Psyche
alle pijlers
Ben ik mishandeld als kind?
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:34
Hoi,
Ik ben een man (zeg het er maar vast bij) van 40 jr. Ik post maar op dit forum want een beter geschikt forum kon ik niet vinden. Ik heb gelukkig getrouwd met twee kids 4 en 7 jaar. Sinds de kinderen er zijn denk ik echter steeds vaker terug aan mijn eigen jeugd. Er komen dan bepaalde beelden naar boven. Mijn moeder bijv. lag heel vaak in bed met migraine of buikpijn. Spelletjes of voorlezen kan ik me niet herinneren. Mijn vader was afwezig want bezig met zijn eigen hobbies. Om aandacht en goedkeuring van hem te krijgen ging ik ook aan zijn hobbies meedoen. Andersom kan ik me weinig interesse herinnneren. Het zijn veel losse flarden eigenlijk die terugkomen. Als je iets niets lustte moest je er achter blijven zitten tot je het eten ophad, en anders kreeg je het volgende dag weer. Als je onder het eten niet rustig was gaf mijn moeder aan mijn vader opdracht om je een pak rammel met een stuk bamboe te geven. Ik weet nog dat mijn broertje twee muizen had. Op een dag kreeg een van die muizen jongen. Van mijn moeder moesten die muizen direct weg. Mijn vader heeft toen die muizen door de wc gespoeld... waar mijn broertje van zeven bij stond... onder de woorden dat ze lekker een stukje gingen zwemmen... Als mijn vader mij rekensommen moest uitleggen en ik snapte het niet snel genoeg werd hij ontzettend boos en vroeg mij of ik soms achterlijk was. Een rapport was altijd een teleurstelling voor ze. Als we ondeugend waren in hun ogen of er ging iets kapot (wat bij kinderen zo vaak gebeurt) kwam mijn vader achter ons aan. Ik weet nog dat je op zo'n moment zowat in doodsangst zat omdat hij opeens zo ontzettend boos kon worden. Moeder kon ook ontzettend kwetsend zijn. Noemde ons lulletje rozenwater, kl**tzak of nog veel erger als je dingen deed die in haar ogen niet goed waren. Toen ze op gegeven moment een eigen bedrijf hadden waren ze eigenlijk alleen nog maar aan het werk. Tijdens de middelbare school bleef ik zoveel mogelijk bij ze uit de buurt. Ik kan zo nog wel even doorgaan.
Als ik zo terugkijk heb ik een behoorlijk laag zelfbeeld gekregen en faalangst opgebouwd. Het heeft jaren geduurt om hier een beetje overheen te komen. Uiteindelijk heb ik me door hard werken en avondstudies kunnen opwerken maar de angst om niet goed genoeg te zijn en het gebrek aan vertrouwen in anderen zit heel diep. Nog altijd zit er in mij een stemmetje dat zegt dat ik eigenlijk niet goed genoeg ben en eens door de mand zal vallen.
Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden maar het is wel iets dat mij bezighoudt. Daarom deze misschien stomme vraag: zou je bovenstaande als kindermishandeling zien? Of is het overdreven om dat te vinden en is er overal wel wat? Ik probeer het gewoon voor mijzelf wat helderder te krijgen. Ik ben er altijd van uitgegaan dat mijn ouders het beste met mij voor hadden en het alleen al denken voelt als een soort verraad...
Alvast bedankt voor meedenkende reacties.
Groetjes,
Hein
Ik ben een man (zeg het er maar vast bij) van 40 jr. Ik post maar op dit forum want een beter geschikt forum kon ik niet vinden. Ik heb gelukkig getrouwd met twee kids 4 en 7 jaar. Sinds de kinderen er zijn denk ik echter steeds vaker terug aan mijn eigen jeugd. Er komen dan bepaalde beelden naar boven. Mijn moeder bijv. lag heel vaak in bed met migraine of buikpijn. Spelletjes of voorlezen kan ik me niet herinneren. Mijn vader was afwezig want bezig met zijn eigen hobbies. Om aandacht en goedkeuring van hem te krijgen ging ik ook aan zijn hobbies meedoen. Andersom kan ik me weinig interesse herinnneren. Het zijn veel losse flarden eigenlijk die terugkomen. Als je iets niets lustte moest je er achter blijven zitten tot je het eten ophad, en anders kreeg je het volgende dag weer. Als je onder het eten niet rustig was gaf mijn moeder aan mijn vader opdracht om je een pak rammel met een stuk bamboe te geven. Ik weet nog dat mijn broertje twee muizen had. Op een dag kreeg een van die muizen jongen. Van mijn moeder moesten die muizen direct weg. Mijn vader heeft toen die muizen door de wc gespoeld... waar mijn broertje van zeven bij stond... onder de woorden dat ze lekker een stukje gingen zwemmen... Als mijn vader mij rekensommen moest uitleggen en ik snapte het niet snel genoeg werd hij ontzettend boos en vroeg mij of ik soms achterlijk was. Een rapport was altijd een teleurstelling voor ze. Als we ondeugend waren in hun ogen of er ging iets kapot (wat bij kinderen zo vaak gebeurt) kwam mijn vader achter ons aan. Ik weet nog dat je op zo'n moment zowat in doodsangst zat omdat hij opeens zo ontzettend boos kon worden. Moeder kon ook ontzettend kwetsend zijn. Noemde ons lulletje rozenwater, kl**tzak of nog veel erger als je dingen deed die in haar ogen niet goed waren. Toen ze op gegeven moment een eigen bedrijf hadden waren ze eigenlijk alleen nog maar aan het werk. Tijdens de middelbare school bleef ik zoveel mogelijk bij ze uit de buurt. Ik kan zo nog wel even doorgaan.
Als ik zo terugkijk heb ik een behoorlijk laag zelfbeeld gekregen en faalangst opgebouwd. Het heeft jaren geduurt om hier een beetje overheen te komen. Uiteindelijk heb ik me door hard werken en avondstudies kunnen opwerken maar de angst om niet goed genoeg te zijn en het gebrek aan vertrouwen in anderen zit heel diep. Nog altijd zit er in mij een stemmetje dat zegt dat ik eigenlijk niet goed genoeg ben en eens door de mand zal vallen.
Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden maar het is wel iets dat mij bezighoudt. Daarom deze misschien stomme vraag: zou je bovenstaande als kindermishandeling zien? Of is het overdreven om dat te vinden en is er overal wel wat? Ik probeer het gewoon voor mijzelf wat helderder te krijgen. Ik ben er altijd van uitgegaan dat mijn ouders het beste met mij voor hadden en het alleen al denken voelt als een soort verraad...
Alvast bedankt voor meedenkende reacties.
Groetjes,
Hein
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:37
slaan met bamboe vind ik wel mishandeling. Je kind klootzak noemen valt ook niet goed te praten. Ik kan me best voorstellen dat je, nu je zelf kinderen hebt, daar met gemengde gevoelens op terugkijkt. Maar in de meeste opvoedingen gaan er dingen mis, ouders zijn ook maar mensen. Wat levert je het op om nu op je veertigste te horen hier op het VF dat je inderdaad mishandeld bent als kind?
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:38
Met bamboe meppen, het schelden en het verdrinken van muizen voor de ogen van een zeven jarige kan ik echt niet een liefdevolle warme opvoeding noemen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:39
Een eens met Meds wat heb jij nodig nu? Stel dat je hoort van zomaar vreemden dat zij het wel kindermishandeling zouden noemen wat brengt dat jou dan?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:39
quote:sabbaticalmeds schreef op 04 oktober 2013 @ 17:38:
en dertig jaar geleden was het nu eenmaal best "gebruikelijk" om je kind te slaan.Mwoah maar niet met bamboe.
en dertig jaar geleden was het nu eenmaal best "gebruikelijk" om je kind te slaan.Mwoah maar niet met bamboe.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:42
quote:Enn schreef op 04 oktober 2013 @ 17:39:
[...]
Mwoah maar niet met bamboe.Onze buurvrouw sloeg haar zoons wel eens met een pollepel. Zo hard, dat ze ook regelmatig een nieuwe lepel nodig had. Toch waren die mensen helemaal weg van hun kinderen en hebben ze nu, 30 jaar later, nog steeds een heel innige band.
[...]
Mwoah maar niet met bamboe.Onze buurvrouw sloeg haar zoons wel eens met een pollepel. Zo hard, dat ze ook regelmatig een nieuwe lepel nodig had. Toch waren die mensen helemaal weg van hun kinderen en hebben ze nu, 30 jaar later, nog steeds een heel innige band.
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:44
Afgaande op jouw informatie kan ik dit inderdaad geen liefdevolle opvoeding noemen. Mishandeling best wel. Maar waar het mijns inziens om gaat is of jij daar nu nog steeds last van hebt. Beperkt het jou in je dagelijkse leven? Veranderen kun je het uiteraard niet meer maar misschien helpt het om er eens met een deskundige over te praten? Zodat je het een "plekje" kunt geven?
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:46
Wij hadden geen bamboe maar mijn moeder had wel een mattenklopper, pollepel en sloffen.
Verder herken ik nog wel wat dingen die je schrijft, maar ik heb er geen trauma, laag zelfbeeld oid aan overgehouden.
Ook vind ik niet dat ik mishandeld ben. Het was een andere tijd.
Verder herken ik nog wel wat dingen die je schrijft, maar ik heb er geen trauma, laag zelfbeeld oid aan overgehouden.
Ook vind ik niet dat ik mishandeld ben. Het was een andere tijd.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:48
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:53
Mishandeling? Ja. Ik lees een stukje lichamelijke mishandeling (bamboe), geestelijke mishandeling (schelden en onzeker maken) en verwaarlozing (geen interesse in jouw welzijn en afwezigheid)
En nu? Mishandeling is een zwaar woord, het is ook een stempel, het benoemen van hetgeen wat gebeurd is helpt eigenlijk op geen enkele manier, het kan je zelfs als naar beneden trekken. En toch, het is niet niets wat er gebeurd is, je moet het toch in een kader kunnen plaatsen.
Je hebt geen fijne jeugd gehad en dat had je wel verdiend, net als al die andere kinderen. Troost jezelf door lief te zijn voor jezelf, en daarmee bedoel ik, voel je vrij om jezelf te complimenteren, om jezelf moed in te spreken en sta nooit je innerlijke dialoog toe jezelf uit te schelden.
De beste manier om 'wraak' te nemen op deze rotjeugd is door je eigen kinderen lief te hebben, heb ze lief zoals je dat zelf had gewild. Ik wens je daarmee veel succes.
En nu? Mishandeling is een zwaar woord, het is ook een stempel, het benoemen van hetgeen wat gebeurd is helpt eigenlijk op geen enkele manier, het kan je zelfs als naar beneden trekken. En toch, het is niet niets wat er gebeurd is, je moet het toch in een kader kunnen plaatsen.
Je hebt geen fijne jeugd gehad en dat had je wel verdiend, net als al die andere kinderen. Troost jezelf door lief te zijn voor jezelf, en daarmee bedoel ik, voel je vrij om jezelf te complimenteren, om jezelf moed in te spreken en sta nooit je innerlijke dialoog toe jezelf uit te schelden.
De beste manier om 'wraak' te nemen op deze rotjeugd is door je eigen kinderen lief te hebben, heb ze lief zoals je dat zelf had gewild. Ik wens je daarmee veel succes.
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:53
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:54
Er bestaat geestelijke en lichamelijke mishandeling..
Bij jou zie ik beide wel aan de orde, echter ben je het wel zelf die bij bepaalde punten het woord 'mishandeling' toekent.
Ik mocht ook rustig 3 uur met mijn bord ijskoude doperwten boven aan de trap zitten en ik vind dat zelf nog steeds niet vallen onder de noemer 'mishandeling' (niet dat ik het zelf zou doen hoor ) En ook op geestelijk vlak heb ik een hoop gemist, en een pak op mijn kont met een behoorlijk harde vlakke hand heb ik ook regelmatig gekregen..
Ik weet dat ik ergens een vorm van geestelijke mishandeling heb gekregen.. echter ben ik blij met wie ik ben, ben ik trots op mezelf, en weet ik dat ook mijn hele jeugd bij heeft gedragen bij wie ik nu ben.
Himalaya geeft ook al aan, het was ook nog een andere tijd.. Natuurlijk heb ik vele dingen gemist op ouderlijke liefde.. maar ik ben niet getraumatiseerd, ik ben in sommige opzichten anders dan anders.. maar dat mag best!
Bij jou zie ik beide wel aan de orde, echter ben je het wel zelf die bij bepaalde punten het woord 'mishandeling' toekent.
Ik mocht ook rustig 3 uur met mijn bord ijskoude doperwten boven aan de trap zitten en ik vind dat zelf nog steeds niet vallen onder de noemer 'mishandeling' (niet dat ik het zelf zou doen hoor ) En ook op geestelijk vlak heb ik een hoop gemist, en een pak op mijn kont met een behoorlijk harde vlakke hand heb ik ook regelmatig gekregen..
Ik weet dat ik ergens een vorm van geestelijke mishandeling heb gekregen.. echter ben ik blij met wie ik ben, ben ik trots op mezelf, en weet ik dat ook mijn hele jeugd bij heeft gedragen bij wie ik nu ben.
Himalaya geeft ook al aan, het was ook nog een andere tijd.. Natuurlijk heb ik vele dingen gemist op ouderlijke liefde.. maar ik ben niet getraumatiseerd, ik ben in sommige opzichten anders dan anders.. maar dat mag best!
vrijdag 4 oktober 2013 om 17:54
Maar goed ik snap wel dat je nooit zeker was van wat er zou gaan komen en dus ook dat je hierdoor faalangst hebt opgebouwd. Ik zou daar wat mee gaan doen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.