:31
Mijn vriend moest er zeker t eerste jaar ook echt niet aan denken, was er ook niet aan toe. Ik snap wel wat jij nu voelt, maar echt, je vriend bedoelt het niet slecht naar jou toe!
Probeer maar zo te denken, samenwonen met iemand die dat eigenlijk nog niet kan/wil, daar word je ook niet blij van hoor! Mannen hebben daar wat meer tijd voor nodig volgens mij.
succes!
Probeer maar zo te denken, samenwonen met iemand die dat eigenlijk nog niet kan/wil, daar word je ook niet blij van hoor! Mannen hebben daar wat meer tijd voor nodig volgens mij.
succes!
woensdag 11 juni 2008 om 16:33
quote:bloempje666 schreef op 11 juni 2008 @ 16:29:
owja en nu na 10 jaar nog samen!
Wel met vallen en opstaan hoor!
maar dit is ons verhaal.
Als jou vriend er gewoon nog niet aan toe is, dan moet je dat acepteren.
Als jij het nog te vroeg zou vinden, dan zou het ook averechts werken als je vriend jou zou puchen, denk je niet?
Geef hem de tijd en heb het er maar een maand of 2 niet meer over. En bespreek het dan nog eens. Mannen zijn nou eenmaal vaak wat langzamer, maar de gedachte zal bij hem ook wel blijven hangen hoor! Misschien komt hij er tegen die tijd zelf opeens wel mee!
Succes meid! ik weet dat het moeilijk is om er niet telkens over te beginnen, maar het loont vaak wel!Thanx!! Ja is idd moeilijk, blijf er maar over doorgaan en hij wordt er inmiddels behoorlijk moe van. Ga proberen het er niet meer over te hebben want het leidt toch nergens toe behalve verdriet.
owja en nu na 10 jaar nog samen!
Wel met vallen en opstaan hoor!
maar dit is ons verhaal.
Als jou vriend er gewoon nog niet aan toe is, dan moet je dat acepteren.
Als jij het nog te vroeg zou vinden, dan zou het ook averechts werken als je vriend jou zou puchen, denk je niet?
Geef hem de tijd en heb het er maar een maand of 2 niet meer over. En bespreek het dan nog eens. Mannen zijn nou eenmaal vaak wat langzamer, maar de gedachte zal bij hem ook wel blijven hangen hoor! Misschien komt hij er tegen die tijd zelf opeens wel mee!
Succes meid! ik weet dat het moeilijk is om er niet telkens over te beginnen, maar het loont vaak wel!Thanx!! Ja is idd moeilijk, blijf er maar over doorgaan en hij wordt er inmiddels behoorlijk moe van. Ga proberen het er niet meer over te hebben want het leidt toch nergens toe behalve verdriet.
woensdag 11 juni 2008 om 16:33
Na 4,5 jaar dus wat langer i.v.m. hierboven.
Woonden toen we elkaar leerden kennen in de zelfde stad dus altijd veel samen (bij hem of bij mij), daarna ben ik voor mijn werk naar de andere kant van Nederland verhuisd, wisten dat dit tijdelijk was dus zijn voor die tijd niet gaan samenwonen. En omdat daarna vrij snel duidelijk was dat ik naar het buitenland zou gaan voor mijn werk, nog steeds allebei ons eigen huisje gehad.
Daarna ik een jaar op proef in het buitenland, en nu sinds 3 maanden eindelijk vriendlief ook hier!
En ach, zo erg is wat langer wachten ook niet, houd je relatie spannend zullen we maar zeggen!
Woonden toen we elkaar leerden kennen in de zelfde stad dus altijd veel samen (bij hem of bij mij), daarna ben ik voor mijn werk naar de andere kant van Nederland verhuisd, wisten dat dit tijdelijk was dus zijn voor die tijd niet gaan samenwonen. En omdat daarna vrij snel duidelijk was dat ik naar het buitenland zou gaan voor mijn werk, nog steeds allebei ons eigen huisje gehad.
Daarna ik een jaar op proef in het buitenland, en nu sinds 3 maanden eindelijk vriendlief ook hier!
En ach, zo erg is wat langer wachten ook niet, houd je relatie spannend zullen we maar zeggen!
woensdag 11 juni 2008 om 16:36
quote:twijfelmeid schreef op 11 juni 2008 @ 16:31:
Mijn vriend moest er zeker t eerste jaar ook echt niet aan denken, was er ook niet aan toe. Ik snap wel wat jij nu voelt, maar echt, je vriend bedoelt het niet slecht naar jou toe!
Probeer maar zo te denken, samenwonen met iemand die dat eigenlijk nog niet kan/wil, daar word je ook niet blij van hoor! Mannen hebben daar wat meer tijd voor nodig volgens mij.
succes!Dank je, doet me wel goed sommige reacties!
Mijn vriend moest er zeker t eerste jaar ook echt niet aan denken, was er ook niet aan toe. Ik snap wel wat jij nu voelt, maar echt, je vriend bedoelt het niet slecht naar jou toe!
Probeer maar zo te denken, samenwonen met iemand die dat eigenlijk nog niet kan/wil, daar word je ook niet blij van hoor! Mannen hebben daar wat meer tijd voor nodig volgens mij.
succes!Dank je, doet me wel goed sommige reacties!
woensdag 11 juni 2008 om 16:39
owja, en bij een vorig vriendje wou ik ook samen gaan wonen (ik kon het huis in mn eentje niet betalen) en net voordat we de sleutel zouden krijgen heeft hij het uitgemaakt... nog al resoluut!! Maarja, t zat toch niet helemaal goed voor hem denk ik dan...
maarja, goed dat je t ff op een laag pitje zet. ik denk dat je geduld wel beloond zal worden
maarja, goed dat je t ff op een laag pitje zet. ik denk dat je geduld wel beloond zal worden
woensdag 11 juni 2008 om 16:44
Na 2 maanden. Het is goed gegaan, we wonen nog steeds met plezier samen (bijna 2 jaar) maar achteraf besef ik dat dat puur geluk is geweest. We zijn beiden vrij makkelijk in het huishouden, hebben dezelfde dagindeling, ideeen over vrije tijd ed. Voor hetzelfde geld was het na een paar maanden misgegaan en hadden we elkaar de tent uitgemept. En over kleine dingetjes hebben we nu ook wel eens wat irritaties hoor.
Er is natuurlijk geen termijn voor; het gaat erom dat je een goed gevoel bij hebt en dat je ook rationeel denkt dat t een goede kans van slagen heeft natuurlijk, beetje zonde als de relatie over gaat doordat jullie hele andere ideeen hadden over samenwonen.
Als je vriend (nog) niet wil zou ik het zeker nog niet doen en niet pushen, dat is niet de manier. Het is toch veel fijner als het pas gebeurt als hij ook enthousiast is bij het idee?
Er is natuurlijk geen termijn voor; het gaat erom dat je een goed gevoel bij hebt en dat je ook rationeel denkt dat t een goede kans van slagen heeft natuurlijk, beetje zonde als de relatie over gaat doordat jullie hele andere ideeen hadden over samenwonen.
Als je vriend (nog) niet wil zou ik het zeker nog niet doen en niet pushen, dat is niet de manier. Het is toch veel fijner als het pas gebeurt als hij ook enthousiast is bij het idee?
woensdag 11 juni 2008 om 16:44
Mijn vriend en ik zijn drie jaar samen en wonen nog niet samen. In onze omgeving gaan wel steeds meer mensen samenwonen en daardoor krijgen wij (ik in ieder geval) nu regelmatig de vraag of wij nog geen plannen hebben. Maar het antwoord is voorlopig nee. Ik ben een half jaar naar het buitenland geweest en sinds ik terugben wonen we nog zo'n 50 meter uit elkaar (in aangrenzende flats). We zien elkaar daardoor heel veel maar we hebben ook allebei onze eigen plek en dat bevalt ons prima. Het lijkt mij op zich wel gezellig om samen te gaan wonen, maar ik heb ruimte voor mezelf nodig en hij ook. We hebben nu de afspraak dat we als we allebei zijn afgestudeerd (over anderhalf jaar, hij is jonger dan ik) de situatie nog eens gaan heroverwegen, maar we zijn het er ook over eens dat we dan wel willen zoeken tot we iets hebben waar we allebei blij mee zijn en waarin we ruimte voor onszelf kunnen creëren.
In mijn vorige relatie (van m'n 17e tot m'n 19e) keek ik wel veel meer uit naar samenwonen (is er niet van gekomen), maar ik heb door het op mezelf wonen geleerd dat ik af en toe echt even in m'n eentje moet zijn. Dat betekent niet dat ik niet genoeg van mijn vriend houd en ook niet dat ik het fijn vind om afscheid te nemen - sterker nog, ik vind het vaak erg jammer als hij weer naar huis gaat, ook al is dat huis zo dichtbij het mijne. Maar dat duurt altijd kort en daarna vermaak ik me weer prima in m'n eentje.
Ik denk wel dat als we ooit gaan samenwonen, dat van mij uit zal gaan, omdat hij er helemaal niet mee bezig is (hij wil het wel, maar nu nog niet, en houdt er niet zo van om zich met de toekomst bezig te houden). Af en toe vind ik dat ook wel vervelend, zeker nu veel mensen om me heen gaan samenwonen, en dan begin ik soms ook wel te piekeren of onze relatie wel serieus genoeg is, of hij wel van me houdt, enzovoort - maar ik weet eigenlijk wel dat dat niet nodig is en dat de situatie zoals die nu is optimaal is.
In mijn vorige relatie (van m'n 17e tot m'n 19e) keek ik wel veel meer uit naar samenwonen (is er niet van gekomen), maar ik heb door het op mezelf wonen geleerd dat ik af en toe echt even in m'n eentje moet zijn. Dat betekent niet dat ik niet genoeg van mijn vriend houd en ook niet dat ik het fijn vind om afscheid te nemen - sterker nog, ik vind het vaak erg jammer als hij weer naar huis gaat, ook al is dat huis zo dichtbij het mijne. Maar dat duurt altijd kort en daarna vermaak ik me weer prima in m'n eentje.
Ik denk wel dat als we ooit gaan samenwonen, dat van mij uit zal gaan, omdat hij er helemaal niet mee bezig is (hij wil het wel, maar nu nog niet, en houdt er niet zo van om zich met de toekomst bezig te houden). Af en toe vind ik dat ook wel vervelend, zeker nu veel mensen om me heen gaan samenwonen, en dan begin ik soms ook wel te piekeren of onze relatie wel serieus genoeg is, of hij wel van me houdt, enzovoort - maar ik weet eigenlijk wel dat dat niet nodig is en dat de situatie zoals die nu is optimaal is.
This was not judgment day - only morning. Morning: excellent and fair.
woensdag 11 juni 2008 om 16:48
Hi Angie,
Mijn antwoord zal je vast niet leuk vinden:-).
Na 7 jaar zijn we gaan samenwonen!.
Probeer hem niet te pushen door het er vaak over te hebben.
Zeg een keer heel duidelijk dat je zo snel mogelijk wilt samenwonen als het aan jou ligt en laat het dan een paar maanden rusten. Door het onderwerp elke week op te rakelen jaag je hem alleen maar op de kast en juist de andere kant op. Mannen hebben hier over het algemeen inderdaad iets langer voor nodig.
Suc6 ermee
Mijn antwoord zal je vast niet leuk vinden:-).
Na 7 jaar zijn we gaan samenwonen!.
Probeer hem niet te pushen door het er vaak over te hebben.
Zeg een keer heel duidelijk dat je zo snel mogelijk wilt samenwonen als het aan jou ligt en laat het dan een paar maanden rusten. Door het onderwerp elke week op te rakelen jaag je hem alleen maar op de kast en juist de andere kant op. Mannen hebben hier over het algemeen inderdaad iets langer voor nodig.
Suc6 ermee
woensdag 11 juni 2008 om 18:39
Ik heb dan wel momenteel geen vriend, hiervoor wel lange relaties gehad van 3 jaar etc.
Maar ben zelf ook erg huiverig voor samenwonen. ligt niet aan de persoon waar ik mee ben maar zit in mezelf die angst.
Het lijkt me doodeng samenwonen.
Aan de andere kant kan ik ook heerlijk dromen over hoe het zou voelen als je 'de ware' tegen komt en na dag 2 al niet meer bij elkaar weg te slaan bent.
Ik zou me het dus niet persoonlijk aantrekken dat jou vriend dit niet wil, respecteer zijn keuze. Hij komt vanzelf wel een keer over de brug.
Pushen (ken het uit ervaring) gaf mij ook alleen maar meer het gevoel van hellepppppp
Maar ben zelf ook erg huiverig voor samenwonen. ligt niet aan de persoon waar ik mee ben maar zit in mezelf die angst.
Het lijkt me doodeng samenwonen.
Aan de andere kant kan ik ook heerlijk dromen over hoe het zou voelen als je 'de ware' tegen komt en na dag 2 al niet meer bij elkaar weg te slaan bent.
Ik zou me het dus niet persoonlijk aantrekken dat jou vriend dit niet wil, respecteer zijn keuze. Hij komt vanzelf wel een keer over de brug.
Pushen (ken het uit ervaring) gaf mij ook alleen maar meer het gevoel van hellepppppp
woensdag 11 juni 2008 om 18:53
Wij na iets meer dan een jaar (maar we kenden elkaar al 2,5 jaar en hadden in die tijd ook "iets"....soms..eeh... )
Omdat mijn huur omhoog ging kwam het ter sprake. Hij stelde het voor. Toen het eenmaal serieus werd probeerde hij een beetje terug te krabbelen (vanwege eerdere ervaringen) maar we hebben het toch geprobeerd en wonen deze maand 2 jaar samen
Maar goed, eigenlijk maakt het toch niet zoveel uit wat de ervaringen van anderen zijn? Als je vriend zegt dat hij er niet aan toe is zou ik hem de tijd en de ruimte geven.
Omdat mijn huur omhoog ging kwam het ter sprake. Hij stelde het voor. Toen het eenmaal serieus werd probeerde hij een beetje terug te krabbelen (vanwege eerdere ervaringen) maar we hebben het toch geprobeerd en wonen deze maand 2 jaar samen
Maar goed, eigenlijk maakt het toch niet zoveel uit wat de ervaringen van anderen zijn? Als je vriend zegt dat hij er niet aan toe is zou ik hem de tijd en de ruimte geven.
woensdag 11 juni 2008 om 19:02
Met mijn ex ben ik binnen drie weken gaan samenwonen. Die relatie heeft in totaal zestien jaar geduurd.
Tussendoor nog een jaar lang elk weekend 200 km heen en 200 km terug gereden naar mijn volgende ex. We hadden toen al wel samenwoonplannen, maar die relatie is (achteraf gelukkig) uitgegaan.
Mijn huidige vriend heb ik op vakantie ontmoet. Na de vakantie stond hij bij mij op de stoep met een bosje bloemen. Hij is die avond blijven slapen, en eigenlijk nooit meer weggegaan. We hebben een aantal maanden tussen zijn en mijn huis gependeld (altijd samen in een van de huizen), maar bedachten toen dat het stukken goedkoper zou zijn als we gewoon een van die huizen zouden opzeggen. Na een half jaar ongeveer woonde hij ook officieel in mijn huis. En omdat ik toch e.e.a. geregeld wil hebben voor als mij iets overkomt gaan we in september trouwen. We kennen elkaar dan precies 1 jaar...
Tussendoor nog een jaar lang elk weekend 200 km heen en 200 km terug gereden naar mijn volgende ex. We hadden toen al wel samenwoonplannen, maar die relatie is (achteraf gelukkig) uitgegaan.
Mijn huidige vriend heb ik op vakantie ontmoet. Na de vakantie stond hij bij mij op de stoep met een bosje bloemen. Hij is die avond blijven slapen, en eigenlijk nooit meer weggegaan. We hebben een aantal maanden tussen zijn en mijn huis gependeld (altijd samen in een van de huizen), maar bedachten toen dat het stukken goedkoper zou zijn als we gewoon een van die huizen zouden opzeggen. Na een half jaar ongeveer woonde hij ook officieel in mijn huis. En omdat ik toch e.e.a. geregeld wil hebben voor als mij iets overkomt gaan we in september trouwen. We kennen elkaar dan precies 1 jaar...
woensdag 11 juni 2008 om 19:08
Heb ruim 6 jaar wat met ex-vriend gehad, maar niet samengewoond (of verkapt samengewoond). Ik wilde na een jaartje of 4 wel, hij absoluut niet. Tja, dan niet. Achteraf denk ik ook niet dat het lang goed zou zijn gegeaan.
Ik denk trouwens wel dat het bij een eventuele volgende relatie sneller gaat. Idd ook leeftijdsafhankelijk denk ik.
Ik denk trouwens wel dat het bij een eventuele volgende relatie sneller gaat. Idd ook leeftijdsafhankelijk denk ik.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
woensdag 11 juni 2008 om 19:25
Bij mijn 1 ste ex man duurde het 2 dagen Na 15 jaar zijn we uit elkaar gegaan. Bij mijn 2e exman ging het ook heel snel maar heb wel voor de zekerheid nog een half jaar mijn huis aangehouden en na 18 maanden kon ik vertrekken.Bij mijn huidige vriend duurde het langer, veel heen en weer gereis en na 5 maanden gaan samenwonen. Ook hier heb ik mijn huis nog 6 maanden aangehouden.
woensdag 11 juni 2008 om 19:26
Er staat geen vaste termijn voor.
Is een gevoelskwestie en gevoel kun je niet uitdrukken in tijd en geen tijdsplanning/deadline aan vast hangen.
Het is niet zoals bij een baan, na 3 maanden krijg je een vaste aanstelling als je voldoet.
Plus: Liefde is de ander de ruimte geven het op zijn tempo te doen.
Is een gevoelskwestie en gevoel kun je niet uitdrukken in tijd en geen tijdsplanning/deadline aan vast hangen.
Het is niet zoals bij een baan, na 3 maanden krijg je een vaste aanstelling als je voldoet.
Plus: Liefde is de ander de ruimte geven het op zijn tempo te doen.
woensdag 11 juni 2008 om 19:43
Mijn vorige relatie heeft ruim 5 jaar geduurd en beiden nooit de behoefte gehad om full-time samen te wonen. Zagen elkaar alleen in het weekend.
Met mijn huidige vriend kon het mij niet snel genoeg en woonden we binnen 11 maanden samen en een maand later was ik ook nog eens zwanger.
Misschien heel snel allemaal, maar als het goed voelt, waarom niet.
Met mijn huidige vriend kon het mij niet snel genoeg en woonden we binnen 11 maanden samen en een maand later was ik ook nog eens zwanger.
Misschien heel snel allemaal, maar als het goed voelt, waarom niet.
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 11 juni 2008 om 20:16
Mijn vriend en ik wonen 190 km uit elkaar en door zijn onregelmatige werk en het feit dat hij een zoontje heeft zien we elkaar zo'n 3 weekenden (en dan van zaterdag tot maandagochtend ofzo) per maand en soms een keer een avond.
We kennen elkaar pas 7 maanden en hij is degene die erg graag wil gaan samenwonen. Maar ik zou daarvoor zijn kant op moeten verhuizen (zijn zoontje woont daar, hij heeft zijn werk en familie daar en dus is dat iets waar ik het helemaal mee eens ben) plus dat zijn zoontje (10jr) daar elk weekend is. Geweldig ventje hoor en het klikt geweldig maar het is best een grote stap voor mij. Ik heb de behoefte sowieso ook nog niet zo, ook omdat ik erg kan genieten van het alleen zijn in m'n eigen huis en ik mijn vriend toch gewoon graag iets langer wil kennen voor ik huis en baan opgeef.
We kennen elkaar pas 7 maanden en hij is degene die erg graag wil gaan samenwonen. Maar ik zou daarvoor zijn kant op moeten verhuizen (zijn zoontje woont daar, hij heeft zijn werk en familie daar en dus is dat iets waar ik het helemaal mee eens ben) plus dat zijn zoontje (10jr) daar elk weekend is. Geweldig ventje hoor en het klikt geweldig maar het is best een grote stap voor mij. Ik heb de behoefte sowieso ook nog niet zo, ook omdat ik erg kan genieten van het alleen zijn in m'n eigen huis en ik mijn vriend toch gewoon graag iets langer wil kennen voor ik huis en baan opgeef.
woensdag 11 juni 2008 om 20:23
Overigens ben ik degene die vindt dat het met name ook voor zijn zoontje een hele gebeurtenis is als ik bij zijn vader en hem (want hij is daar toch elk weekend 2 dagen) kom wonen. Zoontje geeft aan het leuk te vinden en vraagt ook altijd naar mij als ik er niet ben maar het is in de praktijk toch iets wat zijn weerslag zal geven.
Het heeft (en daarmee een antwoord op de ongestelde vraag van TO) niks met houden van te maken, tenminste.. dat hoeft niet zo te zijn. Iedereen heeft andere redenen om wel of niet snel te willen samenwonen die de ander misschien niet begrijpt. Mijn vriend ziet de stap die ik moet nemen (verhuizen, ander werk, een kindje erbij voor 2 dagen in de week*) niet zo zwaar maar hij hoeft de stap ook niet te nemen.
Hoe meer hij erover begint, hoe meer ik me gepusht voel erin en dat zou op den duur kunnen (ik zeg kunnen) gaan irriteren.
* zijn kind gaat overigens ook bij mij voor alles in deze dus lees het aub niet als iets wat door mij als "lastig" wordt beschouwd.
Het heeft (en daarmee een antwoord op de ongestelde vraag van TO) niks met houden van te maken, tenminste.. dat hoeft niet zo te zijn. Iedereen heeft andere redenen om wel of niet snel te willen samenwonen die de ander misschien niet begrijpt. Mijn vriend ziet de stap die ik moet nemen (verhuizen, ander werk, een kindje erbij voor 2 dagen in de week*) niet zo zwaar maar hij hoeft de stap ook niet te nemen.
Hoe meer hij erover begint, hoe meer ik me gepusht voel erin en dat zou op den duur kunnen (ik zeg kunnen) gaan irriteren.
* zijn kind gaat overigens ook bij mij voor alles in deze dus lees het aub niet als iets wat door mij als "lastig" wordt beschouwd.
